Q.S Аз-Зарият (اَلذَّارِيَات) - 60 Шумораи оятҳо

وَالذّٰرِيٰتِ ذَرْوًاۙ

waż-żāriyāti żarwā(n).

Қасам ба (боде), ки хокро мекашад,

فَالْحٰمِلٰتِ وِقْرًاۙ

fal-ḥāmilāti wiqrā(n).

ва абрҳое, ки (борон) доранд,

فَالْجٰرِيٰتِ يُسْرًاۙ

fal-jāriyāti yusrā(n).

ва (киштиҳое), ки ба осонӣ шино мекунанд,

فَالْمُقَسِّمٰتِ اَمْرًاۙ

fal-muqassimāti amrā(n).

ва (фариштагоне), ки корҳоро тақсим мекунанд,

اِنَّمَا تُوْعَدُوْنَ لَصَادِقٌۙ

innamā tū‘adūna laṣādiq(un).

ба ростӣ, он чи ба шумо ваъда дода шудааст, бояд рост бошад,

وَّاِنَّ الدِّيْنَ لَوَاقِعٌۗ

wa innad-dīna lawāqi‘(un).

ва албатта, (Рӯзи) ҷазо фаро хоҳад расид.

وَالسَّمَاۤءِ ذَاتِ الْحُبُكِۙ

was-samā'i żātil-ḥubuk(i).

Қасам ба осмоне, ки роҳҳо дорад,

اِنَّكُمْ لَفِيْ قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍۙ

innakum lafī qaulim mukhtalif(in).

дар ҳақиқат, шумо дар ҳолати андешаҳои гуногун ҳастед,

يُّؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ اُفِكَۗ

yu'faku ‘anhu man ufik(a).

аз ӯ (Қуръон ва Паёмбар) касонеро, ки аз ӯ рӯй гардонида шудаанд, рӯй гардонд.

قُتِلَ الْخَرَّاصُوْنَۙ

qutilal-kharrāṣūn(a).

Лаънатшудагонанд касоне ки дурӯғҳои зиёд мегӯянд,

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ غَمْرَةٍ سَاهُوْنَۙ

allażīna hum fī gamratin sāhūn(a).

(яъне) одамоне, ки дар нодонӣ ва беэҳтиётӣ ғарқ шудаанд,

يَسْـَٔلُوْنَ اَيَّانَ يَوْمُ الدِّيْنِۗ

yas'alūna ayyāna yaumud-dīn(i).

Онҳо пурсиданд: «Рӯзи ҷазо кай аст?»

يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُوْنَ

yauma hum ‘alan-nāri yuftanūn(a).

(Рӯзи ҷазо) рӯзест, ки онҳо дар оташи дӯзах азоб карда мешаванд.

ذُوْقُوْا فِتْنَتَكُمْۗ هٰذَا الَّذِيْ كُنْتُمْ بِهٖ تَسْتَعْجِلُوْنَ

Żūqū fitnatakum, hāżal-lażī kuntum bihī tasta‘jilūn(a).

(Ба онҳо гуфта шуд): «Азоби худро бичашед. Ин азобест, ки пештар мехостед ба зудӣ оваред».

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ

innal-muttaqīna fī jannātiw wa ‘uyūn(in).

Ба дурустӣ, парҳезгорон дар боғҳо ва чашмаҳои об бошанд. (1)

اٰخِذِيْنَ مَآ اٰتٰىهُمْ رَبُّهُمْ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَبْلَ ذٰلِكَ مُحْسِنِيْنَۗ

Ākhiżīna mā ātāhum rabbuhum, innahum kānū qabla żālika muḥsinīn(a).

он чиро, ки Худо ба онҳо дода буд, гирифтанд. Зеро пеш аз он (дар дунё), онҳо мардуме буданд, ки некӯкор буданд;

كَانُوْا قَلِيْلًا مِّنَ الَّيْلِ مَا يَهْجَعُوْنَ

kānū qalīlam minal-laili mā yahja‘ūn(a).

онҳо шабона хеле кам мехобанд;

وَبِالْاَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُوْنَ

wa bil-asḥāri hum yastagfirūn(a).

ва дар охири шаб аз Худо омурзиш талабиданд.

وَفِيْٓ اَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّاۤىِٕلِ وَالْمَحْرُوْمِ

wa fī amwālihim ḥaqqul lis-sā'ili wal-maḥrūm(i).

Ва дар амволи онҳо барои фақироне, ки талаб мекунанд ва барои фақироне, ки талаб намекунанд, ҳаққе вуҷуд дорад.

وَفِى الْاَرْضِ اٰيٰتٌ لِّلْمُوْقِنِيْنَۙ

wa fil-arḍi āyātul lil-mūqinīn(a).

Ва дар замин барои касоне, ки имон меоранд, нишонаҳо (аз бузургии Аллоҳ) вуҷуд доранд.

وَفِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَ

wa fī anfusikum, afalā tubṣirūn(a).

ва (низ) дар худатон. Пас, оё намебинед?

وَفِى السَّمَاۤءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوْعَدُوْنَ

wa fis-samā'i rizqukum wa mā tū‘adūn(a).

Ва дар осмон (сабабҳои) ризқи шумо ва он чи ба шумо ваъда дода шудааст, вуҷуд дорад.

فَوَرَبِّ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ اِنَّهٗ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَآ اَنَّكُمْ تَنْطِقُوْنَ ࣖ

fa wa rabbis-samā'i wal-arḍi innahū laḥaqqum miṡla mā annakum tanṭiqūn(a).

Пас, ба Парвардигори осмонҳо ва замин қасам, он чи ваъда дода будед, ҳамон тавре ки шумо гуфтаед, бешубҳа воқеъ хоҳад шуд.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ ضَيْفِ اِبْرٰهِيْمَ الْمُكْرَمِيْنَۘ

hal atāka ḥadīṡu ḍaifi ibrāhīmal-mukramīn(a).

Оё достони меҳмонони Иброҳим (фариштагон), ки ситоиш шуда буданд, ба ту расидааст (эй Муҳаммад)?

اِذْ دَخَلُوْا عَلَيْهِ فَقَالُوْا سَلٰمًا ۗقَالَ سَلٰمٌۚ قَوْمٌ مُّنْكَرُوْنَ

iż dakhalū ‘alaihi fa qālū salāmā(n), qāla salām(un), qaumum munkarūn(a).

(Ёд доред), вақте ки ба хонаи ӯ даромаданд ва гуфтанд: «Салом!» (ва салом!), Иброҳим гуфт: «Салом!» (ва салом!). (Онҳо) касоне буданд, ки ӯро намешинохтанд.

فَرَاغَ اِلٰٓى اَهْلِهٖ فَجَاۤءَ بِعِجْلٍ سَمِيْنٍۙ

farāga ilā ahlihī fa jā'a bi‘ijlin samīn(in).

Пас, ӯ (Иброҳим) пинҳонӣ барои мулоқот бо хонаводааш рафт ва гӯшти гӯсолаи фарбеҳ (бирён)-ро овард.

فَقَرَّبَهٗٓ اِلَيْهِمْۚ قَالَ اَلَا تَأْكُلُوْنَ

fa qarrabahū ilaihim, qāla alā ta'kulūn(a).

Сипас онро ба онҳо дод (аммо онҳо намехостанд бихӯранд). Иброҳим гуфт: «Чаро намехӯред?»

فَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْۗ وَبَشَّرُوْهُ بِغُلٰمٍ عَلِيْمٍ

fa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf, wa basysyarūhu bigulāmin ‘alīm(in).

Пас (Иброҳим) аз онҳо тарсид. Гуфтанд: «Натарс!» ва ба ӯ фарзанди солеҳе (Исҳоқ) башорат доданд.

فَاَقْبَلَتِ امْرَاَتُهٗ فِيْ صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوْزٌ عَقِيْمٌ

fa aqbalatimra'atuhū fī ṣarratin fa ṣakkat wajhahā wa qālat ‘ajūzun ‘aqīm(un).

Сипас ҳамсараш бо фарёд (ҳайрон) омад ва ба рӯи худ шаппотӣ зад ва гуфт: «Ман пиразани нозой ҳастам».

قَالُوْا كَذٰلِكِۙ قَالَ رَبُّكِ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ ۔

qālū każālik(i), qāla rabbuk(i), innahū huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).

Гуфтанд: «Парвардигори ту чунин мегӯяд. Ба дурустӣ, ки Ӯ ҳаким ва доност».

۞ قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ اَيُّهَا الْمُرْسَلُوْنَۚ

qāla famā khaṭbukum ayyuhal-mursalūn(a).

(Иброҳим) гуфт: «Эй расулон, кори муҳими шумо чист?»

قَالُوْآ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمٍ مُّجْرِمِيْنَۙ

qālū innā ursilnā ilā qaumim mujrimīn(a).

Онҳо гуфтанд: «Ба дурустӣ, мо ба сӯи қавми гунаҳкор (қавми Лут) фиристода шудаем».

لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّنْ طِيْنٍۙ

linursila ‘alaihim ḥijāratam min ṭīn(in).

то онҳоро бо сангҳои (сахт) аз хок бизанем,

مُّسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِيْنَ

musawwamatan ‘inda rabbika lil-musrifīn(a).

аз ҷониби Парвардигорат нишона гузошта шудааст, то аз ҳад гузарандагонро (ҳалокат кунанд).

فَاَخْرَجْنَا مَنْ كَانَ فِيْهَا مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَۚ

fa akhrajnā man kāna fīhā minal-mu'minīn(a).

Сипас, Мо касонеро, ки имон оварда буданд, берун овардем, ки дар он (сарзамини қавми Лут) буданд.

فَمَا وَجَدْنَا فِيْهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِيْنَۚ

famā wajadnā fīhā gaira baitim minal-muslimīn(a).

Пас, мо дар он (замин) ҷуз хонаи мусалмонон (Лут) чизе наёфтем.

وَتَرَكْنَا فِيْهَآ اٰيَةً لِّلَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ الْعَذَابَ الْاَلِيْمَۗ

wa taraknā fīhā āyatal lil-lażīna yakhāfūnal-‘ażābal-alīm(a).

Ва дар он (сарзамин) барои касоне, ки аз азоби дарднок метарсанд, нишонае боқӣ гузоштем.

وَفِيْ مُوْسٰىٓ اِذْ اَرْسَلْنٰهُ اِلٰى فِرْعَوْنَ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ

wa fī mūsā iż arsalnāhu ilā fir‘auna bisulṭānim mubīn(in).

Ва дар Мӯсо (нишонаҳои қудрати Аллоҳ), вақте ки ӯро бо мӯъҷизаҳои воқеӣ ба сӯи Фиръавн фиристодем.

فَتَوَلّٰى بِرُكْنِهٖ وَقَالَ سٰحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

fa tawallā biruknihī wa qāla sāḥirun au majnūn(un).

Аммо ӯ (Фиръавн) ва лашкараш рӯй гардонданд ва гуфтанд: «Ӯ ҷодугар ё девона аст».

فَاَخَذْنٰهُ وَجُنُوْدَهٗ فَنَبَذْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيْمٌۗ

fa akhażnāhu wa junūdahū fanabażnāhum fil-yammi wa huwa mulīm(un).

Пас, Мо ӯ ва лашкарашро азоб додем, сипас онҳоро дар ҳолати хорӣ ба баҳр андоҳтем.

وَفِيْ عَادٍ اِذْ اَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيْحَ الْعَقِيْمَۚ

wa fī ‘ādin iż arsalnā ‘alaihimur-rīḥal-‘aqīm(a).

Ва (низ) дар (қиссаи) қавми Од, он гоҳ ки Мо боди харобкунандаро бар онҳо фиристодем,

مَا تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ اَتَتْ عَلَيْهِ اِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيْمِۗ

mā tażaru min syai'in atat ‘alaihi illā ja‘alathu kar-ramīm(i).

(Шамол) чизеро, ки бармехӯрад, намегузорад, балки онро мисли хок мегардонад.

وَفِيْ ثَمُوْدَ اِذْ قِيْلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوْا حَتّٰى حِيْنٍ

wa fī ṡamūda iż qīla lahum tamatta‘ū ḥattā ḥīn(in).

Ва дар достони қавми Самуд, вақте ки ба онҳо гуфта шуд: «То замони муайян бархурдор шавед».

فَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ فَاَخَذَتْهُمُ الصّٰعِقَةُ وَهُمْ يَنْظُرُوْنَ

fa‘atau ‘an amri rabbihim fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu wa hum yanẓurūn(a).

Пас, аз фармони Парвардигорашон саркашӣ карданд ва дар ҳоле ки ба он менигаристанд, барқ онҳоро фурӯ гирифт.

فَمَا اسْتَطَاعُوْا مِنْ قِيَامٍ وَّمَا كَانُوْا مُنْتَصِرِيْنَۙ

famastaṭā‘ū min qiyāmiw wa mā kānū muntaṣirīn(a).

Пас, онҳо натавонистанд бархезанд ва инчунин кӯмаке нагирифтанд,

وَقَوْمَ نُوْحٍ مِّنْ قَبْلُ ۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ ࣖ

wa qauma nūḥim min qabl(u), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

ва пеш аз он қавми Нӯҳро (ҳалок кардем), ки онҳо қавми фосиқ буданд.

وَالسَّمَاۤءَ بَنَيْنٰهَا بِاَيْىدٍ وَّاِنَّا لَمُوْسِعُوْنَ

was-samā'a banaināhā bi'aidiw wa innā lamūsi‘ūn(a).

Ва осмонҳоро бо қудрати Худ бино кардем ва ба дурустӣ онҳоро васеъ кардем.

وَالْاَرْضَ فَرَشْنٰهَا فَنِعْمَ الْمٰهِدُوْنَ

wal-arḍa farasynāhā fa ni‘mal-māhidūn(a).

Ва Мо заминро густурдем; пас, (Мо) беҳтарин чизе ҳастем, ки густурда шудаем.

وَمِنْ كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ

wa min kulli syai'in khalaqnā zaujaini la‘allakum tażakkarūn(a).

Ва Мо ҳама чизро ҷуфт-ҷуфт офаридем, то шумо (бузургии Аллоҳро) ёд кунед.

فَفِرُّوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗاِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌۚ

fa firrū ilallāh(i), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

Пас, ба сӯи Худо (итоъат) кунед, ки ман аз ҷониби Худо барои шумо бимдиҳандаи ошкор ҳастам.

وَلَا تَجْعَلُوْا مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَۗ اِنِّيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

wa lā taj‘alū ma‘allāhi ilāhan ākhar(a), innī lakum minhu nażīrum mubīn(un).

Ва ғайр аз Худо худоёни дигареро наофаред, ки ман аз ҷониби Худо барои шумо ҳушдордиҳандаи ошкор ҳастам.

كَذٰلِكَ مَآ اَتَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا قَالُوْا سَاحِرٌ اَوْ مَجْنُوْنٌ

każālika mā atal-lażīna min qablihim mir rasūlin illā qālū sāḥirun au majnūn(un).

Пас, ҳар гоҳ паёмбаре ба сӯи касоне, ки пеш аз онҳо буданд, меомад, онҳо (қавмаш) мегуфтанд: «Ӯ ҷодугар ё девона аст».

اَتَوَاصَوْا بِهٖۚ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُوْنَۚ

atawāṣau bih(ī), bal hum qaumun ṭāgūn(a).

Оё онҳо дар бораи суханони худ ба якдигар маслиҳат медиҳанд? Дар асл, онҳо қавме ҳастанд, ки аз ҳад мегузаранд.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَآ اَنْتَ بِمَلُوْمٍ

fa tawalla ‘anhum famā anta bimalūm(in).

Пас, аз онҳо пушт кун ва аз сарзаниш холӣ хоҳӣ буд.

وَذَكِّرْ فَاِنَّ الذِّكْرٰى تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa żakkir fa innaż-żikra tanfa‘ul-mu'minīn(a).

Ва бароятон ҳушдор диҳед, зеро ҳушдорҳо барои мӯъминон судманданд.

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعْبُدُوْنِ

wa mā khalaqtul-jinna wal-insa illā liya‘budūn(i).

Ман ҷинну инсонро наофаридам, магар барои он ки Маро ибодат кунанд.

مَآ اُرِيْدُ مِنْهُمْ مِّنْ رِّزْقٍ وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ يُّطْعِمُوْنِ

mā urīdu minhum mir rizqiw wa mā urīdu ay yuṭ‘imūn(i).

Ман аз онҳо рӯзӣ намехоҳам ва намехоҳам, ки онҳо ба ман хӯрок диҳанд.

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِيْنُ

innallāha huwar-razzāqu żul-quwwatil-matīn(u).

Дар ҳақиқат, Аллоҳи мутаол аст, ки ризқдиҳанда ва тавоно аст.

فَاِنَّ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذَنُوْبًا مِّثْلَ ذَنُوْبِ اَصْحٰبِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُوْنِ

fa inna lil-lażīna ẓalamū żanūbam miṡla żanūbi aṣḥābihim falā yasta‘jilūn(i).

Пас, барои ситамкорон саҳме мисли саҳми дӯстонашон (қаблан) аст; пас, набояд аз Ман шитоб кунанд.

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ يَّوْمِهِمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ ࣖ

fa wailul lil-lażīna kafarū miy yaumihimul-lażī yū‘adūn(a).

Пас, вой бар кофирон, ки дар он рӯзе, ки ба онҳо ваъда дода шудааст (Рӯзи қиёмат),