Q.S Саба (سَبَأ) - 54 Шумораи оятҳо

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِى الْاٰخِرَةِۗ وَهُوَ الْحَكِيْمُ الْخَبِيْرُ

al-ḥamdu lillāhil-lażī lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa lahul-ḥamdu fil-ākhirah(ti), wa huwal-ḥakīmul-khabīr(u).

Ситоиш Худоеро, ки он чи дар осмонҳо ва он чи дар замин аст, аз они Ӯст ва ситоиш дар охират Худоро, ва Ӯ ҳакимтарин ва дақиқтарин аст.

يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِى الْاَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاۤءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيْهَاۗ وَهُوَ الرَّحِيْمُ الْغَفُوْرُ

ya‘lamu mā yaliju fil-arḍi wa mā yakhruju minhā wa mā yanzilu minas-samā'i wa mā ya‘ruju fīhā, wa huwar-raḥīmul-gafūr(u).

Ӯ медонад, ки чӣ ба замин дарояд, чӣ аз он берун ояд, чӣ аз осмон фуруд ояд ва чӣ ба он боло равад. Ва Ӯ Меҳрубон ва Омурзанда аст.

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَا تَأْتِيْنَا السَّاعَةُ ۗقُلْ بَلٰى وَرَبِّيْ لَتَأْتِيَنَّكُمْۙ عٰلِمِ الْغَيْبِۙ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِ وَلَآ اَصْغَرُ مِنْ ذٰلِكَ وَلَآ اَكْبَرُ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍۙ

wa qālal-lażīna kafarū lā ta'tīnas-sā‘ah(tu), qul balā wa rabbī lata'tiyannakum, ‘ālimul-gaib(i), lā ya‘zubu ‘anhu miṡqālu żarratin fis-samāwāti wa lā fil-arḍi wa lā aṣgaru min żālika wa lā akbaru illā fī kitābim mubīn(in).

Ва кофирон гуфтанд: «Рӯзи қиёмат бар мо нахоҳад омад». Бигӯ: «Албатта, он хоҳад омад, қасам ба Парвардигорам, ки ғайбро медонад, қиёмат албатта бар шумо хоҳад омад. Ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест, ҳатто вазнинтар аз зарра, хоҳ дар осмонҳо ва хоҳ дар замин, хурдтар аз он ё бузургтар, ҳама чиз дар китоби равшан (Лавҳ Маҳфуз) навишта шудааст».

لِّيَجْزِيَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّرِزْقٌ كَرِيْمٌ

liyajziyal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa rizqun karīm(un).

то (Худо) касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, подош диҳад ва ба онҳо омурзиш ва рӯзии некӯ (биҳишт) насиб гардад.

وَالَّذِيْنَ سَعَوْ فِيْٓ اٰيٰتِنَا مُعٰجِزِيْنَ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مِّنْ رِّجْزٍ اَلِيْمٌ

wal-lażīna sa‘au fī āyātinā mu‘ājizīna ulā'ika lahum ‘ażābum mir rijzin alīm(un).

Ва касоне, ки барои (муқобилият бо) оёти Мо мекӯшанд ва мепиндоранд, ки метавонанд (азоби Моро) заиф кунанд, азобе хоҳанд дошт, ки сахт дардовар аст.

وَيَرَى الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ هُوَ الْحَقَّۙ وَيَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطِ الْعَزِيْزِ الْحَمِيْدِ

wa yaral-lażīna ūtul-‘ilmal-lażī unzila ilaika mir rabbika huwal-ḥaqq(a), wa yahdī ilā ṣirāṭil-‘azīzil-ḥamīd(i).

Ва касоне, ки ба онҳо дониш дода шудааст (аҳли китоб), бар он ақидаанд, ки он чи аз ҷониби Парвардигорат бар ту (Муҳаммад) нозил шудааст, ҳақ аст ва (мардумро) ба роҳи Худои тавоно ва ситоишшуда роҳнамоӣ мекунад.

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ يُّنَبِّئُكُمْ اِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍۙ اِنَّكُمْ لَفِيْ خَلْقٍ جَدِيْدٍۚ

wa qālal-lażīna kafarū hal nadullukum ‘alā rajuliy yunabbi'ukum iżā muzziqtum kulla mumazzaq(in), innakum lafī khalqin jadīd(in).

Ва кофирон (ба рафиқонашон) гуфтанд: «Оё ба шумо марде нишон диҳем, ки ба шумо хабар диҳад, ки вақте ҷисмҳои шумо комилан нобуд мешаванд, шумо дар офариниши нав барангехта мешавед?»

اَفْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَمْ بِهٖ جِنَّةٌ ۗبَلِ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ فِى الْعَذَابِ وَالضَّلٰلِ الْبَعِيْدِ

aftarā ‘alallāhi każiban am bihī jinnah(tun), balil-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati fil-‘ażābi waḍ-ḍalālil-ba‘īd(i).

Оё ӯ бар Худо дурӯғ мебандад ё девона аст? (Не), аммо касоне, ки ба охират имон надоранд, дар азоб ва гумроҳии хеле бештаранд.

اَفَلَمْ يَرَوْا اِلٰى مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۗ اِنْ نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْاَرْضَ اَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِّنَ السَّمَاۤءِۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيْبٍ ࣖ

afalam yarau ilā mā baina aidīhim wa mā khalfahum minas-samā'i wal-arḍ(i), in nasya' nakhsif bihimul-arḍa au nusqiṭ ‘alaihim kisafam minas-samā'(i), inna fī żālika la'āyatal likulli ‘abdim munīb(in).

Пас, оё ба осмонҳо ва замине, ки пеши рӯ ва пушти онҳост, наменигаранд? Агар мехостем, онҳоро дар замин гӯр мекардем ё пораҳое аз осмон бар онҳо мефиристодем. Дар ин, барои ҳар бандае, ки (ба сӯи Ӯ) бозмегардад, нишонае (аз қудрати Худо) аст.

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ مِنَّا فَضْلًاۗ يٰجِبَالُ اَوِّبِيْ مَعَهٗ وَالطَّيْرَ ۚوَاَلَنَّا لَهُ الْحَدِيْدَۙ

wa laqad ātainā dāwūda minnā faḍlā(n), yā jibālu awwibī ma‘ahū waṭ-ṭair(a), wa alannā lahul-ḥadīd(a).

Ва ба дурустӣ, Мо ба Довуд аз ҷониби Худ ато кардем. (Мо гуфтем: «Эй кӯҳҳо ва паррандагон, бо Довуд пайваста тасбеҳ гӯед» ва оҳанро барои ӯ нарм кардем.

اَنِ اعْمَلْ سٰبِغٰتٍ وَّقَدِّرْ فِى السَّرْدِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

ani‘mal sābigātiw wa qaddir fis-sardi wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna baṣīr(un).

яъне) зиреҳҳои калон бисозед ва андозаи бофтани онҳоро чен кунед ва корҳои шоиста кунед, ки Ман ба он чи мекунед, бино ҳастам.

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ

wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).

Ва бодҳоро бар Сулаймон ром кардем, ки сафари субҳгоҳаш ба масофаи як моҳ ва сафари шомгоҳаш ба масофаи як моҳ буд ва барои ӯ миси гудохтаро ҷорӣ кардем. Ва гурӯҳе аз ҷинҳо бо фармони Парвардигорашон пеши ӯ кор мекарданд. Ва ҳар кас аз онҳо аз фармони Мо саркашӣ кунад, ба ӯ азоби оташи сӯзонро мечашонем.

يَعْمَلُوْنَ لَهٗ مَا يَشَاۤءُ مِنْ مَّحَارِيْبَ وَتَمَاثِيْلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُوْرٍ رّٰسِيٰتٍۗ اِعْمَلُوْٓا اٰلَ دَاوٗدَ شُكْرًا ۗوَقَلِيْلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُوْرُ

ya‘malūna lahū mā yasyā'u mim maḥārība wa tamāṡīla wa jifānin kal-jawābi wa qudūrir-rāsiyāt(in), i‘malū āla dāwūda syukrā(n), wa qalīlum min ‘ibādiyasy-syakūr(u).

Онҳо (ҷинҳо) барои Сулаймон мувофиқи хости ӯ кор мекарданд, аз ҷумла биноҳои баланд, ҳайкалҳо, табақҳое, ки ба андозаи ҳавзҳо ва дегҳое, ки (дар болои оташдон) боқӣ монданд. Эй хонадони Довуд, барои шукргузорӣ (Худо) кор кунед ва хеле кам аз бандагони ман шукргузоранд.

فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ

falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).

Пас, вақте ки маргро бар ӯ (Сулаймон) муқаррар кардем, марги ӯро ба онҳо нишон надоданд, магар мӯрчаҳое, ки асояшро хӯрданд. Пас, вақте ки ӯ афтод, ҷинҳо фаҳмиданд, ки агар ғайбро медонистанд, дар азоби хоркунанда намемонанд.

لَقَدْ كَانَ لِسَبَاٍ فِيْ مَسْكَنِهِمْ اٰيَةٌ ۚجَنَّتٰنِ عَنْ يَّمِيْنٍ وَّشِمَالٍ ەۗ كُلُوْا مِنْ رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوْا لَهٗ ۗبَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَّرَبٌّ غَفُوْرٌ

laqad kāna lisaba'in fī maskanihim āyah(tun), jannatāni ‘ay yamīniw wa syimāl(in), kulū mir rizqi rabbikum wasykurū lah(ū), baldatun ṭayyibatuw wa rabbun gafūr(un).

Дар ҳақиқат, барои мардуми Сабой дар манзилашон нишонае (аз бузургии Худо) буд, яъне ду боғ дар тарафи рост ва чап, (ба онҳо гуфта мешуд): «Аз ризқи Парвардигоратон бихӯред ва шукронаи Ӯро ба ҷо оред. (Кишвари шумо) сарзамини хуб (бароҳат) аст, дар ҳоле ки (Худои шумо) Худои бахшанда аст».

فَاَعْرَضُوْا فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنٰهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَيْ اُكُلٍ خَمْطٍ وَّاَثْلٍ وَّشَيْءٍ مِّنْ سِدْرٍ قَلِيْلٍ

fa a‘raḍū fa arsalnā ‘alaihim sailal-‘arimi wa baddalnāhum bijannataihim jannataini żawātai ukulin khamṭiw wa aṡliw wa syai'im min sidrin qalīl(in).

Аммо онҳо рӯй гардонданд, пас Мо бар онҳо сели сахт фиристодем ва ду боғи онҳоро ба ду боғи меваҳои талх ва як дарахти атсл ва чанд дарахти сидр иваз кардем.

ذٰلِكَ جَزَيْنٰهُمْ بِمَا كَفَرُوْاۗ وَهَلْ نُجٰزِيْٓ اِلَّا الْكَفُوْرَ

Żālika jazaināhum bimā kafarū, wa hal nujāzī illal-kafūr(a).

Мо онҳоро ба сабаби куфрашон чунин ҷазо медиҳем ва танҳо бар кофирони ашаддӣ ҷазо медиҳем.

وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَا قُرًى ظَاهِرَةً وَّقَدَّرْنَا فِيْهَا السَّيْرَۗ سِيْرُوْا فِيْهَا لَيَالِيَ وَاَيَّامًا اٰمِنِيْنَ

wa ja‘alnā bainahum wa bainal-qural-latī bāraknā fīhā quran ẓāhirataw wa qaddarnā fihas-sair(a), sīrū fīhā layāliya wa ayyāman āminīn(a).

Ва миёни онҳо (қавми Сабаъ) ва сарзаминҳое, ки баракат додаем (Сём), чанд кишвари ҳамсоя қарор додем ва байни он сарзаминҳо (масофаҳои сафар)-ро муайян кардем. Дар ин сарзаминҳо шабу рӯз эмин роҳ равед.

فَقَالُوْا رَبَّنَا بٰعِدْ بَيْنَ اَسْفَارِنَا وَظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْنٰهُمْ اَحَادِيْثَ وَمَزَّقْنٰهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

fa qālū rabbanā bā‘id baina asfārinā wa ẓalamū anfusahum fa ja‘alnāhum aḥādīṡa wa mazzaqnāhum kulla mumazzaq(in), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

Пас, гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, сафари моро дур кун» ва (яъне) ба худ ситам карданд; Пас, Мо онҳоро мавзӯи сӯҳбат қарор додем ва онҳоро ба замин нобуд кардем. Дар ҳақиқат, дар ин барои ҳар сабркунанда ва шукргузор нишонаҳо (аз қудрати Худо) вуҷуд дорад.

وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ اِبْلِيْسُ ظَنَّهٗ فَاتَّبَعُوْهُ اِلَّا فَرِيْقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ

wa laqad ṣaddaqa ‘alaihim iblīsu ẓannahū fattaba‘ūhu illā farīqam minal-mu'minīn(a).

Ва ба дурустӣ, шайтон тавонист онҳоро ба дурустии иддаоҳои худ бовар кунонад, пас онҳо ба ҷуз баъзе аз мӯъминон, аз ӯ пайравӣ карданд.

وَمَا كَانَ لَهٗ عَلَيْهِمْ مِّنْ سُلْطَانٍ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يُّؤْمِنُ بِالْاٰخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِيْ شَكٍّ ۗوَرَبُّكَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ ࣖ

wa mā kāna lahū ‘alaihim min sulṭānin illā lina‘lama may yu'minu bil-ākhirati mimman huwa minhā fī syakk(in), wa rabbuka ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

Ва ҳеҷ гуна қудрате (шайтон) бар онҳо нест, магар ин ки Мо фарқи байни касонеро, ки ба вуҷуди қиёмат имон доранд ва касонеро, ки ҳанӯз дар бораи он шак доранд, бидонем. Ва Парвардигори ту нигаҳбони ҳама чиз аст.

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِۚ لَا يَمْلِكُوْنَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَلَا فِى الْاَرْضِ وَمَا لَهُمْ فِيْهِمَا مِنْ شِرْكٍ وَّمَا لَهٗ مِنْهُمْ مِّنْ ظَهِيْرٍ

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnillāh(i), lā yamlikūna miṡqāla żarratin fis-samāwāti wa lā fil-arḍi wa mā lahum fīhimā min syirkiw wa mā lahū minhum min ẓahīr(in).

Бигӯ (Муҳаммад): «Онҳоеро, ки ҷуз Аллоҳ худоён мешуморед, бихонед, ки онҳо дар осмонҳо ва замин ба андозаи зарра қудрат надоранд ва дар (офариниши) осмонҳо ва замин ҳеҷ ширкате надоранд ва ҳеҷ яке аз онҳо барои Ӯ ёваре нест».

وَلَا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا لِمَنْ اَذِنَ لَهٗ ۗحَتّٰىٓ اِذَا فُزِّعَ عَنْ قُلُوْبِهِمْ قَالُوْا مَاذَاۙ قَالَ رَبُّكُمْۗ قَالُوا الْحَقَّۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيْرُ

wa lā tanfa‘usy-syafā‘atu ‘indahū illā liman ażina lah(ū), ḥattā iżā fuzzi‘a ‘an qulūbihim qālū māżā, qāla rabbukum, qālul-ḥaqq(a), wa huwal-‘aliyyul-kabīr(u).

Ва шафоат (ёрӣ) аз ҷониби Ӯ танҳо барои касоне муфид аст, ки Ӯ ба онҳо иҷозат додааст (барои ба даст овардани ин шафоат). Пас, вақте ки тарс аз дилҳояшон дур шуд, мегӯянд: «Парвардигори шумо чӣ гуфт?» Онҳо ҷавоб доданд: «(Суханон) ҳақ аст» ва Ӯ Олӣ ва Бузург аст.

۞ قُلْ مَنْ يَّرْزُقُكُمْ مِّنَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ قُلِ اللّٰهُ ۙوَاِنَّآ اَوْ اِيَّاكُمْ لَعَلٰى هُدًى اَوْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qul may yarzuqukum minas-samāwāti wal-arḍ(i), qulillāh(u), wa innā au iyyākum la‘alā hudan au fī ḍalālim mubīn(in).

Бигӯ (Муҳаммад): «Кӣ аз осмонҳо ва замин ба шумо рӯзӣ медиҳад?» Бигӯ: «Аллоҳ», ва албатта мо ё шумо (мушрикон) дар ҳақиқат ё дар гумроҳии ошкор хоҳем буд.

قُلْ لَّا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّآ اَجْرَمْنَا وَلَا نُسْـَٔلُ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

qul lā tus'alūna ‘ammā ajramnā wa lā nus'alu ‘ammā ta‘malūn(a).

Бигӯ: «Шумо барои он чизе, ки мо мекунем, масъул нестед ва мо барои он чизе, ки шумо мекунед, масъул нахоҳем буд».

قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّۗ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيْمُ

qul yajma‘u bainanā rabbunā ṡumma yaftaḥu bainanā bil-ḥaqq(i), wa huwal-fattāḥul-‘alīm(u).

Бигӯ: «Парвардигори мо ҳамаи моро гирд меорад, сипас миёни мо ба дурустӣ доварӣ мекунад ва Ӯ довар ва доно аст».

قُلْ اَرُوْنِيَ الَّذِيْنَ اَلْحَقْتُمْ بِهٖ شُرَكَاۤءَ كَلَّا ۗبَلْ هُوَ اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

qul arūniyal-lażīna alḥaqtum bihī syurakā'a kallā, bal huwallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

Бигӯ: «Он чиро, ки шумо шарики Ӯ мешуморед, ба ман нишон диҳед, ки ин ғайриимкон аст. Дар ҳақиқат, Ӯ Худои пирӯзманду ҳаким аст».

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا كَاۤفَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًا وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnāka illā kāffatal lin-nāsi basyīraw wa nażīraw wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

Ва мо туро (эй Муҳаммад), нафиристодем, балки барои ҳамаи мардум, ки башоратдиҳанда ва бимдиҳанда ҳастӣ, вале аксари мардум намедонанд.

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

Ва гуфтанд: «Агар рост мегӯед, ин ваъда кай хоҳад буд?»

قُلْ لَّكُمْ مِّيْعَادُ يَوْمٍ لَّا تَسْتَأْخِرُوْنَ عَنْهُ سَاعَةً وَّلَا تَسْتَقْدِمُوْنَ ࣖ

qul lakum mī‘ādu yaumil lā tasta'khirūna ‘anhu sā‘ataw wa lā tastaqdimūn(a).

Бигӯ: «Шумо рӯзе ваъдашуда доред (Рӯзи қиёмат), ки шумо наметавонед як лаҳза таъхир ё шитоб кардани онро талаб кунед».

وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ بِهٰذَا الْقُرْاٰنِ وَلَا بِالَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِۗ وَلَوْ تَرٰىٓ اِذِ الظّٰلِمُوْنَ مَوْقُوْفُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْۖ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضِ ِۨالْقَوْلَۚ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لَوْلَآ اَنْتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِيْنَ

wa qālal-lażīna kafarū lan nu'mina bihāżal-qur'āni wa lā bil-lażī baina yadaih(i), wa lau tarā iżiẓ-ẓālimūna mauqūfūna ‘inda rabbihim, yarji‘u ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍinil-qaul(a), yaqūlul-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū lau lā antum lakunnā mu'minīn(a).

Ва касоне, ки кофир шуданд, гуфтанд: «Мо на ба ин Қуръон ва на ба китоби пешин имон меорем». Ва (чи қадар бад аст), агар бубинӣ, ки ситамкоронро дар пешгоҳи Парвардигорашон ҳозир мекунанд, баъзе аз онҳо сухани худро ба баъзеи дигар бармегардонанд; касоне, ки заъиф дониста мешаванд, ба касоне, ки такаббур мекунанд, мегӯянд: «Агар шумо набудед, мо имон меовардем».

قَالَ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْٓا اَنَحْنُ صَدَدْنٰكُمْ عَنِ الْهُدٰى بَعْدَ اِذْ جَاۤءَكُمْ بَلْ كُنْتُمْ مُّجْرِمِيْنَ

qālal-lażīnastakbarū lil-lażīnastuḍ‘ifū anaḥnu ṣadadnākum ‘anil-hudā ba‘da iż jā'akum bal kuntum mujrimīn(a).

Касоне, ки мағруранд, ба онҳое, ки худро заиф меҳисобанд, мегӯянд: «Мо касоне будем, ки шуморо аз ҳидоят пас аз он ки ҳидоят ба шумо омад, бозмедоштем? (Не!) Дар асл, шумо худатон гуноҳкор ҳастед».

وَقَالَ الَّذِيْنَ اسْتُضْعِفُوْا لِلَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا بَلْ مَكْرُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ اِذْ تَأْمُرُوْنَنَآ اَنْ نَّكْفُرَ بِاللّٰهِ وَنَجْعَلَ لَهٗٓ اَنْدَادًا ۗوَاَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَۗ وَجَعَلْنَا الْاَغْلٰلَ فِيْٓ اَعْنَاقِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ هَلْ يُجْزَوْنَ اِلَّا مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa qālal-lażīnastuḍ‘ifū lil-lażīnastakbarū bal makrul-laili wan-nahāri iż ta'murūnanā an nakfura billāhi wa naj‘ala lahū andādā(n), wa asarrun-nadāmata lammā ra'awul-‘ażāb(a), wa ja‘alnal-aglāla fī a‘nāqil-lażīna kafarū, hal yujzauna illā mā kānū ya‘malūn(a).

Ва касоне, ки заъиф ҳисобида мешаванд, ба мутакаббирон мегӯянд: «Не! Дар асл, ин фиреби шумо дар шабу рӯз аст, ки моро ба куфри Худо ва шарики Ӯ шудан даъват мекунед». Вақте ки азобро диданд, пушаймон шуданд. Ва Мо гардани кофиронро занҷирбанд кардем. Онҳо ҷуз ба андозаи он чи кардаанд, мукофот намегиранд.

وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّذِيْرٍ اِلَّا قَالَ مُتْرَفُوْهَآ ۙاِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

wa mā arsalnā min qaryatim min nażīrin illā qāla mutrafūhā, innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

Ва ҳар вақте ки мо ба сарзамине бимдиҳандае фиристодем, мардуме, ки дар он сарзамин зиндагӣ мекарданд, мегуфтанд: «Мо ба таври комил он чиро, ки шумо ҳамчун паёмбар гуфтед, инкор мекунем».

وَقَالُوْا نَحْنُ اَكْثَرُ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۙ وَّمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِيْنَ

wa qālū naḥnu akṡaru amwālaw wa aulādā(n), wa mā naḥnu bimu‘ażżabīn(a).

Ва гуфтанд: «Мо аз шумо молу фарзанд бештар дорем ва азоб нахоҳем шуд».

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

qul inna rabbī yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdiru wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

Бигӯ: «Бешак, Парвардигори ман рӯзиро ба ҳар кас, ки хоҳад, васеъ мекунад ва (барои ҳар кас, ки хоҳад) танг мекунад, вале аксари мардум намедонанд».

وَمَآ اَمْوَالُكُمْ وَلَآ اَوْلَادُكُمْ بِالَّتِيْ تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنَا زُلْفٰىٓ اِلَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًاۙ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَزَاۤءُ الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوْا وَهُمْ فِى الْغُرُفٰتِ اٰمِنُوْنَ

wa mā amwālukum wa lā aulādukum bil-latī tuqarribukum ‘indanā zulfā illā man āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), fa'ulā'ika lahum jazā'uḍ-ḍi‘fi bimā ‘amilū wa hum fil-gurufāti āminūn(a).

Ва на дороиҳо ва на фарзандонатон шуморо ба Мо наздик мекунанд, балки касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, барои аъмолашон ду баробар подош мегиранд ва онҳо дар маконҳои баланд (дар биҳишт) эмин ва саломатанд.

وَالَّذِيْنَ يَسْعَوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَا مُعٰجِزِيْنَ اُولٰۤىِٕكَ فِى الْعَذَابِ مُحْضَرُوْنَ

wal-lażīna yas‘auna fī āyātinā mu‘ājizīna ulā'ika fil-‘ażābi muḥḍarūn(a).

Ва касоне, ки мехоҳанд оёти Моро нодида гиранд, то (азоби Моро) суст кунанд, дар азоб хоҳанд буд.

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ وَيَقْدِرُ لَهٗ ۗوَمَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهٗ ۚوَهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

qul inna rabbī yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u min ‘ibādihī wa yaqdiru lah(ū), wa mā anfaqtum min syai'in fahuwa yukhlifuh(ū), wa huwa khairur-rāziqīn(a).

Бигӯ: «Парвардигори ман ризқро барои ҳар кӣ аз бандагонаш хоҳад, васеъ ва маҳдуд мекунад». Ва ҳар чизеро, ки харҷ мекунед, Аллоҳ ивази онро медиҳад ва Ӯ беҳтарин рӯзидиҳанда аст.

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيْعًا ثُمَّ يَقُوْلُ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اَهٰٓؤُلَاۤءِ اِيَّاكُمْ كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ

wa yauma yaḥsyuruhum jamī‘an ṡumma yaqūlu lil-malā'ikati ahā'ulā'i iyyākum kānū ya‘budūn(a).

Ва (ёд кун), рӯзе, ки Аллоҳ ҳамаи онҳоро ҷамъ кард, сипас ба фариштагон гуфт: «Оё онҳо пеш аз ин шуморо ибодат мекарданд?»

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ اَنْتَ وَلِيُّنَا مِنْ دُوْنِهِمْ ۚبَلْ كَانُوْا يَعْبُدُوْنَ الْجِنَّ اَكْثَرُهُمْ بِهِمْ مُّؤْمِنُوْنَ

qālū subḥānaka anta waliyyunā min dūnihim, bal kānū ya‘budūnal-jinna akṡaruhum bihim mu'minūn(a).

Фариштагон ҷавоб доданд: «Туро пок аст. Ту нигаҳбони мо ҳастӣ, на онҳо; дар асл онҳо ҷинро парастиш кардаанд; аксари онҳо ба ҷин имон доранд».

فَالْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَّفْعًا وَّلَا ضَرًّا ۗوَنَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ذُوْقُوْا عَذَابَ النَّارِ الَّتِيْ كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

fal-yauma lā yamliku ba‘ḍukum liba‘ḍin naf‘aw wa ḍarrā(n), wa naqūlu lil-lażīna ẓalamū żūqū ‘ażāban-nāril-latī kuntum bihā tukażżibūn(a).

Пас, имрӯз баъзе аз шумо қодир ба суд ва зиён ба баъзеи дигар нестед. Ва ба ситамкорон гуфтем: «Азоби ҷаҳаннамро, ки пештар дурӯғ мешумурдед, бичашед».

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّا رَجُلٌ يُّرِيْدُ اَنْ يَّصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُكُمْ ۚوَقَالُوْا مَا هٰذَآ اِلَّآ اِفْكٌ مُّفْتَرًىۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَهُمْۙ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālū mā hāżā illā rajuluy yurīdu ay yaṣuddakum ‘ammā kāna ya‘budu ābā'ukum, wa qālū mā hāżā illā ifkum muftarā(n), wa qālal-lażīna kafarū lil-ḥaqqi lammā jā'ahum, in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

Ва чун оёти равшани Мо бар онҳо хонда шуд, гуфтанд: «Ин шахс чизе ҷуз он чизе, ки падаронатон мепарастиданд, боз намедорад» ва гуфтанд: «Ин (Қуръон) ҷуз дурӯғи сохта нест». Ва кофирон дар бораи ҳақ, вақте ки ҳақ (Қуръон) бар онҳо омад, гуфтанд: «Ин чизе ҷуз ҷодуи ошкор нест».

وَمَآ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ كُتُبٍ يَّدْرُسُوْنَهَا وَمَآ اَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِنْ نَّذِيْرٍۗ

wa mā ātaināhum min kutubiy yadrusūnahā wa mā arsalnā ilaihim qablaka min nażīr(in).

Ва Мо ба онҳо китобҳоеро, ки мехонанд, надодаем ва пеш аз ту (эй Муҳаммад), ба сӯи онҳо бимдиҳандае нафиристодаем.

وَكَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۙ وَمَا بَلَغُوْا مِعْشَارَ مَآ اٰتَيْنٰهُمْ فَكَذَّبُوْا رُسُلِيْۗ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيْرِ ࣖ

wa każżabal-lażīna min qablihim, wa mā balagū mi‘syāra mā ātaināhum fakażżabū rusulī, fakaifa kāna nakīr(i).

Ва касоне, ки пеш аз онҳо буданд, (паёмбаронро) дурӯғ гуфта буданд, дар ҳоле ки кофирони Макка ҳанӯз даҳяки он чиро, ки ба пеш аз онҳо дода будем, нагирифта буданд, балки ба паёмбарони ман дурӯғ гуфтанд. Пас, (бингаред), ки оқибати хашми ман чӣ қадар бад аст.

۞ قُلْ اِنَّمَآ اَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍۚ اَنْ تَقُوْمُوْا لِلّٰهِ مَثْنٰى وَفُرَادٰى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوْاۗ مَا بِصَاحِبِكُمْ مِّنْ جِنَّةٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا نَذِيْرٌ لَّكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيْدٍ

qul innamā a‘iẓukum biwāḥidah(tin), an taqūmū lillāhi maṡnā wa furādā ṡumma tatafakkarū, mā biṣāḥibikum min jinnah(tin), in huwa illā nażīrul lakum baina yadai ‘ażābin syadīd(in).

Бигӯ: «Ман мехоҳам шуморо танҳо як чиз огоҳ кунам, яъне шумо ду-ду ё алоҳида ба сӯи Худо (сомии комил) рӯ ба рӯ шавед, сипас (дар бораи Муҳаммад) фикр кунед. Дӯсти шумо заррае девона нест. Ӯ чизе ҷуз ҳушдоре барои шумо пеш аз (рӯ ба рӯ шудан бо) азоби сахт нест».

قُلْ مَا سَاَلْتُكُمْ مِّنْ اَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيْدٌ

qul mā sa'altukum min ajrin fahuwa lakum, in ajriya illā ‘alallāh(i), wa huwa ‘alā kulli syai'in syahīd(un).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ҳар подоше, ки аз шумо талаб мекунам, барои шумост. Подоши ман танҳо бар ӯҳдаи Худост ва Ӯ ба ҳама чиз Доно аст».

قُلْ اِنَّ رَبِّيْ يَقْذِفُ بِالْحَقِّۚ عَلَّامُ الْغُيُوْبِ

qul inna rabbī yaqżifu bil-ḥaqq(i), ‘allāmul-guyūb(i).

Бигӯ: «Парвардигори ман ҳақиқатро ошкор мекунад. Ӯ аз ғайб огоҳ аст».

قُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيْدُ

qul jā'al-ḥaqqu wa mā yubdi'ul-bāṭilu wa mā yu‘īd(u).

Бигӯ: «Ҳақ омад ва ботил оғоз намешавад ва (ва такрор намешавад).»

قُلْ اِنْ ضَلَلْتُ فَاِنَّمَآ اَضِلُّ عَلٰى نَفْسِيْۚ وَاِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوْحِيْٓ اِلَيَّ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ سَمِيْعٌ قَرِيْبٌ

qul in ḍalaltu fa'innamā aḍillu ‘alā nafsī, wa inihtadaitu fabimā yūḥī ilayya rabbī, innahū samī‘un qarīb(un).

Бигӯ: «Агар ман гумроҳ шавам, пас ба нафъи худам гумроҳ шудаам ва агар ҳидоят ёфта бошам, ин ба он сабаб аст, ки Парвардигорам ба ман ваҳй кардааст. Ӯ шунаво ва наздик аст».

وَلَوْ تَرٰىٓ اِذْ فَزِعُوْا فَلَا فَوْتَ وَاُخِذُوْا مِنْ مَّكَانٍ قَرِيْبٍۙ

wa lau tarā iż fazi‘ū falā fauta wa ukhiżū mim makānin qarīb(in).

Ва (чи қадар бад аст!), агар онҳоро (кофиронро) бубинӣ, ки аз тарс (дар рӯзи қиёмат) ҳайрон шудаанд, пас онҳо наметавонанд аз он ҷо бигурезанд ва аз макони наздике дастгир шаванд (то ба дӯзах бурда шаванд).

وَّقَالُوْٓا اٰمَنَّا بِهٖۚ وَاَنّٰى لَهُمُ التَّنَاوُشُ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍۚ

wa qālū āmannā bih(ī), wa annā lahumut-tanāwusyu mim makānim ba‘īd(in).

ва (вақте ки) гуфтанд: «Ба Ӯ имон овардем», аммо чӣ гуна аз ҷои дур ба (имон) бирасанд?

وَقَدْ كَفَرُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُۚ وَيَقْذِفُوْنَ بِالْغَيْبِ مِنْ مَّكَانٍۢ بَعِيْدٍۚ

wa qad kafarū bihī min qabl(u), wa yaqżifūna bil-gaibi mim makānim ba‘īd(in).

Ва ба дурустӣ, онҳо пеш аз ин Худоро инкор мекарданд; ва онҳо аз дур ғайбро инкор мекарданд.

وَحِيْلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُوْنَۙ كَمَا فُعِلَ بِاَشْيَاعِهِمْ مِّنْ قَبْلُۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا فِيْ شَكٍّ مُّرِيْبٍ ࣖ

wa ḥīla bainahum wa baina mā yasytahūn(a), kamā fu‘ila bi'asy-yā‘ihim min qabl(u), innahum fī syakkim murīb(in).

Ва миёни онҳо ва он чи орзу мекарданд, монеае қарор гирифт, чунон ки бо касоне, ки пеш аз онҳо ҳамфикр буданд, низ чунин карда шуд, зеро онҳо дар шубҳаи амиқ буданд.