Q.S Ан-Наба (اَلنَّبَأ) - 40 Шумораи оятҳо

عَمَّ يَتَسَاۤءَلُوْنَۚ

‘amma yatasā'alūn(a).

Онҳо аз якдигар дар бораи чӣ мепурсанд?

عَنِ النَّبَاِ الْعَظِيْمِۙ

‘anin naba'il-‘aẓīm(i).

Дар бораи хабари бузург (рӯзи қиёмат),

الَّذِيْ هُمْ فِيْهِ مُخْتَلِفُوْنَۗ

allażī hum fīhi mukhtalifūn(a).

ки дар ин ҳолат онҳо бо ҳам ихтилоф доранд.

كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَۙ

kallā saya‘lamūn(a).

Не! Ба зудӣ хоҳанд донист,

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُوْنَ

Ṡumma kallā saya‘lamūn(a).

боз не! Ба зудӣ хоҳанд фаҳмид.

اَلَمْ نَجْعَلِ الْاَرْضَ مِهٰدًاۙ

alam naj‘alil-arḍa mihādā(n).

Оё Мо заминро бистаре насохтем,

وَّالْجِبَالَ اَوْتَادًاۖ

wal-jibāla autādā(n).

ва кӯҳҳоро чун мехҳо?

وَّخَلَقْنٰكُمْ اَزْوَاجًاۙ

wa khalaqnākum azwājā(n).

Ва шуморо ҷуфт-ҷуфт офаридем,

وَّجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًاۙ

wa ja‘alnā naumakum subātā(n).

ва хоби шуморо оромиш қарор додем,

وَّجَعَلْنَا الَّيْلَ لِبَاسًاۙ

wa ja‘alnal-laila libāsā(n).

Ва шабро пӯшиш гардонидем,

وَّجَعَلْنَا النَّهَارَ مَعَاشًاۚ

wa ja‘alnan-nahāra ma‘āsyā(n).

ва рӯзро василаи касби рӯзӣ қарор додем,

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًا شِدَادًاۙ

wa banainā fauqakum sab‘an syidādā(n).

Ва бар болои шумо ҳафт (осмон)-ро устувор бино кардем,

وَّجَعَلْنَا سِرَاجًا وَّهَّاجًاۖ

wa ja‘alnā sirājaw wahhājā(n).

ва чароғи равшан (офтоб) офаридем,

وَّاَنْزَلْنَا مِنَ الْمُعْصِرٰتِ مَاۤءً ثَجَّاجًاۙ

wa anzalnā minal-mu‘ṣirāti mā'an ṡajjājā(n).

ва аз абрҳо борони пай дар пай фиристодем,

لِّنُخْرِجَ بِهٖ حَبًّا وَّنَبَاتًاۙ

linukhrija bihī ḥabbaw wa nabātā(n).

то ки бо он ғалла ва растаниҳо парвариш кунем,

وَّجَنّٰتٍ اَلْفَافًاۗ

wa jannātin alfāfā(n).

ва боғҳои сояафкан.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كَانَ مِيْقَاتًاۙ

inna yaumal-faṣli kāna mīqātā(n).

Ба дурустӣ, рӯзи қиёмат вақти муайяншуда аст,

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَتَأْتُوْنَ اَفْوَاجًاۙ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa ta'tūna afwājā(n).

(яъне) рӯзе, ки дар сур дамида шавад ва шумо гурӯҳ-гурӯҳ биёед,

وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ

wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).

ва осмон кушода шуд ва дарҳои зиёде пайдо шуданд,

وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ

wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).

ва кӯҳҳо чунон баланд шуданд, ки ба сароб табдил ёфтанд.

اِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًاۙ

inna jahannama kānat mirṣādā(n).

Дар ҳақиқат, ҷаҳаннам (ҳамчун) макони пинҳонӣ аст (барои посбононе, ки бар мундариҷаи ҷаҳаннам нигоҳдорӣ мекунанд).

لِّلطّٰغِيْنَ مَاٰبًاۙ

liṭ-ṭāgīna ma'ābā(n).

ба макони бозгашт барои одамоне табдил ёбад, ки аз ҳад гузаштаанд.

لّٰبِثِيْنَ فِيْهَآ اَحْقَابًاۚ

lābiṡīna fīhā aḥqābā(n).

Онҳо муддати тӯлонӣ дар он ҷо зиндагӣ карданд,

لَا يَذُوْقُوْنَ فِيْهَا بَرْدًا وَّلَا شَرَابًاۙ

lā yażūqūna fīhā bardaw wa lā syarābā(n).

онҳо хунукиро дар он ҳис намекунанд ва (ва наменӯшанд),

اِلَّا حَمِيْمًا وَّغَسَّاقًاۙ

illā ḥamīmaw wa gassāqā(n).

ғайр аз оби ҷӯшон ва чирк,

جَزَاۤءً وِّفَاقًاۗ

jazā'aw wifāqā(n).

ҳамчун ҷазои муносиб.

اِنَّهُمْ كَانُوْا لَا يَرْجُوْنَ حِسَابًاۙ

innahum kānū lā yarjūna ḥisābā(n).

Дар асл, дар гузашта онҳо ҳеҷ гоҳ ҳисобкуниҳоро интизор набуданд.

وَّكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا كِذَّابًاۗ

wa każżabū bi'āyātinā kiżżābā(n).

Ва оёти Моро ба сахтӣ дурӯғ бароварданд.

وَكُلَّ شَيْءٍ اَحْصَيْنٰهُ كِتٰبًاۙ

wa kulla syai'in aḥṣaināhu kitābā(n).

Ва Мо ҳама чизро дар китоб (китоби аъмоли башар аст) сабт кардем.

فَذُوْقُوْا فَلَنْ نَّزِيْدَكُمْ اِلَّا عَذَابًا ࣖ

fa żūqū falan nazīdakum illā ‘ażābā(n)

Пас, онро бисанҷед! Пас, Мо ҷуз азоб бар шумо чизе нахоҳем афзуд.

اِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ مَفَازًاۙ

inna lil-muttaqīna mafāzā(n).

Ба дурустӣ, касоне, ки парҳезгорӣ мекунанд, пирӯз хоҳанд шуд,

حَدَاۤىِٕقَ وَاَعْنَابًاۙ

Ḥadā'iqa wa a‘nābā(n).

(яъне) боғҳо ва токзорҳо,

وَّكَوَاعِبَ اَتْرَابًاۙ

wa kawā‘iba atrābā(n).

ва духтарони фарбеҳи ҳамсол,

وَّكَأْسًا دِهَاقًاۗ

wa ka'san dihāqā(n).

ва пиёлаҳои пур (пур аз нӯшокиҳо).

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا وَّلَا كِذّٰبًا

lā yasma‘ūna fīhā lagwaw wa lā kiżżābā(n).

Дар он ҷо онҳо на сухани беҳуда ва на дурӯғро мешунаванд.

جَزَاۤءً مِّنْ رَّبِّكَ عَطَاۤءً حِسَابًاۙ

jazā'am mir rabbika ‘aṭā'an ḥisābā(n).

Ба унвони мукофот ва тӯҳфае аз ҷониби Парвардигори ту,

رَّبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الرَّحْمٰنِ لَا يَمْلِكُوْنَ مِنْهُ خِطَابًاۚ

rabbis-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumar-raḥmāni lā yamlikūna minhu khiṭābā(n).

Парвардигори осмонҳо ва замин ва ҳар чӣ дар миёни онҳост, он Худои Раҳмон, ки наметавонанд бо Ӯ сухан гӯянд.

يَوْمَ يَقُوْمُ الرُّوْحُ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ صَفًّاۙ لَّا يَتَكَلَّمُوْنَ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَقَالَ صَوَابًا

yauma yaqūmur-rūḥu wal-malā'ikatu ṣaffā(n), lā yatakallamūna illā man ażina lahur-raḥmānu wa qāla ṣawābā(n).

Рӯзе, ки рӯҳ ва фариштагон дар оромиш меистанд, ҳеҷ сухане намегӯянд, магар касе, ки Худои меҳрубон ба онҳо иҷозат дода бошад ва ӯ танҳо рост мегӯяд.

ذٰلِكَ الْيَوْمُ الْحَقُّۚ فَمَنْ شَاۤءَ اتَّخَذَ اِلٰى رَبِّهٖ مَاٰبًا

Żālikal-yaumul-ḥaqq(u), faman syā'attakhaża ilā rabbihī ma'ābā(n).

Ин рӯзест, ки ҳатман фаро хоҳад расид. Пас, ҳар кӣ хоҳад, роҳи бозгашт ба сӯи Парвардигори худро хоҳад ёфт.

اِنَّآ اَنْذَرْنٰكُمْ عَذَابًا قَرِيْبًا ەۙ يَّوْمَ يَنْظُرُ الْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُوْلُ الْكٰفِرُ يٰلَيْتَنِيْ كُنْتُ تُرٰبًا ࣖ

innā anżarnākum ‘ażāban qarībā(n), yauma yanẓurul-mar'u mā qaddamat yadāhu wa yaqūlul-kāfiru yā laitanī kuntu turābā(n).

Ба дурустӣ, Мо шуморо (кофиронро) аз азоби наздиктарин тарсонидем, рӯзе, ки мардум он чиро, ки ду дасташон анҷом додаанд, хоҳанд дид ва кофирон хоҳанд гуфт: «Беҳтар буд, ки хок мебудам».