Q.S Капот (هُود) - 123 Шумораи оятҳо

الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ

alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).

«Алиф Лом Ро» (ин) китобест, ки оятҳояш ба таври муназзам тартиб дода шудаанд ва сипас муфассал шарҳ дода шудаанд, ки аз ҷониби (Худои) Ҳаким ва Доно нозил шудааст.

اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنَّنِيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌۙ

allā ta‘budū illallāh(a), innanī lakum minhu nażīruw wa basyīr(un).

то ҷуз Худоро ибодат накунед. Ман (Муҳаммад) аз ҷониби Ӯ барои шумо бимдиҳанда ва башоратдиҳанда ҳастам.

وَّاَنِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَّتَاعًا حَسَنًا اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّيُؤْتِ كُلَّ ذِيْ فَضْلٍ فَضْلَهٗ ۗ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيْرٍ

wa anistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yumatti‘kum matā‘an ḥasanan ilā ajalim musammaw wa yu'ti kulla żī faḍlin faḍlah(ū), wa in tawallau fa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin kabīr(in).

Ва аз Парвардигоратон омурзиш бихоҳед ва ба сӯи Ӯ тавба кунед, ба дурустӣ ки Ӯ шуморо то замони муайян баҳраманд хоҳад кард ва ба ҳар кас, ки некӯкор бошад, фазли Худро ато хоҳад кард. Ва агар рӯй гардонед, пас, ман метарсам, ки дар рӯзи бузург (Рӯзи қиёмат) азоб ба шумо бирасад.

اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

ilallāhi marji‘ukum, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Бозгашти шумо ба сӯи Худост ва Ӯ бар ҳар чизе тавоност!

اَلَآ اِنَّهُمْ يَثْنُوْنَ صُدُوْرَهُمْ لِيَسْتَخْفُوْا مِنْهُۗ اَلَا حِيْنَ يَسْتَغْشُوْنَ ثِيَابَهُمْ ۙيَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَۚ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ ۔

alā innahum yaṡnūna ṣudūrahum liyastakhfū minh(u), alā ḥīna yastagsyūna ṡiyābahum, ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

Огоҳ бошед, ки онҳо (мунофиқон) пушт мегардонанд, то аз ӯ (Муҳаммад) пинҳон шаванд. Огоҳ бошед, ки вақте ки онҳо либос мепӯшанд, Аллоҳ медонад, ки онҳо пинҳон мекунанд ва ошкор мекунанд, зеро Аллоҳ ба он чӣ дар дилҳояшон аст, огоҳ аст.

۞ وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۗ كُلٌّ فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min dābbatin fil-arḍi illā ‘alallāhi rizquhā wa ya‘lamu mustaqarrahā wa mustauda‘ahā, kullun fī kitābim mubīn(in).

Ва ҳеҷ ҷунбандае дар рӯи замин намегардад (зинда намемонад), магар ин ки Аллоҳ рӯзии ҳама чизро ба он кафолат медиҳад. Ӯ медонист, ки дар куҷо зиндагӣ мекунад ва дар куҷо нигоҳ дошта мешавад. Ҳама чиз дар китоби ҳақиқӣ (Лавҳ Маҳфуз) навишта шудааст.

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ وَّكَانَ عَرْشُهٗ عَلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَىِٕنْ قُلْتَ اِنَّكُمْ مَّبْعُوْثُوْنَ مِنْۢ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَٓا اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmiw wa kāna ‘arsyuhū ‘alal-mā'i liyabluwakum ayyukum aḥsanu ‘amalā(n), wa la'in qulta innakum mab‘ūṡūna mim ba‘dil-mauti layaqūlannal-lażīna kafarū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

Ва Ӯст, ки осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз ва Арши Худро бар рӯи об офарид, то бисанҷад, ки кадоме аз шумо дар амал беҳтар аст. Агар (ба мардуми Макка) бигӯед: «Шумо пас аз марг зинда хоҳед шуд», кофирон хоҳанд гуфт: «Ин танҳо ҷодуи воқеӣ аст».

وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

Ва агар азобро то замони муайян ба таъхир андозем, мепурсанд: «Чӣ чиз бозмедорад?» Бидон, ки вақте азоб ба онҳо биёяд, онҳоро аз он канорагирӣ кардан мумкин нест. Онҳоро (азоб), ки масхара мекарданд, иҳота кардааст.

وَلَىِٕنْ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنٰهَا مِنْهُۚ اِنَّهٗ لَيَـُٔوْسٌ كَفُوْرٌ

wa la'in ażaqnal-insāna minnā raḥmatan ṡumma naza‘nāhā ‘anh(u), innahū laya'ūsun kafūr(un).

Ва агар Мо ба инсон неъмати Худро ато кунем ва сипас онро бозпас гирем, бешубҳа, ноумед ва носипос хоҳад буд.

وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ

wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).

Ва агар пас аз мусибате, ки ба ӯ расидааст, ба ӯ неъмате диҳем, албатта, мегӯяд: «Ин мусибат аз ман ғоиб шуд». Ба дурустӣ, ки ӯ хеле шодмон ва ифтихорманд буд.

اِلَّا الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ كَبِيْرٌ

illal-lażīna ṣabarū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa ajrun kabīr(un).

магар онон, ки сабр карданд ва корҳои шоиста карданд, мағфират ва музди бузурге хоҳанд ёфт.

فَلَعَلَّكَ تَارِكٌۢ بَعْضَ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَضَاۤىِٕقٌۢ بِهٖ صَدْرُكَ اَنْ يَّقُوْلُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ جَاۤءَ مَعَهٗ مَلَكٌ ۗ اِنَّمَآ اَنْتَ نَذِيْرٌ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ ۗ

fa la‘allaka tārikum ba‘ḍa mā yūḥā ilaika wa ḍā'ikum bihī ṣadruka ay yaqūlū lau lā unzila ‘alaihi kanzun au jā'a ma‘ahū malak(un), innamā anta nażīr(un), wallāhu ‘alā kulli syai'in wakīl(un).

Пас, шояд ту (эй Муҳаммад), баъзе аз чизҳоеро, ки бар ту ваҳй шудааст, тарк кунӣ ва синаат аз он танг шавад, зеро онҳо мегӯянд: «Чаро ганҷе бар ӯ нозил нашудааст ё фариштае бо ӯ наомадааст?» Дар ҳақиқат, ту танҳо бимдиҳанда ҳастӣ ва Худо нигаҳбони ҳама чиз аст.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

Ҳатто гуфтанд: «Ӯ (Муҳаммад) Қуръонро сохтааст». Бигӯ: «Пас, агар ростгӯ бошед, даҳ сураи сохтаи онро (Қуръон) биёред ва ҳар касеро, ки қодир аст, ҷуз Худо аз байни худ бихонед».

فَاِلَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَآ اُنْزِلَ بِعِلْمِ اللّٰهِ وَاَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۚفَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

fa illam yastajībū lakum fa‘lamū annamā unzila bi‘ilmillāhi wa allā ilāha illā huw(a), fahal antum muslimūn(a).

Пас, агар онҳо ба даъвати шумо посух надиҳанд, (бигӯед): «Бидонед, ки (Қуръон) бо илми Аллоҳ нозил шудааст ва ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест, пас оё шумо таслим (ба Ислом) мешавед?»

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا وَزِيْنَتَهَا نُوَفِّ اِلَيْهِمْ اَعْمَالَهُمْ فِيْهَا وَهُمْ فِيْهَا لَا يُبْخَسُوْنَ

man kāna yurīdul-ḥayātad-dun-yā wa zīnatahā nuwaffi ilaihim a‘mālahum fīhā wa hum fīhā lā yubkhasūn(a).

Ҳар ки зиндагии дунё ва зебу зинатҳои онро мехоҳад, ҳатман ба ӯ подоши аъмолашонро дар ин дунё (ба таври комил) медиҳем ва дар ин дунё ситам нахоҳад шуд.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَيْسَ لَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا النَّارُ ۖوَحَبِطَ مَا صَنَعُوْا فِيْهَا وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ikal-lażīna laisa lahum fil-ākhirati illan-nār(u), wa ḥabiṭa mā ṣana‘ū fīhā wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

Инҳо касоне ҳастанд, ки дар охират ба ҷуз дӯзах чизе ба даст намеоранд ва он чи дар ин дунё анҷом додаанд, дар он ҷо беҳуда аст ва он чи дар он анҷом додаанд, нобуд мешавад.

اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ

afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).

Оё (кофирон) яксонанд, бо касоне, ки аз ҷониби Парвардигорашон далелҳои равшан (Қуръон) доранд ва аз ҷониби Ӯ шоҳидон пайравӣ мекунанд ва пеш аз ин китоби Мусо ҳамчун роҳнамо ва раҳмат дода шудааст? Онҳо ба он (Қуръон) имон меоранд. Ҳар кас аз гурӯҳҳои (Қурайш) онро (Қуръон) инкор кунад, пас ҷаҳаннам ҷойест, ки барои ӯ ваъда дода шудааст, пас дар Қуръон шак накунед. Албатта, Қуръон аз ҷониби Парвардигоратон аст, вале аксари мардум имон намеоранд.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

Ва кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад? Онҳоро дар назди Парвардигорашон ҳозир мекунанд ва шоҳидон мегӯянд: «Инҳо касоне ҳастанд, ки ба Парвардигорашон дурӯғ гуфтаанд». Огоҳ бошед, ки лаънати Худо бар ситамкорон аст.

الَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۗ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كفِٰرُوْنَ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(Яъне) касоне, ки аз роҳи Худо бозмедоранд ва мехоҳанд, ки роҳи Худоро каҷ кунанд ва инҳо ба охират имон надоранд.

اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يَكُوْنُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ۘ يُضٰعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۗمَا كَانُوْا يَسْتَطِيْعُوْنَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوْا يُبْصِرُوْنَ

ulā'ika lam yakūnū mu‘jizīna fil-arḍi wa mā kāna lahum min dūnillāhi min auliyā'(a), yuḍā‘afu lahumul-‘ażāb(u), mā kānū yastaṭī‘ūnas-sam‘a wa mā kānū yubṣirūn(a).

Онҳо наметавонанд дар рӯи замин аз (азоби) Худо боздоранд ва ҷуз Худо ёваре надоранд. Азобашон ду баробар шудааст. Онҳо на ҳақро мешунаванд ва на онро мебинанд.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

Инҳо касоне ҳастанд, ки ба худ зарар мерасонанд ва он чи онҳо ҳамеша офаридаанд, аз онҳо нопадид мешавад.

لَاجَرَمَ اَنَّهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

lā jarama annahum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

Албатта, онҳо (онҳо) касоне хоҳанд буд, ки дар охират бештарин зиёнро хоҳанд дид.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

Ба дурустӣ, касоне, ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд ва дар баробари Худо фурӯтанӣ карданд, онҳо аҳли биҳиштанд ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд.

۞ مَثَلُ الْفَرِيْقَيْنِ كَالْاَعْمٰى وَالْاَصَمِّ وَالْبَصِيْرِ وَالسَّمِيْعِۗ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ ࣖ

maṡalul-farīqaini kal-a‘mā wal-aṣammi wal-baṣīri was-samī‘(i), hal yastawiyāni maṡalā(n), afalā tażakkarūn(a).

Масали ин ду гурӯҳ (кофирон ва мӯъминон) мисли нобиноён ва карон ва биноён ва шунавоён аст. Оё ин ду гурӯҳ яксонанд? Пас, оё ибрат намегиред?

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).

Ва ба дурустӣ, Мо Нӯҳро ба сӯи қавмаш фиристодем (ӯ гуфт): «Ба дурустӣ, ман барои шумо бимдиҳандаи ошкор ҳастам.

اَنْ لَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin alīm(in).

то ҷуз Худои якторо ибодат накунед. Ман аз он метарсам, ки дар рӯзи дарднок ба шумо азоби сахт бирасад».

فَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا نَرٰىكَ اِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرٰىكَ اتَّبَعَكَ اِلَّا الَّذِيْنَ هُمْ اَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِۚ وَمَا نَرٰى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍۢ بَلْ نَظُنُّكُمْ كٰذِبِيْنَ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā narāka illā basyaram miṡlanā wa mā narākattaba‘aka illal-lażīna hum arāżilunā bādiyar-ra'y(i), wa mā narā lakum ‘alainā min faḍlim bal naẓunnukum kāżibīn(a).

Пас, бузургони қавмаш, ки кофир буданд, гуфтанд: «Мо туро намебинем, балки инсоне мисли худамон (оддӣ) ва касеро намебинем, ки аз ту пайравӣ кунад, балки фурӯтанони мо, ки зуд имон меоранд. Мо намебинем, ки ту бар мо бартарӣ дорӣ, балки мо туро дурӯғгӯ мешуморем».

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).

Нӯҳ гуфт: «Эй қавми ман, чӣ фикр мекунед, агар ман аз Парвардигорам далели равшан дошта бошам ва аз ҷониби Ӯ раҳмате ба ман дода шуда бошад ва (ин неъмат) бар шумо пинҳон бошад? Оё шуморо маҷбур мекунем, ки онро қабул кунед, ҳарчанд шумо онро дӯст надоред?»

وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

Ва эй қавми ман, ман аз шумо барои даъватам сарват намехоҳам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Худост ва ман ҳаргиз касеро, ки имон оварда бошад, аз он ҷо берун намекунам. Албатта, онҳо бо Парвардигори худ вомехӯранд ва ман шуморо қавми нодон мешуморам.

وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).

Ва эй қавми ман, агар онҳоро аз ман дур кунам, чӣ касе маро аз азоби Худо наҷот медиҳад? Оё ибрат намегиред?

وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

Ва ба шумо намегӯям, ки ман аз ҷониби Худо захираҳо ва сарват дорам ва ман ғайбро намедонам ва намегӯям, ки ман фаришта ҳастам ва ба касоне, ки чашмони шумо онҳоро бад мебинанд, намегӯям: «Худо ба онҳо хайре нахоҳад дод. Худо ба он чизе, ки дар дилҳои онҳост, огоҳтар аст. Албатта, ман аз ситамкорон хоҳам буд».

قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

Гуфтанд: «Эй Нӯҳ! Ту бо мо баҳс кардӣ ва баҳси худро бар зидди мо тӯлонӣ кардӣ, пас, агар ростгӯён бошӣ, азоберо, ки ваъда медодӣ, бар мо биёвар».

قَالَ اِنَّمَا يَأْتِيْكُمْ بِهِ اللّٰهُ اِنْ شَاۤءَ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

qāla innamā ya'tīkum bihillāhu in syā'a wa mā antum bimu‘jizīn(a).

Нӯҳ (а) ҷавоб дод: «Агар бихоҳад, танҳо Аллоҳ бар шумо азоб меорад ва шумо наметавонед аз он гурезед».

وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ

wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).

Ва агар Худо хоҳад, ки шуморо гумроҳ кунад, ҳатто агар ман хоҳам, ки ба шумо насиҳат диҳам, насиҳати ман барои шумо фоида нахоҳад кард. Ӯ Парвардигори шумост ва ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед».

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَعَلَيَّ اِجْرَامِيْ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُجْرِمُوْنَ ࣖ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituhū fa ‘alayya ijrāmī wa ana barī'um mimmā tujrimūn(a).

Ҳатто онҳо (кофирон) гуфтанд: «Ӯ танҳо онро сохтааст». Бигӯ (Муҳаммад): «Агар ман онро сохта бошам, гуноҳро ба дӯш мегирам ва ман аз гуноҳе, ки шумо мекунед, пок ҳастам».

وَاُوْحِيَ اِلٰى نُوْحٍ اَنَّهٗ لَنْ يُّؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ اِلَّا مَنْ قَدْ اٰمَنَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَۖ

wa ūḥiya ilā nūḥin annahū lay yu'mina min qaumika illā man qad āmana falā tabta'is bimā kānū yaf‘alūn(a).

Ва ба Нӯҳ ваҳй шуд: «Бидон, ки дар миёни қавми ту мӯъмин нахоҳад буд, магар ононе, ки (танҳо) ба ростӣ имон овардаанд, пас аз он чи онҳо мекунанд, ғамгин нашав.

وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۚاِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

waṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

Ва киштиро бо роҳнамоӣ ва роҳнамоии оёти Мо бисоз ва дар бораи ситамкорон бо Ман сухан магӯ, ки онҳо ғарқ хоҳанд шуд».

وَيَصْنَعُ الْفُلْكَۗ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَاٌ مِّنْ قَوْمِهٖ سَخِرُوْا مِنْهُ ۗقَالَ اِنْ تَسْخَرُوْا مِنَّا فَاِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُوْنَۗ

wa yaṣna‘ul-fulk(a), wa kullamā marra ‘alaihi mala'um min qaumihī sakhirū minh(u), qāla in taskharū minnā fa innā naskharu minkum kamā taskharūn(a).

Ва ӯ (Нӯҳ) ба сохтани киштӣ шурӯъ кард. Ҳар гоҳ ки бузургони қавмаш аз паҳлӯи ӯ мегузаштанд, ӯро масхара мекарданд. Ӯ (Нӯҳ) гуфт: «Агар шумо моро масхара кунед, мо низ шуморо масхара хоҳем кард, чунон ки шумо моро масхара мекунед».

فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

fa saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

Пас, дар оянда хоҳед донист, ки ба кӣ азоби хоркунанда мерасад ва (кӣ) ба азоби абадӣ мерасад».

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ

Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).

То он даме ки фармони Мо фаро расид ва аз танӯр (ошхона) об мерехт, гуфтем: «Ҳар як ҷуфт (ҳайвон)-ро (нар ва мода) ва (низ) хонаводаи худро ба он (зарф) бор кун, магар ононе, ки аз фармони қаблӣ таъсир дидаанд ва (низ) касонеро, ки имон овардаанд». Маълум шуд, ки бо Нӯҳ танҳо чанд мӯъмин буданд.

۞ وَقَالَ ارْكَبُوْا فِيْهَا بِسْمِ اللّٰهِ مَجْرٰ۪ىهَا وَمُرْسٰىهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa qālarkabū fīhā bismillāhi majrêhā wa mursāhā, inna rabbī lagafūrur raḥīm(un).

Ва гуфт: «Ҳама ба он (киштӣ) савор шавед, вақте ки он ба самти ҳаракат ва лангар андохта мешавад, номи Худоро (ба забон оварда) бигиред. Албатта, Парвардигори ман бахшанда ва меҳрубон аст».

وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ

wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).

Ва киштӣ онҳоро ба мавҷҳои мисли кӯҳҳо бурд. Ва Нӯҳ писарашро, вақте ки (кӯдак) дар ҷои дурдаст буд, нидо кард: «Эй писарам, бо мо ба киштӣ савор шав ва бо кофирон набош».

قَالَ سَاٰوِيْٓ اِلٰى جَبَلٍ يَّعْصِمُنِيْ مِنَ الْمَاۤءِ ۗقَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ اِلَّا مَنْ رَّحِمَ ۚوَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِيْنَ

qāla sa'āwī ilā jabaliy ya‘ṣimunī minal-mā'(i), qāla lā ‘āṣimal-yauma min amrillāhi illā ma raḥim(a), wa ḥāla bainahumal-mauju fa kāna minal-mugraqīn(a).

(Писараш) ҷавоб дод: «Ман ба кӯҳе паноҳ мебарам, ки маро аз тӯфон муҳофизат кунад!» (Нӯҳ) гуфт: «Имрӯз касе аз азоби Худо паноҳ намебарад, ба ҷуз Худои меҳрубон». Ва мавҷ монеаи байни ин ду мешавад; сипас ӯ (кӯдак) аз ҷумлаи ғарқшудагон буд.

وَقِيْلَ يٰٓاَرْضُ ابْلَعِيْ مَاۤءَكِ وَيٰسَمَاۤءُ اَقْلِعِيْ وَغِيْضَ الْمَاۤءُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُوْدِيِّ وَقِيْلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa qīla yā arḍubla‘ī mā'aki wa yā samā'u aqli‘ī wa gīḍal-mā'u wa quḍiyal-amru wastawat ‘alal-jūdiyyi wa qīla bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Ва гуфта шуд: «Эй замин! Оби худро фурӯ бар ва эй осмон (борон!) бозист!» Ва об фурӯ рафт ва фармон анҷом ёфт ва киштӣ бар кӯҳи Ҷудӣ лангар андохт ва гуфта шуд: «Ҳалок шав, мардуми ситамкор!»

وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ

wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).

Ва Нӯҳ аз Парвардигораш илтиҷо кард ва гуфт: «Эй Парвардигори ман, писарам аз хонаводаи ман аст ва ваъдаи Ту, бешубҳа, ҳақ аст ва Ту одилтарин довар ҳастӣ».

قَالَ يٰنُوْحُ اِنَّهٗ لَيْسَ مِنْ اَهْلِكَ ۚاِنَّهٗ عَمَلٌ غَيْرُ صَالِحٍ فَلَا تَسْـَٔلْنِ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنِّيْٓ اَعِظُكَ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla yā nūḥu innahū laisa min ahlik(a), innahū ‘amalun gairu ṣāliḥ(in), falā tas'alnī mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innī a‘iẓuka an takūna minal-jāhilīn(a).

(Худо) гуфт: «Эй Нӯҳ! Ба дурустӣ, ки ӯ аз аҳли байти ту нест, зеро амалҳояш дар ҳақиқат хуб нестанд, пас аз Ман чизеро, ки намедонӣ (моҳияти онро), нахоҳ. Ман ба ту тавсия медиҳам, ки (ту) аз ҷумлаи аблаҳон набошӣ».

قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).

(Нӯҳ) гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба Ту паноҳ мебарам, ки аз Ту чизеро бихоҳам, ки намедонам (моҳияти онро), агар маро набахшӣ ва ба ман раҳм накунӣ, бешубҳа, аз зиёнкорон хоҳам буд».

قِيْلَ يٰنُوْحُ اهْبِطْ بِسَلٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكٰتٍ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اُمَمٍ مِّمَّنْ مَّعَكَ ۗوَاُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

qīla yā nūḥuhbiṭ bisalāmim minnā wa barakātin ‘alaika wa ‘alā umamim mimmam ma‘ak(a), wa umamun sanumatti‘uhum ṡumma yamassuhum minnā ‘ażābun alīm(un).

Гуфта шуд: «Эй Нӯҳ! Бо салом ва баракати Мо барои ту ва ҳамаи мӯъминон, ки бо ту ҳастанд, фуруд биё. Ва қавме ҳастанд, ки Мо онҳоро (дар дунё) баҳраманд мекунем, сипас азоби дардноки Мо ба онҳо мерасад».

تِلْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهَآ اِلَيْكَ ۚمَا كُنْتَ تَعْلَمُهَآ اَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هٰذَاۚ فَاصْبِرْۚ اِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

tilka min ambā'il-gaibi nūḥīhā ilaik(a), mā kunta ta‘lamuhā anta wa lā qaumuka min qabli hāżā, faṣbir, innal-‘āqibata lil-muttaqīn(a).

Инҳо аз хабарҳои ғайбӣ ҳастанд, ки мо ба ту (эй Муҳаммад) ваҳй кардем. Пеш аз ин на ту онро медонистӣ ва на қавми ту. Пас, сабр кун, зеро оқибати нек барои парҳезгорон аст.

وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).

Ва ба сӯи қавми Од (Мо) бародарашон Ҳудро фиристодем. Ӯ гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, ки барои шумо ҳеҷ маъбуде ҷуз Ӯ нест. (Ин ҳама вақт) шумо чизҳоеро сохтаед.

يٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا ۗاِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى الَّذِيْ فَطَرَنِيْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in ajriya illā ‘alal-lażī faṭaranī, afalā ta‘qilūn(a).

Эй қавми ман, ман аз шумо барои ин (даъвати худ) музде наметалабам. Музди ман танҳо бар ӯҳдаи Худоест, ки маро офаридааст. Оё намефаҳмед?»

وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ

wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).

Ва (Ҳуд гуфт): «Эй қавми ман, аз Парвардигоратон омурзиш бихоҳед ва сипас ба сӯи Ӯ тавба кунед, бешубҳа, Ӯ борони сахт мефиристад ва қуввати шуморо бар қуввати шумо меафзояд ва аз гуноҳ бознагардед».

قَالُوْا يٰهُوْدُ مَاجِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَّمَا نَحْنُ بِتَارِكِيْٓ اٰلِهَتِنَا عَنْ قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū yā hūdu mā ji'tanā bibayyinatiw wa mā naḥnu bitārikī ālihatinā ‘an qaulika wa mā naḥnu laka bimu'minīn(a).

Онҳо (қавми Од) гуфтанд: «Эй Ҳуд, ту барои мо далели равшане наовардаӣ ва мо ба сабаби суханони ту бутҳои худро тарк намекунем ва ба ту имон намеорем».

اِنْ نَّقُوْلُ اِلَّا اعْتَرٰىكَ بَعْضُ اٰلِهَتِنَا بِسُوْۤءٍ ۗقَالَ اِنِّيْٓ اُشْهِدُ اللّٰهَ وَاشْهَدُوْٓا اَنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ

in naqūlu illa‘tarāka ba‘ḍu ālihatinā bisū'(in), qāla innī usyhidullāha wasyhadū annī barī'um mimmā tusyrikūn(a).

Мо танҳо мегӯем, ки баъзе аз бутҳои мо туро девонагӣ кардаанд». (Ҳуд) гуфт: «Ба дурустӣ, ман ба Худо шаҳодат медиҳам ва шаҳодат медиҳам, ки ман аз он чизе, ки шумо бо Ӯ шарик месозед, безорам.

مِنْ دُوْنِهٖ فَكِيْدُوْنِيْ جَمِيْعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُوْنِ

min dūnihī fa kīdūnī jamī‘an ṡumma lā tunẓirūn(i).

бо дигарон, пас ҳама найрангҳои худро бар зидди ман анҷом диҳед ва дигар таъхир накунед.

اِنِّيْ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ رَبِّيْ وَرَبِّكُمْ ۗمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ اِلَّا هُوَ اٰخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

innī tawakkaltu ‘alallāhi rabbī wa rabbikum, mā min dābbatin illā huwa ākhiżum bināṣiyatihā, inna rabbī ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

Ба дурустӣ, ман бар Аллоҳ, ки Парвардигори ман ва Парвардигори шумост, таваккал кардам. Ҳеҷ ҷунбандае зинда нест, магар ин ки Ӯст, ки мӯи пешонии ӯро нигоҳ медорад (бар он ҳукмронӣ мекунад). Ба дурустӣ, Парвардигори ман бар роҳи рост аст.

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖٓ اِلَيْكُمْ ۗوَيَسْتَخْلِفُ رَبِّيْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۗ وَلَا تَضُرُّوْنَهٗ شَيْـًٔا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ

fa in tawallau faqad ablagtukum mā ursiltu bihī ilaikum, wa yastakhlifu rabbī qauman gairakum, wa lā taḍurrūnahū syai'ā(n), inna rabbī ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

Пас, агар рӯй гардонед, ман ба шумо он чиро, ки ҳамчун паёмбар ба шумо воҷиб аст, расонидам. Ва Парвардигори ман қавми дигареро ба ҷои шумо хоҳад овард ва шумо ба Ӯ ҳеҷ зараре нарасонед. Зеро Парвардигори ман нигаҳбони ҳама чиз аст.

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا هُوْدًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَنَجَّيْنٰهُمْ مِّنْ عَذَابٍ غَلِيْظٍ

wa lammā jā'a amrunā najjainā hūdaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa najjaināhum min ‘ażābin galīẓ(in).

Ва чун азоби Мо фаро расид, Мо Ҳуд ва касонеро, ки бо ӯ имон оварда буданд, бо раҳмати Худ наҷот додем ва онҳоро (дар охират) аз азоби сахт наҷот додем.

وَتِلْكَ عَادٌ ۖجَحَدُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهٗ وَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍ

wa tilka ‘ādun jaḥadū bi'āyāti rabbihim wa ‘aṣau rusulahū wattaba‘ū amra kulli jabbārin ‘anīd(in).

Ва ин (қиссаи) қавми Од аст, ки оёти Худоро инкор карданд. Онҳо аз паёмбарони Ӯ саркашӣ карданд ва ба фармонҳои ҳамаи ҳокимони худсар ва саркаш итоат карданд.

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ عَادًا كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّعَادٍ قَوْمِ هُوْدٍ ࣖ

wa utbi‘ū fī hażihid-dun-yā la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), alā inna ‘ādan kafarū rabbahum, alā bu‘dal li‘ādin qaumi hūd(in).

Ва ҳамеша дар ин дунё ва (ба ҳамин монанд) дар рӯзи қиёмат аз паси онҳо лаънатҳо меоянд. Дар хотир доред, ки қавми Од ба Худои худ куфр гуфтанд. Дар ҳақиқат, қавми Од, қавми Ҳуд, нобуд хоҳанд шуд.

۞ وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا ۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗهُوَ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيْهَا فَاسْتَغْفِرُوْهُ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ قَرِيْبٌ مُّجِيْبٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣālihā(n), qāla yā qaumi‘budullāḥa mā lakum min ilāhin gairuh(ū), huwa ansya'akum minal-arḍi wasta‘marakum fīhā fastagfirūhu ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī qarībum mujīb(un).

Ва ба сӯи Самуд (Мо бародарашон Солеҳро) фиристодем. Ӯ гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, ки барои шумо маъбуде ҷуз Ӯ нест. Ӯ шуморо аз замин офарид ва шуморо баракат дод. Пас, аз Ӯ омурзиш бихоҳед ва сипас ба сӯи Ӯ тавба кунед. Албатта, Парвардигори ман наздик аст ва (дуоҳои бандагонашро) мепазирад».

قَالُوْا يٰصٰلِحُ قَدْ كُنْتَ فِيْنَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هٰذَآ اَتَنْهٰىنَآ اَنْ نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا وَاِنَّنَا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ

qālū yā ṣāliḥu qad kunta fīnā marjuwwan qabla hāżā atanhānā an na‘buda mā ya‘budu ābā'unā wa innanā lafī syakkim mimmā tad‘ūnā ilaihi murīb(in).

(Самудиён) гуфтанд: «Эй Солеҳ! Пеш аз он ки ту дар миёни мо бошӣ, ту шахси интизоршуда будӣ, чаро моро аз парастиши он чизе, ки ниёгонамон мепарастиданд, бозмедорӣ? Мо дар ҳақиқат дар бораи он чизе, ки ту моро ба он даъват мекунӣ, дар шак ва нигаронӣ ҳастем».

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْۗ وَاٰتٰىنِيْ مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ عَصَيْتُهٗ ۗفَمَا تَزِيْدُوْنَنِيْ غَيْرَ تَخْسِيْرٍ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī, wa ātānī minhu raḥmatan famay yanṣurunī minallāhi in ‘aṣaituh(ū), famā tazīdūnanī gaira takhsīr(in).

Солеҳ гуфт: «Эй қавми ман, ба ман бифаҳмонед, ки агар ман аз ҷониби Парвардигорам далели равшан дошта бошам ва Ӯ ба ман аз ҷониби Худ неъмат (пайғамбарӣ) дода бошад, пас, агар ман аз фармони Ӯ нофармонӣ кунам, чӣ касе маро аз (азоби) Худо ёрӣ медиҳад? Пас, шумо танҳо зиёнамро зиёд мекунед.

وَيٰقَوْمِ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ قَرِيْبٌ

wa yā qaumi hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun qarīb(un).

Ва эй қавми ман, ин модашутурест аз ҷониби Худо, мӯъҷизае барои шумо, пас бигзоред, ки дар замини Худо бихӯрад ва онро бо ҳеҷ гуна озоре, ки шуморо фавран ба азоб гирифтор мекунад, халалдор накунед».

فَعَقَرُوْهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوْا فِيْ دَارِكُمْ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوْبٍ

fa ‘aqarūhā fa qāla tamatta‘ū fī dārikum ṡalāṡata ayyām(in), żālika wa‘dun gairu makżūb(in).

Пас шутурро куштанд, сипас ӯ (Солеҳ) гуфт: «Ҳамаи шумо се рӯз дар хонаҳои худ шодӣ кунед. Ин ваъдаест, ки рад карда намешавад».

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا صٰلِحًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِىِٕذٍ ۗاِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ

falammā jā'a amrunā najjainā ṣāliḥaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā wa min khizyi yaumi'iż(in), inna rabbaka huwal-qawiyyul-‘ażīz(u).

Пас, вақте ки фармони Мо фаро расид, Солеҳ ва касонеро, ки бо ӯ имон оварда буданд, бо раҳмати худ наҷот додем ва онҳоро дар он рӯз аз хорӣ наҷот додем. Албатта, Парвардигори ту пирӯзманду тавоност.

وَاَخَذَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa akhażal-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

Сипас овози раъду барқе бар мардуми золим баланд шуд, то ки онҳо дар хонаҳои худ хобида мурданд.

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَآ اِنَّ ثَمُوْدَا۟ كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّثَمُوْدَ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā inna ṡamūda kafarū rabbahum, alā bu‘dal liṡamūd(a).

Гӯё онҳо ҳеҷ гоҳ дар он ҷо зиндагӣ накарда буданд. Дар хотир доред, ки қавми Самуд Худои худро инкор карданд. Дар хотир доред, ки қавми Самуд нобуд хоҳанд шуд.

وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ

wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).

Ва фиристодагони мо (фариштагон) барои Иброҳим мужда оварданд ва гуфтанд: «Муборак бод!» Ӯ (Иброҳим) гуфт: «Муборак бод!» Пас, дере нагузашта Иброҳим гӯшти гӯсолаи бирёнро пешкаш кард.

فَلَمَّا رَآٰ اَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ اِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمِ لُوْطٍۗ

falammā ra'ā aidiyahum lā taṣilu ilaihi nakirahum wa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf innā ursilnā ilā qaumi lūṭ(in).

Пас, вақте ки дид, ки дастонашон ба ӯ намерасад, (Иброҳим) аз онҳо гумон бурд ва аз онҳо тарсид. (Фариштагон) гуфтанд: «Натарсед, мо ба сӯи қавми Лут фиристода шудаем».

وَامْرَاَتُهٗ قَاۤىِٕمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنٰهَا بِاِسْحٰقَۙ وَمِنْ وَّرَاۤءِ اِسْحٰقَ يَعْقُوْبَ

wamra'atuhū qā'imatun fa ḍaḥikat fa basysyarnāhā bi'isḥāq(a), wa miw warā'i isḥāqa ya‘qūb(a).

Ва занаш бархост ва табассум кард. Пас, ба ӯ ба Исҳоқ ва баъд аз Исҳоқ Яъқуб хушхабар додем.

قَالَتْ يٰوَيْلَتٰىٓ ءَاَلِدُ وَاَنَا۠ عَجُوْزٌ وَّهٰذَا بَعْلِيْ شَيْخًا ۗاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عَجِيْبٌ

qālat yā wailatā a'alidu wa ana ‘ajūzuw wa hāżā ba‘lī syaikhā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ajīb(un).

Зан (занаш) гуфт: «Ин воқеан мӯъҷиза аст, оё имкон дорад, ки ман аллакай пир шавам ва шавҳарам хеле пир бошад, фарзанд таваллуд кунам? Ин воқеан як чизи мӯъҷиза аст».

قَالُوْٓا اَتَعْجَبِيْنَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ رَحْمَتُ اللّٰهِ وَبَرَكٰتُهٗ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِۗ اِنَّهٗ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ

qālū ata‘jabīna min amrillāhi raḥmatullāhi wa barakātuh(ū), ‘alaikum ahlal-bait(i), innahū ḥamīdum majīd(un).

(Фариштагон) гуфтанд: «Чаро дар бораи қазои Аллоҳ дар ҳайрат ҳастед? (Ин) раҳмат ва баракати Аллоҳ аст, ки бар шумо рехта шудааст, эй аҳли Байт! Дар ҳақиқат, Аллоҳ ситоишшаванда ва меҳрубон аст».

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ اِبْرٰهِيْمَ الرَّوْعُ وَجَاۤءَتْهُ الْبُشْرٰى يُجَادِلُنَا فِيْ قَوْمِ لُوْطٍ

falammā żahaba ‘an ibrāhīmar rau‘u wa jā'athul busyrā yujādilunā fī qaumi lūṭ(in).

Пас, вақте ки тарс аз Иброҳим дур шуд ва ба ӯ хушхабар расид, аз Мо (фариштагон) дар бораи қавми Лут пурсид.

اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَحَلِيْمٌ اَوَّاهٌ مُّنِيْبٌ

inna ibrāhīma laḥalīmun awwāhum munīb(un).

Иброҳим (а) хеле меҳрубон ва нармдил буд ва мехост (ба сӯи Худо) баргардад.

يٰٓاِبْرٰهِيْمُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا ۚاِنَّهٗ قَدْ جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۚ وَاِنَّهُمْ اٰتِيْهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُوْدٍ

yā ibrāhīmu a‘riḍ ‘an hāżā, innahū qad jā'a amru rabbik(a), wa innahum ātīhim ‘ażābun gairu mardūd(in).

Эй Иброҳим, аз ин (сӯҳбат) даст каш, зеро фармони Парвардигорат омадааст ва бар онҳо азобе мерасад, ки рад карда намешавад.

وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالَ هٰذَا يَوْمٌ عَصِيْبٌ

wa lammā jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qāla hāżā yaumun ‘aṣīb(un).

Ва чун фиристодагони Мо (фариштагон) назди Лут омаданд, ӯ дар шак афтод ва синааш аз онҳо танг шуд. (Лут) гуфт: «Имрӯз рӯзи сахтест».

وَجَاۤءَهٗ قَوْمُهٗ يُهْرَعُوْنَ اِلَيْهِۗ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۗ قَالَ يٰقَوْمِ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنَاتِيْ هُنَّ اَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ فِيْ ضَيْفِيْۗ اَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَّشِيْدٌ

wa jā'ahū qaumuhū yuhra‘ūna ilaih(i), wa min qablu kānū ya‘malūnas-sayyi'āt(i), qāla yā qaumi hā'ulā'i banātī hunna aṭharu lakum fattaqullāha wa lā tukhzūni fī ḍaifī, alaisa minkum rajulur rasyīd(un).

Ва қавмаш фавран назди ӯ омаданд. Ва аз замонҳои қадим онҳо ҳамеша корҳои зишт мекарданд. Лут гуфт: «Эй қавми ман! Инҳо духтарони (сарзамини) ман ҳастанд, онҳо барои шумо муқаддастаранд, пас аз Худо битарсед ва (ном)-и маро дар назди меҳмонам дашном надиҳед. Оё дар байни шумо касе ҳаст, ки доно бошад?»

قَالُوْا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِيْ بَنٰتِكَ مِنْ حَقٍّۚ وَاِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيْدُ

qālū laqad ‘alimta mā lanā fī banātika min ḥaqq(in), wa innaka lata‘lamu mā nurīd(u).

Онҳо ҷавоб доданд: «Ту медонӣ, ки мо ба духтарони ту рағбат надорем ва ту медонӣ, ки мо (дар асл) чӣ мехоҳем».

قَالَ لَوْ اَنَّ لِيْ بِكُمْ قُوَّةً اَوْ اٰوِيْٓ اِلٰى رُكْنٍ شَدِيْدٍ

qāla lau anna lī bikum quwwatan au āwī ilā ruknin syadīd(in).

Ӯ (Лут) гуфт: «Агар ман қудрат дошта бошам (ки шуморо рад кунам) ё метавонистам дар оилаи қавӣ паноҳ барам (албатта, ки мекардам).»

قَالُوْا يٰلُوْطُ اِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَّصِلُوْٓا اِلَيْكَ فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ اِلَّا امْرَاَتَكَۗ اِنَّهٗ مُصِيْبُهَا مَآ اَصَابَهُمْ ۗاِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۗ اَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيْبٍ

qālū yā lūṭu innā rusulu rabbika lay yaṣilū ilaika fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wa lā yaltafit minkum aḥadun illamra'atak(a), innahū muṣībuhā mā aṣābahum, inna mau‘idahumuṣ-ṣubḥ(u), alaisaṣ-ṣubḥu biqarīb(in).

(Фариштагон) гуфтанд: «Эй Лут, мо фиристодагони Парвардигорат ҳастем, онҳо ба ту зараре намерасонанд. Пас, дар охири шаб бо хонаводаат берун рав ва ҳеҷ яке аз шумо ба ҷуз занат ба ақиб нигоҳ накунад. Албатта, азоби онҳо ба ӯ мерасад. Вақти азоби онҳо субҳгоҳ аст. Оё субҳ наздик нест?»

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ مَّنْضُوْدٍ

falammā jā'a amrunā ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihā ḥijāratam min sijjīlim manḍūd(in).

Пас, вақте ки фармони Мо фаро расид, сарзамини қавми Лутро зеру забар кардем ва аз замини сӯзон бар онҳо санг боронидем,

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَۗ وَمَا هِيَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ بِبَعِيْدٍ ࣖ

musawwamatan ‘inda rabbik(a) wa mā hiya minaẓ-ẓālimīna biba‘īd(in).

ки нишонае аз ҷониби Парвардигорат дода шудааст. Ва азоб аз ситамкор дур нест.

۞ وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗوَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ اِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ بِخَيْرٍ وَّاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيْطٍ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), wa lā tanquṣul-mikyāla wal-mīzāna innī arākum bikhairiw wa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumim muḥīṭ(in).

Ва ба сӯи мардуми Мадян бародарашон Шуайбро фиристодем. Ӯ гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, ки барои шумо ҳеҷ маъбуде ҷуз Ӯ нест. Ва паймона ва тарозуро кам накунед. Ман шуморо дар ҳолати хуб мебинам. Ва ман метарсам, ки дар рӯзи қиёмат азоб ба шумо бирасад».

وَيٰقَوْمِ اَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa yā qaumi auful-mikyāla wal-mīzāna bil-qisṭi wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

Ва эй қавми ман, паймона ва тарозуро ба инсоф адо кунед ва ба ҳаққи мардум зарар нарасонед ва бо зиёнкорӣ дар замин фасод накунед.

بَقِيَّتُ اللّٰهِ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ەۚ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ

baqiyyatullāhi khairul lakum in kuntum mu'minīn(a), wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).

Агар мӯъмин бошед, он чи аз ҷониби Худо боқӣ мемонад, барои шумо беҳтар аст ва ман нигаҳбони шумо нестам».

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ اَصَلٰوتُكَ تَأْمُرُكَ اَنْ نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَآ اَوْ اَنْ نَّفْعَلَ فِيْٓ اَمْوَالِنَا مَا نَشٰۤؤُا ۗاِنَّكَ لَاَنْتَ الْحَلِيْمُ الرَّشِيْدُ

qālū yā syu‘aibu aṣalātuka ta'muruka an natruka mā ya‘budu ābā'unā au an naf‘ala fī amwālinā mā nasyā'(u), innaka la'antal-ḥalīmur-rasyīd(u).

Гуфтанд: «Эй Шуайб! Оё дини ту ба ту мегӯяд, ки аз он чизе, ки ниёгонамон ибодат мекарданд, даст кашӣ ё моро аз идора кардани амволи худ ба тарзи дилхоҳамон манъ мекунад? Дар ҳақиқат, ту воқеан шахси хеле меҳрубон ва доно ҳастӣ».

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

(Шуайб) гуфт: «Эй қавми ман! Ба ман бигӯед, ки оё ман аз Парвардигорам далели равшан дорам ва Ӯ маро фазли некӯ дода бошад (оё ман аз фармонҳои Ӯ нафрат кунам)? Ман намехоҳам шуморо дар он чизе, ки аз он манъ кардаам, нафрат кунам. Ман танҳо мехоҳам, ки ислоҳ шавам, то он даме, ки метавонам. Ва роҳнамоии ман танҳо аз ҷониби Худост. Ба Ӯ таваккал кардам ва ба Ӯ бозмегардам.

وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ

wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).

Ва эй қавми ман, нагузоред, ки низоъ байни ман (ва шумо) шуморо ба гуноҳ водор кунад, то азобе мисли азобе, ки ба қавми Нӯҳ, қавми Ҳуд ё қавми Солеҳ расид, дар ҳоле ки қавми Лут аз шумо дур набуданд.

وَاسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ رَحِيْمٌ وَّدُوْدٌ

wastagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī raḥīmuw wadūd(un).

Ва аз Парвардигоратон омурзиш бихоҳед, сипас ба сӯи Ӯ тавба кунед, зеро Парвардигори ман меҳрубон ва меҳрубон аст».

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَقُوْلُ وَاِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْنَا ضَعِيْفًا ۗوَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنٰكَ ۖوَمَآ اَنْتَ عَلَيْنَا بِعَزِيْزٍ

qālū yā syu‘aibu mā nafqahu kaṡīram mimmā taqūlu wa innā lanarāka fīnā ḍa‘īfā(n), wa lau lā rahṭuka larajamnāk(a), wa anta ‘alainā bi‘azīz(in).

Гуфтанд: «Эй Сувайб! Мо бисёре аз суханони туро намефаҳмем, аммо дар асл туро заифтарин каси худ мебинем. Агар оилаат намебуд, туро сангсор мекардем, ҳарчанд ту дар доираи мо шахси бонуфуз нестӣ».

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَهْطِيْٓ اَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاتَّخَذْتُمُوْهُ وَرَاۤءَكُمْ ظِهْرِيًّا ۗاِنَّ رَبِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ

qāla yā qaumi arahṭī a‘azzu ‘alaikum minallāh(i), wattakhażtumūhu warā'akum ẓihriyyā(n), inna rabbī bimā ta‘malūna muḥīṭ(un).

Ӯ (Шуайб) ҷавоб дод: «Эй қавми ман! Оё хонаводаи ман дар назари шумо аз Аллоҳ азизтар аст, ҳарчанд шумо Ӯро пушти сар мегузоред (нодида мегиред)? Бидонед, ки илми Парвардигори ман он чиро, ки мекунед, дар бар мегирад.

وَيٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۗسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَمَنْ هُوَ كَاذِبٌۗ وَارْتَقِبُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ رَقِيْبٌ

wa yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa man huwa kāżib(un), wartaqibū innī ma‘akum raqīb(un).

Ва эй қавми ман, ҳар чӣ аз дастатон меояд, анҷом диҳед, ман низ мекунам. Баъдан хоҳед донист, ки азоби хоркунанда ба кӣ мерасад ва кӣ дурӯғ мегӯяд. Ва интизор шавед, ман бо шумо ҳастам, ки интизор мекашам».

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَاَخَذَتِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa lammā jā'a amrunā najjainā syu‘aibaw wal-lażīna amanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa akhażatil-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī diyārihim jāṡimīn(a).

Пас, вақте ки фармони Мо фаро расид, Шуайб ва касонеро, ки бо ӯ имон оварда буданд, бо раҳмати худ наҷот додем. Дар ҳоле ки ситамкоронро садои раъд нобуд мекунанд, то дар хонаҳои худ хобида бимиранд.

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).

гӯё онҳо ҳеҷ гоҳ дар он ҷо зиндагӣ накарда буданд. Дар хотир доред, ки мардуми Мадян нобуд хоҳанд шуд, чунон ки мардуми Самуд (низ) нобуд хоҳанд шуд.

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

Ва ба дурустӣ, Мо Мусоро бо оёти Худ ва далелҳои равшани Худ фиристодем,

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ فِرْعَوْنَ ۚوَمَآ اَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيْدٍ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fattaba‘ū amra fir‘aun(a), wa mā amru fir‘auna birasyīd(in).

Ба сӯи Фиръавн ва бузургони қавмаш, аммо онҳо аз фармони Фиръавн пайравӣ карданд, ҳарчанд фармони Фиръавн дуруст набуд.

يَقْدُمُ قَوْمَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَاَوْرَدَهُمُ النَّارَ ۗوَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُوْدُ

yaqdumu qaumahū yaumal-qiyāmati fa auradahumun-nār(a), wa bi'sal-wirdul-maurūd(u).

Ӯ (Фиръавн) рӯзи қиёмат пеши қавми худ рафт, сипас онҳоро ба дӯзах бурд. Дӯзах бадтарин ҷой барои вуруд аст.

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهٖ لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُوْدُ

wa utbi‘ū fī hāżihī la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), bi'sar-rifdul-marfūd(u).

Ва дар ин ҷо (дар ҷаҳон) ва (ба ҳамин монанд) дар рӯзи қиёмат лаънатҳо пайи онҳо меоянд. (Лаънат) бадтарин тӯҳфа аст.

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْقُرٰى نَقُصُّهٗ عَلَيْكَ مِنْهَا قَاۤىِٕمٌ وَّحَصِيْدٌ

Żālika min ambā'il-qurā naquṣṣuhū ‘alaika minhā qā'imuw wa ḥaṣīd(un).

Инҳо баъзе аз хабарҳои шаҳрҳое ҳастанд, ки (вайроншудагон), ки мо онҳоро ба ту (эй Муҳаммад) ҳикоят кардем. Баъзе аз онҳо то ҳол нишонаҳои худро доранд ва баъзе аз онҳо нобуд шудаанд.

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَمَآ اَغْنَتْ عَنْهُمْ اٰلِهَتُهُمُ الَّتِيْ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ لَّمَّا جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۗ وَمَا زَادُوْهُمْ غَيْرَ تَتْبِيْبٍ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin ẓalamū anfusahum famā agnat ‘anhum ālihatuhumul-latī yad‘ūna min dūnillāhi min syai'il lammā jā'a amru rabbik(a), wa mā zādūhum gaira tatbīb(in).

Ва Мо ба онҳо ситам накардем, балки онҳо ба худ ситам карданд ва он чиро, ки ба ҷои Худо мепарастиданд, вақте ки азоби Парвардигорат фаро расид, ҳеҷ фоидае бар онҳо накард ва ҷуз зиёнашон наафзуд.

وَكَذٰلِكَ اَخْذُ رَبِّكَ اِذَآ اَخَذَ الْقُرٰى وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۗاِنَّ اَخْذَهٗٓ اَلِيْمٌ شَدِيْدٌ

wa każālika akhżu rabbika iżā akhażal-qurā wa hiya ẓālimah(tun), inna akhżahū alīmun syadīd(un).

Ва ин аст азоби Парвардигори ту, вақте ки Ӯ (мардуми) кишварҳоеро, ки зулм мекунанд, азоб медиҳад. Дар ҳақиқат, азоби Ӯ хеле дарднок ва хеле вазнин аст.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْاٰخِرَةِ ۗذٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوْعٌۙ لَّهُ النَّاسُ وَذٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُوْدٌ

inna fī żālika la'āyatal liman khāfa ‘ażābal-ākhirah(ti), żālika yaumum majmū‘(un), lahun-nāsu wa żālika yaumum masyhūd(un).

Дар ҳақиқат, дар ин бояд барои касоне, ки аз азоби охират метарсанд, дарс бошад. Он рӯзест, ки ҳамаи мардум ҷамъ карда мешаванд (барои ҳисоб кардан) ва он рӯзест, ки (аз ҷониби ҳамаи махлуқот) шоҳиди он хоҳанд буд.

وَمَا نُؤَخِّرُهٗٓ اِلَّا لِاَجَلٍ مَّعْدُوْدٍۗ

wa mā nu'akhkhiruhū illā li'ajalim ma‘dūd(in).

Ва Мо ҷуз то вақти муайяншуда, ба таъхир намеандозем.

يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ اِلَّا بِاِذْنِهٖۚ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَّسَعِيْدٌ

yauma ya'ti lā takallamu nafsun illā bi'iżnih(ī), fa minhum syaqiyyuw wa sa‘īd(un).

Вақте ки он рӯз фаро мерасад, ҳеҷ кас ҷуз ба иҷозати Ӯ сухан намегӯяд; пас, баъзе аз онҳо бадбахт ва баъзе хушбахт хоҳанд буд.

فَاَمَّا الَّذِيْنَ شَقُوْا فَفِى النَّارِ لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّشَهِيْقٌۙ

fa ammal-lażīna syaqū fa fin-nāri lahum fīhā zafīruw wa syahīq(un).

Пас, касоне, ки бадбахтанд, (ҷойгоҳашон) дар ҷаҳаннам аст, ки дар он ҷо бо андӯҳ ва нола берун мекунанд.

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ اِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيْدُ

khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), inna rabbaka fa‘‘ālul limā yurīd(u).

Онҳо дар он ҷо ҷовидон мемонанд, то осмонҳо ва замин боқӣ бошанд, магар ин ки Парвардигорат бихоҳад (ва агар нахоҳад). Зеро Парвардигорат он чиро, ки хоҳад, иҷро мекунад.

۞ وَاَمَّا الَّذِيْنَ سُعِدُوْا فَفِى الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ عَطَاۤءً غَيْرَ مَجْذُوْذٍ

wa ammal-lażīna su‘idū fa fil-jannati khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), ‘aṭā'an gaira majżūż(in).

Ва аммо касоне, ки хушбахтанд, (ҷойгоҳашон) дар биҳишт аст; онҳо дар он ҷо то даме ки осмон ва замин вуҷуд доранд, ҷовидон хоҳанд монд, магар ин ки Парвардигорат бихоҳад; ҳамчун тӯҳфае, ки ҳаргиз поён намеёбад.

فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّمَّا يَعْبُدُ هٰٓؤُلَاۤءِ ۗمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا كَمَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُهُمْ مِّنْ قَبْلُ ۗوَاِنَّا لَمُوَفُّوْهُمْ نَصِيْبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوْصٍ ࣖ

falā taku fī miryatim mimmā ya‘budu hā'ulā'(i), mā ya‘budūna illā kamā ya‘budu ābā'uhum min qabl(u), wa innā lamuwaffūhum naṣībahum gaira manqūṣ(in).

Пас, (эй Муҳаммад), дар бораи он чӣ онҳо мепарастанд, дар шакку шубҳа мабош. Онҳо ҳамон гуна мепарастанд, ки падаронашон мепарастиданд. Мо интиқоми худро (аз онҳо) бе он ки чизеро кам кунем, пурра хоҳем кард.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَاخْتُلِفَ فِيْهِ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّهُمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba fakhtulifa fīh(i), wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum, wa innahum lafī syakkim minhu murīb(in).

Ва ба ростӣ, Мо ба Мӯсо китоб (Таврот) додем ва ӯ дар бораи он ихтилоф кард. Ва агар пеш аз Парвардигорат ҳукме набуд, азоб байни онҳо ба амал меомад. Ба дурустӣ, онҳо (кофирони Макка) дар шакку шубҳа ва дар бораи он (Қуръон) шакку шубҳа доранд.

وَاِنَّ كُلًّا لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ اَعْمَالَهُمْ ۗاِنَّهٗ بِمَا يَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wa inna kullan lammā layuwaffiyannahum rabbuka a‘mālahum, innahū bimā ya‘malūna khabīr(un).

Ва Парвардигори ту ба ҳар як аз онҳо (ки дар баҳс ҳастанд) подоши комили аъмолашонро хоҳад дод ва Ӯ ба он чӣ мекунанд, огоҳ аст.

فَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۗ اِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

fastaqim kamā umirta wa man tāba ma‘aka wa lā taṭgau, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).

Пас, эй Муҳаммад, (бар роҳи рост) устувор бош, чунон ки ба ту ва касоне, ки бо ту тавба кардаанд, фармон дода шудааст ва аз ҳад нагузар, зеро Ӯ ба он чи мекунед, биност.

وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).

Ва ба сӯи ситамкорон майл накун, ки шуморо оташи ҷаҳаннам бисӯзонанд, дар ҳоле ки шуморо ҷуз Худо ёваре нест, ки ёрӣ дода нашавад.

وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ الَّيْلِ ۗاِنَّ الْحَسَنٰتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّاٰتِۗ ذٰلِكَ ذِكْرٰى لِلذّٰكِرِيْنَ

wa aqimiṣ-ṣalāta ṭarafayin-nahāri wa zulafam minal-lail(i), innal-ḥasanāti yużhibnas-sayyi'āt(i), żālika żikrā liż-żākirīn(a).

Ва намозро дар ду тарафи рӯз (субҳ ва шом) ва аввали шаб бигузор. Амалҳои нек хатогиҳоро аз байн мебаранд. Ин барои касоне аст, ки ҳамеша (Худоро) ба ёд меоранд.

وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

Ва сабр кун, зеро Аллоҳ музди некӯкоронро зоеъ намекунад.

فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْ قَبْلِكُمْ اُولُوْا بَقِيَّةٍ يَّنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِى الْاَرْضِ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّنْ اَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۚوَاتَّبَعَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَآ اُتْرِفُوْا فِيْهِ وَكَانُوْا مُجْرِمِيْنَ

fa lau lā kāna minal-qurūni min qablikum ulū baqiyyatiy yanhauna ‘anil-fasādi fil-arḍi illā qalīlam mimman anjainā minhum, wattaba‘al-lażīna ẓalamū mā utrifū fīhi wa kānū mujrimīn(a).

Пас, чаро дар миёни мардуми пеш аз шумо касе набуд, ки фазилати манъ кардани фасод дар заминро дошта бошад, магар гурӯҳе аз онҳо, ки Мо онҳоро наҷот додем? Ва ситамкорон танҳо ба лаззат ва айшу ишрат машғуланд ва онҳо гунаҳкоранд.

وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرٰى بِظُلْمٍ وَّاَهْلُهَا مُصْلِحُوْنَ

wa mā kāna rabbuka liyuhlikal-qurā biẓulmiw wa ahluhā muṣliḥūn(a).

Ва Парвардигори ту кишварҳоро ба ситам нобуд намекунад, то он даме, ки сокинони онҳо некӯкор бошанд.

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلَا يَزَالُوْنَ مُخْتَلِفِيْنَۙ

wa lau syā'a rabbuka laja‘alan-nāsa ummataw wāḥidataw wa lā yazālūna mukhtalifīn(a).

Ва агар Парвардигорат мехост, мардумро як уммат месохт, вале онҳо ҳамеша (дар фикри худ) ихтилоф мекунанд.

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ رَبُّكَ ۗوَلِذٰلِكَ خَلَقَهُمْ ۗوَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

illā mar raḥima rabbuk(a), wa liżālika khalaqahum, wa tammat kalimatu rabbika la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

магар касоне, ки Парвардигорат ба онҳо раҳмат кардааст. Ва Аллоҳ онҳоро барои ҳамин офаридааст. Ҳукми Парвардигорат боқӣ мондааст: «Ҳатман ҷаҳаннамро аз ҳамаи ҷинну одам (ки нофармонанд) пур хоҳам кард».

وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهٖ فُؤَادَكَ وَجَاۤءَكَ فِيْ هٰذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَّذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

wa kullan naquṣṣu ‘alaika min ambā'ir-rusuli mā nuṡabbitu bihī fu'ādaka wa jā'aka fī hāżihil-ḥaqqu wa mau‘iẓatuw wa żikrā lil-mu'minīn(a).

Ва ҳамаи қиссаҳои паёмбаронро бароят (эй Муҳаммад) ҳикоя мекунем, то бо он қиссаҳо дилҳои туро устувор гардонем ва дар он барои мӯъминон ҳақ ва панд ва ҳушдор дода шудааст.

وَقُلْ لِّلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْۗ اِنَّا عٰمِلُوْنَۙ

wa qul lil-lażīna lā yu'minūna‘malū ‘alā makānatikum, innā ‘āmilūn(a).

Ва ба касоне, ки имон намеоваранд, бигӯ (эй Муҳаммад): «Мувофиқи амалҳои худ амал кунед, мо низ амал мекунем».

وَانْتَظِرُوْاۚ اِنَّا مُنْتَظِرُوْنَ

wantaẓirū innā muntaẓirūn(a).

ва интизор шавед, мо низ аз мунтазиронем».

وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهٗ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍi wa ilaihi yurja‘ul-amru kulluhū fa‘budhu wa tawakkal ‘alaih(i), wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

Ва сирри осмонҳо ва замин аз они Худост ва ҳамаи корҳо ба сӯи Ӯ бозгардонида мешаванд. Пас, Ӯро ибодат кунед ва бар Ӯ таваккал кунед ва Парвардигоратон аз он чӣ мекунед, бехабар нахоҳад буд.