Q.S Луқмон (لُقْمَان) - 34 Шумораи оятҳо

الۤمّۤ ۗ

alif lām mīm.

Алиф Лом Мим.

تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِۙ

tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).

Инҳо оёти Қуръон ҳастанд, ки дорои ҳикматанд.

هُدًى وَّرَحْمَةً لِّلْمُحْسِنِيْنَۙ

hudaw wa raḥmatal lil-muḥsinīn(a).

барои ҳидоят ва раҳмате барои некӯкорон,

الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).

(яъне) касоне, ки намоз мегузоранд, закот медиҳанд ва ба охират имон меоранд.

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

Онҳо касоне ҳастанд, ки аз Парвардигорашон роҳнамоӣ мегиранд ва онҳо хушбахттарин касоне ҳастанд.

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْتَرِيْ لَهْوَ الْحَدِيْثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۖ وَّيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

wa minan-nāsi may yasytarī lahwal-ḥadīṡi liyuḍilla ‘an sabīlillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattakhiżahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).

Ва аз мардум касоне ҳастанд, ки суханони беҳударо истифода мебаранд, то бе ҳеҷ донише мардумро аз роҳи Худо гумроҳ кунанд ва онро масхара кунанд ва барои онҳо азобе хоркунанда аст.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِ اٰيٰتُنَا وَلّٰى مُسْتَكْبِرًا كَاَنْ لَّمْ يَسْمَعْهَا كَاَنَّ فِيْٓ اُذُنَيْهِ وَقْرًاۚ فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ

wa iżā tutlā ‘alaihi āyātunā wallā mustakbiran ka'allam yasma‘hā ka'anna fī użunaihi waqrā(n), fabasyyirhu bi‘ażābin alīm(in).

Ва чун оёти Мо бар ӯ хонда шавад, бо такаббур рӯй мегардонад, гӯё онҳоро нашунида бошад, гӯё дар ҳарду гӯшаш банд бошад, пас ӯро ба азобе дардовар шод гардон.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُمْ جَنّٰتُ النَّعِيْمِۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti lahum jannātun na‘īm(i).

Ба дурустӣ, касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, боғҳои пурнеъмат хоҳанд дошт.

خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ وَعْدَ اللّٰهِ حَقًّاۗ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

khālidīna fīhā, wa‘dallāhi ḥaqqā(n), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

онҳо дар он ҷо ҷовидонанд, ҳамчун ваъдаи Худои ҳақиқӣ. Ва Ӯ қодиру ҳаким аст.

خَلَقَ السَّمٰوٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا وَاَلْقٰى فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِكُمْ وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍۗ وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيْمٍ

khalaqas-samāwāti bigairi ‘amadin taraunahā wa alqā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bikum wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa anzalnā minas-samā'i mā'an fa ambatnā fīhā min kulli zaujin karīm(in).

Ӯ осмонҳоро бе сутун, чунон ки шумо онҳоро мебинед, офарид ва кӯҳҳоро бар рӯи замин гузошт, то шуморо наларзонад; ва ҳар навъ ҷунбандагонеро, ки дар рӯи замин зиндагӣ мекунанд, падид овард. Ва аз осмон об фиристодем ва ҳар навъ гиёҳи некӯро дар он рӯёнидем.

هٰذَا خَلْقُ اللّٰهِ فَاَرُوْنِيْ مَاذَا خَلَقَ الَّذِيْنَ مِنْ دُوْنِهٖۗ بَلِ الظّٰلِمُوْنَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ ࣖ

hāżā khalqullāhi fa arūnī māżā khalaqal-lażīna min dūnih(ī), baliẓ-ẓālimūna fī ḍalālim mubīn(in).

Ин офариниши Худост, пас ба ман нишон диҳед, ки чӣ чиз ҷуз Худо офарида шудааст. Дар ҳақиқат, ситамкорон дар гумроҳии ошкор ҳастанд.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا لُقْمٰنَ الْحِكْمَةَ اَنِ اشْكُرْ لِلّٰهِ ۗوَمَنْ يَّشْكُرْ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

wa laqad ātainā luqmānal-ḥikmata anisykur lillāh(i), wa may yasykur fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'innallāha ganiyyun ḥamīd(un).

Ва ба Луқмон ҳикмат додем, ки ин аст: «Худоро шукр гӯй! Ва ҳар кӣ шукр гӯяд, барои худаш шукр кардааст ва ҳар кӣ шукр нагӯяд, Худо бениёз ва ситоишшаванда аст».

وَاِذْ قَالَ لُقْمٰنُ لِابْنِهٖ وَهُوَ يَعِظُهٗ يٰبُنَيَّ لَا تُشْرِكْ بِاللّٰهِ ۗاِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيْمٌ

wa iż qāla luqmānu libnihī wa huwa ya‘iẓuhū yā bunayya lā tusyrik billāh(i), innasy-syirka laẓulmun ‘aẓīm(un).

Ва (ёд кун) он вақтро, ки Луқмон ба писараш гуфт, вақте ки ба ӯ дарсе дод: «Эй писарам, ба Худо шарик магир, зеро шарик овардан ба Худо ситами бузургест».

وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ

wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).

Ва ба одамӣ амр кардем, ки ба падару модараш некӣ кунад. Модараш ӯро дар ҳолати заъфи бештар ҳомиладор карда буд ва дар дусолагӣ ӯро аз шир ҷудо карда буд. Ман ва падару модаратро шукр гӯй, ки бозгашти ту танҳо ба сӯи Ман аст.

وَاِنْ جَاهَدٰكَ عَلٰٓى اَنْ تُشْرِكَ بِيْ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا وَصَاحِبْهُمَا فِى الدُّنْيَا مَعْرُوْفًا ۖوَّاتَّبِعْ سَبِيْلَ مَنْ اَنَابَ اِلَيَّۚ ثُمَّ اِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَاُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa in jāhadāka ‘alā an tusyrika bī mā laisa laka bihī ‘ilmun falā tuṭi‘humā wa ṣāḥibhumā fid-dun-yā ma‘rūfā(n), wattabi‘ sabīla man anāba ilayya(a), ṡumma ilayya marji‘ukum fa unabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).

Ва агар ҳардуи онҳо туро водор кунанд, ки чизеро, ки ба он огоҳӣ надорӣ, бо Ман шарик созӣ, пас аз онҳо итоат накун ва дар дунё онҳоро шарики хуб қарор деҳ ва роҳи касонеро, ки ба сӯи Ман бозгашт мекунанд, пайравӣ кун. Сипас бозгашти ту ба сӯи Ман аст, он гоҳ Ман ба ту хабар медиҳам, ки чӣ кардаӣ.

يٰبُنَيَّ اِنَّهَآ اِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِيْ صَخْرَةٍ اَوْ فِى السَّمٰوٰتِ اَوْ فِى الْاَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَطِيْفٌ خَبِيْرٌ

yā bunayya innahā in taku miṡqāla ḥabbatim min khardalin fatakun fī ṣakhratin au fis-samāwāti au fil-arḍi ya'ti bihallāh(u), innallāha laṭīfun khabīr(un).

(Луқмон гуфт): «Эй писарам! Агар (амале) ба андозаи донаи хардал мебуд ва он дар санг ё дар осмон ё дар замин мебуд, Худованд онро (мукофот) медод. Албатта, Худованд борикбин ва дақиқтарин аст».

يٰبُنَيَّ اَقِمِ الصَّلٰوةَ وَأْمُرْ بِالْمَعْرُوْفِ وَانْهَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَاصْبِرْ عَلٰى مَآ اَصَابَكَۗ اِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ

yā bunayya aqimiṣ-ṣalāta wa'mur bil-ma‘rūfi wanha ‘anil-munkari waṣbir ‘alā mā aṣābak(a), inna żālika min ‘azmil-umūr(i).

Эй писарам, намоз бигузор ва (мардумро) ба кори нек амр кун ва аз корҳои бад боздор ва бар он чи бар ту мерасад, сабр кун, ки ин кори муҳим аст.

وَلَا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۚ

wa lā tuṣa‘‘ir khaddaka lin-nāsi wa lā tamsyi fil-arḍi maraḥā(n), innallāha lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

Ва аз мардум рӯй магардон ва дар замин бо такаббур роҳ марав. Ба дурустӣ, ки Худо касонеро, ки такаббур ва фахр мекунанд, дӯст намедорад.

وَاقْصِدْ فِيْ مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَۗ اِنَّ اَنْكَرَ الْاَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيْرِ ࣖ

waqṣid fī masy-yika wagḍuḍ min ṣautik(a), inna ankaral-aṣwāti laṣautul-ḥamīr(i).

Ва роҳгардии худро содда ва овози худро нарм кун. Бадтарин садо садои хар аст.

اَلَمْ تَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ سَخَّرَ لَكُمْ مَّا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَاَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهٗ ظَاهِرَةً وَّبَاطِنَةً ۗوَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّجَادِلُ فِى اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّلَا هُدًى وَّلَا كِتٰبٍ مُّنِيْرٍ

alam tarau annallāha sakhkhara lakum mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa asbaga ‘alaikum ni‘amahū ẓāhirataw wa bāṭinah(tan), wa minan-nāsi may yujādilu fillāhi bigairi ‘ilmiw wa lā hudaw wa lā kitābim munīr(in).

Оё надидаед, ки Худо он чиро, ки дар осмонҳо ва замин аст, барои шумо ром кардааст ва неъматҳои худро аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва равонӣ барои шумо комил кардааст? Аммо дар байни мардум касоне ҳастанд, ки бе дониш ва роҳнамоӣ ва бе китобе, ки равшанӣ диҳад, дар бораи ягонагии Худо баҳс мекунанд.

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَاۗ اَوَلَوْ كَانَ الشَّيْطٰنُ يَدْعُوْهُمْ اِلٰى عَذَابِ السَّعِيْرِ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā wajadnā ‘alaihi ābā'anā, awalau kānasy-syaiṭānu yad‘ūhum ilā ‘ażābis-sa‘īr(i).

Ва чун ба онҳо гуфта шавад: «Аз он чи Худо нозил кардааст, пайравӣ кунед!», гуфтанд: «Не, балки мо танҳо аз расму оинҳое, ки аз ниёгонамон омӯхтаем, пайравӣ мекунем». Оё онҳо (аз ниёгони худ) пайравӣ мекунанд, ҳарчанд шайтон онҳоро ба азоби оташи сӯзон (дӯзах) даъват мекунад?

۞ وَمَنْ يُّسْلِمْ وَجْهَهٗٓ اِلَى اللّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰىۗ وَاِلَى اللّٰهِ عَاقِبَةُ الْاُمُوْرِ

wa may yuslim wajhahū ilallāhi wa huwa muḥsinun faqadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, wa ilallāhi ‘āqibatul-umūr(i).

Ва ҳар кӣ худро ба Худо таслим кунад, дар ҳоле ки некӯкор аст, пас ба ресмони мустаҳкаме чанг задааст ва поёни ҳамаи корҳо танҳо ба сӯи Худост.

وَمَنْ كَفَرَ فَلَا يَحْزُنْكَ كُفْرُهٗۗ اِلَيْنَا مَرْجِعُهُمْ فَنُنَبِّئُهُمْ بِمَا عَمِلُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ

wa man kafara falā yaḥzunka kufruh(ū), ilainā marji‘uhum fanunabbi'uhum bimā ‘amilū, innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

Ва ҳар кӣ кофир шавад, куфраш туро эй Муҳаммад андӯҳгин накунад. Бозгашташон танҳо ба сӯи Мост ва мо ба онҳо аз он чи кардаанд, огоҳ хоҳем кард. Албатта, Аллоҳ аз ҳама гуна андӯҳи дилҳо огоҳ аст.

نُمَتِّعُهُمْ قَلِيْلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ اِلٰى عَذَابٍ غَلِيْظٍ

numatti‘uhum qalīlan ṡumma naḍṭarruhum ilā ‘ażābin galīẓ(in).

Мо онҳоро муддате (аз дунё) баҳраманд сохтем, сипас онҳоро ба азоби сахт (даровардем) ва ба даруни худ гузоштем.

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ ۗقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ ۗبَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunnallāh(u), qulil-ḥamdu lillāh(i), bal akṡaruhum lā ya‘lamūn(a).

Ва агар аз онҳо бипурсӣ: «Осмонҳо ва заминро кӣ офаридааст?» Албатта, онҳо хоҳанд гуфт: «Аллоҳ». Бигӯ: «Сипос Худорост», вале аксари онҳо намедонанд.

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ

lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).

Аз они Худост ҳар чӣ дар осмонҳову замин аст ва Худо бениёз ва сазовори ситоиш аст.

وَلَوْ اَنَّ مَا فِى الْاَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ اَقْلَامٌ وَّالْبَحْرُ يَمُدُّهٗ مِنْۢ بَعْدِهٖ سَبْعَةُ اَبْحُرٍ مَّا نَفِدَتْ كَلِمٰتُ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wa lau anna mā fil-arḍi min syajaratin aqlāmuw wal-baḥru yamudduhū mim ba‘dihī sab‘atu abḥurim mā nafidat kalimātullāh(i), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

Ва агар ҳар дарахте дар рӯи замин қалам мебуд ва баҳр (ранг) мебуд ва баъд аз он ҳафт баҳри дигар пур мешуд, суханони Худо поён намеёфтанд. Зеро Худо пирӯзманду ҳаким аст.

مَا خَلْقُكُمْ وَلَا بَعْثُكُمْ اِلَّا كَنَفْسٍ وَّاحِدَةٍ ۗاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌۢ بَصِيْرٌ

mā khalqukum wa lā ba‘ṡukum illā kanafsiw wāḥidah(tin), innallāha samī‘um baṣīr(un).

Офариниш ва зинда кардани шумо (барои Худо) танҳо мисли (офариниш ва зинда кардани) як нафар аст. Албатта, Худо шунаво ва бино аст.

اَلَمْ تَرَ اَنَّ اللّٰهَ يُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَيُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَۖ كُلٌّ يَّجْرِيْٓ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّاَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

alam tara annallāha yūlijul-laila fin-nahāri wa yūlijun-nahāra fil-laili wa sakhkharasy-syamsa wal-qamar(a), kulluy yajrī ilā ajalim musammaw wa annallāha bimā ta‘malūna khabīr(un).

Оё надидаӣ, ки Худо шабро ба рӯз ва рӯзро ба шаб дармеорад ва офтобу моҳро ром кардааст, ки ҳар яке то муддати муайяне дар ҳаракати худ ҳастанд? Албатта, Худо ба он чӣ мекунед, огоҳ аст!

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ وَاَنَّ مَا يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهِ الْبَاطِلُۙ وَاَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيْرُ ࣖ

Żālika bi'annallāha huwal-ḥaqqu wa anna mā yad‘ūna min dūnihil-bāṭil(u), wa annallāha huwal-‘aliyyul-kabīr(u).

Пас, дар ҳақиқат, Аллоҳ ҳақ аст ва он чиро, ки ба ҷуз Аллоҳ мехонанд, ботил аст ва дар ҳақиқат, Аллоҳ баландмартаба ва бузург аст.

اَلَمْ تَرَ اَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِنِعْمَتِ اللّٰهِ لِيُرِيَكُمْ مِّنْ اٰيٰتِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍ

alam tara annal-fulka tajrī fil-baḥri bini‘matillāhi liyuriyakum min āyātih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

Оё надидаӣ, ки киштиҳо ба фазли Худо дар баҳр ҳаракат мекунанд, то баъзе аз нишонаҳои Худро ба шумо нишон диҳад? Дар ин нишонаҳои Ӯ барои ҳар сабркунанда ва шукргузор аст.

وَاِذَا غَشِيَهُمْ مَّوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۚ فَلَمَّا نَجّٰىهُمْ اِلَى الْبَرِّ فَمِنْهُمْ مُّقْتَصِدٌۗ وَمَا يَجْحَدُ بِاٰيٰتِنَآ اِلَّا كُلُّ خَتَّارٍ كَفُوْرٍ

wa iżā gasyiyahum maujun kaẓ-ẓulali da‘awullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), falammā najjāhum ilal-barri faminhum muqtaṣid(un), wa mā yajḥadu bi'āyātinā illā kullu khattārin kafūr(in).

Ва чун мавҷҳое ба андозаи кӯҳҳо онҳоро ғелонда кунанд, Худоро бо самимият ва самимият ба Ӯ мехонанд. Аммо вақте ки Худо онҳоро аз расидан ба хушкӣ наҷот дод, баъзе аз онҳо роҳи ростро идома доданд. Онҳое, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд, танҳо хиёнаткорони носипос ҳастанд.

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوْا رَبَّكُمْ وَاخْشَوْا يَوْمًا لَّا يَجْزِيْ وَالِدٌ عَنْ وَّلَدِهٖۖ وَلَا مَوْلُوْدٌ هُوَ جَازٍ عَنْ وَّالِدِهٖ شَيْـًٔاۗ اِنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيٰوةُ الدُّنْيَاۗ وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ

ya ayyuhan-nāsuttaqū rabbakum wakhsyau yaumal lā yajzī wālidun ‘aw waladih(ī), wa lā maulūdun huwa jāzin ‘aw wālidihī syai'ā(n), inna wa‘dallāhi ḥaqqun falā tagurrannakumul-ḥayātud-dun-yā, wa lā yagurrannakum billāhil-garūr(u).

Эй мардум, аз Парвардигоратон битарсед ва аз рӯзе битарсед, ки падар наметавонад ба фарзандаш кумак кунад ва фарзанд низ наметавонад ба падараш кумак кунад. Дар ҳақиқат, ваъдаҳои Худо бешубҳа ҳақанд, пас ҳаргиз фиреби дунёро нахӯред ва фиребгарон дар итоати Худо фиреб нахӯред.

اِنَّ اللّٰهَ عِنْدَهٗ عِلْمُ السَّاعَةِۚ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَۚ وَيَعْلَمُ مَا فِى الْاَرْحَامِۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًاۗ وَمَا تَدْرِيْ نَفْسٌۢ بِاَيِّ اَرْضٍ تَمُوْتُۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ خَبِيْرٌ ࣖ

innallāha ‘indahū ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa yunazzilul-gaiṡ(a), wa ya‘lamu mā fil-arḥām(i), wa mā tadrī nafsum māżā taksibu gadā(n), wa mā tadrī nafsum bi'ayyi arḍin tamūt(u), innallāha ‘alīmun khabīr(un).

Албатта, илми рӯзи қиёмат танҳо бо Худост; ва Ӯст, ки борон мефиристад ва медонад, ки дар батни модар чӣ ҳаст. Ва ҳеҷ кас намедонад, ки фардо чӣ кор хоҳад кард. Ва ҳеҷ кас намедонад, ки дар куҷои замин хоҳад мурд. Албатта, Худо доно ва доност.