Q.S Аш-Шура (اَلشُّورَىٰ) - 53 Шумораи оятҳо

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

Ҳа Мим

عۤسۤقۤ ۗ

‘ain sīn qāf.

Айн Син Қоф

كَذٰلِكَ يُوْحِيْٓ اِلَيْكَ وَاِلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكَۙ اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

każālika yūḥī ilaika wa ilal-lażīna min qablik(a), allāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).

Пас, Аллоҳи Қодири Мутаол ва Ҳаким онро ба ту (Муҳаммад) ва пеш аз ту нозил кард.

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).

Он чӣ дар осмонҳо ва он чӣ дар замин аст, аз они Ӯст ва Ӯст бузургвору бузургвор!

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيَسْتَغْفِرُوْنَ لِمَنْ فِى الْاَرْضِۗ اَلَآ اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna min fauqihinna wal-malā'ikatu yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim wa yastagfirūna liman fil-arḍ(i), alā innallāha huwal-gafūrur-raḥīm(u).

Қариб буд, ки осмон аз боло шикофта шавад (аз сабаби бузургии Аллоҳ) ва фариштагон ба Парвардигорашон ҳамду сано гуфтанд ва барои мардуми рӯи замин омурзиш талаб карданд. Дар хотир доред, ки Аллоҳ бахшанда ва меҳрубон аст.

وَالَّذِيْنَ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَ اللّٰهُ حَفِيْظٌ عَلَيْهِمْۖ وَمَآ اَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيْلٍ

wal-lażīnattakhażū min dūnihī auliyā'allāhu ḥafīẓun ‘alaihim, wa mā anta ‘alaihim biwakīl(in).

Ва касоне, ки ба ҷои Худо дӯсти дигаре гирифтаанд, Худо нозири онҳост ва ту эй Муҳаммад, нигаҳбони онҳо нестӣ.

وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لِّتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَا وَتُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْعِ لَا رَيْبَ فِيْهِ ۗفَرِيْقٌ فِى الْجَنَّةِ وَفَرِيْقٌ فِى السَّعِيْرِ

wa każālika auḥainā ilaika qur'ānan ‘arabiyyal litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā wa tunżira yaumal-jam‘i lā raiba fīh(i), farīqun fil-jannati wa farīqun fis-sa‘īr(i).

Ва инчунин Қуръонро ба забони арабӣ бар ту нозил кардем, то сокинони пойтахт (Макка) ва сокинони атрофи онро бим диҳӣ ва туро аз рӯзи ҷамъомад (Қиёмат), ки шакке нест, бим диҳӣ. Баъзе ба биҳишт ва баъзе ба дӯзах мераванд.

وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَجَعَلَهُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلٰكِنْ يُّدْخِلُ مَنْ يَّشَاۤءُ فِيْ رَحْمَتِهٖۗ وَالظّٰلِمُوْنَ مَا لَهُمْ مِّنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa lau syā'allāhu laja‘alahum ummataw wāḥidataw wa lākiy yudkhilu may yasyā'u fī raḥmatih(ī), waẓ-ẓālimūna mā lahum miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

Агар Худо мехост, онҳоро як уммат мекард, вале ҳар киро, ки мехост, ба раҳмати худ дохил мекард ва ситамкоронро ҳеҷ дӯсту ёваре нест.

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۚ فَاللّٰهُ هُوَ الْوَلِيُّ وَهُوَ يُحْيِ الْمَوْتٰى ۖوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

amittakhażū min dūnihī auliyā'(a), fallāhu huwal-waliyyu wa huwa yuḥyil-mautā, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Оё ғайри Ӯ корсозеро гирифтанд? Дар ҳоле ки Худо корсози ҳақиқӣ аст ва мурдагонро зинда мекунад ва бар ҳар коре тавоност.

وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيْهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗذٰلِكُمُ اللّٰهُ رَبِّيْ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُۖ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

wa makhtalaftum fīhi min syai'in faḥukmuhū ilallāh(i), żālikumullāhu rabbī ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

Ва дар ҳар чизе, ки бо ӯ дар бораи чизе баҳс мекунед, ҳукм ба Худост. (Ӯ чунин хислатҳоро дорад) Худо Парвардигори ман аст. Ман ба Ӯ таваккал кардам ва ба сӯи Ӯ бозмегардам.

فَاطِرُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ جَعَلَ لَكُمْ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ اَزْوَاجًا وَّمِنَ الْاَنْعَامِ اَزْوَاجًاۚ يَذْرَؤُكُمْ فِيْهِۗ لَيْسَ كَمِثْلِهٖ شَيْءٌ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

fāṭirus-samāwāti wal-arḍ(i), ja‘ala lakum min anfusikum azwājaw wa minal-an‘āmi azwājā(n), yażra'ukum fīh(i), laisa kamiṡlihī syai'(un), wa huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

(Аллоҳ) Офаридгори осмонҳо ва замин аст. Ӯ барои шумо аз ҷинси худатон ҷуфтҳо ва аз чорпоён ҷуфтҳо офарид, то шуморо зиёд кунад. Ҳеҷ чиз монанди Ӯ нест ва Ӯ шунаво ва бино аст.

لَهٗ مَقَالِيْدُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

lahū maqālīdus-samāwāti wal-arḍ(i), yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū bikulli syai'in ‘alīm(un).

Ганҷҳои осмонҳо ва замин аз они Ӯст; рӯзии худро барои ҳар кӣ хоҳад, васеъ мекунад ва онро барои ҳар кӣ хоҳад, танг мекунад ва Ӯ ба ҳама чиз доност.

۞ شَرَعَ لَكُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا وَصّٰى بِهٖ نُوْحًا وَّالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهٖٓ اِبْرٰهِيْمَ وَمُوْسٰى وَعِيْسٰٓى اَنْ اَقِيْمُوا الدِّيْنَ وَلَا تَتَفَرَّقُوْا فِيْهِۗ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِيْنَ مَا تَدْعُوْهُمْ اِلَيْهِۗ اَللّٰهُ يَجْتَبِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ يُّنِيْبُۗ

syara‘a lakum minad-dīni mā waṣṣā bihī nūḥaw wal-lażī auḥainā ilaika wa mā waṣṣā bihī ibrāhīma wa mūsā wa ‘īsā an aqīmud-dīna wa lā tatafarraqū fīh(i), kabura ‘alal-musyrikīna mā tad‘ūhum ilaih(i), allāhu yajtabī ilaihi may yasyā'u wa yahdī ilaihi may yunīb(u).

Ӯ ба Нӯҳ ва он чиро, ки ба ту (Муҳаммад) ваҳй кардем ва он чиро, ки ба Иброҳим, Мусо ва Исо додаем, васият кард, ки дини худро (дин ва парҳезгории худро) пойдорӣ кунед ва дар он пароканда нашавед. Барои мушрикон пайравӣ аз дине, ки шумо онҳоро ба он даъват мекунед, хеле душвор аст. Аллоҳ касонеро, ки хоҳад, ба дини тавҳид бармегузинад ва барои касоне, ки ба сӯи Ӯ бозмегарданд, роҳнамоӣ мекунад.

وَمَا تَفَرَّقُوْٓا اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًاۢ بَيْنَهُمْۗ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِيَ بَيْنَهُمْۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْرِثُوا الْكِتٰبَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa mā tafarraqū illā mim ba‘di mā jā'ahumul-‘ilmu bagyam bainahum, wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika ilā ajalim musammal laquḍiya bainahum, wa innal-lażīna ūriṡul-kitāba mim ba‘dihim lafī syakkim minhu murīb(in).

Ва онҳо (аҳли китоб) пароканда нашуданд, магар пас аз он ки дониш (ҳақиқате, ки паёмбарон расонидаанд) ба онҳо омад, аз рӯи ҳасад байни худ. Агар аз ҷониби Парвардигорат фармоне набуд, ки то замони муайян (ба таъхир андохтани азоб) муқаррар шуда бошад, азобашон ба поён мерасид. Ва касоне, ки баъд аз онҳо (дар замони Муҳаммад) мероси китоб (Таврот ва Инҷил) гирифтанд, дар ҳақиқат дар бораи китоб (Қуръон) сахт шак доштанд.

فَلِذٰلِكَ فَادْعُ ۚوَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْۚ وَقُلْ اٰمَنْتُ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنْ كِتٰبٍۚ وَاُمِرْتُ لِاَعْدِلَ بَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۗ لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۗ لَاحُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۚوَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ ۗ

fa liżālika fad‘(u), wastaqim kamā umirt(a), wa lā tattabi‘ ahwā'ahum, wa qul āmantu bimā anzalallāhu min kitāb(in), wa umirtu li'a‘dila bainakum, allāhu rabbunā wa rabbukum, lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, lā ḥujjata bainanā wa bainakum, allāhu yajma‘u bainanā,wa ilaihil-maṣīr(u).

Пас, (мӯъминонро) даъват кун ва (боварӣ ва мавъиза)-ро ҳамон тавре ки ба ту фармон додаӣ, устувор мон ва аз хоҳишҳои онҳо пайравӣ накун ва бигӯ: «Ман ба китобе, ки Аллоҳ нозил кардааст, имон овардам ва ба ман фармон дода шудааст, ки байни шумо адолат кунам. Аллоҳ Парвардигори мо ва Парвардигори шумост. Аъмоли мо аз они мост ва аъмоли шумо аз они шумост. Миёни мо ва шумо ҳеҷ гуна низоъе нест, Аллоҳ миёни мо ҷамъ мекунад ва мо ба сӯи Ӯ бармегардем».

وَالَّذِيْنَ يُحَاۤجُّوْنَ فِى اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا اسْتُجِيْبَ لَهٗ حُجَّتُهُمْ دَاحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَّلَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ

wal-lażīna yuḥājjūna fillāhi mim ba‘di mastujība lahū ḥujjatuhum dāḥiḍatun ‘inda rabbihim wa ‘alaihim gaḍabuw wa lahum ‘ażābun syadīd(un).

Ва касоне, ки пас аз пазируфта шудани дин дар бораи (дини) Худо баҳс мекунанд, баҳсашон назди Парвардигорашон бефоида аст ва ба хашми (Худо) гирифтор шуданд ва ба азобе сахт гирифтор шуданд.

اَللّٰهُ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ وَالْمِيْزَانَ ۗوَمَا يُدْرِيْكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيْبٌ

allāhul-lażī anzalal-kitāba bil-ḥaqqi wal-mīzān(a), wa mā yudrīka la‘allas-sā‘ata qarīb(un).

Аллоҳ китоб (Қуръон)-ро бо ҳақиқат ва тарозу нозил кард. Ва оё медонед, ки шояд поёни дунё наздик бошад?

يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِهَاۚ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مُشْفِقُوْنَ مِنْهَاۙ وَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهَا الْحَقُّ ۗ اَلَآ اِنَّ الَّذِيْنَ يُمَارُوْنَ فِى السَّاعَةِ لَفِيْ ضَلٰلٍۢ بَعِيْدٍ

yasta‘jilu bihal-lażīna lā yu'minūna bihā, wal-lażīna āmanū musyfiqūna minhā, wa ya‘lamūna annahal-ḥaqq(u), alā innal-lażīna yumārūna fis-sā‘ati lafī ḍalālim ba‘īd(in).

Касоне, ки ба қиёмат имон надоранд, орзуи зуд омадани онро мекунанд, дар ҳоле ки мӯъминон аз он метарсанд ва ба ҳақ будани он итминон доранд. Бидонед, ки касоне, ки фаро расидани онро инкор мекунанд, дар ҳақиқат гумроҳ шудаанд.

اَللّٰهُ لَطِيْفٌۢ بِعِبَادِهٖ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚوَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ ࣖ

allāhu laṭīfum bi‘ibādihī yarzuqu may yasyā'(u), wa huwal-qawiyyul-‘azīz(u).

Аллоҳ бар бандагонаш меҳрубон аст, ба ҳар ки хоҳад, рӯзӣ медиҳад ва Ӯ ғолибу тавоност.

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الْاٰخِرَةِ نَزِدْ لَهٗ فِيْ حَرْثِهٖۚ وَمَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهٖ مِنْهَاۙ وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ نَّصِيْبٍ

man kāna yurīdu ḥarṡal-ākhirati nazid lahū fī ḥarṡih(ī), wa man kāna yurīdu ḥarṡad-dun-yā nu'tihī minhā, wa mā lahū fil-ākhirati min naṣīb(in).

Ҳар кас ки савоби охиратро хоҳад, ба савоби ӯ дар он меафзоем ва ҳар кас ки савоби дунёро хоҳад, ба ӯ аз он медиҳем, вале дар охират насибе нахоҳад дошт.

اَمْ لَهُمْ شُرَكٰۤؤُا شَرَعُوْا لَهُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا لَمْ يَأْذَنْۢ بِهِ اللّٰهُ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّ الظّٰلِمِيْنَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

am lahum syurakā'u syara‘ū lahum minad-dīni mā lam ya'żam bihillāh(u), wa lau lā kalimatul-faṣli laquḍiya bainahum, wa innaẓ-ẓālimīna lahum ‘ażābun alīm(un).

Оё онҳо ҷуз Худо худое доранд, ки барои касоне, ки Худо иҷозат надодааст, ҳукмҳои динӣ муқаррар кунад? Ва агар фармоне набуд, ки (азоби) онҳоро ба таъхир андозад, азоб миёни онҳо ба амал меомад ва ба дурустӣ, мардуми ситамкор азобе дардовар хоҳанд дошт.

تَرَى الظّٰلِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا كَسَبُوْا وَهُوَ وَاقِعٌۢ بِهِمْ ۗوَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ فِيْ رَوْضَاتِ الْجَنَّاتِۚ لَهُمْ مَّا يَشَاۤءُوْنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗذٰلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيْرُ

taraẓ-ẓālimīna musyfiqīna mimmā kasabū wa huwa wāqi‘um bihim, wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti fī rauḍātil-jannāt(i), lahum mā yasyā'ūna ‘inda rabbihim, żālika huwal-faḍlul-kabīr(u).

Шумо хоҳед дид, ки ситамкорон аз гуноҳони худ сахт метарсанд ва (ҷазо) ба онҳо расидааст. Ва касоне, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, дар боғҳои биҳиштӣ ҳастанд, онҳо аз Худо ҳар чиро, ки мехоҳанд, ба даст меоранд. Ин як неъмати бузург аст.

ذٰلِكَ الَّذِيْ يُبَشِّرُ اللّٰهُ عِبَادَهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ قُلْ لَّآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا اِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبٰىۗ وَمَنْ يَّقْتَرِفْ حَسَنَةً نَّزِدْ لَهٗ فِيْهَا حُسْنًا ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ شَكُوْرٌ

Żālikal-lażī yubasysyirullāhu ‘ibādahul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), qul lā as'alukum ‘alaihi ajran illal-mawaddata fil-qurbā, wa may yaqtarif ḥasanatan nazid lahū fīhā ḥusnā(n), innallāha gafūrun syakūr(un).

Ин (тӯҳфа) аз ҷониби Аллоҳ барои шод кардани бандагонаш, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста мекунанд, эълон карда мешавад. Бигӯ (Муҳаммад): «Ман аз шумо барои даъвати худ чизе намехоҳам, ба ҷуз муҳаббати оилавӣ». Ва ҳар кӣ некӣ кунад, некии ӯро зиёд хоҳем кард. Албатта, Аллоҳ бахшанда ва шукргузор аст.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۚ فَاِنْ يَّشَاِ اللّٰهُ يَخْتِمْ عَلٰى قَلْبِكَ ۗوَيَمْحُ اللّٰهُ الْبَاطِلَ وَيُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِمٰتِهٖ ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

am yaqūlūnaftarā ‘alallāhi każibā(n), fa'iy yasya'illāhu yakhtim ‘alā qalbik(a), wa yamḥullāhul-bāṭila wa yuḥiqqul-ḥaqqa bikalimātih(ī), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

Ё мегӯянд: «Ӯ (Муҳаммад) бар Худо дурӯғ сохтааст». Агар Худо хоҳад, дили туро қулф мекунад. Ва Худо ботилро аз байн мебарад ва ҳақро бо каломи Худ (Қуръон) собит мекунад. Албатта, Ӯ ба дилҳо доност.

وَهُوَ الَّذِيْ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهٖ وَيَعْفُوْا عَنِ السَّيِّاٰتِ وَيَعْلَمُ مَا تَفْعَلُوْنَۙ

wa huwal-lażī yaqbalut-taubata ‘an ‘ibādihī wa ya‘fū ‘anis-sayyi'āti wa ya‘lamu mā taf‘alūn(a).

Ва Ӯст, ки тавбаро аз бандагонаш қабул мекунад ва гуноҳонро мебахшад ва медонад, ки шумо чӣ кор мекунед.

وَيَسْتَجِيْبُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَيَزِيْدُهُمْ مِّنْ فَضْلِهٖ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ

wa yastajībul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa yazīduhum min faḍlih(ī), wal-kāfirūna lahum ‘ażābun syadīd(un).

Ва Ӯ дуоҳои касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, иҷобат мекунад ва аз фазли Худ бар онҳо (мукофот) меафзояд. Касоне, ки нофармонӣ мекунанд, гирифтори азобе сахт хоҳанд шуд.

۞ وَلَوْ بَسَطَ اللّٰهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهٖ لَبَغَوْا فِى الْاَرْضِ وَلٰكِنْ يُّنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرٌۢ بَصِيْرٌ

wa lau basaṭallāhur rizqa li‘ibādihī labagau fil-arḍi wa lākiy yunazzilu biqadarim mā yasyā'(u), innahū bi‘ibādihī khabīrum baṣīr(un).

Ва агар Худо ба бандагонаш рӯзӣ медод, дар рӯи замин аз ҳад мегузаштанд, вале Ӯ онро ба ҳар андозае, ки мехост, мефиристод, зеро Ӯ ба ҳоли бандагонаш огоҳ ва бино аст.

وَهُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْۢ بَعْدِ مَا قَنَطُوْا وَيَنْشُرُ رَحْمَتَهٗ ۗوَهُوَ الْوَلِيُّ الْحَمِيْدُ

wa huwal-lażī yunazzilul-gaiṡa mim ba‘di mā qanaṭū wa yansyuru raḥmatah(ū), wa huwal-waliyyul-ḥamīd(u).

Ва Ӯст он Худое, ки баъд аз ноумедӣ борон мефиристад ва раҳмати Худро ба ҳама ҷо пароканда мекунад ва Ӯст нигаҳбон ва лоиқи ситоиш.

وَمِنْ اٰيٰتِهٖ خَلْقُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَثَّ فِيْهِمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ ۗوَهُوَ عَلٰى جَمْعِهِمْ اِذَا يَشَاۤءُ قَدِيْرٌ ࣖ

wa min āyātihī khalqus-samāwāti wal-arḍi wa mā baṡṡa fīhimā min dābbah(tin), wa huwa ‘alā jam‘ihim iżā yasyā'u qadīr(un).

Ва аз нишонаҳои (бузургии) Ӯ офариниши осмонҳо ва замин ва пароканда кардани ҳайвоноти хазандаест, ки бар онҳо паҳн кардааст ва Ӯ қодир аст, ки ҳама чизро ҳар вақте ки хоҳад, ҷамъ кунад.

وَمَآ اَصَابَكُمْ مِّنْ مُّصِيْبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ اَيْدِيْكُمْ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍۗ

wa mā aṣābakum mim muṣībatin fabimā kasabat aidīkum wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in).

Ва ҳар мусибате, ки ба шумо расад, аз кори дастони шумост ва Худо бисёре аз (гуноҳони шуморо) мебахшад.

وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِۚ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa mā antum bimu‘jizīna fil-arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

Ва шумо наметавонед дар рӯи замин аз (азоби) Худо бигурезед ва шуморо ҷуз Худо ҳеҷ корсозу ёваре нест.

وَمِنْ اٰيٰتِهِ الْجَوَارِ فِى الْبَحْرِ كَالْاَعْلَامِ ۗ

wa min āyātihil-jawāri fil-baḥri kal-a‘lām(i).

Ва аз нишонаҳои (бузургии) Ӯ киштиҳоест, ки дар баҳрҳо мисли кӯҳҳо шино мекунанд.

اِنْ يَّشَأْ يُسْكِنِ الرِّيْحَ فَيَظْلَلْنَ رَوَاكِدَ عَلٰى ظَهْرِهٖۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُوْرٍۙ

iy yasya' yuskinir-rīḥa fa yaẓlalna rawākida ‘alā ẓahrih(ī), inna fī żālika la'āyātil likulli ṣabbārin syakūr(in).

Агар бихоҳад, бодро бозмедорад, то (киштиҳо) дар рӯи баҳр қарор гиранд. Дар ин, барои сабркунандагон ва шукргузорон нишонаҳоест (аз қудрати Худо).

اَوْ يُوْبِقْهُنَّ بِمَا كَسَبُوْا وَيَعْفُ عَنْ كَثِيْرٍۙ

au yūbiqhunna bimā kasabū wa ya‘fu ‘an kaṡīr(in).

ё киштиҳоро ба сабаби (гуноҳонашон) нобуд мекунад ва бисёре аз онҳоро мебахшад.

وَّيَعْلَمَ الَّذِيْنَ يُجَادِلُوْنَ فِيْٓ اٰيٰتِنَاۗ مَا لَهُمْ مِّنْ مَّحِيْصٍ

wa ya‘lamal-lażīna yujādilūna fī āyātinā, mā lahum mim maḥīṣ(in).

Ва то касоне, ки оёти Моро инкор мекунанд, бидонанд, ки роҳи гурез (аз азоб) нахоҳанд ёфт.

فَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَمَا عِنْدَ اللّٰهِ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَلٰى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُوْنَۚ

famā ūtītum min syai'in fa matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wa mā ‘indallāhi khairuw wa abqā lil-lażīna āmanū wa ‘alā rabbihim yatawakkalūn(a).

Ҳар чизе, ки ба шумо дода шудааст, лаззати ин дунёст. Дар ҳоле ки он чизе, ки назди Худост, барои касоне, ки имон овардаанд ва танҳо ба Худо таваккал мекунанд, беҳтар ва пойдортар аст.

وَالَّذِيْنَ يَجْتَنِبُوْنَ كَبٰۤىِٕرَ الْاِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ وَاِذَا مَا غَضِبُوْا هُمْ يَغْفِرُوْنَ ۚ

wal-lażīna yajtanibūna kabā'iral-iṡmi wal-fawāḥisya wa iżā mā gaḍibū hum yagfirūn(a).

ва (барои) касоне, ки аз гуноҳони бузург ва корҳои зишт парҳез мекунанд ва чун хашмгин шаванд, фавран мебахшанд.

وَالَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِرَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَۖ وَاَمْرُهُمْ شُوْرٰى بَيْنَهُمْۖ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۚ

wal-lażīnastajābū lirabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa amruhum syūrā bainahum, wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

ва (барои) касоне, ки даъвати Худоро қабул мекунанд ва намоз мегузоранд, дар ҳоле ки корҳояшон бо машварати байни онҳо ҳал мешавад ва қисмате аз ризқеро, ки ба онҳо додаем, харҷ мекунанд.

وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُوْنَ

wal-lażīna iżā aṣābahumul-bagyu hum yantaṣirūn(a).

ва (барои) касоне, ки вақте ба онҳо зулм карда мешавад, аз худ дифоъ мекунанд.

وَجَزٰۤؤُا سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۚفَمَنْ عَفَا وَاَصْلَحَ فَاَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ

wa jazā'u sayyi'atin sayyi'atum miṡluhā, faman ‘afā wa aṣlaḥa fa ajruhū ‘alallāh(i), innahū lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).

Ва подоши бадӣ бадиест, ки сазовор аст, аммо ҳар кӣ (ба бадкорон) афв кунад ва некӣ кунад, подош аз ҷониби Худост, зеро Ӯ ситамкоронро дӯст намедорад.

وَلَمَنِ انْتَصَرَ بَعْدَ ظُلْمِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ مَا عَلَيْهِمْ مِّنْ سَبِيْلٍۗ

wa lamanintaṣara ba‘da ẓulmihī fa ulā'ika mā ‘alaihim min sabīl(in).

Аммо одамоне, ки пас аз зулм аз худ дифоъ мекунанд, сабабе барои айбдор кардани онҳо вуҷуд надорад.

اِنَّمَا السَّبِيْلُ عَلَى الَّذِيْنَ يَظْلِمُوْنَ النَّاسَ وَيَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innamas-sabīlu ‘alal-lażīna yaẓlimūnan-nāsa wa yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), ulā'ika lahum ‘ażābun alīm(un).

Дар ҳақиқат, гуноҳ танҳо бар дӯши касоне аст, ки ба мардум зулм мекунанд ва дар рӯи замин бе он ки ба ҳақиқат (нигарист), аз ҳад мегузаранд ва онҳоро азоби дарднок фаро гирифтааст.

وَلَمَنْ صَبَرَ وَغَفَرَ اِنَّ ذٰلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْاُمُوْرِ ࣖ

wa laman ṣabara wa gafara inna żālika lamin ‘azmil-umūr(i).

Аммо ҳар кӣ сабр кунад ва бахшад, ин кори некӯ аст.

وَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ وَّلِيٍّ مِّنْۢ بَعْدِهٖ ۗوَتَرَى الظّٰلِمِيْنَ لَمَّا رَاَوُا الْعَذَابَ يَقُوْلُوْنَ هَلْ اِلٰى مَرَدٍّ مِّنْ سَبِيْلٍۚ

wa may yuḍlilillāhu famā lahū miw waliyyim mim ba‘dih(ī), wa taraẓ-ẓālimīna lammā ra'awul-‘ażāba yaqūlūna hal ilā maraddim min sabīl(in).

Ва ҳар касро, ки Худо гумроҳ кунад, пас аз он барои ӯ ҳеҷ ёваре нахоҳад буд. Золимонро мебинӣ, ки азобро мебинанд, мегӯянд: «Оё роҳи бозгаште ҳаст?»

وَتَرٰىهُمْ يُعْرَضُوْنَ عَلَيْهَا خٰشِعِيْنَ مِنَ الذُّلِّ يَنْظُرُوْنَ مِنْ طَرْفٍ خَفِيٍّۗ وَقَالَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ الْخٰسِرِيْنَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَاَهْلِيْهِمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ الظّٰلِمِيْنَ فِيْ عَذَابٍ مُّقِيْمٍ

wa tarāhum yu‘raḍūna ‘alaihā khāsyi‘īna minaż żulli yanẓurūna min ṭarfin khafiyy(in), wa qālal-lażīna āmanū innal-khāsirīnal-lażīna khasirū anfusahum wa ahlīhim yaumal-qiyāmah(ti), alā innaẓ-ẓālimīna fī ‘ażābim muqīm(in).

Ва онҳоро дар ҳолати пастӣ ба дӯзах рӯбарӯ хоҳед дид, ки аз сабаби хорӣ ба онҳо нигоҳ мекунанд, бо нигоҳи суст ба онҳо менигаранд. Ва касоне, ки имон овардаанд, мегӯянд: «Зиёнкорон касоне ҳастанд, ки дар рӯзи қиёмат ба худ ва хонаводаашон зарар мерасонанд». Дар хотир доред, ки ситамкорон дар азоби абадӣ ҳастанд.

وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ اَوْلِيَاۤءَ يَنْصُرُوْنَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ سَبِيْلٍ ۗ

wa mā kāna lahum min auliyā'a yanṣurūnahum min dūnillāh(i), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min sabīl(in).

Ва онҳоро ҷуз Худо ҳеҷ ёваре нест, ки ёриашон кунад ва ҳар касро, ки Худо гумроҳ кунад, ҳеҷ роҳе барои наҷоте нахоҳад дошт.

اِسْتَجِيْبُوْا لِرَبِّكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗمَا لَكُمْ مِّنْ مَّلْجَاٍ يَّوْمَىِٕذٍ وَّمَا لَكُمْ مِّنْ نَّكِيْرٍ

istajībū lirabbikum min qabli ay ya'tiya yaumul lā maradda lahū minallāh(i), mā lakum mim malja'iy yauma'iżiw wa mā lakum min nakīr(in).

Пеш аз он ки рӯзе аз ҷониби Худо биёяд, ки онро рад кардан ғайриимкон бошад, ба даъвати Парвардигоратон итоат кунед. Дар он рӯз на паноҳгоҳе хоҳед дошт ва на тавони инкор кардани гуноҳонатонро хоҳед дошт.

فَاِنْ اَعْرَضُوْا فَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًا ۗاِنْ عَلَيْكَ اِلَّا الْبَلٰغُ ۗوَاِنَّآ اِذَآ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِهَا ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ ۢبِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ فَاِنَّ الْاِنْسَانَ كَفُوْرٌ

fa in a‘raḍū famā arsalnāka ‘alaihim ḥafīẓā(n), in ‘alaika illal-balāg(u), wa innā iżā ażaqnal-insāna minnā raḥmatan fariḥa bihā, wa in tuṣibhum sayyi'atum bimā qaddamat aidīhim fa'innal-insāna kafūr(un).

Агар рӯй гардонанд, пас (ёдовар бошед, ки) Мо туро барои онҳо нигаҳбон нафиристодаем. Вазифаи ту ҷуз расонидани паёмҳо нест. Ва ҳар гоҳ ки аз ҷониби Худ ба инсон раҳмате эҳсос кунем, онро бо шодмонӣ истиқбол мекунад. Ва агар ба сабаби кирдорҳои худ ба онҳо мусибате расад (бешубҳа онро инкор кунанд), пас, инсонҳо (неъматҳоро) хеле инкор мекунанд.

لِلّٰهِ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَخْلُقُ مَا يَشَاۤءُ ۗيَهَبُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ اِنَاثًا وَّيَهَبُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ الذُّكُوْرَ ۙ

lillāhi mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yakhluqu mā yasyā'(u), yahabu limay yasyā'u ināṡaw wa yahabu limay yasyā'uż-żukūr(a).

Фармонравоии осмонҳо ва замин аз они Худост; ҳар чиро, ки хоҳад, меофаринад, ба ҳар кӣ хоҳад, духтарон ва ба ҳар кӣ хоҳад, писар медиҳад.

اَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَّاِنَاثًا ۚوَيَجْعَلُ مَنْ يَّشَاۤءُ عَقِيْمًا ۗاِنَّهٗ عَلِيْمٌ قَدِيْرٌ

au yuzawwijuhum żukrānaw wa ināṡā(n), wa yaj‘alu may yasyā'u ‘aqīmā(n), innahū ‘alīmun qadīr(un).

ё писар ва духтар медиҳад ва ҳар киро хоҳад, нозой мегардонад, зеро Ӯ доно ва тавоност.

۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ

wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).

Ва барои инсон сазовор нест, ки Худо бо ӯ сухан гӯяд, магар ба ваҳй ё аз паси парда ё фиристодани фариштае ва сипас ба иҷозати Худ он чиро, ки мехоҳад, ба ӯ ваҳй кунад. Зеро Ӯ Олӣ ва Ҳаким аст.

وَكَذٰلِكَ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ رُوْحًا مِّنْ اَمْرِنَا ۗمَا كُنْتَ تَدْرِيْ مَا الْكِتٰبُ وَلَا الْاِيْمَانُ وَلٰكِنْ جَعَلْنٰهُ نُوْرًا نَّهْدِيْ بِهٖ مَنْ نَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِنَا ۗوَاِنَّكَ لَتَهْدِيْٓ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍۙ

wa każālika auḥainā ilaika rūḥam min amrinā, mā kunta tadrī mal-kitābu wa lal-īmānu wa lākin ja‘alnāhu nūran nahdī bihī man nasyā'u min ‘ibādinā, wa innaka latahdī ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

Ва ҳамчунин рӯҳи Қуръонро ба фармони Худ ба ту ваҳй кардем. Ту пеш аз ин намедонистӣ, ки китоб чист ва имон чист, вале Мо Қуръонро нуре сохтем ва ба он ҳар киро аз бандагони худ мехостем, ҳидоят кардем. Ва ба ростӣ, ту (мардумро) ба роҳи рост ҳидоят мекунӣ.

صِرَاطِ اللّٰهِ الَّذِيْ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ اَلَآ اِلَى اللّٰهِ تَصِيْرُ الْاُمُوْرُ ࣖ

Ṣirāṭillāhil-lażī lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), alā ilallāhi taṣīrul-umūr(u).

(Яъне) роҳи Худое, ки ҳар чӣ дар осмонҳо ва ҳар чӣ дар замин аст, аз они Ӯст. Огоҳ бошед, ки ҳамаи корҳо ба сӯи Худо бозмегардад.