Q.S Та-Ҳа (طه) - 135 Шумораи оятҳо

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

Таҳа

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

Мо ин Қуръонро бар ту (эй Муҳаммад) нозил накардаем, то дар ранҷ монӣ;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

балки барои он ки парҳезгорон (аз Худо) битарсанд,

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

аз (Аллоҳ) фуруд омада, ки замин ва осмонҳои баландро офаридааст,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(яъне) Худои меҳрубон, ки бар болои Арш қарор дорад.

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

Аз они Ӯст он чи дар осмонҳо ва дар замин ва дар миёни онҳост ва дар зери замин аст.

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

Ва агар ту бо овози баланд сухан гӯӣ, Ӯ роз ва он чиро, ки пинҳонтар аст, медонад.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(Ӯ) Аллоҳ аст, ки ҳеҷ маъбуде ҷуз Ӯ нест ва беҳтарин номҳоро дорад.

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Ва оё достони Мӯсо ба ту расидааст?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

Вақте ки (Мӯсо) оташро дид, ба хонаводааш гуфт: «(Дар ин ҷо) бимонед, ман оташро мебинам, умед аст, ки барои шумо оташе биёрам ё ба ҷои он роҳнамоӣ пайдо кунам».

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

Пас, вақте ки ӯ назди ӯ (ба ҷои оташ) омад, нидо дода шуд: «Эй Мусо!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Ба ростӣ, ман Худои ту ҳастам, пас аз ду лаънати худ раҳо кун. Зеро ту дар ҳақиқат дар водии муқаддас, Туво ҳастӣ.

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

Ва ман туро баргузидам, пас ба он чизе, ки (барои ту) ваҳй мешавад, гӯш кун.

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

Ба дурустӣ ки Ман Аллоҳ ҳастам, ҳеҷ худое ҷуз Ман нест, пас Маро ибодат кун ва барои ёд кардани Ма намоз бигузор.

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

Ба дурустӣ, қиёмат фаро мерасад ва ман онро пинҳон медорам, то ҳар кас мувофиқи амалаш ҷазо дода шавад.

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

Пас, нагузоред, ки касоне, ки ба он имон надоранд ва касоне, ки пайрави ҳавою ҳавасҳои худ ҳастанд ва боиси ҳалокати шумо мешаванд, шуморо аз (рӯзи қиёмат) боздоранд».

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

«Ва он чӣ дар дасти ростат аст, эй Мусо?»

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

Мусо гуфт: «Ин асои ман аст, ман бар он такя мекунам ва бо он барои бузҳоям (баргҳо) меканам ва барои ман фоидаи бештаре ҳаст».

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

(Худо) гуфт: «Эй Мусо, ӯро бипарто!»

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

Сипас (Мусо) асоро партофт ва ногаҳон он ба море табдил ёфт, ки зуд хазида мерафт.

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

(Худо) гуфт: «Ӯро бигир ва натарс, Мо ӯро ба ҳолати аввалааш бармегардонем».

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

ва дастатро зери бағалат бигзор, мисли мӯъҷизаи дигаре сафед (дурахшон) бе ҳеҷ айбе берун ояд.

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

то баъзе аз нишонаҳои бузурги худро ба ту нишон диҳем,

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Ба назди Фиръавн равед, ӯ дар ҳақиқат аз ҳад гузаштааст».

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

Мусо (а) гуфт: «Эй Парвардигори ман, синаи маро васеъ кун.»

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

ва корҳоро барои ман осонтар кун,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

ва сахтиро аз забонам дур кун,

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

то ки онҳо суханони маро бифаҳманд,

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

ва маро хидматгори хонадонам гардон,

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(яъне) Ҳорун, бародарам,

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

қуввати худро бо (мавҷудияти) ӯ тақвият медиҳам,

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

ва ӯро дар корҳои ман дӯст гардон,

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

то ки мо Туро фаровон ситоиш кунем,

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

ва Туро бисёр ёд мекунам,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

Ба дурустӣ, Ту (аз вазъияти мо) бино ҳастӣ».

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

(Аллоҳ) гуфт: «Ба дурустӣ, эй Мусо, дархости ту иҷобат шуд!»

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

Ва ба дурустӣ, Мо ба ту дар дигар мавридҳо (пеш аз ин) неъмат дода будем,

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(яъне) вақте ки модаратро ба чизе илҳом бахшидем,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(яъне) ӯро (Мусоро) дар сандуқе андозед, сипас ӯро ба дарё (Нил) партоед, сипас бигзоред, ки дарё (ҷараён) ӯро ба соҳил барад, ӯро душмани ман (Фиръавн) ва душманонаш бигиранд. Ман ба шумо муҳаббатеро, ки аз ҷониби Ман аст, ато кардам ва то шумо зери назорати ман ба воя расед.

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(Яъне) вақте ки хоҳарат рафт, гуфт (ба хонаводаи Фиръавн): «Оё ба шумо касеро нишон диҳам, ки аз ӯ нигаҳбонӣ кунад?» Пас, туро ба модарат баргардонидем, то дилаш шод шавад ва ғамгин нашавад. Ва ту касеро куштӣ, пас туро аз сахтиҳо наҷот додем ва туро бо чанд озмоиши душвор озмоиш кардем; сипас чанд сол дар миёни мардуми Мадян зиндагӣ кардӣ, сипас, эй Мусо, дар вақти муайяншуда омадӣ.

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

ва Ман туро барои Худ (ба хотири пайғамбарӣ) баргузидам.

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

Ту ва бародарат нишонаҳои (қудрати) Маро бардошта биравед ва ҳарду аз зикри Ма ғофил нашавед.

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Ҳарду назди Фиръавн равед, зеро ӯ аз ҳад гузаштааст;

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

Пас, бо ӯ (Фиръавн) сухани нарм гӯед, шояд огоҳ шавад ё битарсад.

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

Он ду гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, мо аз он метарсем, ки Ӯ моро ба зудӣ азоб кунад ё аз ҳад зиёд афзоиш ёбад».

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

(Худо) гуфт: «Хавотир нашавед, бегумон Ман бо шумо ҳастам, мешунавам ва мебинам».

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

Пас, шумо ҳарду назди ӯ (Фиръавн) равед ва бигӯед: «Мо ҳарду фиристодагони Парвардигори ту ҳастем, пас банӣ-Исроилро бо мо бифиристед ва онҳоро озор надиҳед. Мо бо далеле аз Парвардигори ту назди шумо омадаем. Ва наҷот ба касоне дода мешавад, ки дастурҳоро иҷро мекунанд.

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

Ба дурустӣ, ба мо ваҳй шудааст, ки азоб бар он касест, ки (таълимоти дини моро) инкор кунад ва рӯй гардонад (ба он аҳамият надиҳад)».

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

(Фиръавн) гуфт: «Эй Мусо, Парвардигори ҳардуи шумо кист?»

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

Мусо (а) ҷавоб дод: «Парвардигори мо (Худо) аст, ки ба ҳар чиз шакли зоҳирӣ додааст ва сипас ба он роҳнамоӣ кардааст».

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

Ӯ (Фиръавн) гуфт: «Пас, аҳволи мардуми қадим чӣ гуна буд?»

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

Ӯ (Мусо) ҷавоб дод: «Илми он назди Парвардигори ман дар китобе аст (Лавҳ Маҳфуз), Парвардигори ман хато намекунад ва фаромӯш намекунад;

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

«(Худое), ки заминро барои шумо оромгоҳ гардонид ва дар он роҳҳо барои шумо падид овард ва аз осмон об (борон) фиристод». Сипас, бо он (оби борон) навъҳои гуногуни растаниҳоро рӯёнидем.

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

Бихӯред ва чорпоёнатонро бичаронед. Дар ин (китобҳо) барои мардуме, ки хирадманданд, нишонаҳоест (аз бузургии Худо).

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

Аз он (замин) шуморо офаридаем ва ба он бармегардонем ва шуморо дар вақти дигар аз он берун меорем.

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

Ва ба дурустӣ, Мо ҳамаи нишонаҳои Худро ба ӯ (Фиръавн) нишон додем, вале ӯ онро дурӯғ пиндошт ва (аз қабул кардани ҳақиқат) саркашӣ кард.

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

Фиръавн гуфт: «Эй Мусо, оё назди мо омадаӣ, то моро бо ҷодуят аз сарзаминамон берун кунӣ?»

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

Пас, мо ҳатман чунин ҷодуро барои ту хоҳем овард, пас барои мулоқот байни мо ва худат созиш кун, ки мо ва на ту дар ҷои ошкоро таҷовуз накунем».

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

Ӯ (Мусо) гуфт: «Вақти (паймони) (вохӯрии) мо бо шумо рӯзи ид аст ва бигзор мардум субҳгоҳон (дуҳо) ҷамъ шаванд».

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

Пас, Фиръавн (он ҷо)-ро тарк кард ва найранги худро тарҳрезӣ кард ва (дар рӯзи муайяншуда) баргашт.

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

Мӯсо ба онҳо (ҷодугарон) гуфт: «Вой бар шумо! Бар Худо дурӯғ нагӯед, ки шуморо бо азоб нобуд кунад!» Ва ин барои дурӯғгӯён чӣ зиёне аст.

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

Пас, онҳо дар бораи корҳояшон баҳс карданд ва сӯҳбатҳои худро пинҳон нигоҳ доштанд.

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

Онҳо (ҷодугарон) гуфтанд: «Ба ростӣ, ин ду нафар ҷодугароне ҳастанд, ки мехоҳанд шуморо (Фиръавнро) бо ҷодуи он ду аз сарзаминатон берун кунанд ва мехоҳанд расму оинҳои асосии шуморо нобуд кунанд.

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

Пас, ҳамаи ҳилаҳои худро (ҷодуи худро) ҷамъ кунед, сипас як саф биёед ва дар ҳақиқат хушбахт касест, ки имрӯз ғолиб меояд».

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

Гуфтанд: «Эй Мусо! Оё ту (аввал) партофтӣ ё мо аввал партофтем?»

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

(Мӯсо) гуфт: «Лутфан, парто!» Пас, ногаҳон ресмонҳо ва асоҳояшон ба назараш чунин омаданд, ки гӯё ӯ аз ҷодуи онҳо зуд мехазидааст.

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

Пас Мусо дар дилаш тарс пайдо кард.

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

Мо гуфтем: «Натарс, ба дурустӣ ки ту ғолиб ҳастӣ».

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

Ва он чиро, ки дар дасти ростат аст, парто, он чиро, ки онҳо сохтаанд, фурӯ мебарад. Он чи сохтаанд, танҳо як ҳилаи ҷодуӣ аст. Ва ҷодугар аз ҳар ҷое, ки бошад, пирӯз нахоҳад шуд».

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

Сипас ҷодугарон саҷда карданд ва гуфтанд: «Мо ба Худои Ҳорун ва Мусо имон овардем».

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

(Фиръавн) гуфт: «Оё пеш аз он ки ба шумо иҷозат диҳам, ба ӯ (Мусо) имон овардед? Албатта, ӯ пешвои шумо буд, ки ба шумо ҷодугарӣ омӯхта буд. Сипас, дастҳо ва пойҳоятонро ба таври уфуқӣ мебурам ва шуморо дар пояи дарахти хурмо мебурам ва албатта, шумо хоҳед донист, ки кадоме аз мо азоби сахттар ва абадӣтар дорад».

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

Онҳо (ҷодугарон) гуфтанд: «Мо бар асоси далелҳои равшан (мӯъҷизаҳо), ки ба мо ва бар (Аллоҳ), ки моро офаридааст, омадаанд, ба ту итоат намекунем. Пас, ҳар чизеро, ки мехоҳӣ, қарор диҳӣ. Дар асл, ту танҳо дар бораи ҳаёт дар ин дунё қарор мегирӣ.

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

Мо ба Худои худ имон овардем, то хатоҳои моро ва ҷодуеро, ки шумо ба мо таҳмил кардаед, бубахшад. Ва Худо беҳтар (мукофоташ) ва абадӣтар (ҷазоаш) аст».

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

Ҳар кас, ки ба сӯи Парвардигораш бо гуноҳ биёяд, пас, албатта, дӯзах барои ӯст, ки дар он намурдааст (азобро эҳсос мекунад) ва на зинда мондааст (тавба карда наметавонад).

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

Аммо ҳар кӣ бо имон назди Ӯ биёяд ва корҳои шоиста анҷом диҳад, пас онҳо ба мартабаи баланд (баланд) ноил мешаванд.

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(Яъне) боғҳои ҷовидонӣ, ки аз зери он наҳрҳо ҷорӣ мешаванд ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд. Ин аст подоши покшудагон.

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

Ва ба ростӣ, ба Мӯсо ваҳй кардем: «Шабона бо бандагони Ман (банӣ Исроил) бирав ва барои онҳо дар баҳр роҳи хушке кушо, ки аз дастгир шуданат натарсӣ ва аз ғарқ шудан хавотир нашав».

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

Сипас Фиръавн ва лашкараш онҳоро таъқиб карданд, аммо мавҷҳои баҳр онҳоро ғарқ карданд.

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

Ва Фиръавн қавми худро гумроҳ кард ва ба онҳо роҳнамоӣ накард.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

Эй банӣ Исроил! Ба дурустӣ, Мо шуморо аз душманонатон наҷот додем ва бо шумо паймон бастаем, ки дар тарафи рости кӯҳ (кӯҳи Сино) намоз гузоред ва бар шумо манн ва салво нозил кардем.

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

Аз ризқҳои покизае, ки ба шумо рӯзӣ додаем, бихӯред ва аз ҳад нагузаред, ки мабодо хашми Ман бар шумо бирасад. Ҳар ки хашми Ман ба ӯ бирасад, дар ҳақиқат, ӯ дар ҳалокат аст.

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

Ва ба ростӣ, Ман барои касоне, ки тавба мекунанд, имон меоранд ва корҳои шоиста мекунанд, сипас ҳидоят меёбанд, бахшояндаам.

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

«Эй Мусо, чаро ту аз қавмат зудтар омадӣ?»

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

(Мӯсо) гуфт: «Онҳо аз паси ман меоянд ва ман ба сӯи Ту шитоб мекунам, эй Парвардигорам, то Ту (аз ман) хушнуд шавӣ».

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

(Худо) гуфт: «Ба дурустӣ, Мо қавми туро пас аз рафтанат имтиҳон кардем ва Сомириён онҳоро гумроҳ карданд».

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

Сипас Мусо бо хашм ва ғамгинӣ ба сӯи қавмаш баргашт. (Мусо) гуфт: «Эй қавми ман! Оё Парвардигоратон ба шумо ваъдаи нек надодааст? Оё мӯҳлати аҳд барои шумо тӯлонӣ аст ё мехоҳед, ки хашми Худо бар шумо биёяд, чаро аҳди худро бо ман шикастед?»

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

Гуфтанд: «Мо паймони туро бо ихтиёри худ нашикандем, балки мо бояд аз зеварҳои қавми Фиръавн бори гароне бардоштем, сипас онҳоро (ба оташ) андохтем ва Сомирӣ низ онҳоро партофт.»

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

Сипас (аз оташдон) ӯ (Сомирӣ) барои онҳо (ҳайкали) гӯсолаеро бо бадан ва овозе берун овард, пас гуфтанд: «Ин Худои шумо ва Худои Мусо аст, аммо ӯ (Мусо) фаромӯш кардааст».

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

Пас, оё онҳо пай набурданд, ки (муҷассамаи гӯсола) наметавонад ба онҳо ҷавоб диҳад ва наметавонад аз зарар ё фоида ба онҳо муқовимат кунад?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

Ва албатта, Ҳорун пеш аз ин ба онҳо гуфта буд: «Эй қавми ман! Ба дурустӣ, ки шуморо танҳо озмоише (бо муҷассамаи гӯсола) овардаанд ва ба дурустӣ, ки Парвардигори шумо (Худо) меҳрубон аст, пас аз ман пайравӣ кунед ва ба фармонҳои ман итоат кунед».

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

Онҳо ҷавоб доданд: «Мо онро тарк намекунем (ва) то он даме, ки Мусо назди мо барнагардад, онро (ҳайкали гӯсоларо) ибодат хоҳем кард».

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

(Мӯсо) гуфт: «Эй Ҳорун, чӣ чиз туро бозмедорад, вақте ки дидӣ, ки онҳо гумроҳ шудаанд?

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(Пас) ту аз ман пайравӣ намекунӣ? Оё (қасдан) аз фармони ман саркашӣ кардӣ?

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

Ӯ (Ҳорун) ҷавоб дод: «Эй писари модарам! Ба ришам даст нарасон ва на ба сарам. Ман аз он метарсам, ки ту (ба ман) бигӯӣ: «Ту банӣ Исроилро тақсим кардӣ ва ба паёми ман риоят накардӣ».

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

(Мӯсо) гуфт: «Эй Сомирӣ, чӣ чиз туро водор кард, ки ин корро кунӣ?»

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

Ӯ (Сомирӣ) ҷавоб дод: «Ман чизеро медонам, ки онҳо намедонанд, бинобар ин ман як мушт хок аз қадами паёмбар гирифтам ва онро (ба оташ) андохтам, ки ин маро васваса кард».

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

(Мӯсо) гуфт: «Рав! Пас, дар зиндагӣ (дар ин дунё) ту (танҳо) метавонӣ бигӯӣ: «Ба ман даст нарасон». Ва ту (дар охират) ваъда додашудаеро хоҳӣ гирифт, ки аз он канорагирӣ карда натавонӣ кард ва ба худои худ, ки то ҳол ӯро мепарастӣ, нигоҳ кун. Мо ӯро ҳатман месӯзонем ва сипас ӯро (хокистарашро) ба баҳр (пароканда) мепартоем.

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

Ба дурустӣ, Худои шумо танҳо Аллоҳ аст, ки ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест ва илми Ӯ ҳама чизро дар бар мегирад».

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

(Эй Муҳаммад), инчунин барои ту баъзе аз қиссаҳои гузаштаро ҳикоят мекунем ва ба дурустӣ, Мо туро аз ҷониби Худ огоҳкунанда (Қуръон) додем.

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

Ҳар кас аз он (Қуръон) рӯй гардонад, пас, дар рӯзи қиёмат бори (гуноҳи) вазнинро бар дӯш хоҳад дошт.

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

онҳо дар он ҳолат мемонанд. Ва бори гуноҳҳо дар рӯзи қиёмат барои онҳо сахт хоҳад буд.

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

Дар рӯзи қиёмат (бори дуюм) дар сур дамида мешавад ва дар он рӯз гунаҳкоронро бо чеҳраҳои кабуд аз ғам ҷамъ мекунем.

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

Онҳо бо ҳамдигар пичиррос заданд ва гуфтанд: «Шумо (дар ҷаҳон) беш аз даҳ (рӯз) намемонед».

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

Мо беҳтар медонем, ки онҳо чӣ мегӯянд, вақте ки ростқавлтарин кас мегӯяд: «Шумо беш аз як рӯз (дар ҷаҳон) намондед».

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

Ва аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи кӯҳҳо мепурсанд, пас бигӯ: «Парвардигори ман онҳоро (дар рӯзи қиёмат) то ҳадди имкон нобуд хоҳад кард.

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

сипас (кӯҳҳои қаблиро) комилан ҳамвор мекунад,

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(пас) шумо дигар дар он ҷо пастиҳо ва баландиҳоро нахоҳед дид».

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

Дар он рӯз онҳо (нидои) даъваткунандаро (фариштаро) пайравӣ карданд, бе он ки ба ақиб (рад) рӯй гардонанд; ва ҳамаи овозҳо ба Худои меҳрубон саҷда мекунанд, то ки ҳама чизе, ки шумо мешунавед, пичиррос аст.

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

Дар он рӯз шафоат фоидае надорад, магар аз касоне, ки Худои меҳрубон ба онҳо иҷозат додааст ва суханонашонро писандида аст.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

Ӯ (Аллоҳ) медонад, ки чӣ дар пеши онҳост (чӣ рӯй медиҳад) ва чӣ дар паси онҳост (ки аллакай рӯй додааст), дар ҳоле ки дониши онҳо наметавонад илми Ӯро дар бар гирад.

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

Ва ҳама чеҳраҳо дар пеши Худои Зинда ва Ягона хам шудаанд. Ин барои мардуме, ки зулм мекунанд, дар ҳақиқат як талафот аст.

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

Ва ҳар кас, ки дар ҳоле ки мӯъмин аст, корҳои шоиста анҷом диҳад, аз зулм (бар зидди ӯ) наметарсад ва аз кам шудани ҳаққи худ наметарсад.

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

Ва ҳамин тавр Қуръонро ба забони арабӣ нозил кардем ва дар он баъзе аз таҳдидҳоро ба таври такрорӣ баён кардем, то шояд парҳезгор шаванд, ё барои онҳо пандномае бошад.

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

Пас, Аллоҳи мутаол, подшоҳи ҳақиқӣ ва ростгӯй аст. Ва ту (эй Муҳаммад), пеш аз он ки Қуръон бар ту нозил шавад, шитоб накун ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, илми маро афзун гардон».

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

Ва мо пеш аз ин ба Одам амр кардем, вале фаромӯш кард ва Мо дар ӯ иродаи қавӣ наёфтем.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

Ва (ёд кун) он вақтро, ки ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед!» Пас, ҳама саҷда карданд, ба ҷуз Шайтон, ки саркашӣ кард.

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

Пас гуфтем: «Эй Одам, ин (шайтон) душмани ту ва ҳамсарат аст, пас, нагузор, ки ӯ ҳардуи шуморо аз биҳишт берун кунад, ки дар бадбахтӣ қарор гирӣ».

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

Дар ҳақиқат, дар он ҷо барои ту (кафолат) ҳаст, на гурусна мемирӣ ва на урён мешавӣ.

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

Ва дар ҳақиқат, дар он ҷо ташнагӣ нахоҳӣ дошт ва гармии офтоб туро нахоҳад дид».

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

Сипас Шайтон (андешаҳои бадро) ба ӯ васваса кард ва гуфт: «Эй Одам! Оё ба ту дарахти ҷовидонӣ (хулдӣ) ва салтанатеро, ки нобуд намешавад, нишон диҳам?»

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

Пас ҳарду аз он хӯрданд ва шармгоҳашон барояшон намоён шуд ва шурӯъ карданд, ки онро бо баргҳои биҳишт пӯшонанд. Одам аз Парвардигораш нофармонӣ кард ва гумроҳ шуд.

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

Пас Парвардигораш ӯро баргузид, пас тавбаашро пазируфт ва ҳидояташро кард.

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

(Худо) гуфт: «Ҳамроҳ аз биҳишт фуруд оед, баъзе аз шумо душмани якдигар бошед. Агар аз ҷониби Ман роҳнамоӣ ба шумо биёяд, пас (бидонед) ҳар кӣ аз роҳнамоии ман пайравӣ кунад, гумроҳ намешавад ва ба ӯ зараре намерасад».

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

Ва ҳар кас аз огоҳии Ман рӯй гардонад, пас, албатта, зиндагии танг хоҳад дошт ва Мо ӯро дар рӯзи қиёмат нобино зинда хоҳем кард».

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

Гуфт: «Эй Парвардигори ман, чаро маро нобино овардӣ, дар ҳоле ки пештар ман бино будам?»

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

(Худо) гуфт: «Пас, пеш аз ин оёти Мо ба ту омаданд ва ту онҳоро фаромӯш кардӣ, имрӯз низ ту фаромӯш мешавӣ».

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

Ва ин тавр мо касонеро, ки аз ҳад гузаштаанд ва ба оёти Парвардигорашон имон намеоранд, ҷазо медиҳем. Зеро азоб дар охират сахттар ва пойдортар аст.

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

Пас, оё ин барои онҳо нишонае нест, ки Мо чӣ қадар наслҳоро пеш аз онҳо ҳалок кардем, дар ҳоле ки онҳо аз масканҳои онҳо гузаштанд? Дар ин, барои хирадмандон, нишонаҳое (аз қудрати Худо) аст.

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

Ва агар аз ҷониби Парвардигорат ҳукми пешакӣ ва муддати муайяне (марг) намебуд, албатта, (азоб) бар онҳо меомад.

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

Пас, бар он чӣ мегӯянд, сабр кун ва пеш аз тулӯи офтоб ва пеш аз ғуруби он Парвардигоратро бо ситоиш ва ҳамд гӯй; ва (низ) дар нисфи шаб ва охири рӯз намоз гузор, то ором шавӣ.

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

Ва чашмони худро ба он неъматҳое, ки ба баъзе аз онҳо (ҳамчун) гули ҳаёт дар дунё додаем, нагардон, то онҳоро бо он (неъмат) имтиҳон кунем, зеро неъмати Парвардигори ту беҳтар ва абадӣтар аст.

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

Ва ба хонаводаат амр кун, ки намоз бихонанд ва дар адои он сабр кун. Мо аз ту рӯзӣ намехоҳем, балки мо ба ту рӯзӣ медиҳем. Ва оқибати некӣ дар охират барои парҳезгорон аст.

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

Ва гуфтанд: «Чаро аз ҷониби Парвардигораш нишонае барои мо наовард?» Оё далелҳои воқеӣ ба монанди он чизе, ки дар китобҳои қаблӣ зикр шудаанд, ба онҳо нарасидааст?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

Ва агар Мо онҳоро бо азобе пеш аз он (ки Қуръон нозил шуд) нобуд мекардем, мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро паёмбаре бар мо нафиристодӣ, то аз оёти Ту пайравӣ кунем, пеш аз он ки хор ва лаънат шавем?»

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ҳамаи мо мунтазирем, пас мунтазири шумо бошед! Ва рӯзе хоҳед донист, ки кӣ роҳи ростро пайгирӣ мекунад ва кӣ ҳидоят ёфтааст».