Q.S Ал-Муъминун (اَلْمُؤْمِنُون) - 118 Шумораи оятҳо

قَدْ اَفْلَحَ الْمُؤْمِنُوْنَ ۙ

qad aflaḥal-mu'minūn(a).

Ба ростӣ хушбахтанд касоне, ки имон овардаанд,

الَّذِيْنَ هُمْ فِيْ صَلَاتِهِمْ خٰشِعُوْنَ

allażīna hum fī ṣalātihim khāsyi‘ūn(a).

(яъне) шахсе, ки дар намозҳояш боэҳтиёт аст,

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum ‘anil-lagwi mu‘riḍūn(a).

ва касоне, ки аз корҳои бефоида (аъмол ва сухан) парҳез мекунанд,

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِلزَّكٰوةِ فٰعِلُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum liz-zakāti fā‘ilūn(a).

ва онҳое, ки закот медиҳанд,

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِفُرُوْجِهِمْ حٰفِظُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum lifurūjihim ḥāfiẓūn(a).

ва онҳое, ки узвҳои шармгини худро нигоҳ медоранд,

اِلَّا عَلٰٓى اَزْوَاجِهِمْ اَوْ مَا مَلَكَتْ اَيْمَانُهُمْ فَاِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُوْمِيْنَۚ

illā ‘alā azwājihim au mā malakat aimānuhum fa innahum gairu malūmīn(a).

магар бо занон ё канизонашон, ки агар бо онҳо рафтор кунанд, маломате бар онҳо нест.

فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَ ۚ

famanibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).

Аммо ҳар кӣ ғайр аз инро (зино ва ғайра) талаб кунад, пас онҳо касоне ҳастанд, ки аз ҳад гузаштаанд.

وَالَّذِيْنَ هُمْ لِاَمٰنٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum li'amānātihim wa ‘ahdihim rā‘ūn(a).

Ва (воқеан хушбахт) касест, ки амру ваъдаҳо ва ваъдаҳои худро риоят мекунад,

وَالَّذِيْنَ هُمْ عَلٰى صَلَوٰتِهِمْ يُحَافِظُوْنَ ۘ

wal-lażīna hum ‘alā ṣalawātihim yuḥāfiẓūn(a).

ва касоне, ки намозҳои худро барпо медоранд.

اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْوٰرِثُوْنَ ۙ

ulā'ika humul-wāriṡūn(a).

Онҳо касоне ҳастанд, ки мерос хоҳанд гирифт

الَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْفِرْدَوْسَۗ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna yariṡūnal-firdaus(a), hum fīhā khālidūn(a).

(яъне) онҳое, ки биҳиштро мерос мегиранд ва дар он ҷо ҷовидон мемонанд.

وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ سُلٰلَةٍ مِّنْ طِيْنٍ ۚ

wa laqad khalaqnal-insāna min sulālatim min ṭīn(in).

Ва ба дурустӣ, Мо инсонро аз гил (бемаънӣ) офаридем.

ثُمَّ جَعَلْنٰهُ نُطْفَةً فِيْ قَرَارٍ مَّكِيْنٍ ۖ

Ṡumma ja‘alnāhu nuṭfatan fī qarārim makīn(in).

Сипас нутфаро (ки дар ҷои мустаҳкам (бачадон) нигоҳ дошта мешавад) офаридем.

ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَةَ مُضْغَةً فَخَلَقْنَا الْمُضْغَةَ عِظٰمًا فَكَسَوْنَا الْعِظٰمَ لَحْمًا ثُمَّ اَنْشَأْنٰهُ خَلْقًا اٰخَرَۗ فَتَبَارَكَ اللّٰهُ اَحْسَنُ الْخٰلِقِيْنَۗ

Ṡumma khalaqnan-nuṭfata ‘alaqatan fa khalaqnal-‘alaqata muḍgatan fa khalaqnal-muḍgata ‘iẓāman fa kasaunal-‘iẓāma laḥmā(n), ṡumma ansya'nāhu khalqan ākhar(a), fa tabārakallāhu aḥsanul-khāliqīn(a).

Сипас, аз нутфа чизеро офаридем, ки часпад, сипас он чизеро, ки часпад, порае аз гӯшт сохтем ва аз он порае аз гӯшт устухонҳоро устухонҳо сохтем, сипас устухонҳоро ба гӯшт печондем ва ӯро махлуқи дигаре (шакл) сохтем. Пок аст Худо, беҳтарин офаринанда.

ثُمَّ اِنَّكُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ لَمَيِّتُوْنَ ۗ

Ṡumma innakum ba‘da żālika lamayyitūn(a).

Сипас, баъд аз ин, шумо бешубҳа хоҳед мурд.

ثُمَّ اِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ تُبْعَثُوْنَ

Ṡumma innakum yaumal-qiyāmati tub‘aṡūn(a).

Сипас, ба дурустӣ, шумо дар рӯзи қиёмат (аз қабрҳоятон) баргардонида мешавед.

وَلَقَدْ خَلَقْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعَ طَرَاۤىِٕقَۖ وَمَا كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غٰفِلِيْنَ

wa laqad khalaqnā fauqakum sab‘a ṭarā'iq(a), wa mā kunnā ‘anil-khalqi gāfilīn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо ҳафт (қабат) осмонро болои шумо офаридем ва мо аз офариниши худ ғофил нестем.

وَاَنْزَلْنَا مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍ فَاَسْكَنّٰهُ فِى الْاَرْضِۖ وَاِنَّا عَلٰى ذَهَابٍۢ بِهٖ لَقٰدِرُوْنَ ۚ

wa anzalnā minas-samā'i mā'am biqadarin fa askannāhu fil-arḍ(i), wa innā ‘alā żahābim bihī laqādirūn(a).

Ва аз осмон обро ба андозаи муайян фиристодем ва онро дар замин қарор додем ва Мо бар нест кардани он қодир ҳастем.

فَاَنْشَأْنَا لَكُمْ بِهٖ جَنّٰتٍ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍۘ لَكُمْ فِيْهَا فَوَاكِهُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

fa ansya'nā lakum bihī jannātim min nakhīliw wa a‘nāb(in), lakum fīhā fawākihu kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

Сипас бо он боғҳое аз хурмо ва ангур барои шумо рӯёнидем, ки дар он меваҳои фаровоне барои шумост ва аз онҳо мехӯред.

وَشَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُوْرِ سَيْنَاۤءَ تَنْۢبُتُ بِالدُّهْنِ وَصِبْغٍ لِّلْاٰكِلِيْنَ

wa syajaratan takhruju min ṭūri sainā'a tambutu bid-duhni wa ṣibgil lil-ākilīn(a).

Ва (Мо) дарахти зайтунеро (рӯёндем), ки аз кӯҳи Сино мерӯяд, ки равған медиҳад ва барои хӯрандагон лаззатбахш аст.

وَاِنَّ لَكُمْ فِى الْاَنْعَامِ لَعِبْرَةًۗ نُسْقِيْكُمْ مِّمَّا فِيْ بُطُوْنِهَا وَلَكُمْ فِيْهَا مَنَافِعُ كَثِيْرَةٌ وَّمِنْهَا تَأْكُلُوْنَ ۙ

wa inna lakum fil-an‘āmi la‘ibrah(tan), nusqīkum mimmā fī buṭūnihā wa lakum fīhā manāfi‘u kaṡīratuw wa minhā ta'kulūn(a).

Ва дар чорпоён барои шумо ибратест. Аз он чӣ дар шиками онҳост, ба шумо менӯшонем ва дар онҳо барои шумо фоидаҳои зиёде ҳаст ва шумо аз он мехӯред.

وَعَلَيْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُوْنَ ࣖ

wa ‘alaihā wa ‘alal-fulki tuḥmalūn(a).

бар онҳо (чорво) ва бар киштиҳое, ки шумо савор мешавед.

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖ فَقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī fa qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо Нӯҳро ба сӯи қавмаш фиристодем, он гоҳ гуфт: «Эй қавми ман, Худоро бипарастед, зеро барои шумо ҷуз Ӯ худое нест. Пас, чаро аз Ӯ наметарсед?»

فَقَالَ الْمَلَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يُرِيْدُ اَنْ يَّتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً ۖمَّا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ ۚ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā hāżā illā basyarum miṡlukum, yurīdu ay yatafaḍḍala ‘alaikum, wa lau syā'allāhu la'anzala malā'ikah(tan), mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).

Пас, пешвоёни кофирон аз қавмашон гуфтанд: «Ин шахс ҷуз инсоне мисли шумо нест, ки мехоҳад аз шумо гиромӣ бошад. Ва агар Худо мехост, фариштае мефиристод. Мо дар замони ниёгонамон чунин (нидое) нашунидаем».

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلٌۢ بِهٖ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوْا بِهٖ حَتّٰى حِيْنٍ

in huwa illā rajulum bihī jinnatun fa tarabbaṣū bihī ḥattā ḥīn(in).

Ӯ танҳо як девона аст, пас то вақти муайяншуда бо ӯ мунтазир шавед (сабр кунед).

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

Ӯ (Нӯҳ) дуо кард: «Эй Парвардигори ман, маро аз дурӯғгӯӣ боздор!»

فَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ اَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَاِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ فَاسْلُكْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْۚ وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۚ اِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

fa auḥainā ilaihi aniṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā fa iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), fasluk fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu minhum, wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

Сипас ба ӯ ваҳй кардем: «Киштие зери назар ва роҳнамоии Мо бисоз, пас, вақте ки фармони Мо фаро расад ва танӯр об берун ояд, аз ҳар навъ ҷуфтҳо ва инчунин хонаводаҳои худро дар он (киштӣ) андозед, ба ҷуз онҳое, ки аввалин шуда аз онҳо (барои азоб кашидан) қарор гирифтаанд. Ва бо Ман дар бораи ситамкорон сухан нагӯй, зеро онҳо ғарқ мешаванд».

فَاِذَا اسْتَوَيْتَ اَنْتَ وَمَنْ مَّعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ نَجّٰىنَا مِنَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa iżastawaita anta wa mam ma‘aka ‘alal-fulki fa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī najjānā minal-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Ва ҳангоме ки ту ва ҳамроҳонат дар киштӣ ҳастед, бигӯ: «Сипос Худорост, ки моро аз ситамкорон наҷот дод».

وَقُلْ رَّبِّ اَنْزِلْنِيْ مُنْزَلًا مُّبٰرَكًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa qur rabbi anzilnī munzalam mubārakaw wa anta khairul-munzilīn(a).

Ва дуо кунед: «Эй Парвардигори ман, маро дар ҷои муборак қарор деҳ ва Ту беҳтарин бахшандагон ҳастӣ».

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ وَّاِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِيْنَ

inna fī żālika la'āyātiw wa in kunnā lamubtalīn(a).

Дар ин (ҳодиса) нишонаҳое (аз бузургии Аллоҳ) буданд ва Мо (қавми Нӯҳро) азоб кардем.

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ ۚ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).

Сипас, баъд аз онҳо қавми дигареро (қавми Одро) офаридем.

فَاَرْسَلْنَا فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ اَنِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗۗ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ ࣖ

fa arsalnā fīhim rasūlam minhum ani‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), afalā tattaqūn(a).

Сипас, ба сӯи онҳо паёмбаре аз худашон фиристодем (ки гуфт:) «Худоро бипарастед, ки барои шумо ҷуз Ӯ маъбуде нест. Пас, чаро аз Ӯ наметарсед?»

وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ وَاَتْرَفْنٰهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُوْنَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُوْنَ

wa qālal-mala'u min qaumihil-lażīna kafarū wa każżabū biliqā'il-ākhirati wa atrafnāhum fil-ḥayātid-dun-yā, mā hāżā illā basyarum miṡlukum, ya'kulu mimmā ta'kulūna minhu wa yasyrabu mimmā tasyrabūn(a).

Ва пешвоёни қавми худ, ки кофир шуданд ва дидори охиратро дурӯғ пиндоштанд ва касоне, ки Мо дар ин дунё ба онҳо неъмату лаззат дода будем, гуфтанд: «Ин (шахс) ҷуз инсоне мисли шумо нест, он чиро, ки шумо мехӯред, мехӯрад ва он чиро, ки шумо менӯшед, менӯшад».

وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ

wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).

Ва дар ҳақиқат, агар шумо аз одамоне мисли худ итоат кунед, бешубҳа зиён хоҳед дид.

اَيَعِدُكُمْ اَنَّكُمْ اِذَا مِتُّمْ وَكُنْتُمْ تُرَابًا وَّعِظَامًا اَنَّكُمْ مُّخْرَجُوْنَ ۖ

aya‘idukum annakum iżā mittum wa kuntum turābaw wa ‘iẓāman annakum mukhrajūn(a).

Оё ба шумо ваъда додааст, ки вақте ки шумо бимиред ва хок ва устухон шавед, (аз қабратон) берун оварда мешавед?

۞ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لِمَا تُوْعَدُوْنَ ۖ

haihāta haihāta limā tū‘adūn(a).

Дур! Хеле дур аст (аз ҳақиқат) он чизе, ки бар зидди шумо таҳдид мешавад,

اِنْ هِيَ اِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوْتُ وَنَحْيَا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوْثِيْنَ ۖ

in hiya illā ḥayātunad-dun-yā namūtu wa naḥyā wa mā naḥnu bimab‘ūṡīn(a).

(Ин ҳаёт) ҷуз зиндагии мо дар ин дунё нест, (он ҷост), ки мемирем ва зинда мешавем ва дигар зинда намешавем.

اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلُ ِۨافْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا وَّمَا نَحْنُ لَهٗ بِمُؤْمِنِيْنَ

in huwa illā rajuluniftarā ‘alallāhi każibaw wa mā naḥnu lahū bimu'minīn(a).

Ӯ ҷуз марде нест, ки бар Худо дурӯғ мебофтааст ва мо ба ӯ имон намеорем.

قَالَ رَبِّ انْصُرْنِيْ بِمَا كَذَّبُوْنِ

qāla rabbinṣurnī bimā każżabūn(i).

Ӯ (Ҳуд) дуо кард: «Эй Парвардигори ман, ба ман кумак кун, зеро онҳо бар ман дурӯғ мегӯянд».

قَالَ عَمَّا قَلِيْلٍ لَّيُصْبِحُنَّ نٰدِمِيْنَ ۚ

qāla ‘ammā qalīlil layuṣbiḥunna nādimīn(a).

(Худо) гуфт: «Ба зудӣ онҳо пушаймон хоҳанд шуд».

فَاَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ بِالْحَقِّ فَجَعَلْنٰهُمْ غُثَاۤءًۚ فَبُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

fa akhażathumuṣ-ṣaiḥatu bil-ḥaqqi fa ja'alahum guṡā'ā(n), fa bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Сипас, бо садои раъду барқ пурра нобуд шуданд ва Мо онҳоро (мисли партовҳое) гардонидем, ки бо тӯфон бардошта шуда буданд. Пас, мардуми ситамкор нобуд хоҳанд шуд.

ثُمَّ اَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قُرُوْنًا اٰخَرِيْنَ ۗ

Ṡumma ansya'nā mim ba‘dihim qurūnan ākharīn(a).

Сипас, баъд аз онҳо қавмҳои дигареро офаридем.

مَا تَسْبِقُ مِنْ اُمَّةٍ اَجَلَهَا وَمَا يَسْتَأْخِرُوْنَ ۗ

mā tasbiqu min ummatin ajalahā wa mā yasta'khirūn(a).

Ҳеҷ қавме нест, ки на марги худро тезтар кунад ва на (низ) онро ба таъхир андозад.

ثُمَّ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا تَتْرَاۗ كُلَّمَا جَاۤءَ اُمَّةً رَّسُوْلُهَا كَذَّبُوْهُ فَاَتْبَعْنَا بَعْضَهُمْ بَعْضًا وَّجَعَلْنٰهُمْ اَحَادِيْثَۚ فَبُعْدًا لِّقَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ

Ṡumma arsalnā rusulanā tatrā, kullamā jā'a ummatar rasūluhā każżabūhu fa atba‘nā ba‘ḍahum ba‘ḍaw wa ja‘alnāhum aḥādīṡ(a), fa bu‘dal liqaumil lā yu'minūn(a).

Сипас, Мо паёмбарони худро пай дар пай фиристодем. Ҳар гоҳ паёмбаре ба сӯи қавме омад, ӯро дурӯғгӯ меҳисобиданд, пас, Мо баъзеи онҳоро ба ҷои дигар (ба ҳалокат) иваз кардем ва онҳоро барои достонҳо (барои мардум) гардонидем. Пас, барои касоне, ки имон намеоваранд, ҳалокат хоҳад буд.

ثُمَّ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى وَاَخَاهُ هٰرُوْنَ ەۙ بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

Ṡumma arsalnā mūsā wa akhāhu hārūn(a), bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

Сипас Мӯсо ва бародараш Ҳорунро бо оёти Худ ва далелҳои равшан фиристодем.

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا عَالِيْنَ ۚ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fastakbarū wa kānū qauman ‘ālīn(a).

ба сӯи Фиръавн ва бузургони қавмаш, вале онҳо такаббур карданд ва дар ҳақиқат мардуме такаббур буданд.

فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ

fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).

Пас, гуфтанд: «Оё барои мо (шоиста аст), ки ба ду нафаре мисли худамон имон оварем, дар ҳоле ки қавми онҳо (Банӣ Исроил) касоне ҳастанд, ки худро ба мо ибодат мекунанд?»

فَكَذَّبُوْهُمَا فَكَانُوْا مِنَ الْمُهْلَكِيْنَ

fa każżabūhumā fa kānū minal-muhlakīn(a).

Пас, ҳардуро инкор карданд ва аз ҷумлаи ҳалокшудагон шуданд.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba la‘allahum yahtadūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо ба Мӯсо китоб (Таврот) додем, то онҳо (Банӣ Исроил) ҳидоят ёбанд.

وَجَعَلْنَا ابْنَ مَرْيَمَ وَاُمَّهٗٓ اٰيَةً وَّاٰوَيْنٰهُمَآ اِلٰى رَبْوَةٍ ذَاتِ قَرَارٍ وَّمَعِيْنٍ ࣖ

wa ja‘alnabna maryama wa ummahū āyataw wa āwaināhumā ilā rabwatin żāti qarāriw wa ma‘īn(in).

Ва Мо (Исои Масеҳ)-ро писари Марям ва модарашро далели равшани (бузургии Худ) қарор додем ва онҳоро дар кӯҳистоне, ки ором ва сояафкан ва пур аз меваҳост, бо чашмаҳои равон, ҳифз кардем.

يٰٓاَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوْا مِنَ الطَّيِّبٰتِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ۗ

yā ayyuhar-rusulu kulū minaṭ-ṭayyibāti wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

Аллоҳ гуфт: «Эй паёмбарон, хӯрокҳои покиза бихӯред ва корҳои шоиста кунед, ки Ман ба он чӣ мекунед, огоҳам».

وَاِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاتَّقُوْنِ

wa inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidataw wa ana rabbukum fattaqūn(i).

Ва дар ҳақиқат, ин (дини тавҳид) дини шумост, як дин ва Ман Худои шумо ҳастам, пас аз Ман битарсед».

فَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ زُبُرًاۗ كُلُّ حِزْبٍۢ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُوْنَ

fa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum zuburā(n), kullu ḥizbim bimā ladaihim fariḥūn(a).

Сипас, дар корҳои (динии) худ ба чанд гурӯҳ тақсим шуданд ва ҳар гурӯҳ ба он чизе, ки дорад, ифтихор мекунад.

فَذَرْهُمْ فِيْ غَمْرَتِهِمْ حَتّٰى حِيْنٍ

fa żarhum fī gamratihim ḥattā ḥīn(in).

Пас, бигзор онҳо то вақти муайяншуда дар гумроҳии худ бимонанд.

اَيَحْسَبُوْنَ اَنَّمَا نُمِدُّهُمْ بِهٖ مِنْ مَّالٍ وَّبَنِيْنَ ۙ

ayaḥsabūna annamā numidduhum bihī mim māliw wabanīn(a).

Оё онҳо фикр мекунанд, ки Мо ба онҳо сарват ва фарзандон додаем (яъне,

نُسَارِعُ لَهُمْ فِى الْخَيْرٰتِۗ بَلْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

nusāri‘u lahum fil-khairāt(i), bal lā yasy‘urūn(a).

Мо фавран ба онҳо чизҳои хуб медиҳем? (Не), аммо онҳо инро дарк намекунанд.

اِنَّ الَّذِيْنَ هُمْ مِّنْ خَشْيَةِ رَبِّهِمْ مُّشْفِقُوْنَ ۙ

innal-lażīna hum min khasy-yati rabbihim musyfiqūn(a).

Ба дурустӣ, онҳое, ки аз тарси Парвардигорашон парҳезгорӣ мекунанд,

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum bi'āyāti rabbihim yu'minūn(a).

ва онҳое, ки ба нишонаҳои (қудрати) Парвардигорашон имон меоранд,

وَالَّذِيْنَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لَا يُشْرِكُوْنَ ۙ

wal-lażīna hum birabbihim lā yusyrikūn(a).

ва онҳое, ки ба Парвардигори худ шарик намесозанд,

وَالَّذِيْنَ يُؤْتُوْنَ مَآ اٰتَوْا وَّقُلُوْبُهُمْ وَجِلَةٌ اَنَّهُمْ اِلٰى رَبِّهِمْ رٰجِعُوْنَ ۙ

wal-lażīna yu'tūna mā ātaw wa qulūbuhum wajilatun annahum ilā rabbihim rāji‘ūn(a).

ва онҳое, ки он чиро, ки медиҳанд, бо дилҳои пур аз тарс (зеро медонанд), медиҳанд, ки албатта ба сӯи Парвардигорашон бозмегарданд.

اُولٰۤىِٕكَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَهُمْ لَهَا سٰبِقُوْنَ

ulā'ika yusāri‘ūna fil-khairāti wa hum lahā sābiqūn(a).

онҳо барои ба даст овардани некӣ шитоб мекунанд ва онҳо аввалин шуда ба он ноил мешаванд.

وَلَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۖ وَلَدَيْنَا كِتٰبٌ يَّنْطِقُ بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ

wa lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa ladainā kitābuy yanṭiqu bil-ḥaqqi wa hum lā yuẓlamūn(a).

Ва Мо ба ҳеҷ кас ҷуз ба андозаи тавонаш таклиф намекунем ва назди Мо китобест, ки рост мегӯяд ва ба онҳо ситам карда намешавад.

بَلْ قُلُوْبُهُمْ فِيْ غَمْرَةٍ مِّنْ هٰذَا وَلَهُمْ اَعْمَالٌ مِّنْ دُوْنِ ذٰلِكَ هُمْ لَهَا عٰمِلُوْنَ

bal qulūbuhum fī gamratim min hāżā wa lahum a‘mālum min dūni żālika hum lahā ‘āmilūn(a).

Аммо дилҳояшон (кофирон) аз (фаҳмидани Қуръон) гумроҳ шудаанд ва онҳо (одати анҷом додани корҳои бади зиёде)-и дигаре доранд, ки онҳоро идома медиҳанд.

حَتّٰىٓ اِذَآ اَخَذْنَا مُتْرَفِيْهِمْ بِالْعَذَابِ اِذَا هُمْ يَجْـَٔرُوْنَ ۗ

Ḥattā iżā akhażnā mutrafīhim bil-‘ażābi iżā hum yaj'arūn(a).

Пас, вақте ки Мо ба касоне аз онҳо, ки дар сарватмандӣ зиндагӣ мекарданд, азоб додем, фавран фарёд заданд.

لَا تَجْـَٔرُوا الْيَوْمَۖ اِنَّكُمْ مِّنَّا لَا تُنْصَرُوْنَ

lā taj'arul-yaum(a), innakum minnā lā tunṣarūn(a).

Имрӯз аз Худо ёрӣ нахоҳед гирифт, зеро туро аз Мо ёрӣ нахоҳанд ёфт.

قَدْ كَانَتْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ تَنْكِصُوْنَ ۙ

qad kānat āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum ‘alā a‘qābikum tankiṣūn(a).

Албатта, оёти Ман (Қуръон) ҳамеша бар шумо хонда мешавад, вале шумо ҳамеша рӯй мегардонед.

مُسْتَكْبِرِيْنَۙ بِهٖ سٰمِرًا تَهْجُرُوْنَ

mustakbirīn(a), bihī sāmiran tahjurūn(a).

бо фахр кардан ва суханони нописанд бар зидди он (Қуръон), вақте ки шумо дар шаб сӯҳбат мекунед.

اَفَلَمْ يَدَّبَّرُوا الْقَوْلَ اَمْ جَاۤءَهُمْ مَّا لَمْ يَأْتِ اٰبَاۤءَهُمُ الْاَوَّلِيْنَ ۖ

afalam yaddabbarul-qaula am jā'ahum mā lam ya'ti ābā'ahumul-awwalīn(a).

Пас, оё онҳо сухани (Худоро) амалӣ намекунанд, ё чизе ба онҳо расидааст, ки қаблан ба аҷдодони онҳо нарасидааст?

اَمْ لَمْ يَعْرِفُوْا رَسُوْلَهُمْ فَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ۖ

am lam ya‘rifū rasūlahum fahum lahū munkirūn(a).

Ё онҳо паёмбари худро (Муҳаммад) намешиносанд, пас ӯро инкор мекунанд?

اَمْ يَقُوْلُوْنَ بِهٖ جِنَّةٌ ۗ بَلْ جَاۤءَهُمْ بِالْحَقِّ وَاَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كٰرِهُوْنَ

am yaqūlūna bihī jinnah(tun), bal jā'ahum bil-ḥaqqi wa akṡaruhum lil-ḥaqqi kārihūn(a).

Ё мегӯянд: «Он шахс (Муҳаммад) девона аст». Ҳарчанд ӯ барои овардани ҳақиқат ба онҳо омада буд, аксари онҳо аз ҳақиқат нафрат доштанд.

وَلَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ اَهْوَاۤءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِذِكْرِهِمْ فَهُمْ عَنْ ذِكْرِهِمْ مُّعْرِضُوْنَ ۗ

wa lawittaba‘al-ḥaqqu ahwā'ahum lafasadatis-samāwātu wal-arḍu wa man fīhinn(a), bal ataināhum biżikrihim fahum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

Ва агар ҳақ аз хоҳишҳои онҳо пайравӣ мекард, осмонҳо ва замин ва ҳар чизе, ки дар онҳост, ҳатман нобуд мешуданд. Мо онҳоро огоҳ кардем, аммо онҳо аз огоҳӣ рӯй гардонданд.

اَمْ تَسْـَٔلُهُمْ خَرْجًا فَخَرَاجُ رَبِّكَ خَيْرٌ ۖوَّهُوَ خَيْرُ الرّٰزِقِيْنَ

am tas'aluhum kharjan fa kharāju rabbika khair(un), wa huwa khairur-rāziqīn(a).

Ё ту (эй Муҳаммад), аз онҳо музде мехоҳӣ? Аммо музди Парвардигорат беҳтар аст, зеро Ӯ беҳтарин рӯзидиҳанда аст.

وَاِنَّكَ لَتَدْعُوْهُمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

wa innaka latad‘ūhum ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

Ва ба дурустӣ, ки ту онҳоро ба роҳи рост даъват кардаӣ.

وَاِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ عَنِ الصِّرَاطِ لَنٰكِبُوْنَ

wa innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ‘aniṣ-ṣirāṭi lanākibūn(a).

Ва ба дурустӣ, касоне, ки ба охират имон намеоранд, аз роҳи рост хеле дур гумроҳ шудаанд.

۞ وَلَوْ رَحِمْنٰهُمْ وَكَشَفْنَا مَا بِهِمْ مِّنْ ضُرٍّ لَّلَجُّوْا فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

wa lau raḥimnāhum wa kasyafnā mā bihim min ḍurril lalajjū fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

Ва агар Мо бар онҳо раҳм мекардем ва балоеро, ки ба онҳо расида буд, бартараф мекардем, бешубҳа, онҳо дар гумроҳии худ саргардон мемонданд.

وَلَقَدْ اَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ فَمَا اسْتَكَانُوْا لِرَبِّهِمْ وَمَا يَتَضَرَّعُوْنَ

wa laqad akhażnāhum bil-‘ażābi famastakānū lirabbihim wa mā yataḍarra‘ūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо онҳоро азоб додем, аммо онҳо ба Парвардигори худ итоат накарданд ва фурӯтанӣ накарданд.

حَتّٰىٓ اِذَا فَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَابًا ذَا عَذَابٍ شَدِيْدٍ اِذَا هُمْ فِيْهِ مُبْلِسُوْنَ ࣖ

Ḥattā iżā fataḥnā ‘alaihim bāban żā ‘ażābin syadīdin iżā hum fīhi mublisūn(a).

Пас, вақте ки дари азоби сахтеро ба рӯи онҳо кушодем, ногаҳон ноумед шуданд.

وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْشَاَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْاَبْصَارَ وَالْاَفْـِٕدَةَۗ قَلِيْلًا مَّا تَشْكُرُوْنَ

wa huwal-lażī yuḥyī wa yumītu wa lahukhtilāful-laili wan-nahār(i), afalā ta‘qilūn(a).

Ва Ӯст, ки барои шумо гӯшу чашм ва виҷдон офаридааст, аммо шумо камтар шукр мегӯед.

وَهُوَ الَّذِيْ ذَرَاَكُمْ فِى الْاَرْضِ وَاِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

bal qālū miṡla mā qālal-awwalūn(a).

Ва Ӯст, ки шуморо офарид ва дар замин паҳн кард ва ҳама назди Ӯ ҷамъ оварда мешавед.

وَهُوَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ وَلَهُ اخْتِلَافُ الَّيْلِ وَالنَّهَارِۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

Ва Ӯст, ки зинда мекунад ва мемиронад ва омадушуди шабу рӯзро танзим мекунад. Оё шумо намефаҳмед?

بَلْ قَالُوْا مِثْلَ مَا قَالَ الْاَوَّلُوْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

Ҳатто суханоне мегуфтанд, ки ба суханони одамони қаблӣ монанд буданд.

قَالُوْٓا ءَاِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَّعِظَامًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ

qālū a'iżā mitnā wa kunnā turābaw wa ‘iẓāman a'innā lamab‘ūṡūn(a).

Гуфтанд: «Оё дуруст аст, ки вақте ки мо мурдем ва хоку устухон шудем, дубора зинда хоҳем шуд?»

لَقَدْ وُعِدْنَا نَحْنُ وَاٰبَاۤؤُنَا هٰذَا مِنْ قَبْلُ اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ

laqad wu‘idnā naḥnu wa ābā'unā hāżā min qablu in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).

Дар ҳақиқат, ин ба мо ва ба аҷдодони мо ваъда дода шудааст, ин танҳо афсонаи мардуми қадим аст!"

قُلْ لِّمَنِ الْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهَآ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul limanil-arḍu wa man fīhā in kuntum ta‘lamūn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Агар медонед, замин ва ҳар он чи дар он аст, аз они кист?»

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tażakkarūn(a).

Гӯянд: «Ин аз они Худост». Бигӯ: «Пас, оё панд намегиред?»

قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ

qul mar rabbus-samāwātis-sab‘i wa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).

Бигӯ: «Парвардигори ҳафт осмон ва Парвардигори Арши Бузург кист?»

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ اَفَلَا تَتَّقُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul afalā tattaqūn(a).

Онҳо мегӯянд: «(Аз они) Худост». Бигӯ: «Пас, чаро парҳезгорӣ намекунед?»

قُلْ مَنْۢ بِيَدِهٖ مَلَكُوْتُ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُوَ يُجِيْرُ وَلَا يُجَارُ عَلَيْهِ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qul mam biyadihī malakūtu kulli syai'iw wa huwa yujīru wa lā yujāru ‘alaihi in kuntum ta‘lamūn(a).

Бигӯ: «Қудрати ҳама чиз дар дасти кист? Ӯ нигаҳбонӣ мекунад ва агар медонистед, аз (азоби) Ӯ чизе дар паноҳ нест?»

سَيَقُوْلُوْنَ لِلّٰهِ ۗقُلْ فَاَنّٰى تُسْحَرُوْنَ

sayaqūlūna lillāh(i), qul fa annā tusḥarūn(a).

Онҳо мегӯянд: «(Аз они) Худост». Бигӯ: «(Агар чунин бошад), пас чӣ гуна фиреб хӯрдед?»

بَلْ اَتَيْنٰهُمْ بِالْحَقِّ وَاِنَّهُمْ لَكٰذِبُوْنَ

bal ataināhum bil-ḥaqqi wa innahum lakāżibūn(a).

Ҳарчанд Мо барояшон сухани ҳақро овардаем, онҳо дурӯғгӯёнанд.

مَا اتَّخَذَ اللّٰهُ مِنْ وَّلَدٍ وَّمَا كَانَ مَعَهٗ مِنْ اِلٰهٍ اِذًا لَّذَهَبَ كُلُّ اِلٰهٍۢ بِمَا خَلَقَ وَلَعَلَا بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ سُبْحٰنَ اللّٰهِ عَمَّا يَصِفُوْنَ ۙ

mattakhażallāhu miw waladiw wa mā kāna ma‘ahū min ilāhin iżal lażahaba kullu ilāhim bimā khalaqa wa la‘alā ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍ(in), subḥānallāhi ‘ammā yaṣifūn(a).

Худо фарзанде надорад ва бо Ӯ худоёни дигаре нест (агар худоёни зиёде мебуданд), ҳар худое он чиро, ки офаридааст, меовард ва баъзе аз он худоён бар баъзеи дигар ғолиб меомаданд. Пок аст Худо аз он чи онҳо васф мекунанд.

عٰلِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَتَعٰلٰى عَمَّا يُشْرِكُوْنَ ࣖ

‘Ālimil-gaibi wasy-syahādati fa ta‘ālā ‘ammā yusyrikūn(a).

(Ӯ Худост), ки ҳар чиро, ки пинҳон ва ошкор аст, медонад ва (Худо) аз он чӣ шарики якдигар мекунанд, болотар аст.

قُلْ رَّبِّ اِمَّا تُرِيَنِّيْ مَا يُوْعَدُوْنَ ۙ

qur rabbi immā turiyannī mā yū‘adūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Эй Парвардигори ман, агар ба ман нишон медодӣ, ки чӣ (азобе) бар онҳо ваъда дода шудааст,

رَبِّ فَلَا تَجْعَلْنِيْ فِى الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

rabbi falā taj‘alnī fil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

Эй Парвардигори ман, маро аз зумраи ситамкорон магардон».

وَاِنَّا عَلٰٓى اَنْ نُّرِيَكَ مَا نَعِدُهُمْ لَقٰدِرُوْنَ

wa innā ‘alā an nuriyaka mā na‘iduhum laqādirūn(a).

Ва ба ростӣ, Мо қудрат дорем, ки он чиро ба онҳо ваъда дода будем, ба ту нишон диҳем.

اِدْفَعْ بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ السَّيِّئَةَۗ نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَصِفُوْنَ

idfa‘ bil-latī hiya aḥsanus-sayyi'ah(ta), naḥnu a‘lamu bimā yaṣifūn(a).

Бадиҳои онҳоро бо беҳтарӣ рад кунед, мо беҳтар медонем, ки ба чӣ нисбат медиҳанд (ба Худо).

وَقُلْ رَّبِّ اَعُوْذُ بِكَ مِنْ هَمَزٰتِ الشَّيٰطِيْنِ ۙ

wa qur rabbi a‘ūżu bika min hamazātisy-syayāṭīn(i).

Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, аз васвасаҳои шайтон ба Ту паноҳ мебарам,

وَاَعُوْذُ بِكَ رَبِّ اَنْ يَّحْضُرُوْنِ

wa a‘ūżu bika rabbi ay yaḥḍurūn(i).

ва ман ба Ту паноҳ мебарам, эй Парвардигори ман, то онҳо ба ман наздик нашаванд».

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُوْنِ ۙ

Ḥattā iżā jā'a aḥadahumul-mautu qāla rabbirji‘ūn(i).

(Ин аст ҳолати кофирон), то он гоҳ ки марг яке аз онҳоро фаро расад, мегӯяд: «Эй Парвардигори ман, маро (ба дунё) баргардон».

لَعَلِّيْٓ اَعْمَلُ صَالِحًا فِيْمَا تَرَكْتُ كَلَّا ۗاِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَاۤىِٕلُهَاۗ وَمِنْ وَّرَاۤىِٕهِمْ بَرْزَخٌ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

la‘allī a‘malu ṣāliḥan fīmā taraktu kallā, innahā kalimatun huwa qā'iluhā, wa miw warā'ihim barzakhun ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

то ки ман корҳои некеро, ки пас аз худ гузоштаам, анҷом диҳам». Албатта не! Дар асл, ин танҳо баҳонаест, ки ӯ гуфтааст. Ва пеши рӯяшон барзах аст, то рӯзе, ки дубора зинда мешаванд.

فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَلَآ اَنْسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ وَّلَا يَتَسَاۤءَلُوْنَ

fa iżā nufikha fiṣ-ṣūri falā ansāba bainahum yauma'iżiw wa lā yatasā'alūn(a).

Вақте ки сур дамида шавад, дар он рӯз (рӯзи қиёмат) байни онҳо хешовандӣ боқӣ нахоҳад монд ва онҳо аз якдигар саволе нахоҳанд кард (ва нахоҳанд кард).

فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

faman ṡaqulat mawāzīnuhū fa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

Ҳар кӣ тарозуро (некӣ) баркашад, пас, инҳо хушбахтанд.

وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِيْنُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فِيْ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَ ۚ

wa man khaffat mawāzīnuhū fa ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum fī jahannama khālidūn(a).

Ва ҳар касе, ки тарозуи (неъматҳои) некӣ сабук бошад, пас онҳо касоне ҳастанд, ки ба худ зиён мерасонанд, онҳо дар дӯзах ҷовидона хоҳанд монд.

تَلْفَحُ وُجُوْهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيْهَا كٰلِحُوْنَ

talfaḥu wujūhahumun-nāru wa hum fīhā kāliḥūn(a).

Чеҳраҳояшон аз оташи дӯзах сӯхтаанд ва онҳо дар дӯзах дар ҳолати ғамгин бо лабҳои вайроншуда қарор доранд.

اَلَمْ تَكُنْ اٰيٰتِيْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُوْنَ

alam takun āyātī tutlā ‘alaikum fa kuntum bihā tukażżibūn(a).

Оё оятҳои Ман бароятон хонда нашудаанд, аммо шумо ҳамеша онҳоро инкор мекунед?

قَالُوْا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَاۤلِّيْنَ

qālū rabbanā galabat ‘alainā syiqwatunā wa kunnā qauman ḍāllīn(a).

Гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, бадии мо моро мағлуб кард ва мо мардуми гумроҳ ҳастем.

رَبَّنَآ اَخْرِجْنَا مِنْهَا فَاِنْ عُدْنَا فَاِنَّا ظٰلِمُوْنَ

rabbanā akhrijnā minhā fa in ‘udnā fa innā ẓālimūn(a).

Эй Парвардигори мо, моро аз он берун ор (ба дунё баргардон), агар боз (ба куфр) баргардем, пас, мо ситамкоронем».

قَالَ اخْسَـُٔوْا فِيْهَا وَلَا تُكَلِّمُوْنِ

qālakhsa'ū fīhā wa lā tukallimūn(i).

(Худо) гуфт: «Дар он фурӯтанӣ бимон ва бо Ман сухан нагӯ».

اِنَّهٗ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْ عِبَادِيْ يَقُوْلُوْنَ رَبَّنَآ اٰمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

innahū kāna farīqum min ‘ibādī yaqūlūna rabbanā āmannā fagfir lanā warḥamnā wa anta khairur-rāḥimīn(a).

Ба дурустӣ, гурӯҳе аз бандагони Ман дуо мекунанд, ки: «Эй Парвардигори мо, мо имон овардем, пас моро биёмурз ва бар мо раҳмат овар, ки Ту беҳтарин раҳмкунандаӣ».

فَاتَّخَذْتُمُوْهُمْ سِخْرِيًّا حَتّٰىٓ اَنْسَوْكُمْ ذِكْرِيْ وَكُنْتُمْ مِّنْهُمْ تَضْحَكُوْنَ

fattakhażtumūhum sikhriyyan ḥattā ansaukum żikrī wa kuntum minhum taḍḥakūn(a).

Сипас, ту онҳоро масхара мекардӣ, то ба дараҷае, ки Маро фаромӯш кардӣ ва (ҳамеша) ба онҳо механдидӣ.

اِنِّيْ جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِمَا صَبَرُوْٓاۙ اَنَّهُمْ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ

innī jazaituhumul-yauma bimā ṣabarū, annahum humul-fā'izūn(a).

Ба дурустӣ, имрӯз Ман онҳоро ба сабаби сабрашон подош медиҳам; ба дурустӣ, онҳо пирӯзшудагонанд.

قٰلَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِى الْاَرْضِ عَدَدَ سِنِيْنَ

qāla kam labiṡtum fil-arḍi ‘adada sinīn(a).

(Худо) гуфт: «Чанд сол дар рӯи замин мемонӣ?»

قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍ فَسْـَٔلِ الْعَاۤدِّيْنَ

qālū labiṡnā yauman au baḍa yaumin fas'alil-‘āddīn(a).

Гуфтанд: «Мо як рӯз ё ним рӯз (дар рӯи замин) мондем, аз онҳое, ки мешумурданд, бипурс».

قٰلَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا لَّوْ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

qāla il labiṡtum illā qalīlal lau annakum kuntum ta‘lamūn(a).

(Худо) гуфт: «Агар медонед, шумо танҳо муддати кӯтоҳе (дар рӯи замин) хоҳед монд».

اَفَحَسِبْتُمْ اَنَّمَا خَلَقْنٰكُمْ عَبَثًا وَّاَنَّكُمْ اِلَيْنَا لَا تُرْجَعُوْنَ

afa ḥasibtum annamā khalaqnākum ‘abaṡaw wa annakum ilainā lā turja‘ūn(a).

Оё фикр мекардед, ки шуморо бе беҳуда (бе ягон беҳуда) офаридаем ва шумо ба сӯи Мо бозгардонида намешавед?

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيْمِ

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), lā ilāha illā huw(a), rabbul-‘arsyil-karīm(i).

Пас, Аллоҳи Мутаол, подшоҳи ҳақиқӣ, ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест, Худое, ки соҳиби Арши Карим аст.

وَمَنْ يَّدْعُ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ لَا بُرْهَانَ لَهٗ بِهٖۙ فَاِنَّمَا حِسَابُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الْكٰفِرُوْنَ

wa may yad‘u ma‘allāhi ilāhan ākhara lā burhāna lahū bih(ī), fa innamā ḥisābuhū ‘inda rabbih(ī), innahū lā yufliḥul-kāfirūn(a).

Ва ҳар кас, ки ғайр аз Аллоҳ худои дигареро ибодат кунад, ки бар он ҳеҷ далеле надорад, ҳисобаш назди Парвардигораш хоҳад буд.

وَقُلْ رَّبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَاَنْتَ خَيْرُ الرّٰحِمِيْنَ ࣖ

wa qur rabbigfir warḥam wa anta khairur-rāḥimīn(a).

Ва бигӯ (Муҳаммад): «Эй Парвардигори ман, бахшо ва раҳм кун, ҳаройна, Ту беҳтарин раҳмкунанда ҳастӣ».