Q.S Ал-Ҳадид (اَلْحَدِيد) - 29 Шумораи оятҳо

سَبَّحَ لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ وَهُوَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ

sabbaḥa lillāhi mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa huwal-‘azīzul-ḥakīm(u).

Он чӣ дар осмонҳо ва замин аст, Худоро тасбеҳ мегӯянд ва Ӯст пирӯзманду ҳаким.

لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۚ وَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), yuḥyī wa yumīt(u), wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

Фармонравоии осмонҳо ва замин аз они Ӯст, зинда мекунад ва мемиронад ва Ӯ бар ҳар чиз тавоност.

هُوَ الْاَوَّلُ وَالْاٰخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْبَاطِنُۚ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

huwal-awwalu wal-ākhiru waẓ-ẓāhiru wal-bāṭin(u), wa huwa bikulli syai'in ‘alīm(un).

Ӯ ибтидо ва охир, зоҳир ва ботин аст; ва Ӯ ба ҳама чиз доност.

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوٰى عَلَى الْعَرْشِۗ يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِى الْاَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنْزِلُ مِنَ السَّمَاۤءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيْهَاۗ وَهُوَ مَعَكُمْ اَيْنَ مَا كُنْتُمْۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌۗ

huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmin ṡummastawā ‘alal-‘arsy(i), ya‘lamu mā yaliju fil-arḍi wa mā yakhruju minhā wa mā yanzilu minas-samā'i wa mā ya‘ruju fīhā, wa huwa ma‘akum aina mā kuntum, wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

Ӯст, ки осмонҳо ва заминро дар шаш рӯз офарид; сипас бар Арш қарор гирифт. Ӯ медонад, ки чӣ ба замин медарояд ва чӣ аз он мебарояд, чӣ аз осмон фуруд меояд ва чӣ ба он мебарояд. Ва Ӯ ҳар ҷо, ки бошед, бо шумост. Ва Аллоҳ ба он чӣ мекунед, биност.

لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ

lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

Фармонравоии осмонҳову замин аз они Ӯст ва ҳамаи корҳо танҳо ба сӯи Худо бозгардонида мешавад.

يُوْلِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَيُوْلِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِۗ وَهُوَ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ

yūlijul-laila fin-nahāri wa yūlijun-nahāra fil-lail(i), wa huwa ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

Шабро дар рӯз ва рӯзро дар шаб қарор медиҳад ва Ӯ ба ҳар дил доност.

اٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاَنْفِقُوْا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُّسْتَخْلَفِيْنَ فِيْهِۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْ وَاَنْفَقُوْا لَهُمْ اَجْرٌ كَبِيْرٌۚ

Āminū billāhi wa rasūlihī wa anfiqū mimmā ja‘alakum mustakhlafīna fīh(i), fal-lażīna āmanū minkum wa anfaqū lahum ajrun kabīr(un).

Ба Худо ва Паёмбараш имон оваред ва аз молҳое, ки Худо шуморо ба онҳо амр додааст, (дар роҳи Худо) харҷ кунед. Пас, касоне аз шумо, ки имон овардаанд ва (моли худро дар роҳи Худо) харҷ кардаанд, подоши бузурге хоҳанд дошт.

وَمَا لَكُمْ لَا تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ ۚوَالرَّسُوْلُ يَدْعُوْكُمْ لِتُؤْمِنُوْا بِرَبِّكُمْ وَقَدْ اَخَذَ مِيْثَاقَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa mā lakum lā tu'minūna billāh(i), war-rasūlu yad‘ūkum litu'minū birabbikum wa qad akhaża mīṡāqakum in kuntum mu'minīn(a).

Ва чаро ба Худо имон намеоред, дар ҳоле ки паёмбар шуморо ба имон овардан ба Парвардигоратон даъват мекунад? Ва агар мӯъмин бошед, ваъдаи шуморо гирифтааст.

هُوَ الَّذِيْ يُنَزِّلُ عَلٰى عَبْدِهٖٓ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ لِّيُخْرِجَكُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَاِنَّ اللّٰهَ بِكُمْ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

huwal-lażī yunazzilu ‘alā ‘abdihī āyātim bayyinātil liyukhrijakum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wa innallāha bikum lara'ūfur raḥīm(un).

Ӯст, ки оёти равшан (Қуръон)-ро бар бандаи Худ (Муҳаммад) нозил кард, то шуморо аз торикӣ ба сӯи нур берун оварад ва ба дурустӣ, ки Худо бар шумо меҳрубон ва меҳрубон аст.

وَمَا لَكُمْ اَلَّا تُنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلِلّٰهِ مِيْرَاثُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ لَا يَسْتَوِيْ مِنْكُمْ مَّنْ اَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَۗ اُولٰۤىِٕكَ اَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِيْنَ اَنْفَقُوْا مِنْۢ بَعْدُ وَقَاتَلُوْاۗ وَكُلًّا وَّعَدَ اللّٰهُ الْحُسْنٰىۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ ࣖ

wa mā lakum allā tunfiqū fī sabīlillāhi wa lillāhi mīrāṡus-samāwāti wal-arḍ(i), lā yastawī minkum man anfaqa min qablil-fatḥi wa qātal(a), ulā'ika a‘ẓamu darajatam minal-lażīna anfaqū mim ba‘du wa qātalū, wa kullaw wa‘adallāhul-ḥusnā, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

Ва чаро моли худро дар роҳи Худо сарф намекунед, дар ҳоле ки тамоми мероси осмонҳо ва замин аз они Худост? Бо касоне, ки аз шумо пеш аз фатҳи (Макка) моли худро дар роҳи Худо сарф мекунанд ва ҷиҳод мекунанд, баробар нестанд. Онҳо дар мартаба аз касоне, ки моли худро сарф мекунанд ва баъд аз он ҷиҳод мекунанд, болотаранд. Ва Худо ба ҳар яки онҳо ваъдаи беҳтаре додааст. Ва Худо ба он чӣ мекунед, огоҳ аст.

مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗ وَلَهٗٓ اَجْرٌ كَرِيْمٌ

man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fa yuḍā‘ifahū lahū wa lahū ajrun karīm(un).

Ҳар кас ба Худо қарзи нек диҳад, Худо онро дучанд мекунад ва ӯро подоши некӯ медиҳад.

يَوْمَ تَرَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَالْمُؤْمِنٰتِ يَسْعٰى نُوْرُهُمْ بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَبِاَيْمَانِهِمْ بُشْرٰىكُمُ الْيَوْمَ جَنّٰتٌ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ ذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُۚ

yauma taral-mu'minīna wal-mu'mināti yas‘ā nūruhum baina aidīhim wa bi'aimānihim busyrākumul-yauma jannātun tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

Рӯзе, ки мардон ва занони мӯъминро бубинӣ, ки нурашон пешопеш ва дар паҳлӯи росташон медурахшад (ба онҳо гуфта мешавад): «Имрӯз шуморо башорат медиҳанд: боғҳое, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорӣ мешаванд ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд. Ин пирӯзии бузург аст».

يَوْمَ يَقُوْلُ الْمُنٰفِقُوْنَ وَالْمُنٰفِقٰتُ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوا انْظُرُوْنَا نَقْتَبِسْ مِنْ نُّوْرِكُمْۚ قِيْلَ ارْجِعُوْا وَرَاۤءَكُمْ فَالْتَمِسُوْا نُوْرًاۗ فَضُرِبَ بَيْنَهُمْ بِسُوْرٍ لَّهٗ بَابٌۗ بَاطِنُهٗ فِيْهِ الرَّحْمَةُ وَظَاهِرُهٗ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذَابُۗ

yauma yaqūlul-munāfiqūna wal-munāfiqātu lil-lażīna āmanunẓurūnā naqtabis min nūrikum, qīlarji‘ū warā'akum faltamisū nūrā(n), faḍuriba bainahum bisūril lahū bāb(un), bāṭinuhū fīhir-raḥmatu wa ẓāhiruhū min qibalihil-‘ażāb(u).

Рӯзе, ки мардон ва занони мунофиқ ба мӯъминон мегӯянд: «Моро мунтазир бошед, мо мехоҳем нури шуморо бигирем». (Ба онҳо гуфта шуд: «Баргардед ва нурро (барои худ) ҷустуҷӯ кунед». Сипас, миёни онҳо деворе бо даре гузошта мешавад. Дарун раҳмат аст ва берун танҳо азоб.

يُنَادُوْنَهُمْ اَلَمْ نَكُنْ مَّعَكُمْۗ قَالُوْا بَلٰى وَلٰكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ اَنْفُسَكُمْ وَتَرَبَّصْتُمْ وَارْتَبْتُمْ وَغَرَّتْكُمُ الْاَمَانِيُّ حَتّٰى جَاۤءَ اَمْرُ اللّٰهِ وَغَرَّكُمْ بِاللّٰهِ الْغَرُوْرُ

yunādūnahum alam nakum ma‘akum, qālū balā wa lākinnakum fatantum anfusakum wa tarabbaṣtum wartabtum wa garratkumul-amāniyyu ḥattā jā'a amrullāhi wa garrakum billāhil-garūr(u).

Мунофиқон ба мӯъминон нидо мекунанд: «Оё мо бо шумо набудем?» Онҳо ҷавоб доданд: «Бале, аммо шумо ба худатон зарар мерасонед ва танҳо интизор мекашед, шак мекунед (ваъдаи Худоро) ва орзуҳои беҳударо фиреб медиҳед, то он даме ки фармони Худо фаро расад; ва фиребгар (шайтон) меояд, то шуморо дар бораи Худо фиреб диҳад».

فَالْيَوْمَ لَا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ وَّلَا مِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ مَأْوٰىكُمُ النَّارُۗ هِيَ مَوْلٰىكُمْۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

fal-yauma lā yu'khażu minkum fidyatuw wa lā minal-lażīna kafarū, ma'wākumun-nār(u), hiya maulākum, wa bi'sal-maṣīr(u).

Пас, имрӯз аз шумо ва аз кофирон фидяе пазируфта намешавад. Ҷойгоҳи шумо дар оташ аст. Ин ҷост паноҳгоҳи шумо ва чӣ бад ҷойгоҳест!»

۞ اَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ تَخْشَعَ قُلُوْبُهُمْ لِذِكْرِ اللّٰهِ وَمَا نَزَلَ مِنَ الْحَقِّۙ وَلَا يَكُوْنُوْا كَالَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ مِنْ قَبْلُ فَطَالَ عَلَيْهِمُ الْاَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوْبُهُمْۗ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

alam ya'ni lil-lażīna āmanū an takhsya‘a qulūbuhum liżikrillāhi wa mā nazala minal-ḥaqq(i), wa lā yakūnū kal-lażīna ūtul-kitāba min qablu faṭāla ‘alaihimul-amadu faqasat qulūbuhum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

Оё вақти он нарасидааст, ки касоне, ки имон овардаанд, Худоро ёд кунанд ва ба ҳақиқате, ки нозил шудааст, итоат кунанд ва мисли касоне набошанд, ки пеш аз он китоб дода шуда буданд, сипас муддати тӯлонӣ сипарӣ карданд, то он даме ки дилҳояшон сахт шуд ва бисёре аз онҳо фосиқ шуданд.

اِعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يُحْيِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَاۗ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

i‘lamū annallāha yuḥyil-arḍa ba‘da mautihā, qad bayyannā lakumul-āyāti la‘allakum ta‘qilūn(a).

Бидонед, ки Аллоҳ заминро пас аз мурданаш зинда мекунад. Ба дурустӣ, Мо нишонаҳоро барои шумо равшан кардем, то шумо дарк кунед.

اِنَّ الْمُصَّدِّقِيْنَ وَالْمُصَّدِّقٰتِ وَاَقْرَضُوا اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا يُّضٰعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ اَجْرٌ كَرِيْمٌ

innal-muṣṣaddiqīna wal-muṣṣaddiqāti wa aqraḍullāha qarḍan ḥasanay yuḍā‘afu lahum wa lahum ajrun karīm(un).

Албатта, ононе, ки садақа медиҳанд, хоҳ мардон ва хоҳ занон, ва ба Худо қарзи хуб медиҳанд, барои онҳо ин мукофот дучанд карда мешавад ва онҳо подоши некӯ хоҳанд дошт.

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖٓ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الصِّدِّيْقُوْنَ ۖوَالشُّهَدَاۤءُ عِنْدَ رَبِّهِمْۗ لَهُمْ اَجْرُهُمْ وَنُوْرُهُمْۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَحِيْمِ ࣖ

wal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī ulā'ika humuṣ-ṣiddīqūn(a), wasy-syuhadā'u ‘inda rabbihim, lahum ajruhum wa nūruhum, wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābul-jaḥīm(i).

Ва касоне, ки ба Худо ва паёмбаронаш имон овардаанд, онҳо ростгӯёнанд (дӯстдорони ҳақ ва шоҳид дар назди Парвардигорашон ҳастанд). Онҳо сазовори подош ва нур ҳастанд. Аммо касоне, ки кофир шудаанд ва оёти моро дурӯғ мешуморанд, аҳли дӯзаханд.

اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ

i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).

Бидонед, ки зиндагии дунё танҳо бозичаву саргармӣ, ороишу фахр кардан байни шумо ва рақобат дар молу фарзандон аст, мисли боронест, ки зироаташ деҳқононро ба ваҷд меорад, сипас хушк мешавад ва мебинӣ, ки зард шудааст, сипас ба хок табдил меёбад. Ва дар охират азобе сахт аст ва омурзиши Худо ва хушнудии Ӯ. Ва зиндагии дунё ҷуз як лаззати фиребанда нест.

سَابِقُوْٓا اِلٰى مَغْفِرَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۙ اُعِدَّتْ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ ذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

sābiqū ilā magfiratim mir rabbikum wa jannatin ‘arḍuhā ka‘arḍis-samā'i wal-arḍ(i), u‘iddat lil-lażīna āmanū billāhi wa rasūlih(ī), żālika faḍlullāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).

Барои гирифтани омурзиши Парвардигоратон ва биҳиште, ки паҳнои он ба андозаи осмонҳо ва замин аст ва барои касоне, ки ба Худо ва паёмбаронаш имон овардаанд, омода шудааст, мусобиқа кунед. Ин атои Худост, ки ба ҳар кӣ хоҳад, дода мешавад. Ва Худо соҳиби фазли бузург аст.

مَآ اَصَابَ مِنْ مُّصِيْبَةٍ فِى الْاَرْضِ وَلَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اِلَّا فِيْ كِتٰبٍ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّبْرَاَهَا ۗاِنَّ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرٌۖ

mā aṣāba mim muṣībatin fil-arḍi wa lā fī anfusikum illā fī kitābim min qabli an nabra'ahā, inna żālika ‘alallāhi yasīr(un).

Ҳар мусибате, ки бар замин ва ба шумо мерасад, пеш аз он ки мо онро биёфаридем, дар китоб (Лавҳ Маҳфуз) навишта шудааст. Дар ҳақиқат, ин барои Худо осон аст.

لِّكَيْلَا تَأْسَوْا عَلٰى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوْا بِمَآ اٰتٰىكُمْ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُوْرٍۙ

likailā ta'sau ‘alā mā fātakum wa lā tafraḥū bimā ātākum, wallāhu lā yuḥibbu kulla mukhtālin fakhūr(in).

То ки аз он чизе, ки аз ту гум шудааст, ғамгин нашавед ва аз он чизе, ки ба ту додааст, шод нашавед. Ва Худо касеро, ки мутакаббир ва худписанд аст, дӯст намедорад.

ۨالَّذِيْنَ يَبْخَلُوْنَ وَيَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبُخْلِ ۗوَمَنْ يَّتَوَلَّ فَاِنَّ اللّٰهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيْدُ

allażīna yabkhalūna wa ya'murūnan-nāsa bil-bukhl(i), wa may yatawalla fa'innallāha huwal-ganiyyul-ḥamīd(u).

яъне касоне, ки бахил ҳастанд ва дигаронро ба бахилӣ фармон медиҳанд. Ҳар кӣ (аз фармони Аллоҳ) рӯй гардонад, пас, бешубҳа, Аллоҳ бениёз ва ситоишшаванда аст.

لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنٰتِ وَاَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتٰبَ وَالْمِيْزَانَ لِيَقُوْمَ النَّاسُ بِالْقِسْطِۚ وَاَنْزَلْنَا الْحَدِيْدَ فِيْهِ بَأْسٌ شَدِيْدٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ مَنْ يَّنْصُرُهٗ وَرُسُلَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّ اللّٰهَ قَوِيٌّ عَزِيْزٌ ࣖ

laqad arsalnā rusulanā bil-bayyināti wa anzalnā ma‘ahumul-kitāba wal-mīzāna liyaqūman-nāsu bil-qisṭ(i), wa anzalnal-ḥadīda fīhi ba'sun syadīduw wa manāfi‘u lin-nāsi wa liya‘lamallāhu may yanṣuruhū wa rusulahū bil-gaib(i), innallāha qawiyyun ‘azīz(un).

Ба дурустӣ, Мо паёмбарони худро бо далелҳои равшан фиристодем ва бо онҳо китоб ва тарозу (адолат)-ро нозил кардем, то мардум ба адолат амал кунанд. Ва оҳанеро офаридем, ки қувват, бузургӣ ва фоидаҳои зиёде барои мардум дорад ва то Худо бидонад, ки кӣ ба дини Ӯ ва паёмбаронаш кумак мекунад, ҳарчанд (Худо) намебинад. Дар ҳақиқат, Худо Қодири Мутаол ва Қодир аст.

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا وَّاِبْرٰهِيْمَ وَجَعَلْنَا فِيْ ذُرِّيَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَالْكِتٰبَ فَمِنْهُمْ مُّهْتَدٍۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

wa laqad arsalnā nūḥaw wa ibrāhīma wa ja‘alnā fī żurriyyatihiman-nubuwwata wal-kitāba fa minhum muhtad(in), wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо Нӯҳ ва Иброҳимро фиристодем ва ба авлоди он ду паёмбарӣ ва китоб (ваҳй) додем, ки дар миёни онҳо касоне буданд, ки ҳидоят ёфтаанд ва бисёре аз онҳо фосиқон буданд.

ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ

Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).

Сипас паёмбарони худро фиристодем, то аз паи онҳо раванд ва мо низ Исо писари Марямро пайравӣ кардем ва ба ӯ Инҷил додем ва дар дилҳои пайравонаш меҳрубонӣ ва раҳмдилӣ пайдо кардем. Онҳо раҳбониятро ихтиёр карданд, ҳарчанд Мо онҳоро вазифадор накарда будем (ҳама чизе, ки аз мо талаб карда мешуд, ин буд, ки ризои Худоро талаб кунанд), аммо онҳо онро дуруст нигоҳ надоштанд. Пас, ба касоне аз онҳо, ки имон оварданд, подошашонро додем ва бисёре аз онҳо фосиқон буданд.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَاٰمِنُوْا بِرَسُوْلِهٖ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَّحْمَتِهٖ وَيَجْعَلْ لَّكُمْ نُوْرًا تَمْشُوْنَ بِهٖ وَيَغْفِرْ لَكُمْۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa āminū birasūlihī yu'tikum kiflaini mir raḥmatihī wa yaj‘al lakum nūran tamsyūna bihī wa yagfir lakum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).

Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо битарсед ва ба Паёмбари Ӯ (Муҳаммад) имон оваред, Худо раҳмати худро ба шумо дар ду қисм медиҳад ва барои шумо нуре меофарад, ки ба он роҳ меравед ва шуморо мебахшад. Ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.

لِّئَلَّا يَعْلَمَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَلَّا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّنْ فَضْلِ اللّٰهِ وَاَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ ࣖ ۔

li'allā ya‘lama ahlul-kitābi allā yaqdirūna ‘alā syai'im min faḍlillāhi wa annal-faḍla biyadillāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu żul-faḍlil-‘aẓīm(i).

То аҳли китоб бидонанд, ки агар ба Муҳаммад имон наоранд, аз фазли Худо чизе ба даст намеоранд ва фазл дар дасти Худост ва онро ба ҳар кӣ хоҳад, медиҳад ва Худо соҳиби фазли бузург аст.