اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

Мардум ба ҳисобу китоби аъмоли худ наздиктар шудаанд, дар ҳоле ки дар ҳолати ғафлат (аз ин дунё) ва рӯйгардонӣ (аз охират) қарор доранд.

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

Ҳар гоҳ ояти наве аз ҷониби Худо бар онҳо нозил шавад, дар ҳоле ки бозӣ мекунанд, ба он гӯш медиҳанд.

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

Дилҳояшон дар ғофилӣ аст. Ва ситамкорон сӯҳбати худро пинҳон мекунанд ва мегӯянд: «Ин (Муҳаммад) ҷуз инсоне мисли шумо нест. Оё шумо ҷодуро қабул кардед, дар ҳоле ки онро медидед?»

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

Ӯ (Муҳаммад) гуфт: «Парвардигори ман ҳамаи суханонро дар осмонҳо ва замин медонад ва Ӯ шунаво ва доност!»

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

Ҳатто гуфтанд: «(Қуръон меваи) хобҳои печида аст, ё натиҷаи сохтаҳои ӯ (Муҳаммад), ё ҳатто ӯ танҳо шоир аст, бигзор барои мо нишонае (далел) биёварад, мисли паёмбароне, ки пеш аз онҳо фиристода шуда буданд».

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

Мардуми сарзамине, ки пеш аз онҳо буданд ва Мо онҳоро нобуд кардем, имон наоварданд (ҳарчанд далеле фиристодем). Оё онҳо имон меоваранд?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

Ва Мо пеш аз ту (эй Муҳаммад), нафиристодем, магар мардоне, ки ба онҳо ваҳй кардем, пас агар намедонед, аз касе, ки донишманд аст, бипурсед.

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

Ва Мо онҳоро (паёмбаронро) бадане насохтем, ки хӯрок нахӯрад ва онҳо (низ) ҷовидона намонанд.

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

Сипас ваъдаеро (ки ба онҳо дода будем), ки ба онҳо дода будем, иҷро кардем. Пас, онҳо ва касонеро, ки мехостем, наҷот додем ва аз ҳад гузаштагонро нобуд кардем.

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

Ба дурустӣ, Мо бар шумо китобе (Қуръон) нозил кардем, ки дар он барои шумо ҳушдоре ҳаст. Пас, оё шумо намефаҳмед?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

Ва чӣ бисёр (мардуми) сарзаминҳои ситамгарро нобуд кардем ва пас аз онҳо насли дигареро (бар ивази онҳо) падид овардем.

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

Пас, вақте ки азоби Моро ҳис карданд, ногаҳон аз он ҷо фирор карданд.

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

Шитоб надавед; ба лаззатҳои ҳаёт ва манзилҳои (хуб)-и худ баргардед, то аз шумо пурсиш карда шавад.

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

Онҳо гуфтанд: «Мо чӣ бадбахтем, ба дурустӣ ки мо ситамкорон ҳастем».

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

Пас шикояти онҳо идома ёфт, то он даме ки Мо онҳоро мисли зироати даравидашудае гардонидем, ки дигар зинда намешавад.

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

Ва Мо осмонҳову замин ва он чиро, ки миёни онҳост, ба бозича наофаридаем.

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

Агар Мо қасди бозие (барои занон ва фарзандон) меофаридем, онро аз ҷониби Худ меофаридем, агар дар ҳақиқат қасди чунин кардан доштем.

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

Дар ҳақиқат, Мо ҳақро (ҳақро) ба ботил (ғайриҳақ) партофтем ва он чи ҳақ буд, онро нобуд кард, сипас фавран (ботил) нопадид шуд. Ва вой бар шумо, зеро шумо (Худоро) сифатҳоеро нисбат медиҳед, ки сазовори Ӯ нестанд.

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

Ва аз они Ӯст, ки дар осмонҳо ва замин ҳастанд ва фариштагон, ки дар паҳлӯи Ӯ ҳастанд, аз ибодати Ӯ такаббур намекунанд ва хаста намешаванд.

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

Онҳо (фариштагон) шабу рӯз пайваста тасбеҳ мегӯянд.

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

Оё аз замин худоёне интихоб карданд, ки метавонанд (мурдагонро) аз нав зинда кунанд?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

Агар ҳардуи онҳо (дар осмон ва замин) ғайр аз Аллоҳ маъбудоне медоштанд, ҳарду нобуд мешуданд. Аз он чи онҳо васф мекунанд, Аллоҳе, ки соҳиби Арш аст, пок аст.

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

Аз Ӯ (Аллоҳ) дар бораи он чӣ мекунад, пурсида намешавад, балки онҳоянд, ки пурсида мешаванд.

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

Ё онҳо ғайр аз Ӯ худоёнеро интихоб мекунанд? Бигӯ (Муҳаммад): «Далелҳои худро бигӯед! Ин (Қуръон) барои касоне, ки бо ман ҳастанд ва барои касоне, ки пеш аз ман буданд, пандест!» Вале аксари онҳо ҳақиқатро намедонанд, пас рӯй мегардонанд.

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

Ва мо пеш аз ту (эй Муҳаммад), ҳеҷ паёмбаре нафиристодем, магар ин ки ба ӯ ваҳй кардем, ки ҷуз Ман худое нест, пас Маро ибодат кунед.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

Ва гуфтанд: «Худои меҳрубон (фаришта)-ро писаре қарор додааст». Пок аст Ӯ. Дар ҳақиқат, онҳо (фариштагон) бандагони гиромӣ ҳастанд.

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

онҳо дар пеши Ӯ сухан намегӯянд ва фармонҳои Ӯро иҷро мекунанд.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

Ӯ (Аллоҳ) ҳама чизеро, ки пеши онҳо (фариштагон) ва пушти онҳост, медонад ва онҳо ҷуз барои касоне, ки (Аллоҳ) мехоҳад, шафоат намекунанд ва ҳамеша эҳтиёткоранд, зеро аз Ӯ метарсанд.

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

Ва ҳар касе аз онҳо бигӯяд: «Ба ростӣ, ман ғайр аз Аллоҳ худое ҳастам», пас Мо ӯро бо дӯзах ҷазо медиҳем. Мо ситамкоронро чунин ҷазо медиҳем.

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

Ва оё кофирон намедонанд, ки осмонҳо ва замин якпора буданд, пас Мо онҳоро аз ҳам ҷудо кардем ва ҳар чизи зиндаро аз об падид овардем; оё онҳо имон намеоранд?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

Ва Мо бар замин кӯҳҳои устувор офаридем, то ки онҳоро наларзонад ва дар он роҳҳои васеъ падид овардем, то онҳо роҳ ёбанд.

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

Ва осмонро сақфе сохтем, ки нигоҳ дошта мешуд, вале онҳо аз нишонаҳои (бузургии Худо) (офтоб, моҳ, шамол, абр ва ғайра) рӯй мегардонанд.

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

Ва Ӯст, ки шабу рӯз ва офтобу моҳро офарид, ки ҳар яке дар мадори худ ҳаракат мекунанд.

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

Ва Мо пеш аз ту (эй Муҳаммад) барои ҳеҷ башаре умри ҷовидонӣ наофаридем; пас, оё агар ту бимирӣ, онҳо зинда хоҳанд монд?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

Ҳар касе, ки зинда аст, таъми маргро хоҳад чашид. Мо шуморо барои озмоиш бо бадӣ ва некӣ меозмоем ва танҳо ба сӯи Мо бозгардонида мешавед.

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

Ва вақте кофирон туро (эй Муҳаммад) мебинанд, танҳо масхараат мекунанд (мегӯянд): «Оё ин ҳамон касест, ки маъбудони шуморо бадном кард?» (Ҳарчанд онҳо касоне ҳастанд, ки ёди Аллоҳи меҳрубонро инкор мекунанд).

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

Бани одамӣ шитобкорона офарида шудаанд. Баъдтар нишонаҳои худро ба шумо нишон медиҳам. Пас, аз ман шитоб нахоҳед.

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

Ва онҳо мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ваъда (қиёмат) кай хоҳад омад?»

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

Агар кофирон медонистанд, вақте ки наметавонистанд оташи дӯзахро аз чеҳраҳо ва пуштҳояшон дафъ кунанд, ба онҳо кӯмак намерасид (албатта, онҳо талаб намекарданд, ки он зудтар расонида шавад).

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

Дар ҳақиқат, (рӯзи қиёмат) ногаҳон ба онҳо хоҳад омад, сипас онҳо ба тарсу ваҳм фурӯ мераванд; сипас наметавонанд онро рад кунанд ва ба онҳо мӯҳлат дода намешавад.

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

Ва ба дурустӣ, паёмбароне пеш аз ту (эй Муҳаммад) низ масхара карда шуданд, пас, бар касоне, ки он чиро (паёмбаронро) масхара мекарданд, масхара мекарданд, азоб фуруд омад.

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

Бигӯ: «Кӣ шуморо шабу рӯз аз (азоби) Худои меҳрубон нигоҳ медорад?» Балки онҳо аз ёд кардани Парвардигорашон саркашӣ мекунанд.

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

Ё он ки худоёне доранд, ки метавонанд онҳоро аз Мо аз онҳо боздоранд? Худоёнашон наметавонанд худро ёрӣ кунанд ва аз азоби Мо паноҳ наёфтаанд.

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

Ба дурустӣ, Мо онон ва падаронашонро (дар ин дунё) баҳраманд сохтем, то умрашон дароз шавад. Оё намебинанд, ки мо ба сарзамине (таҳти ҳукмронии кофирон) меоем ва аз канораш онро кам мекунем? Оё онҳо пирӯзанд?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ман танҳо шуморо бо ваҳй огоҳ мекунам», аммо ношунавоён вақте ки огоҳ карда мешаванд, даъватро намешунаванд.

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

Ва агар азоби ночизе аз Парвардигорат ба онҳо бирасад, албатта, хоҳанд гуфт: «Вой бар мо, ки мо ҳамеша аз ситамкорон ҳастем».

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

Ва Мо дар рӯзи қиёмат тарозуҳои адлро барпо хоҳем кард, то ба ҳеҷ кас заррае ситам нашавад ва агар ба андозаи донаи хардал бошад ҳам, Мо онро (ҷазо) хоҳем дод ва Мо барои ҳисоб кардан кофӣ ҳастем.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

Ва ба ростӣ, Мо ба Мӯсо ва Ҳорун Фурқон (китоби Таврот) ва барои парҳезгорон равшанӣ ва панд додем.

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(Яъне) касоне, ки аз (азоби) Парвардигорашон метарсанд, дар ҳоле ки Ӯро намебинанд ва аз (омадани) рӯзи қиёмат метарсанд.

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

Ва ин (Қуръон) ҳушдорест, ки дар он неъматҳое ҳастанд, ки Мо нозил кардаем. Пас, оё шумо онро инкор мекунед?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

Ва ба дурустӣ, пеш аз ӯ (Мӯсо ва Ҳорун) ба Иброҳим ҳидоят додем ва ӯро медонистем.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(Ёд кун), вақте ки (Иброҳим) ба падараш ва қавмаш гуфт: «Ин ҳайкал чист, ки шумо онро ба таври ҷиддӣ мепарастед?»

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

Онҳо ҷавоб доданд: «Мо падарони худро ёфтем, ки Ӯро ибодат мекарданд».

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

(Иброҳим) гуфт: «Албатта, шумо ва падаронатон дар гумроҳии ошкор ҳастед».

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

Гуфтанд: «Оё ту бо сухани ҳақ назди мо омадӣ ё бозичаӣ?»

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

Ӯ (Иброҳим) ҷавоб дод: «Дар ҳақиқат, Парвардигори шумо Парвардигори осмонҳо ва замин аст; (Ӯ) касест, ки онҳоро офаридааст; ва ман аз он касоне ҳастам, ки бар ин шаҳодат медиҳам».

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

Ва ба Худо савганд, ки ман бутҳои шуморо пас аз он ки шумо онҳоро тарк кардед, фиреб хоҳам дод.

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

Пас (Иброҳим) (бутҳоро) пора-пора кард, ба ҷуз бузургтаринаш (бутҳои волидайни онҳо), то онҳо (барои пурсидани) ӯ баргарданд.

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

Гуфтанд: «Чӣ касе ин корро бар худоёни мо кардааст? Ӯ аз ситамкорон аст!»

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

(Дигарон) гуфтанд: «Шунидем, ки ҷавоне буд, ки (ин бутҳоро) таъна мезад, номаш Иброҳим буд».

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

Гуфтанд: «(Пас) ӯро берун кунед ва ба мардум нишон диҳед, то онҳо бубинанд».

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

Онҳо пурсиданд: «Эй Иброҳим, оё ту ин корро бар зидди худои мо кардӣ?»

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

(Иброҳим) ҷавоб дод: «Бале, ин корро (ҳайкали бузург) кардааст, пас, аз онҳо бипурсед, ки оё сухан мегӯянд?»

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

Пас, ба худ омаданд ва гуфтанд: «Шумо худатон ситам кардед».

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

Сипас, онҳо сарҳои худро хам карданд (ва гуфтанд): «Ту (эй Иброҳим) медонӣ, ки бутҳо наметавонанд сухан гӯянд».

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

(Иброҳим) гуфт: «Чаро ба ҷуз Аллоҳ чизеро мепарастӣ, ки на барои ту фоидае дорад ва на барои ту зарар мерасонад?

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

Вой бар шумо ва бар он чизҳое, ки ғайри Худо мепарастед! Оё ба ақл дарнамеёбед?»

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

Гуфтанд: «Агар воқеан мехоҳед, ӯро бисӯзонед ва худоёни худро ёрӣ диҳед».

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

Мо (Худо) гуфтем: «Эй оташ, сард бош ва Иброҳимро наҷот деҳ!»

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

Ва мехостанд ба Иброҳим бадӣ кунанд, пас Мо онҳоро зиёнкорони бузургтарин гардонидем.

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

Ва ӯ (Иброҳим) ва Лутро ба сарзамине наҷот додем, ки онро барои тамоми ҷаҳон баракат дода будем.

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

Ва ба ӯ (Иброҳим) Исҳоқ ва Яъқубро ато кардем ва ҳар кадомашонро ба шоистагон гардонидем.

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

Ва онҳоро пешвоёне қарор додем, ки моро бо фармонҳои Худ роҳнамоӣ мекунанд ва ба онҳо ваҳй кардем, ки некӣ кунанд, намоз бигузоранд ва закот диҳанд ва танҳо Мо онҳоро ибодат кунем.

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

Ба Лут ҳикмат ва дониш додем ва ӯро аз (азоби) деҳае, ки корҳои бад анҷом медоданд, наҷот додем. Зеро онҳо мардуми бадкор ва фосиқ ҳастанд.

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

Ва ӯро ба раҳмати худ дохил кардем; ба дурустӣ ки ӯ аз парҳезгорон аст.

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

Ва (ёд кун достони) Нӯҳро, ки пеш аз он дуо кард, пас Мо (дуъои) ӯро қабул кардем, сипас ӯ ва пайравонашро аз офати бузург наҷот додем.

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

Ва Мо ӯро аз касоне, ки оёти Моро дурӯғ мешумурданд, пирӯзӣ додем, зеро онҳо мардуми бад буданд, пас Мо ҳамаро ғарқ кардем.

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

Ва (қиссаи) Довуд ва Сулаймонро ба ёд оред, вақте ки ҳарду дар бораи киштзор қарор доданд, зеро (киштзор) аз сабаби бузҳои қавми онҳо осеб дида буд. Ва мо шоҳиди қарори онҳо будем.

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

Ва ба Сулаймон фаҳм (шариати дақиқтар) додем ва ба ҳар яке ҳикмат ва дониш додем ва кӯҳҳо ва паррандагонро ром кардем, ки ҳама бо Довуд ситоиш карда мешуданд ва мо ин корро мекунем.

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

Ва (инчунин) ба Довуд омӯзонидем, ки чӣ гуна барои ту зиреҳ бисозад, то туро дар ҷанг муҳофизат кунад. Оё шукргузор ҳастед (аз Худо)?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

Ва (Мо) боди сахтеро барои Сулаймон (ром кардем), ки ба фармони ӯ ба сарзамине, ки ба ӯ баракат дода будем, мевазид ва Мо бар ҳама чиз доноем.

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

Ва (низ) гурӯҳе аз девҳоро (ба Сулаймон итоат кардем), ки барои ӯ (ба баҳр) ғаввосӣ мекарданд ва корҳои дигаре ҷуз ин мекарданд; ва Мо нигаҳбони онҳо ҳастем.

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

Ва (қиссаи) Айюбро ба ёд оред, вақте ки ба Парвардигораш дуо кард: «(Эй Парвардигори ман), ба дурустӣ, ки ман гирифтори беморӣ шудам, дар ҳоле ки Ту Парвардигори меҳрубонтарини меҳрубонон ҳастӣ».

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

Пас, Мо (дуъояшро) иҷобат кардем, сипас бемориеро, ки бар ӯ буд, бартараф кардем ва хонаводаашро ба ӯ баргардонидем ва (шумораи онҳоро) ба андозаи зиёд кардем, то раҳмате аз ҷониби Мо бошад ва барои ҳамаи ибодаткунандагони Мо ҳушдоре бошад.

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

Ва (қиссаро ба ёд оред) Исмоил, Идрис ва Зулкифлӣ. Ҳамаи онҳо одамони сабрманданд.

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

Ва Мо онҳоро ба раҳмати Худ дохил кардем, ки онҳо аз ҷумлаи парҳезгоронанд.

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

Ва (қиссаи) Зуннун (Юнус)-ро ба ёд оред, вақте ки бо хашм рафт, фикр кард, ки Мо корҳоро барояш душвор намегардонем, пас дар вазъияти хеле торик дуо кард: «Ҳеҷ худое ҷуз Ту нест, покӣ Туро. Ба дурустӣ, ки ман аз ситамкоронам».

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

Пас, Мо (дуъои) ӯро иҷобат кардем ва ӯро аз андӯҳ наҷот додем ва мӯъминонро инчунин наҷот медиҳем.

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

Ва (қиссаи) Закариёро ба ёд ор, вақте ки ба Худои худ дуо кард: «Эй Худои ман, маро танҳо (бе фарзанд) нагузор ва ту беҳтарин вориси ман ҳастӣ».

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

Пас, дуъои ӯро иҷобат кардем ва ба ӯ Яҳёро бахшидем ва занашро (барои ҳомиладорӣ) сохтем. Онҳо ҳамеша барои корҳои нек шитоб мекарданд ва бо умеду тарс ба сӯи Мо дуо мекарданд ва дар баробари Мо фурӯтан буданд.

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

Ва (ёд кун достони Марямро), ки иззаташро нигоҳ дошт, сипас Мо рӯҳи ӯро аз Худ ба баданаш дамидем ва ӯро ва фарзандонашро нишонае барои тамоми ҷаҳониён гардонидем.

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

Ба дурустӣ, ин (дини тавҳид) дини шумост, як дин ва Ман Худои шумо ҳастам, пас Маро ибодат кунед.

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

Балки онҳо дар корҳои (динии) худ дар байни худ пароканда шуданд ва ҳар яке (ҳамаи гурӯҳҳо) ба сӯи Мо бозмегарданд.

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

Ҳар кас, ки корҳои шоиста кунад ва имон оварад, саъю кӯшиши ӯ беҳуда нахоҳад шуд ва ба дурустӣ, Мо онро барои ӯ менависем.

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

Ва барои (мардуми) сарзамине, ки Мо онро нобуд кардаем, имконнопазир аст, ки (ба сӯи Мо) бозгашт накунанд.

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

То он даме, ки Якҷуҷ ва Макҷуҷ (деворҳо) кушода шуданд ва онҳо аз ҳамаи баландиҳо зуд фуруд омаданд.

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

Ва (вақте ки) ваъдаи ҳақиқӣ (рӯзи қиёмат) наздик шавад, ногаҳон чашмони кофирон кушода мешаванд (мегӯянд): «Мо чӣ бадбахтем! Мо аз ин комилан ғофилем, дар асл мо мардуми ситамкор ҳастем».

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

Албатта, шумо (кофирон) ва он чизҳое, ки ба ҷуз Аллоҳ мепарастед, ҳезуми дӯзах ҳастед ва (бешубҳа) шумо ба он дохил мешавед.

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

Агар (бутҳо) худоён мебуданд, албатта, ба он (дӯзах) намедаромаданд, вале ҳама чиз дар он ҷовидона хоҳад монд.

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

Онҳо дар он (дӯзах) нола мекунанд ва фарёд мезананд ва онҳое, ки дар он ҳастанд, наметавонанд бишнаванд.

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

Ба дурустӣ, аз гузаштагон барои касоне, ки аз ҷониби Мо некӣ (азм) барояшон дода шуда буд, онҳо (аз дӯзах) дур нигоҳ дошта мешуданд.

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

Онҳо садои ҳуштаки дӯзахро намешунаванд ва дар ҳар чизе, ки мехоҳанд, ҷовидона мемонанд.

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

Ин сюрпризи даҳшатнок онҳоро ғамгин намекунад ва фариштагон онҳоро (бо суханони): «Ин рӯзест, ки ба шумо ваъда дода шуда буд», истиқбол мекунанд.

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(Ёд кун) рӯзеро, ки осмонро мисли тӯморе печонем, ҳамон тавре ки офариниши аввалро оғоз кардем, ҳамон тавр онро аз нав такрор хоҳем кард. (А) Мо ваъдаро, албатта, иҷро хоҳем кард; албатта, Мо онро амалӣ хоҳем кард.

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо дар Забур ва баъд аз Зикр (Лавҳ Маҳфуз) навиштаем, ки ин заминро бандагони солеҳи Ман ба мерос хоҳанд гирифт.

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

Албатта, (он чизе ки дар ин Қуръон зикр шудааст) барои ибодаткунандагон роҳнамоии комил аст.

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

Ва мо туро (эй Муҳаммад), нафиристодем, магар раҳмате барои ҳамаи ҷаҳониён.

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ба ростӣ, он чи ба ман ваҳй шудааст, ки Парвардигори шумо Худои ягона аст, пас оё шумо таслим (ба Ӯ) ҳастед?»

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

Пас, агар онҳо рӯй гардонанд, бигӯ (эй Муҳаммад): «Ман ба шумо ҳамон таълимотро (дар байни худ) расонидам ва намедонам, ки он чизе, ки ба шумо таҳдид карда мешавад, наздик аст ё дур».

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

Албатта, Ӯ (Аллоҳ) медонад, ки шумо ошкоро чӣ мегӯед ва он чиро, ки пинҳон медоред, медонад.

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

Ва ман намедонам, ин метавонад барои шумо озмоиш ва то вақти муайяншуда лаззатбахш бошад.

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

Ӯ (Муҳаммад) гуфт: «Эй Парвардигори ман, доварӣ кун, ки одилона ҳукм кунӣ. Ва Парвардигори мо меҳрубон аст, ки мо аз Ӯ барои ҳар чизе, ки мегӯӣ, кӯмак мехоҳем».

اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

Мардум ба ҳисобу китоби аъмоли худ наздиктар шудаанд, дар ҳоле ки дар ҳолати ғафлат (аз ин дунё) ва рӯйгардонӣ (аз охират) қарор доранд.

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

Ҳар гоҳ ояти наве аз ҷониби Худо бар онҳо нозил шавад, дар ҳоле ки бозӣ мекунанд, ба он гӯш медиҳанд.

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

Дилҳояшон дар ғофилӣ аст. Ва ситамкорон сӯҳбати худро пинҳон мекунанд ва мегӯянд: «Ин (Муҳаммад) ҷуз инсоне мисли шумо нест. Оё шумо ҷодуро қабул кардед, дар ҳоле ки онро медидед?»

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

Ӯ (Муҳаммад) гуфт: «Парвардигори ман ҳамаи суханонро дар осмонҳо ва замин медонад ва Ӯ шунаво ва доност!»

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

Ҳатто гуфтанд: «(Қуръон меваи) хобҳои печида аст, ё натиҷаи сохтаҳои ӯ (Муҳаммад), ё ҳатто ӯ танҳо шоир аст, бигзор барои мо нишонае (далел) биёварад, мисли паёмбароне, ки пеш аз онҳо фиристода шуда буданд».

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

Мардуми сарзамине, ки пеш аз онҳо буданд ва Мо онҳоро нобуд кардем, имон наоварданд (ҳарчанд далеле фиристодем). Оё онҳо имон меоваранд?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

Ва Мо пеш аз ту (эй Муҳаммад), нафиристодем, магар мардоне, ки ба онҳо ваҳй кардем, пас агар намедонед, аз касе, ки донишманд аст, бипурсед.

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

Ва Мо онҳоро (паёмбаронро) бадане насохтем, ки хӯрок нахӯрад ва онҳо (низ) ҷовидона намонанд.

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

Сипас ваъдаеро (ки ба онҳо дода будем), ки ба онҳо дода будем, иҷро кардем. Пас, онҳо ва касонеро, ки мехостем, наҷот додем ва аз ҳад гузаштагонро нобуд кардем.

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

Ба дурустӣ, Мо бар шумо китобе (Қуръон) нозил кардем, ки дар он барои шумо ҳушдоре ҳаст. Пас, оё шумо намефаҳмед?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

Ва чӣ бисёр (мардуми) сарзаминҳои ситамгарро нобуд кардем ва пас аз онҳо насли дигареро (бар ивази онҳо) падид овардем.

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

Пас, вақте ки азоби Моро ҳис карданд, ногаҳон аз он ҷо фирор карданд.

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

Шитоб надавед; ба лаззатҳои ҳаёт ва манзилҳои (хуб)-и худ баргардед, то аз шумо пурсиш карда шавад.

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

Онҳо гуфтанд: «Мо чӣ бадбахтем, ба дурустӣ ки мо ситамкорон ҳастем».

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

Пас шикояти онҳо идома ёфт, то он даме ки Мо онҳоро мисли зироати даравидашудае гардонидем, ки дигар зинда намешавад.

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

Ва Мо осмонҳову замин ва он чиро, ки миёни онҳост, ба бозича наофаридаем.

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

Агар Мо қасди бозие (барои занон ва фарзандон) меофаридем, онро аз ҷониби Худ меофаридем, агар дар ҳақиқат қасди чунин кардан доштем.

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

Дар ҳақиқат, Мо ҳақро (ҳақро) ба ботил (ғайриҳақ) партофтем ва он чи ҳақ буд, онро нобуд кард, сипас фавран (ботил) нопадид шуд. Ва вой бар шумо, зеро шумо (Худоро) сифатҳоеро нисбат медиҳед, ки сазовори Ӯ нестанд.

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

Ва аз они Ӯст, ки дар осмонҳо ва замин ҳастанд ва фариштагон, ки дар паҳлӯи Ӯ ҳастанд, аз ибодати Ӯ такаббур намекунанд ва хаста намешаванд.

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

Онҳо (фариштагон) шабу рӯз пайваста тасбеҳ мегӯянд.

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

Оё аз замин худоёне интихоб карданд, ки метавонанд (мурдагонро) аз нав зинда кунанд?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

Агар ҳардуи онҳо (дар осмон ва замин) ғайр аз Аллоҳ маъбудоне медоштанд, ҳарду нобуд мешуданд. Аз он чи онҳо васф мекунанд, Аллоҳе, ки соҳиби Арш аст, пок аст.

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

Аз Ӯ (Аллоҳ) дар бораи он чӣ мекунад, пурсида намешавад, балки онҳоянд, ки пурсида мешаванд.

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

Ё онҳо ғайр аз Ӯ худоёнеро интихоб мекунанд? Бигӯ (Муҳаммад): «Далелҳои худро бигӯед! Ин (Қуръон) барои касоне, ки бо ман ҳастанд ва барои касоне, ки пеш аз ман буданд, пандест!» Вале аксари онҳо ҳақиқатро намедонанд, пас рӯй мегардонанд.

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

Ва мо пеш аз ту (эй Муҳаммад), ҳеҷ паёмбаре нафиристодем, магар ин ки ба ӯ ваҳй кардем, ки ҷуз Ман худое нест, пас Маро ибодат кунед.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

Ва гуфтанд: «Худои меҳрубон (фаришта)-ро писаре қарор додааст». Пок аст Ӯ. Дар ҳақиқат, онҳо (фариштагон) бандагони гиромӣ ҳастанд.

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

онҳо дар пеши Ӯ сухан намегӯянд ва фармонҳои Ӯро иҷро мекунанд.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

Ӯ (Аллоҳ) ҳама чизеро, ки пеши онҳо (фариштагон) ва пушти онҳост, медонад ва онҳо ҷуз барои касоне, ки (Аллоҳ) мехоҳад, шафоат намекунанд ва ҳамеша эҳтиёткоранд, зеро аз Ӯ метарсанд.

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

Ва ҳар касе аз онҳо бигӯяд: «Ба ростӣ, ман ғайр аз Аллоҳ худое ҳастам», пас Мо ӯро бо дӯзах ҷазо медиҳем. Мо ситамкоронро чунин ҷазо медиҳем.

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

Ва оё кофирон намедонанд, ки осмонҳо ва замин якпора буданд, пас Мо онҳоро аз ҳам ҷудо кардем ва ҳар чизи зиндаро аз об падид овардем; оё онҳо имон намеоранд?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

Ва Мо бар замин кӯҳҳои устувор офаридем, то ки онҳоро наларзонад ва дар он роҳҳои васеъ падид овардем, то онҳо роҳ ёбанд.

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

Ва осмонро сақфе сохтем, ки нигоҳ дошта мешуд, вале онҳо аз нишонаҳои (бузургии Худо) (офтоб, моҳ, шамол, абр ва ғайра) рӯй мегардонанд.

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

Ва Ӯст, ки шабу рӯз ва офтобу моҳро офарид, ки ҳар яке дар мадори худ ҳаракат мекунанд.

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

Ва Мо пеш аз ту (эй Муҳаммад) барои ҳеҷ башаре умри ҷовидонӣ наофаридем; пас, оё агар ту бимирӣ, онҳо зинда хоҳанд монд?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

Ҳар касе, ки зинда аст, таъми маргро хоҳад чашид. Мо шуморо барои озмоиш бо бадӣ ва некӣ меозмоем ва танҳо ба сӯи Мо бозгардонида мешавед.

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

Ва вақте кофирон туро (эй Муҳаммад) мебинанд, танҳо масхараат мекунанд (мегӯянд): «Оё ин ҳамон касест, ки маъбудони шуморо бадном кард?» (Ҳарчанд онҳо касоне ҳастанд, ки ёди Аллоҳи меҳрубонро инкор мекунанд).

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

Бани одамӣ шитобкорона офарида шудаанд. Баъдтар нишонаҳои худро ба шумо нишон медиҳам. Пас, аз ман шитоб нахоҳед.

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

Ва онҳо мегӯянд: «Агар рост мегӯед, ваъда (қиёмат) кай хоҳад омад?»

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

Агар кофирон медонистанд, вақте ки наметавонистанд оташи дӯзахро аз чеҳраҳо ва пуштҳояшон дафъ кунанд, ба онҳо кӯмак намерасид (албатта, онҳо талаб намекарданд, ки он зудтар расонида шавад).

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

Дар ҳақиқат, (рӯзи қиёмат) ногаҳон ба онҳо хоҳад омад, сипас онҳо ба тарсу ваҳм фурӯ мераванд; сипас наметавонанд онро рад кунанд ва ба онҳо мӯҳлат дода намешавад.

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

Ва ба дурустӣ, паёмбароне пеш аз ту (эй Муҳаммад) низ масхара карда шуданд, пас, бар касоне, ки он чиро (паёмбаронро) масхара мекарданд, масхара мекарданд, азоб фуруд омад.

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

Бигӯ: «Кӣ шуморо шабу рӯз аз (азоби) Худои меҳрубон нигоҳ медорад?» Балки онҳо аз ёд кардани Парвардигорашон саркашӣ мекунанд.

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

Ё он ки худоёне доранд, ки метавонанд онҳоро аз Мо аз онҳо боздоранд? Худоёнашон наметавонанд худро ёрӣ кунанд ва аз азоби Мо паноҳ наёфтаанд.

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

Ба дурустӣ, Мо онон ва падаронашонро (дар ин дунё) баҳраманд сохтем, то умрашон дароз шавад. Оё намебинанд, ки мо ба сарзамине (таҳти ҳукмронии кофирон) меоем ва аз канораш онро кам мекунем? Оё онҳо пирӯзанд?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ман танҳо шуморо бо ваҳй огоҳ мекунам», аммо ношунавоён вақте ки огоҳ карда мешаванд, даъватро намешунаванд.

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

Ва агар азоби ночизе аз Парвардигорат ба онҳо бирасад, албатта, хоҳанд гуфт: «Вой бар мо, ки мо ҳамеша аз ситамкорон ҳастем».

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

Ва Мо дар рӯзи қиёмат тарозуҳои адлро барпо хоҳем кард, то ба ҳеҷ кас заррае ситам нашавад ва агар ба андозаи донаи хардал бошад ҳам, Мо онро (ҷазо) хоҳем дод ва Мо барои ҳисоб кардан кофӣ ҳастем.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

Ва ба ростӣ, Мо ба Мӯсо ва Ҳорун Фурқон (китоби Таврот) ва барои парҳезгорон равшанӣ ва панд додем.

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(Яъне) касоне, ки аз (азоби) Парвардигорашон метарсанд, дар ҳоле ки Ӯро намебинанд ва аз (омадани) рӯзи қиёмат метарсанд.

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

Ва ин (Қуръон) ҳушдорест, ки дар он неъматҳое ҳастанд, ки Мо нозил кардаем. Пас, оё шумо онро инкор мекунед?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

Ва ба дурустӣ, пеш аз ӯ (Мӯсо ва Ҳорун) ба Иброҳим ҳидоят додем ва ӯро медонистем.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(Ёд кун), вақте ки (Иброҳим) ба падараш ва қавмаш гуфт: «Ин ҳайкал чист, ки шумо онро ба таври ҷиддӣ мепарастед?»

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

Онҳо ҷавоб доданд: «Мо падарони худро ёфтем, ки Ӯро ибодат мекарданд».

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

(Иброҳим) гуфт: «Албатта, шумо ва падаронатон дар гумроҳии ошкор ҳастед».

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

Гуфтанд: «Оё ту бо сухани ҳақ назди мо омадӣ ё бозичаӣ?»

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

Ӯ (Иброҳим) ҷавоб дод: «Дар ҳақиқат, Парвардигори шумо Парвардигори осмонҳо ва замин аст; (Ӯ) касест, ки онҳоро офаридааст; ва ман аз он касоне ҳастам, ки бар ин шаҳодат медиҳам».

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

Ва ба Худо савганд, ки ман бутҳои шуморо пас аз он ки шумо онҳоро тарк кардед, фиреб хоҳам дод.

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

Пас (Иброҳим) (бутҳоро) пора-пора кард, ба ҷуз бузургтаринаш (бутҳои волидайни онҳо), то онҳо (барои пурсидани) ӯ баргарданд.

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

Гуфтанд: «Чӣ касе ин корро бар худоёни мо кардааст? Ӯ аз ситамкорон аст!»

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

(Дигарон) гуфтанд: «Шунидем, ки ҷавоне буд, ки (ин бутҳоро) таъна мезад, номаш Иброҳим буд».

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

Гуфтанд: «(Пас) ӯро берун кунед ва ба мардум нишон диҳед, то онҳо бубинанд».

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

Онҳо пурсиданд: «Эй Иброҳим, оё ту ин корро бар зидди худои мо кардӣ?»

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

(Иброҳим) ҷавоб дод: «Бале, ин корро (ҳайкали бузург) кардааст, пас, аз онҳо бипурсед, ки оё сухан мегӯянд?»

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

Пас, ба худ омаданд ва гуфтанд: «Шумо худатон ситам кардед».

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

Сипас, онҳо сарҳои худро хам карданд (ва гуфтанд): «Ту (эй Иброҳим) медонӣ, ки бутҳо наметавонанд сухан гӯянд».

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

(Иброҳим) гуфт: «Чаро ба ҷуз Аллоҳ чизеро мепарастӣ, ки на барои ту фоидае дорад ва на барои ту зарар мерасонад?

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

Вой бар шумо ва бар он чизҳое, ки ғайри Худо мепарастед! Оё ба ақл дарнамеёбед?»

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

Гуфтанд: «Агар воқеан мехоҳед, ӯро бисӯзонед ва худоёни худро ёрӣ диҳед».

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

Мо (Худо) гуфтем: «Эй оташ, сард бош ва Иброҳимро наҷот деҳ!»

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

Ва мехостанд ба Иброҳим бадӣ кунанд, пас Мо онҳоро зиёнкорони бузургтарин гардонидем.

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

Ва ӯ (Иброҳим) ва Лутро ба сарзамине наҷот додем, ки онро барои тамоми ҷаҳон баракат дода будем.

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

Ва ба ӯ (Иброҳим) Исҳоқ ва Яъқубро ато кардем ва ҳар кадомашонро ба шоистагон гардонидем.

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

Ва онҳоро пешвоёне қарор додем, ки моро бо фармонҳои Худ роҳнамоӣ мекунанд ва ба онҳо ваҳй кардем, ки некӣ кунанд, намоз бигузоранд ва закот диҳанд ва танҳо Мо онҳоро ибодат кунем.

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

Ба Лут ҳикмат ва дониш додем ва ӯро аз (азоби) деҳае, ки корҳои бад анҷом медоданд, наҷот додем. Зеро онҳо мардуми бадкор ва фосиқ ҳастанд.

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

Ва ӯро ба раҳмати худ дохил кардем; ба дурустӣ ки ӯ аз парҳезгорон аст.

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

Ва (ёд кун достони) Нӯҳро, ки пеш аз он дуо кард, пас Мо (дуъои) ӯро қабул кардем, сипас ӯ ва пайравонашро аз офати бузург наҷот додем.

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

Ва Мо ӯро аз касоне, ки оёти Моро дурӯғ мешумурданд, пирӯзӣ додем, зеро онҳо мардуми бад буданд, пас Мо ҳамаро ғарқ кардем.

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

Ва (қиссаи) Довуд ва Сулаймонро ба ёд оред, вақте ки ҳарду дар бораи киштзор қарор доданд, зеро (киштзор) аз сабаби бузҳои қавми онҳо осеб дида буд. Ва мо шоҳиди қарори онҳо будем.

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

Ва ба Сулаймон фаҳм (шариати дақиқтар) додем ва ба ҳар яке ҳикмат ва дониш додем ва кӯҳҳо ва паррандагонро ром кардем, ки ҳама бо Довуд ситоиш карда мешуданд ва мо ин корро мекунем.

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

Ва (инчунин) ба Довуд омӯзонидем, ки чӣ гуна барои ту зиреҳ бисозад, то туро дар ҷанг муҳофизат кунад. Оё шукргузор ҳастед (аз Худо)?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

Ва (Мо) боди сахтеро барои Сулаймон (ром кардем), ки ба фармони ӯ ба сарзамине, ки ба ӯ баракат дода будем, мевазид ва Мо бар ҳама чиз доноем.

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

Ва (низ) гурӯҳе аз девҳоро (ба Сулаймон итоат кардем), ки барои ӯ (ба баҳр) ғаввосӣ мекарданд ва корҳои дигаре ҷуз ин мекарданд; ва Мо нигаҳбони онҳо ҳастем.

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

Ва (қиссаи) Айюбро ба ёд оред, вақте ки ба Парвардигораш дуо кард: «(Эй Парвардигори ман), ба дурустӣ, ки ман гирифтори беморӣ шудам, дар ҳоле ки Ту Парвардигори меҳрубонтарини меҳрубонон ҳастӣ».

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

Пас, Мо (дуъояшро) иҷобат кардем, сипас бемориеро, ки бар ӯ буд, бартараф кардем ва хонаводаашро ба ӯ баргардонидем ва (шумораи онҳоро) ба андозаи зиёд кардем, то раҳмате аз ҷониби Мо бошад ва барои ҳамаи ибодаткунандагони Мо ҳушдоре бошад.

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

Ва (қиссаро ба ёд оред) Исмоил, Идрис ва Зулкифлӣ. Ҳамаи онҳо одамони сабрманданд.

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

Ва Мо онҳоро ба раҳмати Худ дохил кардем, ки онҳо аз ҷумлаи парҳезгоронанд.

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

Ва (қиссаи) Зуннун (Юнус)-ро ба ёд оред, вақте ки бо хашм рафт, фикр кард, ки Мо корҳоро барояш душвор намегардонем, пас дар вазъияти хеле торик дуо кард: «Ҳеҷ худое ҷуз Ту нест, покӣ Туро. Ба дурустӣ, ки ман аз ситамкоронам».

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

Пас, Мо (дуъои) ӯро иҷобат кардем ва ӯро аз андӯҳ наҷот додем ва мӯъминонро инчунин наҷот медиҳем.

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

Ва (қиссаи) Закариёро ба ёд ор, вақте ки ба Худои худ дуо кард: «Эй Худои ман, маро танҳо (бе фарзанд) нагузор ва ту беҳтарин вориси ман ҳастӣ».

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

Пас, дуъои ӯро иҷобат кардем ва ба ӯ Яҳёро бахшидем ва занашро (барои ҳомиладорӣ) сохтем. Онҳо ҳамеша барои корҳои нек шитоб мекарданд ва бо умеду тарс ба сӯи Мо дуо мекарданд ва дар баробари Мо фурӯтан буданд.

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

Ва (ёд кун достони Марямро), ки иззаташро нигоҳ дошт, сипас Мо рӯҳи ӯро аз Худ ба баданаш дамидем ва ӯро ва фарзандонашро нишонае барои тамоми ҷаҳониён гардонидем.

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

Ба дурустӣ, ин (дини тавҳид) дини шумост, як дин ва Ман Худои шумо ҳастам, пас Маро ибодат кунед.

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

Балки онҳо дар корҳои (динии) худ дар байни худ пароканда шуданд ва ҳар яке (ҳамаи гурӯҳҳо) ба сӯи Мо бозмегарданд.

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

Ҳар кас, ки корҳои шоиста кунад ва имон оварад, саъю кӯшиши ӯ беҳуда нахоҳад шуд ва ба дурустӣ, Мо онро барои ӯ менависем.

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

Ва барои (мардуми) сарзамине, ки Мо онро нобуд кардаем, имконнопазир аст, ки (ба сӯи Мо) бозгашт накунанд.

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

То он даме, ки Якҷуҷ ва Макҷуҷ (деворҳо) кушода шуданд ва онҳо аз ҳамаи баландиҳо зуд фуруд омаданд.

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

Ва (вақте ки) ваъдаи ҳақиқӣ (рӯзи қиёмат) наздик шавад, ногаҳон чашмони кофирон кушода мешаванд (мегӯянд): «Мо чӣ бадбахтем! Мо аз ин комилан ғофилем, дар асл мо мардуми ситамкор ҳастем».

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

Албатта, шумо (кофирон) ва он чизҳое, ки ба ҷуз Аллоҳ мепарастед, ҳезуми дӯзах ҳастед ва (бешубҳа) шумо ба он дохил мешавед.

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

Агар (бутҳо) худоён мебуданд, албатта, ба он (дӯзах) намедаромаданд, вале ҳама чиз дар он ҷовидона хоҳад монд.

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

Онҳо дар он (дӯзах) нола мекунанд ва фарёд мезананд ва онҳое, ки дар он ҳастанд, наметавонанд бишнаванд.

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

Ба дурустӣ, аз гузаштагон барои касоне, ки аз ҷониби Мо некӣ (азм) барояшон дода шуда буд, онҳо (аз дӯзах) дур нигоҳ дошта мешуданд.

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

Онҳо садои ҳуштаки дӯзахро намешунаванд ва дар ҳар чизе, ки мехоҳанд, ҷовидона мемонанд.

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

Ин сюрпризи даҳшатнок онҳоро ғамгин намекунад ва фариштагон онҳоро (бо суханони): «Ин рӯзест, ки ба шумо ваъда дода шуда буд», истиқбол мекунанд.

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(Ёд кун) рӯзеро, ки осмонро мисли тӯморе печонем, ҳамон тавре ки офариниши аввалро оғоз кардем, ҳамон тавр онро аз нав такрор хоҳем кард. (А) Мо ваъдаро, албатта, иҷро хоҳем кард; албатта, Мо онро амалӣ хоҳем кард.

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо дар Забур ва баъд аз Зикр (Лавҳ Маҳфуз) навиштаем, ки ин заминро бандагони солеҳи Ман ба мерос хоҳанд гирифт.

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

Албатта, (он чизе ки дар ин Қуръон зикр шудааст) барои ибодаткунандагон роҳнамоии комил аст.

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

Ва мо туро (эй Муҳаммад), нафиристодем, магар раҳмате барои ҳамаи ҷаҳониён.

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Ба ростӣ, он чи ба ман ваҳй шудааст, ки Парвардигори шумо Худои ягона аст, пас оё шумо таслим (ба Ӯ) ҳастед?»

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

Пас, агар онҳо рӯй гардонанд, бигӯ (эй Муҳаммад): «Ман ба шумо ҳамон таълимотро (дар байни худ) расонидам ва намедонам, ки он чизе, ки ба шумо таҳдид карда мешавад, наздик аст ё дур».

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

Албатта, Ӯ (Аллоҳ) медонад, ки шумо ошкоро чӣ мегӯед ва он чиро, ки пинҳон медоред, медонад.

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

Ва ман намедонам, ин метавонад барои шумо озмоиш ва то вақти муайяншуда лаззатбахш бошад.

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

Ӯ (Муҳаммад) гуфт: «Эй Парвардигори ман, доварӣ кун, ки одилона ҳукм кунӣ. Ва Парвардигори мо меҳрубон аст, ки мо аз Ӯ барои ҳар чизе, ки мегӯӣ, кӯмак мехоҳем».