Q.S Юсуф (يُوسُف) - 111 Шумораи оятҳо

الۤرٰ ۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۗ

alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).

Алиф, Лом, Ро. Инҳо оятҳои равшани китоб (Қуръон) ҳастанд.

اِنَّآ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

innā anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyal la‘allakum ta‘qilūn(a).

Ба дурустӣ, Мо онро Қуръони арабӣ нозил кардем, то шумо дарк кунед.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ اَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ هٰذَا الْقُرْاٰنَۖ وَاِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الْغٰفِلِيْنَ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika aḥsanal-qaṣaṣi bimā auḥainā ilaika hāżal-qur'ān(a), wa in kunta min qablihī laminal-gāfilīn(a).

(Эй Муҳаммад), Мо беҳтарин қиссаро бо ваҳй кардани ин Қуръон ба ту ҳикоят кардем ва ту пеш аз ин аз касоне будӣ, ки намедонистӣ.

اِذْ قَالَ يُوْسُفُ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ رَاَيْتُ اَحَدَ عَشَرَ كَوْكَبًا وَّالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ رَاَيْتُهُمْ لِيْ سٰجِدِيْنَ

iż qāla yūsufu li'abīhi yā abati innī ra'aitu aḥada ‘asyara kaukabaw wasy-syamsa wal-qamara ra'aituhum lī sājidīn(a).

(Ёд кун), он гоҳ ки Юсуф ба падараш гуфт: «Эй падар, ман (хоб дидам), ки ёздаҳ ситора, офтоб ва моҳро дидам; дидам, ки ҳамаашон ба ман саҷда мекунанд».

قَالَ يٰبُنَيَّ لَا تَقْصُصْ رُءْيَاكَ عَلٰٓى اِخْوَتِكَ فَيَكِيْدُوْا لَكَ كَيْدًا ۗاِنَّ الشَّيْطٰنَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

qāla yā bunayya lā taqṣuṣ ru'yāka ‘alā ikhwatika fa yakīdū laka kaidā(n), innasy-syaiṭāna lil-insāni ‘aduwwum mubīn(un).

(Падараш) гуфт: «Эй писарам! Хобҳоятро ба бародаронат нақл макун, ки онҳо (барои нобуд кардани ту) найранг мезананд. Дар ҳақиқат, шайтон душмани ошкори инсон аст».

وَكَذٰلِكَ يَجْتَبِيْكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهٗ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اٰلِ يَعْقُوْبَ كَمَآ اَتَمَّهَا عَلٰٓى اَبَوَيْكَ مِنْ قَبْلُ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَۗ اِنَّ رَبَّكَ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa każālika yajtabīka rabbuka wa yu‘allimuka min ta'wīlil-aḥādīṡi wa yutimmu ni‘matahū ‘alaika wa ‘alā āli ya‘qūba kamā atammahā ‘alā abawaika min qablu ibrāhīma wa isḥāq(a), inna rabbaka ‘alīmun ḥakīm(un).

Пас, Худо туро (барои пайғамбар шудан) баргузид ва ба ту баъзе аз таъбири хобҳоро омӯхт ва (неъмати Худро) бар ту ва хонадони Яъқуб комил гардонид, чунон ки неъмати Худро бар ду падари ту, ки пеш аз он Иброҳим ва Исҳоқ буданд, комил карда буд. Албатта, Парвардигори ту доно ва ҳаким аст.

۞ لَقَدْ كَانَ فِيْ يُوْسُفَ وَاِخْوَتِهٖٓ اٰيٰتٌ لِّلسَّاۤىِٕلِيْنَ

laqad kāna fī yūsufa wa ikhwatihī āyātul lis-sā'ilīn(a).

Ба дурустӣ, дар (қиссаи) Юсуф ва бародаронаш барои пурсидагон нишонаҳо (аз қудрати Худо) вуҷуд дорад.

اِذْ قَالُوْا لَيُوْسُفُ وَاَخُوْهُ اَحَبُّ اِلٰٓى اَبِيْنَا مِنَّا وَنَحْنُ عُصْبَةٌ ۗاِنَّ اَبَانَا لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ

iż qālū layūsufu wa akhūhu aḥabbu ilā abīnā minnā wa naḥnu ‘uṣbah(tun), inna abānā lafī ḍalālim mubīn(in).

Вақте ки гуфтанд: «Юсуф ва бародараш (Бунямин)-ро падарашон аз мо бештар дӯст медоштанд, ҳарчанд мо як гурӯҳ (қавӣ) будем. Дар ҳақиқат, падарамон хатои воқеӣ кард».

ۨاقْتُلُوْا يُوْسُفَ اَوِ اطْرَحُوْهُ اَرْضًا يَّخْلُ لَكُمْ وَجْهُ اَبِيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا مِنْۢ بَعْدِهٖ قَوْمًا صٰلِحِيْنَ

uqtulū yūsufa awiṭraḥūhu arḍay yakhlu lakum wajhu abīkum wa takūnū mim ba‘dihī qauman ṣāliḥīn(a).

Юсуфро бикуш ё ба ҷое парто, то таваҷҷӯҳи падарат ба ту афтад ва баъд аз он ту одами хуб хоҳӣ шуд».

قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ لَا تَقْتُلُوْا يُوْسُفَ وَاَلْقُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qāla qā'ilum minhum lā taqtulū yūsufa wa alqūhu fī gayābatil-jubbi yaltaqiṭhu ba‘ḍus-sayyārati in kuntum fā‘ilīn(a).

Яке аз онҳо гуфт: «Юсуфро накушед, балки ӯро дар қаъри чоҳ партоед, то баъзе аз мусофирон, агар хоҳед, ӯро баранд».

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّ۫ا عَلٰى يُوْسُفَ وَاِنَّا لَهٗ لَنٰصِحُوْنَ

qālū yā abānā mā laka lā ta'mannā ‘alā yūsufa wa innā lahū lanāṣiḥūn(a).

Гуфтанд: «Эй падар, чаро моро дар бораи Юсуф боварӣ намекунӣ, дар ҳоле ки ҳама барои ӯ хайрхоҳем».

اَرْسِلْهُ مَعَنَا غَدًا يَّرْتَعْ وَيَلْعَبْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

arsilhu ma‘anā gaday yarta‘ wa yal‘ab wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

Бигзор фардо субҳ ӯро бо мо фиристанд, то ки хурсандӣ кунад ва шодӣ кунад ва мо ҳатман аз ӯ нигоҳубин мекунем».

قَالَ اِنِّيْ لَيَحْزُنُنِيْٓ اَنْ تَذْهَبُوْا بِهٖ وَاَخَافُ اَنْ يَّأْكُلَهُ الذِّئْبُ وَاَنْتُمْ عَنْهُ غٰفِلُوْنَ

qāla innī layaḥzununī an tażhabū bihī wa akhāfu ay ya'kulahuż-żi'bu wa antum ‘anhu gāfilūn(a).

(Яъқуб) гуфт: «Ҳаройина, рафтани шумо бо ӯ (Юсуф) барои ман хеле андӯҳовар аст ва ман метарсам, ки гургон ӯро бихӯранд, дар ҳоле ки шумо аз ӯ бехабар ҳастед».

قَالُوْا لَىِٕنْ اَكَلَهُ الذِّئْبُ وَنَحْنُ عُصْبَةٌ اِنَّآ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ

qālū la'in akalahuż-żi'bu wa naḥnu ‘uṣbatun innā iżal lakhāsirūn(a).

Дар ҳақиқат, гуфтанд: «Агар ӯро гург бихӯрад, ҳарчанд мо аз гурӯҳи (қавӣ) бошем, албатта, мо зиён мебинем».

فَلَمَّا ذَهَبُوْا بِهٖ وَاَجْمَعُوْٓا اَنْ يَّجْعَلُوْهُ فِيْ غَيٰبَتِ الْجُبِّۚ وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِاَمْرِهِمْ هٰذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

falammā żahabū bihī wa ajma‘ū ay yaj‘alūhu fī gayābatil-jubb(i), wa auḥainā ilaihi latunabbi'annahum bi'amrihim hāżā wa hum lā yasy‘urūn(a).

Пас, вақте ки ӯро гирифтанд ва розӣ шуданд, ки ӯро дар қаъри чоҳ гузоранд, ба ӯ ваҳй кардем: «Албатта, ту онҳоро аз ин кор огоҳ хоҳӣ кард, дар ҳоле ки онҳо намедонанд».

وَجَاۤءُوْٓ اَبَاهُمْ عِشَاۤءً يَّبْكُوْنَۗ

wa jā'ū abāhum ‘isyā'ay yabkūn(a).

Сипас онҳо шомгоҳон гирён назди падарашон омаданд.

قَالُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوْسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَاَكَلَهُ الذِّئْبُۚ وَمَآ اَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَّنَا وَلَوْ كُنَّا صٰدِقِيْنَ

qālū yā abānā innā żahabnā nastabiqu wa taraknā yūsufa ‘inda matā‘inā fa akalahuż-żi'b(u), wa mā anta bimu'minil lanā wa lau kunnā ṣādiqīn(a).

Гуфтанд: «Эй падар, мо ба мусобиқа рафтем ва Юсуфро дар наздикии матоъи худ гузоштем, гургон ӯро хӯрданд ва ҳарчанд рост гӯем ҳам, шумо ба мо бовар нахоҳед кард».

وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ

wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

Ва онҳо либоси ӯро (бо хуни қалбакӣ олуда) бо худ оварданд. Ӯ (Яъқуб) гуфт: «Ба дурустӣ, ки танҳо ту бадиро дар корҳои худ некӣ мебинӣ; пас, танҳо сабр беҳтар аст (барои ман). Ва танҳо аз Худо дар бораи он чизе, ки васф кардӣ, кӯмак пурс».

وَجَاۤءَتْ سَيَّارَةٌ فَاَرْسَلُوْا وَارِدَهُمْ فَاَدْلٰى دَلْوَهٗ ۗقَالَ يٰبُشْرٰى هٰذَا غُلٰمٌ ۗوَاَسَرُّوْهُ بِضَاعَةً ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِمَا يَعْمَلُوْنَ

wa jā'at sayyāratun fa arsalū wāridahum fa adlā dalwah(ū), qāla yā busyrā hāżā gulām(un), wa asarrūhu biḍā‘ah(tan), wallāhu ‘alīmum bimā ya‘malūn(a).

Ва гурӯҳе аз мусофирон омаданд ва барои обкаш фиристоданд. Сипас, сатилро поён кард ва гуфт: «Эй, чӣ хурсандӣ, ин ҷавонмард аст!» Сипас онро ҳамчун мол пинҳон карданд. Ва Худо ба он чӣ мекунанд, огоҳ аст.

وَشَرَوْهُ بِثَمَنٍۢ بَخْسٍ دَرَاهِمَ مَعْدُوْدَةٍ ۚوَكَانُوْا فِيْهِ مِنَ الزّٰهِدِيْنَ ࣖ

wa syarauhu biṡamanim bakhsin darāhima ma‘dūdah(tin), wa kānū fīhi minaz-zāhidīn(a).

Ва ӯро (Юсуфро) бо нархи арзон, танҳо чанд дирҳам, фурӯхтанд, зеро ба ӯ таваҷҷӯҳ надоштанд.

وَقَالَ الَّذِى اشْتَرٰىهُ مِنْ مِّصْرَ لِامْرَاَتِهٖٓ اَكْرِمِيْ مَثْوٰىهُ عَسٰىٓ اَنْ يَّنْفَعَنَآ اَوْ نَتَّخِذَهٗ وَلَدًا ۗوَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِۖ وَلِنُعَلِّمَهٗ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۗ وَاللّٰهُ غَالِبٌ عَلٰٓى اَمْرِهٖ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

wa qālal-lażisytarāhu mim miṣra limra'atihī akrimī maṡwāhu ‘asā ay yanfa‘anā au nattakhiżahū waladā(n), wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍ(i), wa linu‘allimahū min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), wallāhu gālibun ‘alā amrihī wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

Ва он мисрӣ, ки ӯро харида буд, ба занаш гуфт: «Ӯро ҷойгоҳи хубе (ва хидмате) кун, шояд барои мо фоидае дошта бошад ё ӯро фарзандӣ кунем». Ва ҳамин тавр Юсуфро дар он сарзамин (Миср) ҷойгоҳи хубе додем ва ба ӯ таъбири хобҳоро омӯзонем. Ва Худо бар кори худ қодир аст, вале аксари мардум намедонанд.

وَلَمَّا بَلَغَ اَشُدَّهٗٓ اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا ۗوَكَذٰلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِيْنَ

wa lammā balaga asyuddahū ātaināhu ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa każālika najzil-muḥsinīn(a).

Ва чун ба синни балоғат расид, ба ӯ қудрат ва дониш додем ва некӯкоронро инчунин мукофот медиҳем.

وَرَاوَدَتْهُ الَّتِيْ هُوَ فِيْ بَيْتِهَا عَنْ نَّفْسِهٖ وَغَلَّقَتِ الْاَبْوَابَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۗقَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اِنَّهٗ رَبِّيْٓ اَحْسَنَ مَثْوَايَۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ

wa rāwadathul-latī huwa fī baitihā ‘an nafsihī wa gallaqatil-abwāba wa qālat haita lak(a), qāla ma‘āżallāhi innahū rabbī aḥsana maṡwāy(a), innahū lā yuflihuẓ-ẓālimūn(a).

Ва зане, ки Юсуф дар хонааш буд, ӯро фиреб дод ва дарҳоро баст ва гуфт: «Наздик шав». Юсуф гуфт: «Ба Худо паноҳ мебарам, ки соҳибам бо ман некӣ кардааст». Албатта, ситамкор хушбахт нахоҳад шуд.

وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهٖۙ وَهَمَّ بِهَا ۚ لَوْلَآ اَنْ رَّاٰ بُرْهَانَ رَبِّهٖۗ كَذٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوْۤءَ وَالْفَحْشَاۤءَۗ اِنَّهٗ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِيْنَ

wa laqad hammat bihī wa hamma bihā lau lā ar ra'ā burhāna rabbih(ī), każālika linaṣrifa ‘anhus-sū'a wal-faḥsyā'(a), innahū min ‘ibādinal-mukhlaṣīn(a).

Ва ба дурустӣ, он зан ӯро (Юсуф) ба худ хоста буд. Ва Юсуф низ, агар нишонае аз Парвардигораш надид, барои ӯ орзу мекард. Пас, Мо бадӣ ва палидиро аз ӯ дур кардем. Ба дурустӣ, ӯ (Юсуф) аз бандагони баргузидаи Мост.

وَاسْتَبَقَا الْبَابَ وَقَدَّتْ قَمِيْصَهٗ مِنْ دُبُرٍ وَّاَلْفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا الْبَابِۗ قَالَتْ مَا جَزَاۤءُ مَنْ اَرَادَ بِاَهْلِكَ سُوْۤءًا اِلَّآ اَنْ يُّسْجَنَ اَوْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

wastabaqal-bāba wa qaddat qamīṣahū min duburiw wa alfayā sayyidahā ladal-bāb(i), qālat mā jazā'u man arāda bi'ahlika sū'an illā ay yusjana au ‘ażābun alīm(un).

Ва ҳарду ба сӯи дар давиданд ва зан ҷомаи ӯро (Юсуфро) аз пушт кашид, то он ки дарида шуд. Ва ҳарду шавҳарашро назди дар ёфтанд. (Зан) гуфт: «Ҷазои касе, ки қасди бади зани туро дорад, чист, ҷуз зиндон ё азобе бо азобе дардовар?»

قَالَ هِيَ رَاوَدَتْنِيْ عَنْ نَّفْسِيْ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْ اَهْلِهَاۚ اِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ

qāla hiya rāwadatnī ‘an nafsī wa syahida syāhidum min ahlihā, in kāna qamīṣuhū qudda min qubulin fa ṣadaqat wa huwa minal-kāżibīn(a).

Ӯ (Юсуф) гуфт: «Ӯ ҳамон касест, ки маро фиреб дод ва маро фиреб дод». Шоҳид аз хонаводаи зан шаҳодат дод: «Агар либосаш аз пешаш дарида бошад, пас зан рост мегӯяд ва ӯ (Юсуф) аз дурӯғгӯён аст.

وَاِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

wa in kāna qamīṣuhū qudda min duburin fa każabat wa huwa minaṣ-ṣādiqīn(a).

Ва агар либосаш аз пушт дарида бошад, пас, ин зан дурӯғ мегӯяд ва ӯ (Юсуф) ростгӯён аст».

فَلَمَّا رَاٰ قَمِيْصَهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ قَالَ اِنَّهٗ مِنْ كَيْدِكُنَّ ۗاِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيْمٌ

falammā ra'ā qamīṣahū qudda min duburin qāla innahū min kaidikunn(a), inna kaidakunna ‘aẓīm(un).

Пас, вақте ки (шавҳари зан) дид, ки ҷомаи (Юсуф) аз пушт дарида шудааст, гуфт: «Ба дурустӣ, ин найранги ту аст. Ҳиллаи ту воқеан бузург аст».

يُوْسُفُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا وَاسْتَغْفِرِيْ لِذَنْۢبِكِۖ اِنَّكِ كُنْتِ مِنَ الْخٰطِـِٕيْنَ ࣖ

yūsufu a‘riḍ ‘an hāżā wastagfirī liżambik(i), innaki kunti minal-khāṭi'īn(a).

Эй Юсуф! Инро фаромӯш кун ва (занам) барои гуноҳони худ омурзиш бихоҳ, зеро ту аз қавми гунаҳкор ҳастӣ.

۞ وَقَالَ نِسْوَةٌ فِى الْمَدِيْنَةِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ تُرَاوِدُ فَتٰىهَا عَنْ نَّفْسِهٖۚ قَدْ شَغَفَهَا حُبًّاۗ اِنَّا لَنَرٰىهَا فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

wa qāla niswatun fil-madīnatimra'atul-‘azīzi turāwidu fatāhā ‘an nafsih(ī), qad syagafahā ḥubbā(n), innā lanarāhā fī ḍalālim mubīn(in).

Ва занони шаҳр гуфтанд: «Зани Азиз хизматгори худро фиреб медиҳад ва фиреб медиҳад, то ӯро таслим кунад; хизматгораш ӯро аз ишқ маст мекунад. Мо ӯро дар гумроҳии ошкор мебинем».

فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ اَرْسَلَتْ اِلَيْهِنَّ وَاَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـاً وَّاٰتَتْ كُلَّ وَاحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّيْنًا وَّقَالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۚ فَلَمَّا رَاَيْنَهٗٓ اَكْبَرْنَهٗ وَقَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّۖ وَقُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا هٰذَا بَشَرًاۗ اِنْ هٰذَآ اِلَّا مَلَكٌ كَرِيْمٌ

falammā sami‘at bimakrihinna arsalat ilaihinna wa a‘tadat lahunna muttaka'aw wa ātat kulla wāḥidim minhunna sikkīnaw wa qālatikhruj ‘alaihinn(a), falammā ra'ainahū akbarnahū wa qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), wa qulna ḥāsya lillāhi mā hāżā illā basyarā(n), in hāżā illā malakun karīm(un).

Пас, вақте ки зан таҳқири онҳоро шунид, занонро даъват кард ва барои онҳо ҷой омода кард ва ҳар яке аз онҳо корде дод (барои буридани хӯрок), сипас (ба Юсуф) гуфт: «Баро (худро ба онҳо нишон деҳ). Вақте ки занон ӯро диданд, аз (зебоии) ӯ дар ҳайрат монданд ва (бехабар) дастҳои худро захмӣ карданд ва гуфтанд: «Худоё, ин одам нест. Ин фариштаи бузургвор аст».

قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ

qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).

Зан (ҳамсари Азиз) гуфт: «Ин шахсест, ки туро ба ман маломат кард, зеро ман ба ӯ дилбастагӣ доштам ва дар ҳақиқат, ман ӯро васваса кардам, ки ӯро итоат кунад, аммо ӯ саркашӣ кард. Агар он чиро, ки ман ба ӯ фармон додам, иҷро накунад, ҳатман зиндонӣ мешавад ва ба шахси хору залил табдил меёбад».

قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).

Юсуф гуфт: «Эй Парвардигори ман! Ман зиндонро аз иҷрои даъвати онҳо авлотар медонам. Агар маро аз фиреби онҳо муҳофизат намекардӣ, ман ба (орзуҳои онҳо) майл мекардам ва албатта, яке аз аблаҳон мешудам».

فَاسْتَجَابَ لَهٗ رَبُّهٗ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

fastajāba lahū rabbuhū fa ṣarafa ‘anhu kaidahunn(a), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

Пас, Худо дуои Юсуфро пазируфт ва Юсуфро аз фиреби онҳо наҷот дод. Ӯ Шунаво ва Доно аст.

ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا رَاَوُا الْاٰيٰتِ لَيَسْجُنُنَّهٗ حَتّٰى حِيْنٍ ࣖ

Ṡumma badā lahum mim ba‘di mā ra'awul-āyāti layasjununnahū ḥattā ḥīn(in).

Пас, пас аз дидани нишонаҳои (ростгӯии) Юсуф, ба онҳо ақл омад, ки ӯро то муддати муайяне зиндонӣ кунанд.

وَدَخَلَ مَعَهُ السِّجْنَ فَتَيٰنِ ۗقَالَ اَحَدُهُمَآ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَعْصِرُ خَمْرًا ۚوَقَالَ الْاٰخَرُ اِنِّيْٓ اَرٰىنِيْٓ اَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِيْ خُبْزًا تَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْهُ ۗنَبِّئْنَا بِتَأْوِيْلِهٖ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa dakhala ma‘ahus-sijna fatayān(i), qāla aḥaduhumā innī arānī a‘ṣiru khamrā(n), wa qālal-ākharu innī arānī aḥmilu fauqa ra'sī khubzan ta'kuluṭ-ṭairu minh(u), nabbi'nā bita'wīlih(ī), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

Ва ду ҷавон бо ӯ ба зиндон рафтанд. Яке аз онҳо гуфт: «Ман хоб дидам, ки ангурро фишурда истодаам», ва дигаре гуфт: «Ман хоб дидам, ки нон бар сарам мебардорам, ки баъзе аз онро паррандагон мехӯрданд». Ба мо таквил деҳ. Ба дурустӣ, мо туро аз ҷумлаи некӯкорон мешуморем.

قَالَ لَا يَأْتِيْكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقٰنِهٖٓ اِلَّا نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيْلِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّأْتِيَكُمَا ۗذٰلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِيْ رَبِّيْۗ اِنِّيْ تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كٰفِرُوْنَۙ

qāla lā ya'tīkumā ṭa‘āmun turzaqānihī illā nabba'tukumā bita'wīlihī qabla ay ya'tiyakumā, żālikumā mimmā ‘allamanī rabbī, innī taraktu millata qaumil lā yu'minūna billāhi wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(Юсуф) гуфт: «Ҳар чизе, ки ба шумо дода шавад, ман пеш аз он ки (таъом) ба шумо бирасад, таквилро шарҳ дода тавонистам. Ин аз он чизест, ки Худо ба ман омӯхтааст. Дар асл, ман дини касонеро, ки ба Худо имон надоранд, тарк кардаам, дар асл онҳо ба охират имон надоранд».

وَاتَّبَعْتُ مِلَّةَ اٰبَاۤءِيْٓ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ مَا كَانَ لَنَآ اَنْ نُّشْرِكَ بِاللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ ذٰلِكَ مِنْ فَضْلِ اللّٰهِ عَلَيْنَا وَعَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

wattaba‘tu millata ābā'ī ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūb(a), mā kāna lanā an nusyrika billāhi min syai'(in), żālika min faḍlillāhi ‘alainā wa ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

Ва ман пайрави дини аҷдоди Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ҳастам. Барои мо (пайғамбарон) сазовор нест, ки чизеро бо Худо шарик оварем. Ин аз фазли Худо бар мо ва бар мардум аст, вале аксари мардум шукргузор нестанд.

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ ءَاَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُوْنَ خَيْرٌ اَمِ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُۗ

yā ṣāḥibayis-sijni a'arbābum mutafarriqūna khairun amillāhul-wāḥidul-qahhār(u).

Эй ду зиндонӣ! Кадомаш хуб аст, худоёни гуногун ё Худои Қодири Мутлақ?

مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلَّآ اَسْمَاۤءً سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗاَمَرَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ ۗذٰلِكَ الدِّيْنُ الْقَيِّمُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ

mā ta‘budūna min dūnihī illā asmā'an sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā anzalallāhu bihā min sulṭān(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), amara allā ta‘budū illā iyyāh(u), żālikad-dīnul-qayyimu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

Шумо ҷуз Ӯ чизеро мепарастед, ки худатон ва падаронатон ба худ гузоштаед. Худо ҳеҷ далеле дар бораи онҳо нафиристодааст. Ҳукм танҳо аз они Худост. Ӯ фармон додааст, ки ҷуз Ӯро напарастед. Ин дини дуруст аст, вале аксари мардум намедонанд.

يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ اَمَّآ اَحَدُكُمَا فَيَسْقِيْ رَبَّهٗ خَمْرًا ۗوَاَمَّا الْاٰخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَّأْسِهٖ ۗ قُضِيَ الْاَمْرُ الَّذِيْ فِيْهِ تَسْتَفْتِيٰنِۗ

yā ṣāḥibayis-sijni ammā aḥadukumā fa yasqī rabbahū khamrā(n), wa ammal-ākharu fa yuṣlabu fa ta'kuluṭ-ṭairu mir ra'sih(ī), quḍiyal-amrul-lażī fīhi tastaftiyān(i).

Эй ду зиндонӣ, яке аз шумо масъули таъмини хоҷааш бо шароб аст, ва дигаре ба дор кашида мешавад ва паррандагон қисмате аз сари ӯро мехӯранд. Ба саволе, ки аз ман пурсидед, посух дода шуд.

وَقَالَ لِلَّذِيْ ظَنَّ اَنَّهٗ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِيْ عِنْدَ رَبِّكَۖ فَاَنْسٰىهُ الشَّيْطٰنُ ذِكْرَ رَبِّهٖ فَلَبِثَ فِى السِّجْنِ بِضْعَ سِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lil-lażī ẓanna annahū nājim minhumażkurnī ‘inda rabbik(a), fa ansāhusy-syaiṭānu żikra rabbihī fa labiṡa fis-sijni biḍ‘a sinīn(a).

Ва (Юсуф) ба шахсе, ки медонист, ки байни он ду дар амон хоҳад буд, гуфт: «Ҳолати маро ба хоҷаат баён кун». Пас, шайтон ӯро фаромӯш кард, ки (аҳволи Юсуфро) ба хоҷааш баён кунад. Аз ин рӯ, ӯ (Юсуф) чанд сол дар зиндон монд.

وَقَالَ الْمَلِكُ اِنِّيْٓ اَرٰى سَبْعَ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعَ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۗ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَاُ اَفْتُوْنِيْ فِيْ رُءْيَايَ اِنْ كُنْتُمْ لِلرُّءْيَا تَعْبُرُوْنَ

wa qālal-maliku innī arā sab‘a baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘a sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī ru'yāya in kuntum lir-ru'yā ta‘burūn(a).

Ва подшоҳ (ба пешвоёни қавмаш) гуфт: «Ба дурустӣ, ман хоб дидам, ки ҳафт гови фарбеҳро ҳафт гови лоғар мехӯранд; ҳафт поя (гандум) сабз ва ҳафт пояи дигар (ҳафт поя) хушк. Эй мардуми бузург! Агар шумо метавонед хобҳоро таъбир кунед, таъбири хобамро ба ман шарҳ диҳед».

قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍ ۚوَمَا نَحْنُ بِتَأْوِيْلِ الْاَحْلَامِ بِعٰلِمِيْنَ

qālū aḍgāṡu aḥlām(in), wa mā naḥnu bita'wīlil-aḥlāmi bi‘ālimīn(a).

Онҳо ҷавоб доданд: «(Инҳо) хобҳои бемаънӣ ҳастанд ва мо наметавонем онҳоро таъбир кунем».

وَقَالَ الَّذِيْ نَجَا مِنْهُمَا وَادَّكَرَ بَعْدَ اُمَّةٍ اَنَا۠ اُنَبِّئُكُمْ بِتَأْوِيْلِهٖ فَاَرْسِلُوْنِ

wa qālal-lażī najā minhumā waddakara ba‘da ummatin ana unabbi'ukum bita'wīlihī fa arsilūn(i).

Ва он ки байни он ду зинда монд, гуфт ва пас аз муддате ба ёд овард (ба Юсуф): «Ман туро аз таъбири хобҳо (шахсе, ки дар таъбири хобҳо моҳир аст) огоҳ мекунам, пас маро (назди ӯ) бифиристед».

يُوْسُفُ اَيُّهَا الصِّدِّيْقُ اَفْتِنَا فِيْ سَبْعِ بَقَرٰتٍ سِمَانٍ يَّأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَّسَبْعِ سُنْۢبُلٰتٍ خُضْرٍ وَّاُخَرَ يٰبِسٰتٍۙ لَّعَلِّيْٓ اَرْجِعُ اِلَى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُوْنَ

yūsufu ayyuhaṣ-ṣiddīqu aftinā fī sab‘i baqarātin simāniy ya'kuluhunna sab‘un ‘ijāfuw wa sab‘i sumbulātin khuḍriw wa ukhara yābisāt(in), la‘allī arji‘u ilan-nāsi la‘allahum ya‘lamūn(a).

«Юсуф, эй шахси хеле боэътимод! Барои мо (таъбири хоб) дар бораи ҳафт гови фарбеҳе, ки ҳафт гови лоғар (мода), ҳафт пояи сабз (гандум) ва дигар (ҳафт пояи хушк) хӯрда буданд, шарҳ деҳ, то ман назди он қавм баргардам, то онҳо бидонанд».

قَالَ تَزْرَعُوْنَ سَبْعَ سِنِيْنَ دَاَبًاۚ فَمَا حَصَدْتُّمْ فَذَرُوْهُ فِيْ سُنْۢبُلِهٖٓ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تَأْكُلُوْنَ

qāla tazra‘ūna sab‘a sinīna da'abā(n), famā ḥaṣattum fa żarūhu fī sumbulihī illā qalīlam mimmā ta'kulūn(a).

(Юсуф) гуфт: «Ҳафт сол (пай дар пай) мисли пештара кишт кунӣ; сипас он чиро, ки медаравӣ, бар пояаш боқӣ гузор, ба ҷуз каме барои хӯрдан.

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ سَبْعٌ شِدَادٌ يَّأْكُلْنَ مَا قَدَّمْتُمْ لَهُنَّ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّا تُحْصِنُوْنَ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika sab‘un syidāduy ya'kulna mā qaddamtum lahunna illā qalīlam mimmā tuḥṣinūn(a).

Сипас, баъд аз он ҳафт соли сахтӣ (ва сахтӣ) фаро мерасад, ки он чиро, ки барои онҳо захира кардаед, фурӯ мебарад, ба ҷуз каме аз он чиро, ки захира кардаед.

ثُمَّ يَأْتِيْ مِنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ عَامٌ فِيْهِ يُغَاثُ النَّاسُ وَفِيْهِ يَعْصِرُوْنَ ࣖ

Ṡumma ya'tī mim ba‘di żālika ‘āmun fīhi yugāṡun-nāsu wa fīhi ya‘ṣirūn(a).

Баъд аз он соле меояд, ки дар он ба мардум борон (ба миқдори кофӣ) дода мешавад ва дар он (ангур) фишурда мешавад».

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖ ۚفَلَمَّا جَاۤءَهُ الرَّسُوْلُ قَالَ ارْجِعْ اِلٰى رَبِّكَ فَسْـَٔلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ الّٰتِيْ قَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّ ۗاِنَّ رَبِّيْ بِكَيْدِهِنَّ عَلِيْمٌ

wa qālal-maliku'tūnī bih(ī), falammā jā'ahur-rasūlu qālarji‘ ilā rabbika fas'alhu mā bālun-niswatil-lātī qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), inna rabbī bikaidihinna ‘alīm(un).

Подшоҳ гуфт: «Ӯро назди ман биёред». Чун фиристода назди ӯ омад, Юсуф гуфт: «Назди соҳибат баргард ва аз ӯ бипурс, ки бо заноне, ки дастҳои ӯро озор дода буданд, чӣ шуд? Парвардигори ман аз макри онҳо огоҳ аст».

قَالَ مَا خَطْبُكُنَّ اِذْ رَاوَدْتُّنَّ يُوْسُفَ عَنْ نَّفْسِهٖۗ قُلْنَ حَاشَ لِلّٰهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ مِنْ سُوْۤءٍ ۗقَالَتِ امْرَاَتُ الْعَزِيْزِ الْـٰٔنَ حَصْحَصَ الْحَقُّۖ اَنَا۠ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ وَاِنَّهٗ لَمِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qāla mā khaṭbukunna iż rāwattunna yūsufa ‘an nafsih(ī), qulna ḥāsya lillāhi mā ‘alimnā ‘alaihi min sū'(in), qālatimra'atul-‘azīzil-āna ḥaṣḥaṣal-ḥaqq(u), ana rāwattuhū ‘an nafsihī wa innahū laminaṣ-ṣādiqīn(a).

(Подшоҳ ба занон) гуфт: «Чӣ гуна будед, вақте ки Юсуфро ба васваса андохтед, то ба ӯ итоат кунад?» Гуфтанд: «Худо пок аст, мо дар бораи ӯ ҳеҷ бадӣ намедонистем». Ҳамсари Азиз гуфт: «Акнун ҳақиқат равшан шуд, ман ӯро васваса кардам ва фиреб додам ва дар ҳақиқат ӯ аз ростгӯён буд».

ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔

Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).

(Юсуф гуфт): «Ин барои он аст, ки ӯ (Азиз) бидонад, ки ман дар ҳоле ки ӯ дар хона набуд, ба ӯ хиёнат накардаам ва Аллоҳ аз хиёнаткорон розӣ нест».

۞ وَمَآ اُبَرِّئُ نَفْسِيْۚ اِنَّ النَّفْسَ لَاَمَّارَةٌ ۢ بِالسُّوْۤءِ اِلَّا مَا رَحِمَ رَبِّيْۗ اِنَّ رَبِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa mā ubarri'u nafsī, innan-nafsa la'ammāratum bis-sū'i illā mā raḥima rabbī, inna rabbī gafūrur raḥīm(un).

Ва ман худро (аз хатогиҳо) озод намедонам, зеро дар асл шаҳват ҳамеша ба бадӣ мебарад, магар (шаҳват), ки Парвардигорам барояш раҳмат кардааст. Дар ҳақиқат, Парвардигори ман бахшанда ва меҳрубон аст.

وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖٓ اَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِيْۚ فَلَمَّا كَلَّمَهٗ قَالَ اِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنَا مَكِيْنٌ اَمِيْنٌ

wa qālal-maliku'tūnī bihī astakhliṣhu linafsī, falammā kallamahū qāla innakal-yauma ladainā makīnun amīn(un).

Ва подшоҳ гуфт: «Ӯро (Юсуфро) назди ман биёред, то ӯро (ҳамчун шахси наздик) ба худ интихоб кунам». Чун бо ӯ сӯҳбат кард, (подшоҳ) гуфт: «Ту аз имрӯз дар доираи мо мақоми баланд ва боэътимод дорӣ».

قَالَ اجْعَلْنِيْ عَلٰى خَزَاۤىِٕنِ الْاَرْضِۚ اِنِّيْ حَفِيْظٌ عَلِيْمٌ

qālaj‘alnī ‘alā khazā'inil-arḍ(i), innī ḥafīẓun ‘alīm(un).

(Юсуф) гуфт: «Маро хазинадори замин (Миср) таъин кун, зеро ман марди донишманд ва доно ҳастам».

وَكَذٰلِكَ مَكَّنَّا لِيُوْسُفَ فِى الْاَرْضِ يَتَبَوَّاُ مِنْهَا حَيْثُ يَشَاۤءُۗ نُصِيْبُ بِرَحْمَتِنَا مَنْ نَّشَاۤءُ وَلَا نُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

wa każālika makkannā liyūsufa fil-arḍi yatabawwa'u minhā ḥaiṡu yasyā'(u), nuṣību biraḥmatinā man nasyā'u wa lā nuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

Ва ҳамин тавр Юсуфро дар ин сарзамин (Миср) ҷой додем, то дар ҳар ҷое, ки хоҳад, маскан гирад ва ба ҳар ки хоҳем, раҳмат меорем ва музди некӯкоронро зоеъ намекунем.

وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَكَانُوْا يَتَّقُوْنَ ࣖ

wa la'ajrul-ākhirati khairul lil-lażīna āmanū wa kānū yattaqūn(a).

Ва ба дурустӣ, подоши охират барои касоне, ки имон овардаанд ва ҳамеша парҳезгоранд, беҳтар аст.

وَجَاۤءَ اِخْوَةُ يُوْسُفَ فَدَخَلُوْا عَلَيْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ

wa jā'a ikhwatu yūsufa fa dakhalū ‘alaihi fa ‘arafahum wa hum lahū munkirūn(a).

Ва бародарони Юсуф омаданд ва ба (хонаи) ӯ дохил шуданд. (Юсуф) онҳоро шинохт, дар ҳоле ки онҳо ӯро нашинохтанд.

وَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ قَالَ ائْتُوْنِيْ بِاَخٍ لَّكُمْ مِّنْ اَبِيْكُمْ ۚ اَلَا تَرَوْنَ اَنِّيْٓ اُوْفِى الْكَيْلَ وَاَنَا۠ خَيْرُ الْمُنْزِلِيْنَ

wa lammā jahhazahum bijahāzihim qāla'tūnī bi'akhil lakum min abīkum, alā tarauna annī ūfil-kaila wa ana khairul-munzilīn(a).

Ва ҳангоме ки (Юсуф) барои онҳо хӯрок тайёр кард, гуфт: «Бародари худро, ки аз ҳампадари шумост, назди ман биёред. Оё намебинед, ки ман паймонаро комил мегузорам ва беҳтарин мизбон ҳастам?»

فَاِنْ لَّمْ تَأْتُوْنِيْ بِهٖ فَلَا كَيْلَ لَكُمْ عِنْدِيْ وَلَا تَقْرَبُوْنِ

fa illam ta'tūnī bihī falā kaila lakum ‘indī wa lā taqrabūn(i).

Пас, агар онро назди ман наорӣ, дигар аз ман (ғалла) нахоҳӣ гирифт ва ба ман наздик нашав».

قَالُوْا سَنُرَاوِدُ عَنْهُ اَبَاهُ وَاِنَّا لَفٰعِلُوْنَ

qālū sanurāwidu ‘anhu abāhu wa innā lafā‘ilūn(a).

Гуфтанд: «Мо падарашро (барои гирифтани ӯ) розӣ хоҳем кард ва ҳатман ин корро хоҳем кард».

وَقَالَ لِفِتْيٰنِهِ اجْعَلُوْا بِضَاعَتَهُمْ فِيْ رِحَالِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَعْرِفُوْنَهَآ اِذَا انْقَلَبُوْٓا اِلٰٓى اَهْلِهِمْ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa qāla lifityānihij‘alū biḍā‘atahum fī riḥālihim la‘allahum ya‘rifūnahā iżanqalabū ilā ahlihim la‘allahum yarji‘ūn(a).

Ва (Юсуф) ба хизматгоронаш гуфт: «Сармояашонро дар халтаҳояшон биандозед, то бидонанд, ки вақте ба назди хонаводаашон бармегарданд, умед аст, ки бозгарданд».

فَلَمَّا رَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْهِمْ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مُنِعَ مِنَّا الْكَيْلُ فَاَرْسِلْ مَعَنَآ اَخَانَا نَكْتَلْ وَاِنَّا لَهٗ لَحٰفِظُوْنَ

falammā raja‘ū ilā abīhim qālū yā abānā muni‘a minnal-kailu fa arsil ma‘anā akhānā naktal wa innā lahū laḥāfiẓūn(a).

Пас, вақте ки назди падарашон (Яъқуб) баргаштанд, гуфтанд: «Эй падар, мо дигар (ғалла) намегирем (агар бародарамонро бо худ набарем), бародарамонро бо мо бигзор, то чизе бигирем ва ҳатман ӯро нигаҳбонӣ хоҳем кард».

قَالَ هَلْ اٰمَنُكُمْ عَلَيْهِ اِلَّا كَمَآ اَمِنْتُكُمْ عَلٰٓى اَخِيْهِ مِنْ قَبْلُۗ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حٰفِظًا وَّهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla hal āmanukum ‘alaihi illā kamā amintukum ‘alā akhīhi min qabl(u), fallāhu khairun ḥāfiẓaw wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

(Яъқуб) гуфт: «Чӣ гуна ӯро (Буняминро) ба ту супорам, ҳамон тавре ки бародарашро (Юсуфро) пештар ба ту супорида будам?» Пас, Аллоҳ беҳтарин нигаҳбон аст ва Ӯ меҳрубонтарин аз меҳрубонон аст.

وَلَمَّا فَتَحُوْا مَتَاعَهُمْ وَجَدُوْا بِضَاعَتَهُمْ رُدَّتْ اِلَيْهِمْۗ قَالُوْا يٰٓاَبَانَا مَا نَبْغِيْۗ هٰذِهٖ بِضَاعَتُنَا رُدَّتْ اِلَيْنَا وَنَمِيْرُ اَهْلَنَا وَنَحْفَظُ اَخَانَا وَنَزْدَادُ كَيْلَ بَعِيْرٍۗ ذٰلِكَ كَيْلٌ يَّسِيْرٌ

wa lammā fataḥū matā‘ahum wajadū biḍā‘atahum ruddat ilaihim, qālū yā abānā mā nabgī, hāżihī biḍā‘atunā ruddat ilainā wa namīru ahlanā wa naḥfaẓu akhānā wa nazdādu kaila ba‘īr(in), żālika kailuy yasīr(un).

Ва чун бори худро кушоданд, диданд, ки молашон ба онҳо баргардонида шудааст. Гуфтанд: «Эй падар, боз чӣ мехоҳем? Ин молҳои мост, ки ба мо баргардонида шудаанд ва мо метавонем ба хонаводаҳои худ хӯрок диҳем ва аз хешовандонамон нигоҳубин кунем ва ғаллаи иловагӣ ба андозаи бори шутур хоҳем дошт. Ин коре осон аст (барои подшоҳи Миср)».

قَالَ لَنْ اُرْسِلَهٗ مَعَكُمْ حَتّٰى تُؤْتُوْنِ مَوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ لَتَأْتُنَّنِيْ بِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يُّحَاطَ بِكُمْۚ فَلَمَّآ اٰتَوْهُ مَوْثِقَهُمْ قَالَ اللّٰهُ عَلٰى مَا نَقُوْلُ وَكِيْلٌ

qāla lan ursilahū ma‘akum ḥattā tu'tūni mauṡiqam minallāhi lata'tunnanī bihī illā ayyuḥāṭa bikum, falammā ātauhu mauṡiqahum qālallāhu ‘alā mā naqūlu wakīl(un).

(Яъқуб) гуфт: «Ман ӯро бо шумо намефиристам, то он даме, ки ба Худо савганд нахӯред, ки ӯро назди ман бармегардонед, магар ин ки шуморо иҳота кунанд». Вақте ки онҳо савганд ёд карданд, (Яъқуб) гуфт: «Худо бар он чи мегӯем, шоҳид аст».

وَقَالَ يٰبَنِيَّ لَا تَدْخُلُوْا مِنْۢ بَابٍ وَّاحِدٍ وَّادْخُلُوْا مِنْ اَبْوَابٍ مُّتَفَرِّقَةٍۗ وَمَآ اُغْنِيْ عَنْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍۗ اِنِ الْحُكْمُ اِلَّا لِلّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ

wa qāla yā baniyya lā tadkhulū mim bābiw wāḥidiw wadkhulū min abwābim mutafarriqah(tin), wa mā ugnī ‘ankum minallāhi min syai'(in), inil-ḥukmu illā lillāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ‘alaihi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).

Ва (Яъқуб) гуфт: «Эй фарзандони ман! Аз як дарвоза дохил нашавед ва аз дарвозаҳои гуногун дохил нашавед; аммо ман наметавонам шуморо аз (қисми) Худо ҳеҷ чиз муҳофизат кунам. Ин қарор танҳо барои Худост. Ман ба Ӯ таваккал кардам ва касонеро, ки таваккал мекунанд, низ ба Ӯ таваккал мекунам».

وَلَمَّا دَخَلُوْا مِنْ حَيْثُ اَمَرَهُمْ اَبُوْهُمْۗ مَا كَانَ يُغْنِيْ عَنْهُمْ مِّنَ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا حَاجَةً فِيْ نَفْسِ يَعْقُوْبَ قَضٰىهَاۗ وَاِنَّهٗ لَذُوْ عِلْمٍ لِّمَا عَلَّمْنٰهُ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lammā dakhalū min ḥaiṡu amarahum abūhum, mā kāna yugnī ‘anhum minallāhi min syai'in illā ḥājatan fī nafsi ya‘qūba qaḍāhā, wa innahū lażū ‘ilmil limā ‘allamnāhu wa lākinna akṡaran-nāsi lā ya‘lamūn(a).

Ва чун ба фармони падарашон дохил шуданд, (ворид шуданашон) натавонистанд дар баробари фармони Худо истодагарӣ кунанд, (вале ин танҳо хостае буд, ки Яъқуб онро муқаррар карда буд) ва ба дурустӣ ки ӯ донише дошт, зеро Мо ба ӯ омӯхта будем, вале аксари мардум намедонанд.

وَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَخَاهُ قَالَ اِنِّيْٓ اَنَا۠ اَخُوْكَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

wa lammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi akhāhu qāla innī akhūka falā tabta'is bimā kānū ya‘malūn(a).

Вақте ки ба Юсуф дохил шуданд, бародараш (Бунямин)-ро ба ҷои худ гузошт ва (Юсуф) гуфт: «Ман бародари ту ҳастам, аз коре, ки онҳо карданд, ғамгин нашав».

فَلَمَّا جَهَّزَهُمْ بِجَهَازِهِمْ جَعَلَ السِّقَايَةَ فِيْ رَحْلِ اَخِيْهِ ثُمَّ اَذَّنَ مُؤَذِّنٌ اَيَّتُهَا الْعِيْرُ اِنَّكُمْ لَسٰرِقُوْنَ

falammā jahhazahum bijahāzihim ja‘las-siqāyata fī raḥli akhīhi ṡumma ażżana mu'ażżinun ayyatuhal-‘īru innakum lasāriqūn(a).

Пас, вақте ки хӯрок барои онҳо омода шуд, (Юсуф) ҷомро ба халтаи бародараш андохт. Он гоҳ касе фарёд зад: «Эй корвониён, шумо дузд ҳастед».

قَالُوْا وَاَقْبَلُوْا عَلَيْهِمْ مَّاذَا تَفْقِدُوْنَ

qālū wa aqbalū ‘alaihim māżā tafqidūn(a).

Онҳо дар ҳоле ки рӯ ба рӯяшон буданд (ки айбдор мекарданд), пурсиданд: «Шумо чӣ гум кардаед?»

قَالُوْا نَفْقِدُ صُوَاعَ الْمَلِكِ وَلِمَنْ جَاۤءَ بِهٖ حِمْلُ بَعِيْرٍ وَّاَنَا۠ بِهٖ زَعِيْمٌ

qālū nafqidu ṣuwā‘al-maliki wa liman jā'a bihī ḥimlu ba‘īriw wa ana bihī za‘īm(un).

Онҳо ҷавоб доданд: «Мо ҷоми подшоҳро аз даст додем ва ҳар кӣ онро баргардонад, (хӯрокворӣ ба андозаи вазнин) бори шутурро мегирад ва ман ба ин кафолат медиҳам».

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ مَّا جِئْنَا لِنُفْسِدَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كُنَّا سٰرِقِيْنَ

qālū tallāhi laqad ‘alimtum mā ji'tanā linufsida fil-arḍi wa mā kunnā sāriqīn(a).

Онҳо (бародарони Юсуф) ҷавоб доданд: «Қасам ба Худо, шумо медонед, ки мо барои фасод кардан дар ин сарзамин наомадаем ва дузд нестем».

قَالُوْا فَمَا جَزَاۤؤُهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ كٰذِبِيْنَ

qālū famā jazā'uhū in kuntum kāżibīn(a).

Гуфтанд: «Агар дурӯғ гӯӣ, ҷазояш чист?»

قَالُوْا جَزَاۤؤُهٗ مَنْ وُّجِدَ فِيْ رَحْلِهٖ فَهُوَ جَزَاۤؤُهٗ ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ

qālū jazā'uhū maw wujida fī raḥlihī fa huwa jazā'uh(ū), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

Онҳо ҷавоб доданд: «Ҷазо барои касест, ки чизи гумшударо дар халтааш ёбад, пас худаш ҷазои худро мегирад. Мо ситамкоронро чунин ҷазо медиҳем».

فَبَدَاَ بِاَوْعِيَتِهِمْ قَبْلَ وِعَاۤءِ اَخِيْهِ ثُمَّ اسْتَخْرَجَهَا مِنْ وِّعَاۤءِ اَخِيْهِۗ كَذٰلِكَ كِدْنَا لِيُوْسُفَۗ مَا كَانَ لِيَأْخُذَ اَخَاهُ فِيْ دِيْنِ الْمَلِكِ اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۗنَرْفَعُ دَرَجٰتٍ مَّنْ نَّشَاۤءُۗ وَفَوْقَ كُلِّ ذِيْ عِلْمٍ عَلِيْمٌ

fa bada'a bi'au‘iyatihim qabla wi‘ā'i akhīhi ṡummastakhrajahā miw wi‘ā'i akhīh(i), każālika kidnā liyūsuf(a), mā kāna liya'khuża akhāhu fī dīnil-maliki illā ay yasyā'allāh(u), narfa‘u darajātim man nasyā'(u), wa fauqa kulli żī ‘ilmin ‘alīm(un).

Пас, пеш аз халтаи бародараш, ба кофтукови халтаҳои онҳо шурӯъ кард ва сипас ҷоми подшоҳро аз халтаи бародараш берун овард. Мо Юсуфро чунин муваззаф кардем. Ӯ бародарашро мувофиқи қонуни подшоҳ азоб намедод, магар ин ки Худо мехост. Мо ҳар киро хоҳем, дараҷотеро баланд мекунем ва болотар аз ҳар доно касест, ки донотар аст.

۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ

qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).

Гуфтанд: «Агар ӯ дуздӣ карда бошад, пеш аз ин бародараш низ дуздӣ карда буд». Пас, Юсуф (азоб)-ро дар дилаш пинҳон кард ва ба онҳо ошкор накард. Ӯ (дар дилаш) гуфт: «Дар асл, вазъияти шумо бадтар аст ва Худо беҳтар медонад, ки чӣ шарҳ медиҳед».

قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ اِنَّ لَهٗٓ اَبًا شَيْخًا كَبِيْرًا فَخُذْ اَحَدَنَا مَكَانَهٗ ۚاِنَّا نَرٰىكَ مِنَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū yā ayyuhal-‘azīzu inna lahū aban syaikhan kabīran fa khuż aḥadanā makānah(ū), innā narāka minal-muḥsinīn(a).

Гуфтанд: «Эй Азиз, ӯ падари пиронсоле дорад, пас яке аз моро ба ҷои он бигир, ба дурустӣ ки мебинем, ки ту аз некӯкорон ҳастӣ».

قَالَ مَعَاذَ اللّٰهِ اَنْ نَّأْخُذَ اِلَّا مَنْ وَّجَدْنَا مَتَاعَنَا عِنْدَهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّظٰلِمُوْنَ ࣖ

qāla ma‘āżallāhi an na'khuża illā maw wajadnā matā‘anā ‘indah(ū), innā iżal laẓālimūn(a).

Юсуф гуфт: «Аз Аллоҳ паноҳ мехоҳам, ки (касеро) боздошт накунам, ба ҷуз касе, ки моли худро бо ӯ ёфтаем, агар чунин кунем, мо ситамкорем».

فَلَمَّا اسْتَيْـَٔسُوْا مِنْهُ خَلَصُوْا نَجِيًّاۗ قَالَ كَبِيْرُهُمْ اَلَمْ تَعْلَمُوْٓا اَنَّ اَبَاكُمْ قَدْ اَخَذَ عَلَيْكُمْ مَّوْثِقًا مِّنَ اللّٰهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُّمْ فِيْ يُوْسُفَ فَلَنْ اَبْرَحَ الْاَرْضَ حَتّٰى يَأْذَنَ لِيْٓ اَبِيْٓ اَوْ يَحْكُمَ اللّٰهُ لِيْۚ وَهُوَ خَيْرُ الْحٰكِمِيْنَ

falammastai'asū minhu khalaṣū najiyyā(n), qāla kabīruhum alam ta‘lamū anna abākum qad akhaża ‘alaikum mauṡiqam minallāhi wa min qablu mā farrattum fī yūsufa falan abraḥal-arḍa ḥattā ya'żana lī abī au yaḥkumallāhu lī, wa huwa khairul-ḥākimīn(a).

Пас, вақте ки аз қарори Юсуф ноумед шуданд, ба сӯҳбати пинҳонӣ баргаштанд ва бо ҳамдигар пичиррос заданд. Бузургтарини онҳо гуфт: «Оё намедонед, ки падаратон аз шумо ба номи Худо паймон гирифтааст ва шумо пеш аз ин Юсуфро фаромӯш карда будед? Пас, ман аз ин сарзамин (Миср) берун намеравам, то он даме, ки падарам ба ман иҷозат диҳад (баргардад) ё Худо барои ман ҳукм накунад. Ва Ӯ беҳтарин доварон аст».

اِرْجِعُوْٓا اِلٰٓى اَبِيْكُمْ فَقُوْلُوْا يٰٓاَبَانَآ اِنَّ ابْنَكَ سَرَقَۚ وَمَا شَهِدْنَآ اِلَّا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حٰفِظِيْنَ

irji‘ū ilā abīkum fa qūlū yā abānā innabnaka saraq(a), wa mā syahidnā illā bimā ‘alimnā wa mā kunnā lil-gaibi ḥāfiẓīn(a).

Назди падарат баргард ва бигӯ: «Эй падар! Ба дурустӣ, писарат дуздӣ кардааст ва мо танҳо он чиро, ки медонем, дидаем ва намедонем, ки пушти он чӣ аст».

وَسْـَٔلِ الْقَرْيَةَ الَّتِيْ كُنَّا فِيْهَا وَالْعِيْرَ الَّتِيْٓ اَقْبَلْنَا فِيْهَاۗ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ

was'alil-qaryatal-latī kunnā fīhā wal-‘īral-latī aqbalnā fīhā, wa innā laṣādiqūn(a).

Ва аз (сокинони) сарзамине, ки мо дар он ҷо ҳастем ва аз корвоне, ки бо мо омада буд, бипурс, ки мо мардуми дуруст ҳастем».

قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَنِيْ بِهِمْ جَمِيْعًاۗ اِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), ‘asallāhu ay ya'tiyanī bihim jamī‘ā(n), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

Ӯ (Яъқуб) гуфт: «Дар асл, ту танҳо касе ҳастӣ, ки корҳои нек (бад)-ро мебинӣ. Пас (сабри ман) сабри нек аст. Умедворам, ки Аллоҳ ҳамаи онҳоро назди ман биёрад. Дар ҳақиқат, Ӯ доно ва ҳаким аст».

وَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰٓاَسَفٰى عَلٰى يُوْسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنٰهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيْمٌ

wa tawallā ‘anhum wa qāla yā asafā ‘alā yūsufa wabyaḍḍat ‘aināhu minal-ḥuzni fa huwa kaẓīm(un).

Ва (Яъқуб) аз онҳо (фарзандонаш) рӯй гардонд ва гуфт: «Эй вой бар Юсуф!» Ва чашмонаш аз андӯҳ сафед шуданд. Ӯ хомӯш монд ва хашми худро (нисбат ба фарзандонаш) пинҳон кард.

قَالُوْا تَاللّٰهِ تَفْتَؤُا تَذْكُرُ يُوْسُفَ حَتّٰى تَكُوْنَ حَرَضًا اَوْ تَكُوْنَ مِنَ الْهٰلِكِيْنَ

qālū tallāhi tafta'u tażkuru yūsufa ḥattā takūna ḥaraḍan au takūna minal-hālikīn(a).

Гуфтанд: «Қасам ба Худо, ту аз ёд кардани Юсуф даст намекашӣ, то он даме ки ба бемории ҷиддӣ гирифтор шавӣ ё аз ҷумлаи ҳалокшудагон бошӣ».

قَالَ اِنَّمَآ اَشْكُوْا بَثِّيْ وَحُزْنِيْٓ اِلَى اللّٰهِ وَاَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

qāla innamā asykū baṡṡī wa ḥuznī ilallāhi wa a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

(Яъқуб) гуфт: «Ман танҳо аз андӯҳу ғами худ ба Худо шикоят мекунам ва аз Худо он чиро медонам, ки шумо намедонед».

يٰبَنِيَّ اذْهَبُوْا فَتَحَسَّسُوْا مِنْ يُّوْسُفَ وَاَخِيْهِ وَلَا تَا۟يْـَٔسُوْا مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يَا۟يْـَٔسُ مِنْ رَّوْحِ اللّٰهِ اِلَّا الْقَوْمُ الْكٰفِرُوْنَ

yā baniyyażhabū fa taḥassasū miy yūsufa wa akhīhi wa lā tai'asū mir rauḥillāh(i), innahū lā yai'asu mir rauḥillāhi illal-qaumul-kāfirūn(a).

Эй фарзандони ман, биравед, аз Юсуф ва бародаронаш (хабар) биҷӯед ва аз раҳмати Худо ноумед нашавед. Зеро касоне, ки аз раҳмати Худо ноумед мешаванд, танҳо кофиронанд».

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلَيْهِ قَالُوْا يٰٓاَيُّهَا الْعَزِيْزُ مَسَّنَا وَاَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُّزْجٰىةٍ فَاَوْفِ لَنَا الْكَيْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَيْنَاۗ اِنَّ اللّٰهَ يَجْزِى الْمُتَصَدِّقِيْنَ

falammā dakhalū ‘alaihi qālū yā ayyuhal-‘azīzu massanā wa ahlanaḍ-ḍurru wa ji'nā bibiḍā‘atim muzjātin fa aufi lanal-kaila wa taṣaddaq ‘alainā, innallāha yajzil-mutaṣaddiqīn(a).

Вақте ки ба Юсуф даромаданд, гуфтанд: «Эй Азиз, мо ва аҳли хонаводаамон ба мушкилот дучор шудем ва бо чизҳои бефоида омадем, пас, миқдори ғаллаи моро пур кун ва ба мо садақа деҳ. Албатта, Худо садақадиҳандагонро подош медиҳад».

قَالَ هَلْ عَلِمْتُمْ مَّا فَعَلْتُمْ بِيُوْسُفَ وَاَخِيْهِ اِذْ اَنْتُمْ جٰهِلُوْنَ

qāla hal ‘alimtum mā fa‘altum biyūsufa wa akhīhi iż antum jāhilūn(a).

Ӯ (Юсуф) гуфт: «Оё медонед, ки бо Юсуф ва бародараш чӣ кор кардед, зеро оқибати амалҳои худро нафаҳмидед?»

قَالُوْٓا ءَاِنَّكَ لَاَنْتَ يُوْسُفُۗ قَالَ اَنَا۠ يُوْسُفُ وَهٰذَآ اَخِيْ قَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَيْنَاۗ اِنَّهٗ مَنْ يَّتَّقِ وَيَصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

qālū a'innaka la'anta yūsuf(u), qāla ana yūsufu wa hāżā akhī qad mannallāhu ‘alainā, innahū may yataqqi wa yaṣbir fa innallāha lā yuḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

Гуфтанд: «Оё ту дар ҳақиқат Юсуф ҳастӣ?» (Юсуф) ҷавоб дод: «Ман Юсуф ҳастам ва ин бародари ман аст. Ба дурустӣ, ки Худо ба мо неъмати Худро ато кардааст. Ба дурустӣ, ки ҳар кӣ парҳезгор ва сабр кунад, пас, Худо подоши некӯкоронро зоеъ намекунад».

قَالُوْا تَاللّٰهِ لَقَدْ اٰثَرَكَ اللّٰهُ عَلَيْنَا وَاِنْ كُنَّا لَخٰطِـِٕيْنَ

qālū tallāhi laqad āṡarakallāhu ‘alainā wa in kunnā lakhāṭi'īn(a).

Гуфтанд: «Ба Худо савганд, ки Худо туро бар мо бартарӣ додааст ва мо гунаҳкорем».

قَالَ لَا تَثْرِيْبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَۗ يَغْفِرُ اللّٰهُ لَكُمْ ۖوَهُوَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ

qāla lā taṡrība ‘alaikumul-yaum(a), wa yagfirullāhu lakum, wa huwa arḥamur-rāḥimīn(a).

Юсуф гуфт: «Имрӯз бар шумо тӯҳмате нест, Худо шуморо бибахшад ва Ӯ меҳрубонтарини меҳрубонон аст».

اِذْهَبُوْا بِقَمِيْصِيْ هٰذَا فَاَلْقُوْهُ عَلٰى وَجْهِ اَبِيْ يَأْتِ بَصِيْرًا ۚوَأْتُوْنِيْ بِاَهْلِكُمْ اَجْمَعِيْنَ ࣖ

iżhabū biqamīṣī hāżā fa alqūhu ‘alā wajhi abī ya'ti baṣīrā(n), wa'tūnī bi'ahlikum ajma‘īn(a).

Рав, ин либоси маро гир ва ба рӯи падарам пок кун, ва ӯ боз бино мешавад; ва тамоми оилаатонро назди ман биёред».

وَلَمَّا فَصَلَتِ الْعِيْرُ قَالَ اَبُوْهُمْ اِنِّيْ لَاَجِدُ رِيْحَ يُوْسُفَ لَوْلَآ اَنْ تُفَنِّدُوْنِ

wa lammā faṣalatil-‘īru qāla abūhum innī la'ajidu rīḥa yūsufa lau lā an tufannidūn(i).

Ва чун корвон (аз сарзамини Миср) рафт, падарашон гуфт: «Агар маро ба заъфи ақл намеандохтед, албатта, бӯи Юсуфро ҳис мекардам».

قَالُوْا تَاللّٰهِ اِنَّكَ لَفِيْ ضَلٰلِكَ الْقَدِيْمِ

qālū tallāhi innaka lafī ḍalālikal-qadīm(i).

Онҳо (аҳли хонаводааш) гуфтанд: «Қасам ба Худо, шумо ҳанӯз дар хатоҳои қаблии худ ҳастед».

فَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَ الْبَشِيْرُ اَلْقٰىهُ عَلٰى وَجْهِهٖ فَارْتَدَّ بَصِيْرًاۗ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْۙ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مِنَ اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

falammā an jā'al-basyīru alqāhu ‘alā wajihihī fartadda baṣīrā(n), qāla alam aqul lakum, innī a‘lamu minallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

Пас, вақте ки муждадиҳанда омад, (либосро) ба рӯи худ (Яъқуб) пок кард ва бино шуд. (Яъқуб) гуфт: «Оё ба шумо нагуфтам, ки ман аз Худо он чиро медонам, ки шумо намедонед?»

قَالُوْا يٰٓاَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوْبَنَآ اِنَّا كُنَّا خٰطِـِٕيْنَ

qālū yā abānastagfir lanā żunūbanā innā kunnā khāṭi'īn(a).

Гуфтанд: «Эй падар, барои гуноҳони мо омурзиш бихоҳ, ки мо гунаҳкорем».

قَالَ سَوْفَ اَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيْ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْغَفُوْرُ الرَّحِيْمُ

qāla saufa astagfiru lakum rabbī, innahū huwal-gafūrur-raḥīm(u).

(Яъқуб) гуфт: «Аз Парвардигорам барои шумо омурзиш хоҳам хост, ки Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст».

فَلَمَّا دَخَلُوْا عَلٰى يُوْسُفَ اٰوٰٓى اِلَيْهِ اَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوْا مِصْرَ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ اٰمِنِيْنَ ۗ

falammā dakhalū ‘alā yūsufa āwā ilaihi abawaihi wa qāladkhulū miṣra in syā'allāhu āminīn(a).

Пас, вақте ки онҳо ба Юсуф дохил шуданд, падару модарашро ба оғӯш гирифт (ва ҷой омода кард) ва гуфт: «Ба хости Худо, бо эминӣ ба сарзамини Миср ворид шавед».

وَرَفَعَ اَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوْا لَهٗ سُجَّدًاۚ وَقَالَ يٰٓاَبَتِ هٰذَا تَأْوِيْلُ رُءْيَايَ مِنْ قَبْلُ ۖقَدْ جَعَلَهَا رَبِّيْ حَقًّاۗ وَقَدْ اَحْسَنَ بِيْٓ اِذْ اَخْرَجَنِيْ مِنَ السِّجْنِ وَجَاۤءَ بِكُمْ مِّنَ الْبَدْوِ مِنْۢ بَعْدِ اَنْ نَّزَغَ الشَّيْطٰنُ بَيْنِيْ وَبَيْنَ اِخْوَتِيْۗ اِنَّ رَبِّيْ لَطِيْفٌ لِّمَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

wa rafa‘a abawaihi ‘alal-‘arsyi wa kharrū lahū sujjadā(n), wa qāla yā abati hāżā ta'wīlu ru'yāya min qabl(u), qad ja‘alahā rabbī ḥaqqā(n), wa qad aḥsana bī iż akhrajanī minas-sijni wa jā'a bikum minal-badwi mim ba‘di an nazagasy-syaiṭānu bainī wa baina ikhwatī, inna rabbī laṭīful limā yasyā'(u), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).

Ва падару модарашро бар тахт бардошт. Ва ҳама ба ӯ (Юсуф) саҷда карданд. Ва (Юсуф) гуфт: «Эй падар, ин таъбири хоби қаблии ман аст. Ва Парвардигори ман онро амалӣ гардонид. Парвардигори ман ба ман некӣ кард, вақте ки маро аз зиндон озод кард ва туро аз деҳа берун овард, пас аз он ки Шайтон (робитаи) байни ман ва бародаронамро вайрон кард. Албатта, Парвардигори ман дар ҳар коре, ки хоҳад, нарм аст. Албатта, Ӯ доно ва ҳаким аст.

۞ رَبِّ قَدْ اٰتَيْتَنِيْ مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِيْ مِنْ تَأْوِيْلِ الْاَحَادِيْثِۚ فَاطِرَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَنْتَ وَلِيّٖ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِۚ تَوَفَّنِيْ مُسْلِمًا وَّاَلْحِقْنِيْ بِالصّٰلِحِيْنَ

rabbi qad ātaitanī minal-mulki wa ‘allamtanī min ta'wīlil-aḥādīṡ(i), fāṭiras-samāwāti wal-arḍ(i), anta waliyyī fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), tawaffanī muslimaw wa alḥiqnī biṣ-ṣāliḥīn(a).

Парвардигоро, Ту ба ман қудрате ато кардӣ ва таъбири хобҳоро ба ман омӯхтӣ. (Эй Парвардигоро) Офаринандаи осмонҳо ва замин, Ту дар ин дунё ва охират нигаҳбони ман ҳастӣ, маро мусалмон бимирон ва маро ба солеҳон ҳамроҳ кун.

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهِ اِلَيْكَۚ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ اِذْ اَجْمَعُوْٓا اَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُوْنَ

Żālika min ambā'il-gaibi nūḥīhi ilaik(a), wa mā kunta ladaihim iż ajma‘ū amrahum wa hum yamkurūn(a).

Инҳо аз хабарҳои ғайбӣ ҳастанд, ки Мо ба ту (эй Муҳаммад) ваҳй кардем, ҳарчанд ту дар паҳлӯи онҳо набудӣ, вақте ки онҳо ҳилае барои андохтани Юсуф ба чоҳ карданд.

وَمَآ اَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِيْنَ

wa mā akṡarun-nāsi wa lau ḥaraṣta bimu'minīn(a).

Ва аксари одамон ҳатто агар шумо дар ҳақиқат хоҳед ҳам бовар намекунанд.

وَمَا تَسْـَٔلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ

wa mā tas'aluhum ‘alaihi min ajr(in), in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

Ва шумо аз онҳо дар ивази (даъвати) худ чизе намепурсед, зеро ин (даъват) таълимотест барои тамоми ҷаҳон.

وَكَاَيِّنْ مِّنْ اٰيَةٍ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ يَمُرُّوْنَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ka'ayyim min āyatin fis-samāwāti wal-arḍi yamurrūna ‘alaihā wa hum ‘anhā mu‘rḍūn(a).

Ва чӣ бисёр нишонаҳо (аз бузургии Аллоҳ) дар осмонҳо ва замин буданд, ки аз онҳо гузашт, вале аз онҳо рӯй гардониданд.

وَمَا يُؤْمِنُ اَكْثَرُهُمْ بِاللّٰهِ اِلَّا وَهُمْ مُّشْرِكُوْنَ

wa mā yu'minu akṡaruhum billāhi illā wa hum musyrikūn(a).

Ва аксари онҳо ба Худо имон намеоранд, балки барои Ӯ шарик месозанд.

اَفَاَمِنُوْٓا اَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِّنْ عَذَابِ اللّٰهِ اَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

afa aminū an ta'tiyahum gāsyiyatum min ‘ażābillāhi au ta'tiyahumus-sā‘atu bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

Оё онҳо аз фаро расидани азоби Худо, ки онҳоро фаро мегирад, ё аз фаро расидани ногаҳонии қиёмат, дар ҳоле ки бехабаранд, эмин ҳастанд?

قُلْ هٰذِهٖ سَبِيْلِيْٓ اَدْعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ ۗعَلٰى بَصِيْرَةٍ اَنَا۠ وَمَنِ اتَّبَعَنِيْ ۗوَسُبْحٰنَ اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

qul hāżihī sabīlī ad‘ū ilallāh(i), ‘alā baṣīratin ana wa manittaba‘anī, wa subḥānallāhi wa mā ana minal-musyrikīn(a).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ин роҳи ман аст. Ман ва пайравони ман бо итминон ба сӯи Аллоҳ даъват мекунам. Пок аст Аллоҳ ва ман аз мушрикон нестам».

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).

Ва Мо пеш аз ту, эй Муҳаммад, нафиристодем, магар марде, ки ба ӯ ваҳй дар миёни мардуми замин додем. Оё онҳо дар замин сайр накарданд ва надиданд, ки бо касоне, ки пеш аз онҳо буданд (ки паёмбарро дурӯғ мегуфтанд), чӣ шуд. Ва дар ҳақиқат, сарзамини охират барои парҳезгорон беҳтар аст. Оё намефаҳмед?

حَتّٰٓى اِذَا اسْتَيْـَٔسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوْا جَاۤءَهُمْ نَصْرُنَاۙ فَنُجِّيَ مَنْ نَّشَاۤءُ ۗوَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ

Ḥattā iżastai'asar-rusulu wa ẓannū annahum qad kużibū jā'ahum naṣrunā, fa nujjiya man nasyā'(u), wa lā yuraddu ba'sunā ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).

Пас, вақте ки паёмбарон дигар умед надоранд (аз имони қавми худ) ва бовар надоранд, ки ба онҳо дурӯғ гуфтаанд, онҳо (паёмбарон) ба ёрии Мо меоянд ва он гоҳ аз ҷониби ҳар касе, ки мо хоҳем, наҷот дода мешаванд. Ва азоби мо аз гунаҳкорон рад карда намешавад.

لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ

laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).

Дар қиссаҳои онҳо барои мардуме, ки хирад доранд, пандест. (Қуръон) қиссаи сохта нест, балки китобҳои қаблиро тасдиқ мекунад, ҳама чизро шарҳ медиҳад ва барои мӯъминон роҳнамоӣ ва раҳмат аст.