Q.S Ал-Исро (اَلْإِسْرَاء) - 111 Шумораи оятҳо

سُبْحٰنَ الَّذِيْٓ اَسْرٰى بِعَبْدِهٖ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ اِلَى الْمَسْجِدِ الْاَقْصَا الَّذِيْ بٰرَكْنَا حَوْلَهٗ لِنُرِيَهٗ مِنْ اٰيٰتِنَاۗ اِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْبَصِيْرُ

subḥānal-lażī asrā bi‘abdihī lailam minal-masjidil ḥarāmi ilal-masjidil-aqṣal-lażī bāraknā ḥaulahū linuriyahū min āyātinā, innahū huwas-samī‘ul-baṣīr(u).

Пок аст Худой, ки бандаи Худ (Муҳаммад)-ро шабона аз Масҷиди Ҳарам ба Масҷиди Ақсо, ки дар атрофи он баракат додаем, бурд, то баъзе аз нишонаҳои худро ба ӯ нишон диҳем, зеро Ӯ шунаво ва бино аст.

وَاٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَجَعَلْنٰهُ هُدًى لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَلَّا تَتَّخِذُوْا مِنْ دُوْنِيْ وَكِيْلًاۗ

wa ātainā mūsal-kitāba wa ja‘alnāhu hudal libanī isrā'īla allā tattakhiżū min dūnī wakīlā(n).

Ва ба Мусо китоб (Таврот) додем ва онро роҳнамо барои Банӣ Исроил гардонидем (бо ин ки): «Ғайр аз Ман сарпарасте нагиред».

ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۗ اِنَّهٗ كَانَ عَبْدًا شَكُوْرًا

Żurriyyata man ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), innahū kāna ‘abdan syakūrā(n).

(Эй фарзандони) касоне, ки бо Нӯҳ онҳоро овардем, ба дурустӣ ки ӯ (Нӯҳ) бандае буд, ки сипосгузор буд».

وَقَضَيْنَآ اِلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ فِى الْكِتٰبِ لَتُفْسِدُنَّ فِى الْاَرْضِ مَرَّتَيْنِ وَلَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيْرًا

wa qaḍainā ilā banī isrā'īla fil-kitābi latufsidunna fil-arḍi marrataini wa lata‘lunna ‘uluwwan kabīrā(n).

Ва мо дар китоб бар банӣ-Исроил ҳукм кардем, ки шумо ду маротиба дар ин замин фасод хоҳед кард ва ҳатман ба такаббури бузурге фахр хоҳед кард.

فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ اُوْلٰىهُمَا بَعَثْنَا عَلَيْكُمْ عِبَادًا لَّنَآ اُولِيْ بَأْسٍ شَدِيْدٍ فَجَاسُوْا خِلٰلَ الدِّيَارِۗ وَكَانَ وَعْدًا مَّفْعُوْلًا

fa iżā jā'a wa‘du ūlāhumā ba‘aṡnā ‘alaikum ‘ibādal lanā ulī ba'sin syadīdin fa jāsū khilālad-diyār(i), wa kāna wa‘dam maf‘ūlā(n).

Пас, вақте ки вақти ҷазои аввалини он ду (гуноҳ) фаро расид, бандагони бузурги худро назди ту овардем, онҳо дар деҳот шитоб карданд ва ин қарорест, ки ҳатман амалӣ хоҳад шуд.

ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَاَمْدَدْنٰكُمْ بِاَمْوَالٍ وَّبَنِيْنَ وَجَعَلْنٰكُمْ اَكْثَرَ نَفِيْرًا

Ṡumma radadnā lakumul-karrata ‘alaihim wa amdadnākum bi'amwāliw wa banīna wa ja‘alnākum akṡara nafīrā(n).

Сипас, ба шумо навбати шикаст додани онҳоро додем, шуморо бо молу фарзандон ёрӣ додем ва шуморо гурӯҳе бузургтар сохтем.

اِنْ اَحْسَنْتُمْ اَحْسَنْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ ۗوَاِنْ اَسَأْتُمْ فَلَهَاۗ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ لِيَسٗۤـُٔوْا وُجُوْهَكُمْ وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوْهُ اَوَّلَ مَرَّةٍ وَّلِيُتَبِّرُوْا مَا عَلَوْا تَتْبِيْرًا

in aḥsantum aḥsantum li'anfusikum, wa in asa'tum fa lahā, fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati liyasū'ū wujūhakum wa liyadkhulal-masjida kamā dakhalūhu awwala marratiw wa liyutabbirū mā ‘alau tatbīrā(n).

Агар некӣ кунед, барои худатон некӣ мекунед. Ва агар бадӣ кунед, барои худатон аст. Вақте ки азоби дуюм фаро мерасад, (душманони шуморо бармехезонем), то чеҳраҳои шуморо хор кунанд ва онҳо ба масҷид (Масҷиди Ақсо) ҳамон тавре ки бори аввал ворид шуданд, медароянд ва ҳар чизеро, ки метавонанд, нобуд мекунанд.

عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يَّرْحَمَكُمْۚ وَاِنْ عُدْتُّمْ عُدْنَاۘ وَجَعَلْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ حَصِيْرًا

‘asā rabbukum ay yarḥamakum, wa in ‘uttum ‘udnā, wa ja‘alnā jahannama lil-kāfirīna ḥaṣīrā(n).

Парвардигоратон бар шумо раҳмат оварад; агар баргардед (бадкорӣ кунед), Мо бозмегардем (ҷазои шуморо медиҳем). Ва Мо ҷаҳаннамро зиндони кофирон қарор додем.

اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ

inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).

Ба дурустӣ, ки ин Қуръон ба роҳи росттарин (роҳ) ҳидоят мекунад ва ба мӯъминоне, ки корҳои шоиста мекунанд, башорат медиҳад, ки мукофоти бузурге ба даст хоҳанд овард.

وَّاَنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ اَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابًا اَلِيْمًا ࣖ

wa annal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati a‘tadnā lahum ‘ażāban alīmā(n).

Ва барои касоне, ки ба охират имон надоранд, азобе дарднок барои онҳо омода кардаем.

وَيَدْعُ الْاِنْسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاۤءَهٗ بِالْخَيْرِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ عَجُوْلًا

wa yad‘ul-insānu bisy-syarri du‘ā'ahū bil-khair(i), wa kānal-insānu ‘ajūlā(n).

Ва инсон (аксар вақт) ба дуъои бадӣ мекунад, чунон ки (одатан) ба дуъои хайрӣ мекунад. Ва ба дурустӣ ки инсонҳо шитобкоранд.

وَجَعَلْنَا الَّيْلَ وَالنَّهَارَ اٰيَتَيْنِ فَمَحَوْنَآ اٰيَةَ الَّيْلِ وَجَعَلْنَآ اٰيَةَ النَّهَارِ مُبْصِرَةً لِّتَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلِتَعْلَمُوْا عَدَدَ السِّنِيْنَ وَالْحِسَابَۗ وَكُلَّ شَيْءٍ فَصَّلْنٰهُ تَفْصِيْلًا

wa ja‘alnal-laila wan-nahāra āyataini fa maḥaunā āyatal-laili wa ja‘alnā āyatan-nahāri mubṣiratal litabtagū faḍlam mir rabbikum wa lita‘lamū ‘adadas-sinīna wal-ḥisāb(a), wa kulla syai'in faṣṣalnāhu tafṣīlā(n).

Ва шабу рӯзро ду нишона (аз бузургии худ) қарор додем, сипас нишонаи шабро аз байн бурдем ва нишонаи рӯзро равшан сохтем, то аз Парвардигоратон бахшоиш биҷӯед ва шумори солҳо ва ҳисоби вақтро бидонед. Ва ҳама чизро ба таври равшан баён кардем.

وَكُلَّ اِنْسَانٍ اَلْزَمْنٰهُ طٰۤىِٕرَهٗ فِيْ عُنُقِهٖۗ وَنُخْرِجُ لَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ كِتٰبًا يَّلْقٰىهُ مَنْشُوْرًا

wa kulla insānin alzamnāhu ṭā'irahū fī ‘unuqih(ī), wa nukhriju lahū yaumal-qiyāmati kitābay yalqāhu mansyūrā(n).

Ва Мо барои ҳар инсоне (номае аз аъмоли) ӯро бар гарданаш овехтаем ва дар рӯзи қиёмат барои ӯ китоби кушода берун меорем.

اِقْرَأْ كِتٰبَكَۗ كَفٰى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيْبًاۗ

iqra' kitābak(a), kafā binafsikal-yauma ‘alaika ḥasībā(n).

«Китоби худро бихонед, имрӯз худатон барои ҳисобгарӣ бар худ кофӣ ҳастед».

مَنِ اهْتَدٰى فَاِنَّمَا يَهْتَدِيْ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ ضَلَّ فَاِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَاۗ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِّزْرَ اُخْرٰىۗ وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِيْنَ حَتّٰى نَبْعَثَ رَسُوْلًا

manihtadā fa innamā yahtadī linafsih(ī), wa man ḍalla fa innamā yaḍillu ‘alaihā, wa lā taziru wāziratuw wizra ukhrā, wa mā kunnā mu‘ażżibīna ḥattā nab‘aṡa rasūlā(n).

Ҳар кӣ мувофиқи ҳидояти (Худо) амал кунад, пас, ин барои худи ӯст ва ҳар кӣ гумроҳ шавад, зиёнаш барои ӯст. Ва гунаҳкоре гуноҳони дигареро бар дӯш намегирад, вале мо ӯро азоб намедиҳем, то он даме, ки паёмбаре нафиристем.

وَاِذَآ اَرَدْنَآ اَنْ نُّهْلِكَ قَرْيَةً اَمَرْنَا مُتْرَفِيْهَا فَفَسَقُوْا فِيْهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنٰهَا تَدْمِيْرًا

wa iżā aradnā an nuhlika qaryatan amarnā mutrafīhā fa fasaqū fīhā fa ḥaqqa ‘alaihal-qaulu fa dammarnāhā tadmīrā(n).

Ва агар Мо хоҳем, ки як сарзаминро нобуд кунем, пас ба мардуме, ки дар он сарзамин бо неъмат зиндагӣ мекунанд, амр мекунем (итоъати Аллоҳро), аммо агар дар он сарзамин нофармонӣ кунанд, суханони (ҷазои) Мо бар онҳо татбиқ мешаванд, пас Мо (он сарзаминро) комилан нобуд хоҳем кард.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْۢ بَعْدِ نُوْحٍۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ بِذُنُوْبِ عِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

wa kam ahlaknā minal-qurūni mim ba‘di nūḥ(in), wa kafā birabbika biżunūbi ‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

Ва чӣ бисёр қавмҳоро баъд аз Нӯҳ ҳалок кардем ва Парвардигори ту, ки донои гуноҳони бандагонаш аст, кофист.

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْعَاجِلَةَ عَجَّلْنَا لَهٗ فِيْهَا مَا نَشَاۤءُ لِمَنْ نُّرِيْدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهٗ جَهَنَّمَۚ يَصْلٰىهَا مَذْمُوْمًا مَّدْحُوْرًا

man kāna yurīdul-‘ājilata ‘ajjalnā lahū fīhā mā nasyā'u liman nurīdu ṡumma ja‘alnā lahū jahannam(a), yaṣlāhā mażmūmam madḥūrā(n).

Ҳар кас ин дунёро хоҳад, дар ин дунё он чиро, ки барои ҳар касе, ки хоҳем, хоҳем, зудтар барои ӯ медиҳем. Сипас, барои ӯ (дар охират) ҷаҳаннамро омода кардем, то хору зор ва рондашуда ба он дарояд.

وَمَنْ اَرَادَ الْاٰخِرَةَ وَسَعٰى لَهَا سَعْيَهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَاُولٰۤىِٕكَ كَانَ سَعْيُهُمْ مَّشْكُوْرًا

wa man arādal-ākhirata wa sa‘ā lahā sa‘yahā wa huwa mu'minun fa ulā'ika kāna sa‘yuhum masykūrā(n).

Ва ҳар кӣ орзуи охиратро кунад ва ба сӯи он саъй кунад, дар ҳоле ки имон дорад, пас инҳо касоне ҳастанд, ки саъйҳои онҳо подоши хубе хоҳанд дошт.

كُلًّا نُّمِدُّ هٰٓؤُلَاۤءِ وَهٰٓؤُلَاۤءِ مِنْ عَطَاۤءِ رَبِّكَ ۗوَمَا كَانَ عَطَاۤءُ رَبِّكَ مَحْظُوْرًا

kullan numiddu hā'ulā'i wa hā'ulā'i min ‘aṭā'i rabbik(a), wa mā kāna ‘aṭā'u rabbika maḥẓūrā(n).

Ҳар як (гурӯҳе), хоҳ ин (гурӯҳе) (ки дунёро мехоҳад) ва хоҳ он (гурӯҳе) (ки охиратро мехоҳад), аз фазли Парвардигорат кӯмак мекунем ва фазли Парвардигоратро бознадорем.

اُنْظُرْ كَيْفَ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۗ وَلَلْاٰخِرَةُ اَكْبَرُ دَرَجٰتٍ وَّاَكْبَرُ تَفْضِيْلًا

unẓur kaifa faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), wa lal-ākhiratu akbaru darajātiw wa akbaru tafḍīlā(n).

Бингар, ки чӣ гуна баъзе аз онҳоро бар баъзеи дигар бартарӣ додаем ва охират аз ҷиҳати мартаба баландтар ва аз ҷиҳати фазилат бузургтар аст.

لَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوْمًا مَّخْذُوْلًا ࣖ

lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa taq‘uda mażmūmam makhżūlā(n).

Ғайри Аллоҳ худоёни дигареро наофар, вагарна хор ва зиллатзада хоҳӣ шуд.

۞ وَقَضٰى رَبُّكَ اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّآ اِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسٰنًاۗ اِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ اَحَدُهُمَآ اَوْ كِلٰهُمَا فَلَا تَقُلْ لَّهُمَآ اُفٍّ وَّلَا تَنْهَرْهُمَا وَقُلْ لَّهُمَا قَوْلًا كَرِيْمًا

wa qaḍā rabbuka allā ta‘budū illā iyyāhu wa bil-wālidaini iḥsānā(n), immā yabluganna ‘indakal-kibara aḥaduhumā au kilāhumā falā taqul lahumā uffiw wa lā tanhar humā wa qul lahumā qaulan karīmā(n).

Ва Парвардигорат ба шумо фармон додааст, ки ҷуз Ӯро напарастед ва ба падару модар некӣ кунед. Агар яке аз онҳо ё ҳардуи онҳо ба пирӣ бирасад ва зери назорати шумо бошад, пас ҳаргиз ба онҳо калимаи "оҳ" магӯед ва ба онҳо бонг мазанед ва ба онҳо сухани нек бигӯед.

وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ

wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).

Ва бо меҳрубонии бузурге ба ҳардуи онҳо фурӯтанӣ кун ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, ҳардуи онҳоро дӯст дор, чунон ки онҳо дар хурдӣ ба ман таълим додаанд».

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا فِيْ نُفُوْسِكُمْ ۗاِنْ تَكُوْنُوْا صٰلِحِيْنَ فَاِنَّهٗ كَانَ لِلْاَوَّابِيْنَ غَفُوْرًا

rabbukum a‘lamu bimā fī nufūsikum, in takūnū ṣāliḥīna fa innahū kāna lil-awwābīna gafūrā(n).

Парвардигорат аз ҳама беҳтар медонад, ки дар дилат чӣ ҳаст; Агар ту инсони хуб бошӣ, пас Ӯ барои тавбакунандагон омурзанда аст.

وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا

wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).

Ва ҳаққи хешовандон ва мискинон ва мусофиронро бипардозед ва (моли худро) ба беҳуда сарф накунед.

اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا

innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).

Ба ростӣ, исрофкорон бародарони шайтонанд ва шайтон ба Парвардигораш кофир аст.

وَاِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاۤءَ رَحْمَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ تَرْجُوْهَا فَقُلْ لَّهُمْ قَوْلًا مَّيْسُوْرًا

wa immā tu‘riḍanna ‘anhumubtigā'a raḥmatim mir rabbika tarjūhā faqul lahum qaulam maisūrā(n).

Ва агар барои ба даст овардани раҳмати Парвардигорат, ки умед дорӣ, аз онҳо рӯй гардонӣ, пас бо онҳо сухани нарм бигӯ.

وَلَا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُوْلَةً اِلٰى عُنُقِكَ وَلَا تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوْمًا مَّحْسُوْرًا

wa lā taj‘al yadaka maglūlatan ilā ‘unuqika wa lā tabsuṭhā kullal-basṭi fa taq‘uda malūmam maḥsūrā(n).

Ва дастҳоятро ба гарданат баста макун ва онҳоро аз ҳад зиёд (хеле саховатмандона) дароз макун, ки шарманда ва пушаймон хоҳӣ шуд.

اِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيَقْدِرُ ۗاِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا ࣖ

inna rabbaka yabsuṭur-rizqa limay yasyā'u wa yaqdir(u), innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

Албатта, Парвардигори ту рӯзиро барои ҳар кӣ хоҳад, васеъ мекунад ва (барои ҳар кӣ хоҳад) танг мегирад; зеро Ӯ ба бандагонаш Доно ва Биност.

وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ خَشْيَةَ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَاِيَّاكُمْۗ اِنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْـًٔا كَبِيْرًا

wa lā taqtulū aulādakum khasy-yata imlāq(in), naḥnu narzuquhum wa iyyākum, inna qatlahum kāna khiṭ'an kabīrā(n).

Ва фарзандони худро аз тарси фақр макушед, зеро Мо ба онҳо ва шумо рӯзӣ медиҳем. Куштанашон гуноҳи бузургест.

وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنٰىٓ اِنَّهٗ كَانَ فَاحِشَةً ۗوَسَاۤءَ سَبِيْلًا

wa lā taqrabuz-zinā innahū kāna fāḥisyah(tan), wa sā'a sabīlā(n).

Ва ба зино наздик машавед, зеро он зиштӣ ва роҳи бад аст.

وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا

wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).

Ва касеро, ки Худо куштанашро ҳаром кардааст, накушед, магар ба ҳақ. Ва ҳар ки ба ситам кушта шавад, ба волии ӯ қудрат додаем, вале волии ӯ дар куштан аз ҳад нагузарад. Ба дурустӣ, ки ӯ ёрӣ гирифта мешавад.

وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗۖ وَاَوْفُوْا بِالْعَهْدِۖ اِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa aufū bil-‘ahd(i), innal-‘ahda kāna mas'ūlā(n).

Ва ба моли ятим наздик нашавед, магар ба роҳи беҳтарин (фоиданок), то он даме, ки ба синни балоғат расад ва ба ваъдаҳои худ вафо кунед, зеро аз онҳо пурсида мешавед.

وَاَوْفُوا الْكَيْلَ اِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوْا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيْمِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا

wa auful-kaila iżā kiltum wa zinū bil-qisṭāsil-mustaqīm(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).

Ва ҳангоми чен кардан, паймонаро комил кунед ва бо тарозуи дуруст вазн кунед, ки ин (барои шумо) муҳимтар ва оқибаташ беҳтар аст.

وَلَا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰۤىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا

wa lā taqfu mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innas-sam‘a wal-baṣara wal-fu'āda kullu ulā'ika kāna ‘anhu mas'ūlā(n).

Ва аз он чизе, ки намедонӣ, пайравӣ накун, зеро гӯш, чашм ва виҷдон ҳама аз он пурсида мешаванд.

وَلَا تَمْشِ فِى الْاَرْضِ مَرَحًاۚ اِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُوْلًا

wa lā tamsyi fil-arḍi marahā(n), innaka lan takhriqal-arḍa wa lan tablugal-jibāla ṭūlā(n).

Ва бо такаббур бар ин замин роҳ нарав, зеро ту натавонӣ заминро сӯрох кунӣ ва ба баландии кӯҳҳо нахоҳӣ расид.

كُلُّ ذٰلِكَ كَانَ سَيِّئُهٗ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوْهًا

kullu żālika kāna sayyi'uhū ‘inda rabbika makrūhā(n).

Ҳамаи ин бадиҳо дар назди Парвардигори ту бисёр нописанданд.

ذٰلِكَ مِمَّآ اَوْحٰٓى اِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِۗ وَلَا تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ فَتُلْقٰى فِيْ جَهَنَّمَ مَلُوْمًا مَّدْحُوْرًا

Żālika mimmā auḥā ilaika rabbuka minal-ḥikmah(ti), wa lā taj‘al ma‘allāhi ilāhan ākhara fa tulqā fī jahannama malūmam madḥūrā(n).

Ин аз ҳикматҳое аст, ки Худо ба ту (эй Муҳаммад) ваҳй кардааст. Ва ғайр аз Худо худоёни дигареро наофар, вагарна дар ҳолати шармандагӣ ба дӯзах андохта мешавӣ ва (аз раҳмати Худо) дур мешавӣ.

اَفَاَصْفٰىكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِيْنَ وَاتَّخَذَ مِنَ الْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنَاثًاۗ اِنَّكُمْ لَتَقُوْلُوْنَ قَوْلًا عَظِيْمًا ࣖ

afa aṣfākum rabbukum bil-banīna wattakhaża minal-malā'ikati ināṡā(n), innakum lataqūlūna qaulan ‘aẓīmā(n).

Пас, оё дуруст аст, ки Худо барои ту писаре интихоб кунад ва аз фариштагон духтаре бигирад? Дар ҳақиқат, ту сухани бузурге (гуноҳ) бар забон овардӣ.

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).

Ва ба дурустӣ, Мо дар ин Қуръон (пешгӯиҳоро) борҳо баён кардем, то онҳо ҳамеша панд гиранд, аммо ин (пешгӯӣ) танҳо фирори онҳоро (аз ҳақ) зиёд мекунад.

قُلْ لَّوْ كَانَ مَعَهٗ ٓ اٰلِهَةٌ كَمَا يَقُوْلُوْنَ اِذًا لَّابْتَغَوْا اِلٰى ذِى الْعَرْشِ سَبِيْلًا

qul lau kāna ma‘ahū ālihatun kamā yaqūlūna iżal labtagau ilā żil-‘arsyi sabīlā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Агар ғайр аз Ӯ худоён мебуданд, чунон ки мегӯянд, он худоён роҳе ба сӯи Худое, ки соҳиби Арш аст, меҷустанд».

سُبْحٰنَهٗ وَتَعٰلٰى عَمَّا يَقُوْلُوْنَ عُلُوًّا كَبِيْرًا

subḥānahū wa ta‘ālā ‘ammā yaqūlūna ‘uluwwan kabīrā(n).

Ӯ аз он чи мегӯянд, муборак ва пурбаракат аст, баландмартаба ва бузургвор аст (ҳеҷ қиёсе нест).

تُسَبِّحُ لَهُ السَّمٰوٰتُ السَّبْعُ وَالْاَرْضُ وَمَنْ فِيْهِنَّۗ وَاِنْ مِّنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهٖ وَلٰكِنْ لَّا تَفْقَهُوْنَ تَسْبِيْحَهُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ حَلِيْمًا غَفُوْرًا

tusabbiḥu lahus-samāwātus-sab‘u wal-arḍu wa man fīhinn(a), wa im min syai'in illā yusabbiḥu biḥamdihī wa lākil lā tafqahūna tasbīḥahum, innahū kāna ḥalīman gafūrā(n).

Ҳафт осмон, замин ва ҳар чизе, ки дар он аст, Худоро ситоиш мекунанд. Ва ҷуз ситоиши Ӯ чизе нест, вале шумо тасбиҳҳои онҳоро намефаҳмед. Дар ҳақиқат, Ӯ меҳрубон ва бахшанда аст.

وَاِذَا قَرَأْتَ الْقُرْاٰنَ جَعَلْنَا بَيْنَكَ وَبَيْنَ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ حِجَابًا مَّسْتُوْرًاۙ

wa iżā qara'tal-qur'āna ja‘alnā bainaka wa bainal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati ḥijābam mastūrā(n).

Ва ҳангоме ки ту (Муҳаммад) Қуръонро мехонӣ, мо байни ту ва касоне, ки ба охират имон надоранд, девори ноаён хоҳем гузошт.

وَّجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِذَا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِى الْقُرْاٰنِ وَحْدَهٗ وَلَّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِهِمْ نُفُوْرًا

wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iżā żakarta rabbaka fil-qur'āni waḥdahū wallau ‘alā adbārihim nufūrā(n).

Ва дилҳояшонро қуфл ва гӯшҳояшонро қуфл сохтем, то нафаҳманд. Ва вақте ки ту танҳо дар Қуръон Парвардигоратро ёд мекунӣ, онҳо (аз нафрат) рӯй мегардонанд.

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا

naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).

Мо беҳтар медонем, ки онҳо дар чӣ ҳолат гӯш медиҳанд, вақте ки ба ту (эй Муҳаммад) гӯш медиҳанд ва вақте ки ситамкор мегӯяд: «Шумо танҳо аз марди ҷодушуда пайравӣ мекунед».

اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا

unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).

(Эй Муҳаммад), бубин чӣ гуна барои ту масалҳо мезананд; пас, гумроҳ шудаанд ва наметавонанд роҳи ростро пайдо кунанд.

وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

Ва гуфтанд: «Агар мо устухонҳо ва ашёи шикаста шавем, оё воқеан ҳамчун махлуқоти нав эҳё хоҳем шуд?»

۞ قُلْ كُوْنُوْا حِجَارَةً اَوْ حَدِيْدًاۙ

qul kūnū ḥijāratan au ḥadīdā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Санг бошед ё оҳан,

اَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِيْ صُدُوْرِكُمْ ۚفَسَيَقُوْلُوْنَ مَنْ يُّعِيْدُنَاۗ قُلِ الَّذِيْ فَطَرَكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۗ فَسَيُنْغِضُوْنَ اِلَيْكَ رُءُوْسَهُمْ وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هُوَۗ قُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّكُوْنَ قَرِيْبًا

au khalqam mimmā yakburu fī ṣudūrikum, fa sayaqūlūna may yu‘īdunā, qulil-lażī faṭarakum awwala marrah(tin), fa sayun-giḍūna ilaika ru'ūsahum wa yaqūlūna matā huw(a), qul ‘asā ay yakūna qarībā(n).

ё ба махлуқи бузурге табдил ёбед (ки онро эҳё кардан мумкин нест), ки мувофиқи тасаввури шумост». Он гоҳ онҳо хоҳанд пурсид: «Кӣ моро зинда мекунад?» Бигӯ: «Он касе, ки шуморо аввал офаридааст». Сипас онҳо сарҳои худро ба сӯи шумо меҷунбонанд ва мегӯянд: «Кай (пайдо мешавад)?» Бигӯ: «Шояд қиёмат наздик бошад».

يَوْمَ يَدْعُوْكُمْ فَتَسْتَجِيْبُوْنَ بِحَمْدِهٖ وَتَظُنُّوْنَ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا ࣖ

yauma yad‘ūkum fa tastajībūna biḥamdihī wa taẓunnūna il labiṡtum illā qalīlā(n).

Яъне, рӯзе, ки Ӯ шуморо фаро мехонад ва шумо аз Ӯ итоат мекунед ва Ӯро ситоиш мекунед ва фикр мекунед, ки (дар қабр) каме мондаед.

وَقُلْ لِّعِبَادِيْ يَقُوْلُوا الَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلْاِنْسَانِ عَدُوًّا مُّبِيْنًا

wa qul li‘ibādī yaqūlul-latī hiya aḥsan(u), innasy-syaiṭāna yanzagu bainahum, innasy-syaiṭāna kāna lil-insāni ‘aduwwam mubīnā(n).

Ва ба бандагони Ман бигӯ: «Бигзор суханони беҳтар (дурусттар) бигӯянд. Шайтон (ҳамеша) дар миёни онҳо фитна меандозад. Шайтон душмани ошкори инсон аст».

رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِكُمْ اِنْ يَّشَأْ يَرْحَمْكُمْ اَوْ اِنْ يَّشَأْ يُعَذِّبْكُمْۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيْلًا

rabbukum a‘lamu bikum, iy yasya' yarḥamkum au iy yasya' yu‘ażżibkum, wa mā arsalnāka ‘alaihim wakīlā(n).

Парвардигоратон аз шумо огоҳтар аст. Агар хоҳад, ба шумо раҳмат мебахшад ва агар хоҳад, шуморо азоб медиҳад. Ва мо шуморо (Муҳаммад) нафиристодаем, то барои онҳо нигаҳбон бошед.

وَرَبُّكَ اَعْلَمُ بِمَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيّٖنَ عَلٰى بَعْضٍ وَّاٰتَيْنَا دَاوٗدَ زَبُوْرًا

wa rabbuka a‘lamu biman fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa laqad faḍḍalnā ba‘ḍan nabiyyīna ‘alā ba‘ḍiw wa ātainā dāwūda zabūrā(n).

Ва Парвардигори ту аз ҳама касоне, ки дар осмонҳо ва замин ҳастанд, огоҳтар аст ва ба дурустӣ, ки баъзе аз паёмбаронро бар баъзеи дигар бартарӣ додем.

قُلِ ادْعُوا الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ فَلَا يَمْلِكُوْنَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيْلًا

qulid‘ul-lażīna za‘amtum min dūnihī falā yamlikūna kasyfaḍ-ḍurri ‘ankum wa lā taḥwīlā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Онҳоеро, ки ба ҷуз Аллоҳ худоён мешуморед, бихонед, онҳо қодир ба бартараф кардани хатар аз шумо нестанд ва наметавонанд онро тағйир диҳанд».

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ يَبْتَغُوْنَ اِلٰى رَبِّهِمُ الْوَسِيْلَةَ اَيُّهُمْ اَقْرَبُ وَيَرْجُوْنَ رَحْمَتَهٗ وَيَخَافُوْنَ عَذَابَهٗۗ اِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوْرًا

ulā'ikal-lażīna yad‘ūna yabtagūna ilā rabbihimul-wasīlata ayyuhum aqrabu wa yarjūna raḥmatahū wa yakhāfūna ‘ażābah(ū), inna ‘ażāba rabbika kāna maḥżūrā(n).

Онҳо худашон роҳеро ба сӯи Худо меҷустанд, ки кадоме аз онҳо (ба Худо) наздиктар аст. Онҳо ба раҳмати Ӯ умед мебанданд ва азоби Ӯ метарсанд. Зеро азоби Парвардигорат бояд тарсид».

وَاِنْ مِّنْ قَرْيَةٍ اِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوْهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيٰمَةِ اَوْ مُعَذِّبُوْهَا عَذَابًا شَدِيْدًاۗ كَانَ ذٰلِكَ فىِ الْكِتٰبِ مَسْطُوْرًا

wa im min qaryatin illā naḥnu muhlikūhā qabla yaumil-qiyāmati au mu‘ażżibūhā ‘ażāban syadīdā(n), kāna żālika fil-kitābi masṭūrā(n).

Ва ҳеҷ деҳае нест (ки мардумаш фосиқанд), магар он ки мо онро пеш аз рӯзи қиёмат нобуд кунем ё (мардумашро) ба азоби сахте муҷозот кунем, ин дар китоб (Лавҳу Маҳфуз) навишта шудааст.

وَمَا مَنَعَنَآ اَنْ نُّرْسِلَ بِالْاٰيٰتِ اِلَّآ اَنْ كَذَّبَ بِهَا الْاَوَّلُوْنَۗ وَاٰتَيْنَا ثَمُوْدَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوْا بِهَاۗ وَمَا نُرْسِلُ بِالْاٰيٰتِ اِلَّا تَخْوِيْفًا

wa mā mana‘anā an nursila bil-āyāti illā an każżaba bihal-awwalūn(a), wa ātainā ṡamūdan-nāqata mubṣiratan fa ẓalamū bihā, wa mā nursilu bil-āyāti illā takhwīfā(n).

Ва ҳеҷ чиз моро аз фиристодани нишонаҳо (аз қудрати Худ) бознадошт, магар ин ки он нишонаҳо (аз қудрати Худ) аз ҷониби қавмҳои пешин дурӯғ гуфта шуда буданд. Ва ба қавми Самуд модашутуре (ҳамчун мӯъҷиза) додем, ки намоён буд, аммо онҳо (шутурро) таъқиб карданд. Ва Мо ин нишонаҳоро ҷуз барои тарсондан нафиристодем.

وَاِذْ قُلْنَا لَكَ اِنَّ رَبَّكَ اَحَاطَ بِالنَّاسِۗ وَمَا جَعَلْنَا الرُّءْيَا الَّتِيْٓ اَرَيْنٰكَ اِلَّا فِتْنَةً لِّلنَّاسِ وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُوْنَةَ فِى الْقُرْاٰنِ ۗ وَنُخَوِّفُهُمْۙ فَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا طُغْيَانًا كَبِيْرًا ࣖ

wa iż qulnā laka inna rabbaka aḥāṭa bin-nās(i), wa mā ja‘alnar-ru'yal-latī araināka illā fitnatal lin-nāsi wasy-syajaratal mal‘ūnata fil-qur'ān(i), wa nukhawwifuhum, famā yazīduhum illā ṭugyānan kabīrā(n).

Ва (ёд кун) он вақт ба ту ваҳй кардем: «Парвардигори ту ҳамаи мардумро фаро гирифтааст». Ва мо хоберо, ки ба ту нишон додем, на барои озмоиши мардум ва (ҳамчунин) дарахти малъун (заккум) дар Қуръон қарор додем. Ва онҳоро тарсондем, аммо ин танҳо нофармонии онҳоро афзуд.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).

Ва (ёд кун), вақте ки ба фариштагон гуфтем: «Ҳамаи шумо барои Одам саҷда кунед», пас ҳама саҷда карданд, ба ҷуз Шайтон. (Иблис) гуфт: «Оё ман барои касе, ки аз гил офаридаӣ, саҷда кунам?»

قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا

qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).

(Иблис) гуфт: «Барои ман фаҳмон, оё ин чизест, ки Ту аз ман бештар гиромӣ доштӣ? Агар ба ман то рӯзи қиёмат мӯҳлат медодӣ, ман авлоди ӯро гумроҳ мекардам, ба ҷуз қисмати каме».

قَالَ اذْهَبْ فَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ فَاِنَّ جَهَنَّمَ جَزَاۤؤُكُمْ جَزَاۤءً مَّوْفُوْرًا

qālażhab faman tabi‘aka minhum fa inna jahannama jazā'ukum jazā'am maufūrā(n).

(Худо) гуфт: «Бирав, аммо ҳар кас аз онон, ки аз ту пайравӣ кунад, пас, ҷаҳаннам мукофоти ту хоҳад буд, чунон ки ҷазо кофӣ аст».

وَاسْتَفْزِزْ مَنِ اسْتَطَعْتَ مِنْهُمْ بِصَوْتِكَ وَاَجْلِبْ عَلَيْهِمْ بِخَيْلِكَ وَرَجِلِكَ وَشَارِكْهُمْ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِ وَعِدْهُمْۗ وَمَا يَعِدُهُمُ الشَّيْطٰنُ اِلَّا غُرُوْرًا

wastafziz manistaṭa‘ta minhum biṣautika wa ajlib ‘alaihim bikhailika wa rajilika wa syārikūhum fil-amwāli wal-aulādi wa ‘idhum, wa mā ya‘iduhumusy-syaiṭānu illā gurūrā(n).

Ва ҳар киро аз онҳо тавонӣ, бо овози аҷибат фиреб деҳ ва лашкари худро, саворон ва пиёдагон, бар зидди онҳо сафарбар кун ва бо онҳо дар молу фарзандон иттифоқ баста, сипас ба онҳо ваъда деҳ». Дар ҳоле ки шайтон ба онҳо танҳо як найранг ваъда дода буд.

اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌۗ وَكَفٰى بِرَبِّكَ وَكِيْلًا

inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭān(un), wa kafā birabbika wakīlā(n).

«Ҳароина, ту (Иблис) бар бандагони Ман қудрат надорӣ ва Парвардигори ту барои нигаҳбонӣ кофӣ аст».

رَبُّكُمُ الَّذِيْ يُزْجِيْ لَكُمُ الْفُلْكَ فِى الْبَحْرِ لِتَبْتَغُوْا مِنْ فَضْلِهٖۗ اِنَّهٗ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا

rabbukumul-lażī yuzjī lakumul-fulka fil-baḥri litabtagū min faḍlih(ī), innahū kāna bikum raḥīmā(n).

Парвардигори шумост, ки киштиҳоро дар баҳрҳо барои шумо меронад, то аз фазли Ӯ баҳра баред. Зеро Ӯ нисбат ба шумо меҳрубон аст.

وَاِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِى الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُوْنَ اِلَّآ اِيَّاهُۚ فَلَمَّا نَجّٰىكُمْ اِلَى الْبَرِّ اَعْرَضْتُمْۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ كَفُوْرًا

wa iżā massakumuḍ-ḍurru fil-baḥri ḍalla man tad‘ūna illā iyyāh(u), falammā najjākum ilal-barri a‘raḍtum, wa kānal-insānu kafūrā(n).

Ва агар дар баҳр хатаре ба шумо расад, ҳама чизеро, ки ба ҷуз Ӯ мехонед, аз даст медиҳед. Аммо вақте ки шуморо ба хушкӣ раҳо кард, шумо аз Ӯ рӯй гардондед ва одамиён ҳамеша кофиранд.

اَفَاَمِنْتُمْ اَنْ يَّخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ اَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ وَكِيْلًا ۙ

afa amintum ay yakhsifa bikum jānibal-barri au yursila ‘alaikum ḥaṣiban ṡumma lā tajidū lakum wakīlā(n).

Пас, оё шумо эмин ҳастед, ки Ӯ қисмате аз заминро зери шумо фурӯ набарад ё сангҳои хурдро (боди сахте, ки мебардорад) фиристад? Ва шуморо ҳеҷ нигаҳбоне нахоҳад буд.

اَمْ اَمِنْتُمْ اَنْ يُّعِيْدَكُمْ فِيْهِ تَارَةً اُخْرٰى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفًا مِّنَ الرِّيْحِ فَيُغْرِقَكُمْ بِمَا كَفَرْتُمْۙ ثُمَّ لَا تَجِدُوْا لَكُمْ عَلَيْنَا بِهٖ تَبِيْعًا

am amintum ay yu‘īdakum fīhi tāratan ukhrā fa yursila ‘alaikum qāṣifam minar-rīḥi fa yugriqakum bimā kafartum, ṡumma lā tajidū lakum ‘alainā bihī tabī‘ā(n).

Ё эмин ҳастед, ки бори дигар шуморо ба баҳр барнагардонад ва тундбоде бар шумо бифиристад ва шуморо ба сабаби куфратон ғарқ накунад? Пас, барои муқобила бо Мо ҳеҷ ёваре нахоҳед ёфт.

۞ وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِيْٓ اٰدَمَ وَحَمَلْنٰهُمْ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنٰهُمْ مِّنَ الطَّيِّبٰتِ وَفَضَّلْنٰهُمْ عَلٰى كَثِيْرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيْلًا ࣖ

wa laqad karramnā banī ādama wa ḥamalnāhum fil-barri wal-baḥri wa razaqnāhum minaṭ-ṭayyibāti wa faḍḍalnāhum ‘alā kaṡīrim mimman khalaqnā tafḍīlā(n).

Ва ба дурустӣ, Мо фарзандон ва наберагони Одамро ҷалол додем ва онҳоро дар хушкӣ ва дар баҳр савор кардем ва ба онҳо аз чизҳои покиза рӯзӣ додем ва онҳоро бар бисёре аз махлуқоте, ки бо бартариҳои комил офаридаем, бартарӣ додем.

يَوْمَ نَدْعُوْا كُلَّ اُنَاسٍۢ بِاِمَامِهِمْۚ فَمَنْ اُوْتِيَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ يَقْرَءُوْنَ كِتٰبَهُمْ وَلَا يُظْلَمُوْنَ فَتِيْلًا

yauma nad‘ū kulla unāsim bi'imāmihim, faman ūtiya katābahū biyamīnihī fa ulā'ika yaqra'ūna kitābahum wa lā yuẓlamūna fatīlā(n).

(Ёд кун) рӯзе, ки ҳар умматеро бо пешвои худ мехонем; ва ҳар ки номаи аъмолашро ба дасти росташ диҳанд, онро (дуруст) мехонад ва ба онҳо зулм карда намешавад.

وَمَنْ كَانَ فِيْ هٰذِهٖٓ اَعْمٰى فَهُوَ فِى الْاٰخِرَةِ اَعْمٰى وَاَضَلُّ سَبِيْلًا

wa man kāna fī hāżihī a‘mā fa huwa fil-ākhirati a‘mā wa aḍallu sabīlā(n).

Ва ҳар кас дар ин дунё нобино бошад, дар охират нобино ва аз роҳи (ҳақ) дур гумроҳ хоҳад шуд.

وَاِنْ كَادُوْا لَيَفْتِنُوْنَكَ عَنِ الَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنَا غَيْرَهٗۖ وَاِذًا لَّاتَّخَذُوْكَ خَلِيْلًا

wa in kādū layaftinūnaka ‘anil-lażī auḥainā ilaika litaftariya ‘alainā gairah(ū), wa iżal lattakhażūka khalīlā(n).

Ва наздик буд туро аз он чи бар ту ваҳй кардаем, боздоранд, то чизи дигареро бар Мо бибандӣ; ва агар ин тавр бошад, онҳо туро дӯсти самимӣ хоҳанд кард.

وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ

wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).

Ва агар мо (дилатро) мустаҳкам намекардем, қариб буд, ки ба онҳо майл кунӣ.

اِذًا لَّاَذَقْنٰكَ ضِعْفَ الْحَيٰوةِ وَضِعْفَ الْمَمَاتِ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنَا نَصِيْرًا

iżal-la'ażaqnāka ḍi‘fal-ḥayāti wa ḍi‘fal-mamāti ṡumma lā tajidu laka ‘alainā naṣīrā(n).

Агар чунин бошад, албатта, Мо ба ту (азоб)-и ду баробар дар ин дунё ва баъд аз марг ду баробар хоҳем дод ва ту (эй Муҳаммад), бар зидди Мо ёваре нахоҳӣ дошт.

وَاِنْ كَادُوْا لَيَسْتَفِزُّوْنَكَ مِنَ الْاَرْضِ لِيُخْرِجُوْكَ مِنْهَا وَاِذًا لَّا يَلْبَثُوْنَ خِلٰفَكَ اِلَّا قَلِيْلًا

wa in kādū layastafizzūnaka minal-arḍi liyukhrijūka minhā wa iżal lā yalbaṡūna khilāfaka illā qalīlā(n).

Ва ба дурустӣ, онҳо наздик буд, ки туро дар сарзамин (Макка) аз он ки маҷбур шудӣ аз он берун шавӣ, тарсонанд ва агар чунин мешуд, онҳо ҷуз муддати каме (дар он ҷо) намемонданд.

سُنَّةَ مَنْ قَدْ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنْ رُّسُلِنَا وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيْلًا ࣖ

sunnata man qad arsalnā qablaka mir rusulinā wa lā tajidu lisunnatinā taḥwīlā(n).

(Ин) ҳукми паёмбарони Мост, ки онҳоро пеш аз ту фиристодаем ва ту дар ҳукми Мо тағйире нахоҳӣ ёфт.

اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا

aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).

Намозро аз ғуруби офтоб то торикии шаб барпо дор ва (низ намози бомдодро бихон), зеро намози бомдод (аз ҷониби фариштагон) шоҳид буд.

وَمِنَ الَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهٖ نَافِلَةً لَّكَۖ عَسٰٓى اَنْ يَّبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُوْدًا

wa minal-laili fa tahajjad bihī nāfilatal lak(a), ‘asā ay yab‘aṡaka rabbuka maqāmam maḥmūdā(n).

Ва қисмате аз шабро барои худ намози таҳаҷҷуд (ҳамчун ибодати иловагӣ) бигузор, ки шояд Парвардигорат туро ба мақоми шоистаи ситоиш бирасонад.

وَقُلْ رَّبِّ اَدْخِلْنِيْ مُدْخَلَ صِدْقٍ وَّاَخْرِجْنِيْ مُخْرَجَ صِدْقٍ وَّاجْعَلْ لِّيْ مِنْ لَّدُنْكَ سُلْطٰنًا نَّصِيْرًا

wa qur rabbi adkhilnī mudkhala ṣidqiw wa akhrijnī mukhraja ṣidqiw waj‘al lī mil ladunka sulṭānan naṣīrā(n).

Ва бигӯ (эй Муҳаммад): «Эй Парвардигори ман, маро ба ҷои дурусти вуруд ва ба роҳи дуруст берун овар ва аз ҷониби Худ ба ман қудрате ато кун, ки метавонад ба ман кумак кунад».

وَقُلْ جَاۤءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۖاِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوْقًا

wa qul jā'al-ḥaqqu wa zahaqal-bāṭil(u), innal-bāṭila kāna zahūqā(n).

Ва бигӯ: «Ҳақиқат омад ва ботил нобуд шуд», ба дурустӣ, ки ботил нобуд мешавад.

وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا

wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).

Ва Мо аз Қуръон (чизе) нозил кардем, ки шифо ва раҳмате барои мӯъминон аст, дар ҳоле ки барои ситамкорон (Қуръон) танҳо зиёнро зиёд мекунад.

وَاِذَآ اَنْعَمْنَا عَلَى الْاِنْسَانِ اَعْرَضَ وَنَاٰ بِجَانِبِهٖۚ وَاِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ كَانَ يَـُٔوْسًا

wa iżā an‘amnā ‘alal-insāni a‘raḍa wa na'ā bijānibih(ī), wa iżā massahusy-syarru kāna ya'ūsā(n).

Ва ҳар гоҳ ба инсон неъмат диҳем, ҳатман рӯй мегардонад ва аз такаббур дурӣ меҷӯяд; ва ҳар гоҳ ба ӯ мусибате расад, ҳатман ноумед мешавад.

قُلْ كُلٌّ يَّعْمَلُ عَلٰى شَاكِلَتِهٖۗ فَرَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ اَهْدٰى سَبِيْلًا ࣖ

qul kulluy ya‘malu ‘alā syākilatih(ī), fa rabbukum a‘lamu biman huwa ahdā sabīlā(n).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ҳар кас мувофиқи ҳавои худ амал мекунад», пас, Парвардигори ту беҳтар медонад, ки кадом шахс дар роҳ дурусттар аст.

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الرُّوْحِۗ قُلِ الرُّوْحُ مِنْ اَمْرِ رَبِّيْ وَمَآ اُوْتِيْتُمْ مِّنَ الْعِلْمِ اِلَّا قَلِيْلًا

wa yas'alūnaka ‘anir-rūḥ(i), qulir-rūḥu min amri rabbī wa mā ūtītum minal-‘ilmi illā qalīlā(n).

Ва аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи рӯҳ мепурсанд. Бигӯ: «Рӯҳ аз фармони Парвардигори ман аст ва ба ту дониши ночизе дода шудааст».

وَلَىِٕنْ شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِيْٓ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهٖ عَلَيْنَا وَكِيْلًاۙ؉؉

wa la'in syi'nā lanażhabanna bil-lażī auḥainā ilaika ṡumma lā tajidu laka bihī ‘alainā wakīlā(n).

Ва агар мехостем, он чиро, ки бар ту (эй Муҳаммад) ваҳй карда будем, нобуд мекардем ва ту бар зидди мо ҳеҷ ҳимоятгаре намеёфтӣ.

اِلَّا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۗ اِنَّ فَضْلَهٗ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيْرًا

illā raḥmatam mir rabbik(a), inna faḍalahū kāna ‘alaika kabīrā(n).

магар ба раҳмати Парвардигорат, ки раҳмати Ӯ бар ту (эй Муҳаммад) бузург аст.

قُلْ لَّىِٕنِ اجْتَمَعَتِ الْاِنْسُ وَالْجِنُّ عَلٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِمِثْلِ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لَا يَأْتُوْنَ بِمِثْلِهٖ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيْرًا

qul la'inijtama‘atil-insu wal-jinnu ‘alā ay ya'tū bimiṡli hāżal-qur'āni lā ya'tūna bimiṡlihī wa lau kāna ba‘ḍuhum liba‘ḍin ẓahīrā(n).

Бигӯ: «Агар инсонҳо ва ҷинҳо гирд оянд, то чизе монанди ин Қуръонро бисозанд, ҳаргиз наметавонанд чизе монанди онро бисозанд, ҳарчанд якдигарро ёрӣ диҳанд».

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا

wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).

Ва ба ростӣ, Мо инро дар Қуръон борҳо ва борҳо бо масалҳои гуногун барои мардум баён кардем, вале аксари мардум онро дӯст намедоранд ва ҳатто инкор мекунанд.

وَقَالُوْا لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْاَرْضِ يَنْۢبُوْعًاۙ

wa qālū lan nu'mina laka ḥattā tafjura lanā minal-arḍi yambū‘ā(n).

Ва гуфтанд: «Эй Муҳаммад, мо ба ту имон намеорем, то он даме, ки аз замин чашмаи обе барои мо берун наорӣ».

اَوْ تَكُوْنَ لَكَ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْاَنْهٰرَ خِلٰلَهَا تَفْجِيْرًاۙ

au takūna laka jannatum min nakhīliw wa ‘inabin fa tufajjiral-anhāra khilālahā tafjīrā(n).

ё боғе аз хурмо ва ангур дошта бошӣ, пас дарёи равонеро аз он ҷорӣ кунӣ,

اَوْ تُسْقِطَ السَّمَاۤءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا اَوْ تَأْتِيَ بِاللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ قَبِيْلًاۙ

au tusqiṭas-samā'a kamā za‘amta ‘alainā kisafan au ta'tiya billāhi wal-malā'ikati qabīlā(n).

ё осмонро пора-пора бар мо афканӣ, чунон ки мегӯӣ, ё (пеш аз он ки) Худо ва фариштагонро бо мо рӯ ба рӯ оварӣ,

اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ

au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).

ё хонае аз тилло дошта бошӣ, ё ба осмон боло равӣ. Ва мо ба болоравии ту бовар нахоҳем кард, то он даме, ки барои мо китобе нозил кунӣ, ки онро бихонем». Бигӯ (Муҳаммад): «Пок аст Парвардигори ман, оё ман танҳо инсоне нестам, ки паёмбар аст?»

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).

Ва ҳеҷ чиз монеъи имон овардани мардум ҳангоми расидани ҳидоят нест, ба ҷуз гуфтани онҳо: «Чаро Аллоҳ мардеро барои паёмбарӣ фиристодааст?»

قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا

qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Агар дар рӯи замин фариштагон мебуданд, ки бо оромӣ роҳ мерафтанд, мо фариштагонро аз осмон бар онҳо мефиристодем, то паёмбар бошанд».

قُلْ كَفٰى بِاللّٰهِ شَهِيْدًاۢ بَيْنِيْ وَبَيْنَكُمْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِعِبَادِهٖ خَبِيْرًاۢ بَصِيْرًا

qul kafā billāhi syahīdam bainī wa bainakum, innahū kāna bi‘ibādihī khabīram baṣīrā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Худо барои шоҳидӣ миёни ман ва шумо кофист. Албатта, Ӯ ба бандагонаш Доно ва Биност».

وَمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِۚ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِهٖۗ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ عَلٰى وُجُوْهِهِمْ عُمْيًا وَّبُكْمًا وَّصُمًّاۗ مَأْوٰىهُمْ جَهَنَّمُۗ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنٰهُمْ سَعِيْرًا

wa may yahdillāhu fa huwal-muhtad(i), wa may yuḍlil falan tajida lahum auliyā'a min dūnih(ī), wa naḥsyuruhum yaumal-qiyāmati ‘alā wujūhihim ‘umyaw wa bukmaw wa ṣummā(n), ma'wāhum jahannam(u), kullamā khabat zidnāhum sa‘īrā(n).

Ва ҳар киро Худо ҳидоят кунад, ҳамон касест, ки ҳидоят ёфтааст ва ҳар киро гумроҳ кунад, пас, ҷуз Ӯ барои онҳо ёваре нахоҳед дошт. Ва Мо онҳоро дар рӯзи қиёмат бо чеҳраҳои хамида, кӯр, гунг ва кар ҷамъ мекунем. Ҷойгоҳашон ҷаҳаннам аст. Ҳар вақте ки алангаи ҷаҳаннам хомӯш мешавад, Мо оташи бештарро бар онҳо меафзоем.

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ بِاَنَّهُمْ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِنَا وَقَالُوْٓا ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا وَّرُفَاتًا ءَاِنَّا لَمَبْعُوْثُوْنَ خَلْقًا جَدِيْدًا

Żālika jazā'uhum bi'annahum kafarū bi'āyātinā wa qālū a'iżā kunnā ‘iẓāmaw wa rufātan a'innā lamab‘ūṡūna khalqan jadīdā(n).

Ин подоши онҳост, ба хотири он ки ба оёти Мо куфр варзиданд ва (ба хотири он ки) гуфтанд: «Оё агар мо устухон ва чизҳои шикаста шавем, оё воқеан ба сурати махлуқоти нав зинда мешавем?»

۞ اَوَلَمْ يَرَوْا اَنَّ اللّٰهَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ قَادِرٌ عَلٰٓى اَنْ يَّخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ اَجَلًا لَّا رَيْبَ فِيْهِۗ فَاَبَى الظّٰلِمُوْنَ اِلَّا كُفُوْرًا

awalam yarau annallāhal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa qādirun ‘alā ay yakhluqa miṡlahum wa ja‘ala lahum ajalal lā raiba fīh(i), fa abaẓ-ẓālimūna illā kufūrā(n).

Ва оё намебинанд, ки Аллоҳ, ки осмонҳо ва заминро офаридааст, қодир аст, ки монанди онҳоро биёфарад ва барои онҳо муддати муайяне (марг ё қиёмат) муқаррар кардааст, ки дар он шакке нест? Аммо ситамкорон онро ҷуз бо куфр инкор намекунанд.

قُلْ لَّوْ اَنْتُمْ تَمْلِكُوْنَ خَزَاۤىِٕنَ رَحْمَةِ رَبِّيْٓ اِذًا لَّاَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْاِنْفَاقِۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ قَتُوْرًا ࣖ

qul lau antum tamlikūna khazā'ina raḥmati rabbī iżal la'amsaktum khasy-yatal-infāq(i), wa kānal-insānu qatūrā(n).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Агар шумо ганҷинаи неъмати Парвардигорамро медоштед, аз тарси харҷ карданаш, онро нигоҳ медоштед». Ва инсонҳо хеле бахил ҳастанд.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى تِسْعَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍ فَسْـَٔلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اِذْ جَاۤءَهُمْ فَقَالَ لَهٗ فِرْعَوْنُ اِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰمُوْسٰى مَسْحُوْرًا

wa laqad ātainā mūsā tis‘a āyātim bayyinātin fas'al banī isrā'īla iż jā'ahum fa qāla lahū fir‘aunu innī la'aẓunnuka yā mūsā masḥūrā(n).

Ва ба дурустӣ, Мо ба Мӯсо нӯҳ мӯъҷизаи равшан додем, пас аз банӣ-Исроил бипурс, вақте ки Мӯсо назди онҳо омад, Фиръавн ба ӯ гуфт: «Эй Мӯсо, ман гумон мекунам, ки туро ҷоду фаро гирифтааст».

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَآ اَنْزَلَ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ بَصَاۤىِٕرَۚ وَاِنِّيْ لَاَظُنُّكَ يٰفِرْعَوْنُ مَثْبُوْرًا

qāla laqad ‘alimta mā anzala hā'ulā'i illā rabbus-samāwāti wal-arḍi baṣā'ir(a), wa innī la'aẓunnuka yā fir‘aunu maṡbūrā(n).

Мусо ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ту аллакай медонӣ, ки касе ҷуз Худо (ки осмонҳо ва заминро нигоҳ медорад) ҳамчун далели равшан (мӯъҷизаҳо) нафиристодааст; ва ман дар ҳақиқат гумон мекунам, ки ту, эй Фиръавн, ҳалок хоҳӣ шуд».

فَاَرَادَ اَنْ يَّسْتَفِزَّهُمْ مِّنَ الْاَرْضِ فَاَغْرَقْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ جَمِيْعًاۙ

fa arāda ay yastafizzahum minal arḍi fa agraqnāhu wa mam ma‘ahū jamī‘ā(n).

Пас (Фиръавн) мехост онҳоро (Мӯсо ва пайравонашро) аз замин (Миср) берун кунад, пас Мо ӯро (Фиръавн) ва ҳамаи ҳамроҳонашро ғарқ кардем.

وَّقُلْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ لِبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اسْكُنُوا الْاَرْضَ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ الْاٰخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيْفًاۗ

wa qulnā mim ba‘dihī libanī isrā'īlaskunul-arḍa fa iżā jā'a wa‘dul-ākhirati ji'nā bikum lafīfā(n).

Ва баъд аз он ба Банӣ Исроил гуфтем: «Дар ин сарзамин бимонед, аммо вақте ки вақти бедоршавӣ фаро расад, шуморо дар ҳолати омехта ҷамъ хоҳем кард».

وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ

wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).

Ва Мо (Қуръон)-ро ба ростӣ нозил кардем ва (Қуръон) бо ростӣ нозил шуд. Ва Мо туро (Муҳаммад), ҷуз башоратдиҳанда ва бимдиҳанда нафиристодем.

وَقُرْاٰنًا فَرَقْنٰهُ لِتَقْرَاَهٗ عَلَى النَّاسِ عَلٰى مُكْثٍ وَّنَزَّلْنٰهُ تَنْزِيْلًا

wa qur'ānan faraqnāhu litaqra'ahū ‘alan-nāsi ‘alā mukṡiw wa nazzalnāhu tanzīlā(n).

Ва Қуръонро (ба тадриҷ) нозил кардем, то ту (эй Муҳаммад) онро ба тадриҷ барои мардум бихонӣ ва Мо онро ба тадриҷ нозил кардем.

قُلْ اٰمِنُوْا بِهٖٓ اَوْ لَا تُؤْمِنُوْاۗ اِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهٖٓ اِذَا يُتْلٰى عَلَيْهِمْ يَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ سُجَّدًاۙ

qul āminū bihī au lā tu'minū, innal-lażīna ūtul-‘ilma min qablihī iżā yutlā ‘alaihim yakhirrūna lil-ażqāni sujjadā(n).

Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ба он (Қуръон) имон оваред ё имон наоред (барои Аллоҳ яксон аст). Ба дурустӣ, касоне, ки дониши пешина бар онҳо дода шудааст, вақте ки (Қуръон) бар онҳо хонда мешавад, рӯйҳои худро хам мекунанд ва саҷда мекунанд».

وَّيَقُوْلُوْنَ سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنْ كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُوْلًا

wa yaqūlūna subḥāna rabbinā in kāna wa‘du rabbinā lamaf‘ūlā(n).

ва гуфтанд: «Пок аст Парвардигори мо, ваъдаи Парвардигори мо, албатта, анҷом хоҳад ёфт».

وَيَخِرُّوْنَ لِلْاَذْقَانِ يَبْكُوْنَ وَيَزِيْدُهُمْ خُشُوْعًا ۩

wa yakhirrūna lil-ażqāni yabkūna wa yazīduhum khusyū‘ā(n).

Ва онҳо бо гиря рӯ ба поён хам карданд ва ҷиддӣтар шуданд.

قُلِ ادْعُوا اللّٰهَ اَوِ ادْعُوا الرَّحْمٰنَۗ اَيًّا مَّا تَدْعُوْا فَلَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰىۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذٰلِكَ سَبِيْلًا

qulid‘ullāha awid‘ur-raḥmān(a), ayyam mā tad‘ū fa lahul-asmā'ul-ḥusnā, wa lā tajhar biṣalātika wa lā tukhāfit bihā wabtagi baina żālika sabīlā(n).

Бигӯ (Муҳаммад): «Худоро бихонед ё Раҳмонро бихонед. Бо ҳарду ном метавонед бихонед, зеро Ӯ беҳтарин номҳоро дорад (Асмоулҳусна) ва дар дуо овози худро баланд накунед ва онро паст накунед ва кӯшиш кунед, ки роҳи миёнаро байни ин ду пайдо кунед».

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَّلَمْ يَكُنْ لَّهٗ شَرِيْكٌ فِى الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ وَلِيٌّ مِّنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيْرًا ࣖ

wa qulil-ḥamdu lillāhil-lażī lam yattakhiż waladaw wa lam yakul lahū syarīkun fil-mulki wa lam yakul lahū waliyyum minaż-żulli wa kabbirhu takbīrā(n).

Ва бигӯ: «Ситоиш Худоеро, ки фарзанде ва шарике дар подшоҳии худ надорад ва аз хорӣ ба кӯмак ниёз надорад, ва Ӯро чунон ки ҳаст, такбир гӯй».