Q.S Аз-Зухруф (اَلزُّخْرُف) - 89 Шумораи оятҳо

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

Ҳа Мим

وَالْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ ۙ

wal-kitābil-mubīn(i).

Ба хотири китоби равшан (Қуръон).

اِنَّا جَعَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَۚ

innā ja‘alnāhu qur'ānan ‘arabiyyal la‘allakum ta‘qilūn(a).

Мо Қуръонро ба забони арабӣ нозил кардем, то шумо онро дарк кунед.

وَاِنَّهٗ فِيْٓ اُمِّ الْكِتٰبِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيْمٌ ۗ

wa innahū fī ummil-kitābi ladainā la‘aliyyun ḥakīm(un).

Ва ба дурустӣ, Қуръон дар китоби Уммул (Лавҳ Маҳфуз) назди Мост, ки дар ҳақиқат арзишманд ва пур аз ҳикмат аст.

اَفَنَضْرِبُ عَنْكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا اَنْ كُنْتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِيْنَ

afa naḍribu ‘ankumuż-żikra ṣafḥan an kuntum qaumam musrifīn(a).

Оё ба хотири он ки шумо мардуме аз ҳад мегузаред, оёти Қуръонро бар шумо нозил намекунем?

وَكَمْ اَرْسَلْنَا مِنْ نَّبِيٍّ فِى الْاَوَّلِيْنَ

wa kam arsalnā min nabiyyin fil-awwalīn(a).

Ва чӣ бисёр паёмбаронеро ба сӯи мардуми пешин фиристодем.

وَمَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ

wa mā ya'tīhim min nabiyyin illā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

Ва ҳар вақте ки паёмбаре бар онҳо меомад, ӯро масхара мекарданд.

فَاَهْلَكْنَآ اَشَدَّ مِنْهُمْ بَطْشًا وَّمَضٰى مَثَلُ الْاَوَّلِيْنَ

fa ahlaknā asyadda minhum baṭsyaw wa maḍā maṡalul-awwalīn(a).

Пас, Мо онҳоеро, ки аз онҳо қувваттар буданд, нобуд кардем ва достони пешиниён аз байн рафт.

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ لَيَقُوْلُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِيْزُ الْعَلِيْمُۙ

wa la'in sa'altahum man khalaqas-samāwāti wal-arḍa layaqūlunna khalaqahunnal-‘azīzul-‘alīm(u).

Ва агар аз онҳо бипурсӣ: «Осмонҳо ва заминро кӣ офаридааст?» Албатта, онҳо хоҳанд гуфт: «Ҳама чиз аз ҷониби Худои Қодири Мутаол ва Доно офарида шудааст».

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّجَعَلَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ ۚ

allażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa ja‘ala lakum fīhā subulal la‘allakum tahtadūn(a).

Он ки заминро барои шумо қароргоҳе гардонид ва дар замин роҳҳоеро барои шумо падид овард, то ҳидоят шавед.

وَالَّذِيْ نَزَّلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۢ بِقَدَرٍۚ فَاَنْشَرْنَا بِهٖ بَلْدَةً مَّيْتًا ۚ كَذٰلِكَ تُخْرَجُوْنَ

wal-lażī nazzala minas-samā'i mā'am biqadar(in), fa'ansyarnā bihī baldatam maitā(n), każālika tukhrajūn(a).

Ва он ки аз осмон обро ба андозаи муайян фиристод, сипас бо он об сарзамини мурдаро зинда кардем. Шумо инчунин (аз гӯр) берун оварда мешавед.

وَالَّذِيْ خَلَقَ الْاَزْوَاجَ كُلَّهَا وَجَعَلَ لَكُمْ مِّنَ الْفُلْكِ وَالْاَنْعَامِ مَا تَرْكَبُوْنَۙ

wal-lażī khalaqal-azwāja kullahā wa ja‘ala lakum minal-fulki wal-an‘āmi mā tarkabūn(a).

Ва ҳама чизро ҷуфт-ҷуфт офарид ва барои шумо ва чорпоён киштиҳо сохт, ки бар онҳо савор мешавед.

لِتَسْتَوٗا عَلٰى ظُهُوْرِهٖ ثُمَّ تَذْكُرُوْا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ اِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَتَقُوْلُوْا سُبْحٰنَ الَّذِيْ سَخَّرَ لَنَا هٰذَا وَمَا كُنَّا لَهٗ مُقْرِنِيْنَۙ

litastawū ‘alā ẓuhūrihī ṡumma tażkurū ni‘mata rabbikum iżastawaitum ‘alaihi wa taqūlū subḥānal-lażī sakhkhara lanā hāżā wa mā kunnā lahū muqrinīn(a).

То бар пушти он нишинӣ ва неъмати Парвардигоратро ба ёд оварӣ, вақте ки бар он нишастӣ; ва бигӯӣ: «Пок аст Худое, ки ин ҳамаро ба мо ром кард, дар ҳоле ки мо пештар аз он наметавонистем онро идора кунем».

وَاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا لَمُنْقَلِبُوْنَ

wa innā ilā rabbinā lamunqalibūn(a).

ва албатта, мо ба сӯи Парвардигорамон бозмегардем».

وَجَعَلُوْا لَهٗ مِنْ عِبَادِهٖ جُزْءًا ۗاِنَّ الْاِنْسَانَ لَكَفُوْرٌ مُّبِيْنٌ ۗ ࣖ

wa ja‘alū lahū min ‘ibādihī juz'ā(n), innal-insāna lakafūrum mubīn(un).

Ва баъзе аз бандагони Ӯро ба шумор мегиранд, зеро инсон дар назари ошкоро аз (неъматҳои) Худо рӯй гардондааст.

اَمِ اتَّخَذَ مِمَّا يَخْلُقُ بَنٰتٍ وَّاَصْفٰىكُمْ بِالْبَنِيْنَ ۗ

amittakhażū mimmā yakhluqu banātiw wa aṣfākum bil-banīn(a).

Оё барои Ӯ дуруст аст, ки аз офаридагонаш духтаре бигирад ва ба шумо писаре диҳад?

وَاِذَا بُشِّرَ اَحَدُهُمْ بِمَا ضَرَبَ لِلرَّحْمٰنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجْهُهٗ مُسْوَدًّا وَّهُوَ كَظِيْمٌ

wa iżā busysyira aḥaduhum bimā ḍaraba lir-raḥmāni maṡalan ẓalla wajhuhū muswaddaw wa huwa kaẓīm(un).

Ва агар ба яке аз онҳо мужда дода шавад, ки он чи барои (Худои) Раҳмон мисол оварда шудааст, чеҳрааш сиёҳ мешавад, зеро ғаму андӯҳ (ва хашм)-ро пинҳон медорад.

اَوَمَنْ يُّنَشَّؤُا فِى الْحِلْيَةِ وَهُوَ فِى الْخِصَامِ غَيْرُ مُبِيْنٍ

awamay yunasysya'u fil-ḥilyati wa huwa fil-khiṣāmi gairu mubīn(in).

Ва оё барои касе, ки ҳамчун як зевар ба воя расидааст, дар ҳоле ки наметавонад дар баҳс сабабҳои қатъӣ ва равшан оварад, муносиб аст (фарзанди Худо будан)?

وَجَعَلُوا الْمَلٰۤىِٕكَةَ الَّذِيْنَ هُمْ عِبٰدُ الرَّحْمٰنِ اِنَاثًا ۗ اَشَهِدُوْا خَلْقَهُمْ ۗسَتُكْتَبُ شَهَادَتُهُمْ وَيُسْـَٔلُوْنَ

wa ja‘alul-malā'ikatal-lażīna hum ‘ibādur raḥmāni ināṡā(n), asyahidū khalqahum, satuktabu syahādatuhum wa yus'alūn(a).

Ва фариштагони бандагони Худои Раҳмонро занон қарор доданд. Оё онҳо офариниши (фариштагон)-ро мушоҳида карданд? Баъдтар шаҳодати онҳо навишта мешавад ва онҳо аз онҳо пурсида мешаванд.

وَقَالُوْا لَوْ شَاۤءَ الرَّحْمٰنُ مَا عَبَدْنٰهُمْ ۗمَا لَهُمْ بِذٰلِكَ مِنْ عِلْمٍ اِنْ هُمْ اِلَّا يَخْرُصُوْنَۗ

wa qālū lau syā'ar-raḥmānu mā ‘abadnāhum, mā lahum biżālika min ‘ilm(in), in hum illā yakhruṣūn(a).

Ва гуфтанд: «Агар (Худои) Раҳмон мехост, мо онҳоро (фариштагонро) намепарастидем». Онҳо дар ин бора ҳеҷ донише надоранд ва онҳо танҳо тахмин мезананд.

اَمْ اٰتَيْنٰهُمْ كِتٰبًا مِّنْ قَبْلِهٖ فَهُمْ بِهٖ مُسْتَمْسِكُوْنَ

am ātaināhum kitābam min qablihī fahum bihī mustamsikūn(a).

Ё пеш аз ин барояшон китобе дода будем ва онҳо ба он пойбанд буданд?

بَلْ قَالُوْٓا اِنَّا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا عَلٰٓى اُمَّةٍ وَّاِنَّا عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ مُّهْتَدُوْنَ

bal qālū innā wajadnā ābā'anā ‘alā ummatiw wa innā ‘alā āṡārihim muhtadūn(a).

Ҳатто гуфтанд: «Ба ростӣ, мо дарёфтем, ки аҷдодони мо ба дине пайравӣ кардаанд ва моро роҳнамоӣ кардаанд, ки аз пайи онҳо равем».

وَكَذٰلِكَ مَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّذِيْرٍۙ اِلَّا قَالَ مُتْرَفُوْهَآ ۙاِنَّا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا عَلٰٓى اُمَّةٍ وَّاِنَّا عَلٰٓى اٰثٰرِهِمْ مُّقْتَدُوْنَ

wa każālika mā arsalnā min qablika fī qaryatim min nażīr(in), illā qāla mutrafūhā, innā wajadnā ābā'anā ‘alā ummatiw wa innā ‘alā āṡārihim muqtadūn(a).

Ва ҳамчунин, вақте ки пеш аз ту (эй Муҳаммад), бимдиҳандаеро ба сарзамине фиристодем, мардуми сарватманди он мегуфтанд: «Мо падарони худро бар дине ёфтем ва мо танҳо аз пайи онҳо пайравӣ мекунем».

۞ قٰلَ اَوَلَوْ جِئْتُكُمْ بِاَهْدٰى مِمَّا وَجَدْتُّمْ عَلَيْهِ اٰبَاۤءَكُمْۗ قَالُوْٓا اِنَّا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ كٰفِرُوْنَ

qāla awalau ji'tukum bi'ahdā mimmā wajattum ‘alaihi ābā'akum, qālū innā bimā ursiltum bihī kāfirūn(a).

(Паёмбар) гуфт: «Оё шумо аз ӯ пайравӣ мекунед, ҳатто агар ман барои шумо дине беҳтар аз он чизеро, ки падаронатон пайравӣ мекарданд, биёрам?» Гуфтанд: «Мо ба он чизе, ки ба шумо фармон дода шуда буд, кофирем».

فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ ࣖ

fantaqamnā minhum fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).

Сипас онҳоро нобуд кардем, пас бингар, ки ҳоли дурӯғгӯён чӣ мешавад.

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهِيْمُ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖٓ اِنَّنِيْ بَرَاۤءٌ مِّمَّا تَعْبُدُوْنَۙ

wa iż qāla ibrāhīmu li'abīhi wa qaumihī innanī barā'um mimmā ta‘budūn(a).

Ва (ёд кун), вақте ки Иброҳим ба падараш ва қавмаш гуфт: «Ман аз он чизе, ки шумо мепарастед, безорам,

اِلَّا الَّذِيْ فَطَرَنِيْ فَاِنَّهٗ سَيَهْدِيْنِ

illāl-lażī faṭaranī fa'innahū sayahdīn(i).

магар Аллоҳро, ки маро офаридааст, (шумо ибодат мекунед), зеро Ӯ маро ҳидоят хоҳад кард».

وَجَعَلَهَا كَلِمَةً ۢ بَاقِيَةً فِيْ عَقِبِهٖ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَۗ

wa ja‘alahā kalimatam bāqiyatan fī ‘aqibihī la‘allahum yarji‘ūn(a).

Ва (Иброҳим) (ҳукми тавҳидро) барои авлоди худ ҳукми абадӣ гардонид, то онҳо (ба ҳукми тавҳид) баргарданд.

بَلْ مَتَّعْتُ هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ وَرَسُوْلٌ مُّبِيْنٌ

bal matta‘tu hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā jā'ahumul-ḥaqqu wa rasūlum mubīn(un).

Бале, Ман ба онон ва падаронашон аз зиндагӣ баҳрамандӣ додам, то он даме ки ҳақ (Қуръон) бо паёмбаре, ки онро шарҳ дод, ба онҳо омад.

وَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ قَالُوْا هٰذَا سِحْرٌ وَّاِنَّا بِهٖ كٰفِرُوْنَ

wa lammā jā'ahumul-ḥaqqu qālū hāżā siḥruw wa innā bihī kāfirūn(a).

Аммо вақте ки ҳақ (Қуръон) бар онҳо омад, гуфтанд: «Ин ҷоду аст ва мо онро инкор мекунем».

وَقَالُوْا لَوْلَا نُزِّلَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ عَلٰى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيْمٍ

wa qālū lau lā nuzzila hāżal-qur'ānu ‘alā rajulim minal-qaryataini ‘aẓīm(in).

Ва онҳо (ҳамчунин) гуфтанд: «Чаро ин Қуръон ба мардуми бузурги (сарватманд ва бонуфузи) яке аз ин ду кишвар (Макка ва Тоиф) нозил нашудааст?»

اَهُمْ يَقْسِمُوْنَ رَحْمَتَ رَبِّكَۗ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُمْ مَّعِيْشَتَهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجٰتٍ لِّيَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا سُخْرِيًّا ۗوَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ

ahum yaqsimūna raḥmata rabbik(a), naḥnu qasamnā bainahum ma‘īsyatahum fil-ḥayātid-dun-yā, wa rafa‘nā ba‘ḍahum fauqa ba‘ḍin darajātil liyattakhiża ba‘ḍuhum ba‘ḍan sukhriyyā(n), wa raḥmatu rabbika khairum mimmā yajma‘ūn(a).

Оё онҳо раҳмати Парвардигоратро тақсим мекунанд? Мо ризқи онҳоро дар ин дунё муайян кардем ва баъзеи онҳоро аз баъзеи дигар дараҷоте боло бурдем, то баъзе аз онҳо аз баъзеи дигар баҳраманд шаванд ва раҳмати Парвардигорат аз он чӣ онҳо ҷамъ мекунанд, беҳтар аст.

وَلَوْلَآ اَنْ يَّكُوْنَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً لَّجَعَلْنَا لِمَنْ يَّكْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُيُوْتِهِمْ سُقُفًا مِّنْ فِضَّةٍ وَّمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُوْنَۙ

wa lau lā ay yakūnan-nāsu ummataw wāḥidatal laja‘alnā limay yakfuru bir-raḥmāni libuyūtihim suqufam min fiḍḍatiw wa ma‘ārija ‘alaihā yaẓharūn(a).

Ва агар монеъи он намебуд, ки мардум аз як қавм (дар куфр) шаванд, пас, мо барои касоне, ки ба (Худои) Раҳмон кофир мешаванд, сақфҳои хонаҳояшонро аз нуқра ва инчунин нардбонҳоеро, ки бармехезанд, месохтем.

وَلِبُيُوْتِهِمْ اَبْوَابًا وَّسُرُرًا عَلَيْهَا يَتَّكِـُٔوْنَۙ

wa libuyūtihim abwābaw wa sururan ‘alaihā yattaki'ūn(a).

Ва (ҳамчунин) барои хонаҳояшон дарҳои (нуқрагин) ва (ҳамчунин) тахтҳое сохтем, ки бар онҳо такя мекунанд,

وَزُخْرُفًاۗ وَاِنْ كُلُّ ذٰلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۗوَالْاٰخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

wa zukhrufā(n), wa in kullu żālika lammā matā‘ul-ḥayātid-dun-yā, wal-ākhiratu ‘inda rabbika lil-muttaqīn(a).

ва (Мо) ҷавоҳиротро аз тилло месозем. Ва ҳамаи инҳо чизе ҷуз лаззати дунё нест, дар ҳоле ки зиндагии охират назди Парвардигори ту барои парҳезгорон аст.

وَمَنْ يَّعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمٰنِ نُقَيِّضْ لَهٗ شَيْطٰنًا فَهُوَ لَهٗ قَرِيْنٌ

wa may ya‘syu ‘an żikrir-raḥmāni nuqayyiḍ lahū syaiṭānan fahuwa lahū qarīn(un).

Ва ҳар кас аз таълимоти Аллоҳи меҳрубон (Қуръон) рӯй гардонад, мо Шайтонро (ӯро гумроҳ мекунем) ва дӯсти наздики ӯ мегардонем.

وَاِنَّهُمْ لَيَصُدُّوْنَهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ وَيَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ مُّهْتَدُوْنَ

wa innahum layaṣuddūnahum ‘anis-sabīli wa yaḥsabūna annahum muhtadūn(a).

Ва ба дурустӣ, он шайтонҳо ононро аз роҳи рост бозмедоранд, дар ҳоле ки онҳо фикр мекунанд, ки ҳидоят ёфтаанд.

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَنَا قَالَ يٰلَيْتَ بَيْنِيْ وَبَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِيْنُ

Ḥattā iżā jā'anā qāla yā laita bainī wa bainaka bu‘dal-masyriqaini fa bi'sal-qarīn(u).

Пас, вақте ки рӯй гардонандагон (дар рӯзи қиёмат) назди Мо оянд, мегӯяд: «Эй кош (фосилаи) байни ман ва ту мисли масофаи шарқ ва ғарб мебуд, пас (шайтон) бадтарин дӯст (барои инсон) аст».

وَلَنْ يَّنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ اِذْ ظَّلَمْتُمْ اَنَّكُمْ فِى الْعَذَابِ مُشْتَرِكُوْنَ

wa lay yanfa‘akumul-yauma iẓ ẓalamtum annakum fil-‘ażābi musytarikūn(a).

Ва (умед)-и шумо дар он рӯз ба шумо фоида нахоҳад кард, зеро шумо (ба худ) ситам кардаед.

اَفَاَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ اَوْ تَهْدِى الْعُمْيَ وَمَنْ كَانَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

afa anta tusmi‘uṣ-ṣumma au tahdil-‘umya wa man kāna fī ḍalālim mubīn(in).

Пас, оё ту (эй Муҳаммад) метавонӣ ба ношунавоӣ шунавоӣ диҳӣ, ё ба нобино ва ба касе, ки дар гумроҳии ошкор боқӣ мондааст, ҳидоят кунӣ?

فَاِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَاِنَّا مِنْهُمْ مُّنْتَقِمُوْنَۙ

fa immā nażhabanna bika fa innā minhum muntaqimūn(a).

Пас, агар мо шуморо (пеш аз он ки шумо пирӯз шавед) бигирем, албатта Мо онҳоро (дар охират) азоб медиҳем.

اَوْ نُرِيَنَّكَ الَّذِيْ وَعَدْنٰهُمْ فَاِنَّا عَلَيْهِمْ مُّقْتَدِرُوْنَ

au nuriyannakal-lażī wa‘adnāhum fa'innā ‘alaihim muqtadirūn(a).

ё Мо он чиро, ки ба онҳо ваъда додаем, ба ту нишон медиҳем. Пас, Мо бар онҳо тавоно ҳастем.

فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِيْٓ اُوْحِيَ اِلَيْكَ ۚاِنَّكَ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

fastamsik bil-lażī ūḥiya ilaik(a), innaka ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

Пас, ба он чи бар ту ваҳй шудааст, чанг зан, ки ту бар роҳи рост ҳастӣ.

وَاِنَّهٗ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ ۚوَسَوْفَ تُسْـَٔلُوْنَ

wa innahū lażikrul laka wa liqaumik(a), wa saufa tus'alūn(a).

Ва дар ҳақиқат, Қуръон барои шумо ва қавми шумо ҳушдорест ва рӯзе шумо барои ин коратон ҷавобгар хоҳед буд.

وَسْـَٔلْ مَنْ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُّسُلِنَآ ۖ اَجَعَلْنَا مِنْ دُوْنِ الرَّحْمٰنِ اٰلِهَةً يُّعْبَدُوْنَ ࣖ

was'al man arsalnā min qablika mir rusulinā, aja‘alnā min dūnir-raḥmāni ālihatay yu‘badūn(a).

Ва аз паёмбарони мо, ки пеш аз ту фиристодаем, бипурс: «Оё мо ҷуз Аллоҳи меҳрубон маъбудеро барои парастиш қарор додаем?»

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَقَالَ اِنِّيْ رَسُوْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa qāla innī rasūlu rabbil-‘ālamīn(a).

Ва ба дурустӣ, Мо Мусоро бо мӯъҷизаҳои Худ ба сӯи Фиръавн ва бузургони қавмаш фиристодем. Пас, ӯ гуфт: «Ман паёмбаре аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён ҳастам».

فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ بِاٰيٰتِنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَضْحَكُوْنَ

falammā jā'ahum bi'āyātinā iżā hum minhā yaḍḥakūn(a).

Пас, вақте ки Мусо (а) бо нишонаҳои Мо назди онҳо омад, онҳо фавран ба ӯ хандиданд.

وَمَا نُرِيْهِمْ مِّنْ اٰيَةٍ اِلَّا هِيَ اَكْبَرُ مِنْ اُخْتِهَاۗ وَاَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ

wa mā nurīhim min āyatin illā hiya akbaru min ukhtihā, wa akhażnāhum bil-‘ażābi la‘allahum yarji‘ūn(a).

Ва Мо ба онҳо мӯъҷизае нишон надодем, магар ин ки (мӯъҷиза) аз мӯъҷизаҳои (қаблӣ) бузургтар буд. Ва Мо онҳоро азоб додем, то (ба роҳи рост) баргарданд.

وَقَالُوْا يٰٓاَيُّهَ السَّاحِرُ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ اِنَّنَا لَمُهْتَدُوْنَ

wa qālū yā ayyuhas-sāḥirud‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), innanā lamuhtadūn(a).

Ва гуфтанд: «Эй ҷодугар, аз Парвардигорат бихоҳ, ки моро ба он чи ваъда додааст, раҳо кунад, ки мо (агар дуои ту иҷобат шавад) ҳидоятшудагон хоҳем буд».

فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِذَا هُمْ يَنْكُثُوْنَ

falammā kasyafnā ‘anhumul-‘ażāba iżā hum yankuṡūn(a).

Пас, вақте ки азобро аз онҳо дур кардем, фавран ваъдаи худро шикастанд.

وَنَادٰى فِرْعَوْنُ فِيْ قَوْمِهٖ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَيْسَ لِيْ مُلْكُ مِصْرَ وَهٰذِهِ الْاَنْهٰرُ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِيْۚ اَفَلَا تُبْصِرُوْنَۗ

wa nādā fir‘aunu fī qaumihī qāla yā qaumi alaisa lī mulku miṣra wa hāżihil-anhāru tajrī min taḥtī, afalā tubṣirūn(a).

Ва Фиръавн ба қавмаш нидо кард ва гуфт: «Эй қавми ман, оё подшоҳии Миср ва ин наҳрҳо аз зери ман ҷорӣ нестанд? Оё намебинед?»

اَمْ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْ هٰذَا الَّذِيْ هُوَ مَهِيْنٌ ەۙ وَّلَا يَكَادُ يُبِيْنُ

am ana khairum min hāżal-lażī huwa mahīn(un), wa lā yakādu yubīn(u).

Оё ман аз ин мард (Мусо), ки паст аст ва базӯр метавонад (суханони худро) шарҳ диҳад, беҳтар нестам?

فَلَوْلَآ اُلْقِيَ عَلَيْهِ اَسْوِرَةٌ مِّنْ ذَهَبٍ اَوْ جَاۤءَ مَعَهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ مُقْتَرِنِيْنَ

falau lā ulqiya ‘alaihi aswiratum min żahabin au jā'a ma‘ahul-malā'ikatu muqtarinīn(a).

Пас, чаро ӯ (Мусо) дастбандҳои тиллоӣ напӯшидааст ё фариштае бо ӯ наомадааст, то ӯро ҳамроҳӣ кунад?

فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهٗ فَاَطَاعُوْهُ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ

fastakhaffa qaumahū fa aṭā‘ūh(u), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).

Пас (Фиръавн) бо ин суханон қавмашро таъсир расонд, то онҳо аз ӯ итоат кунанд, зеро онҳо қавми бадкоранд.

فَلَمَّآ اٰسَفُوْنَا انْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

falammā āsafūnantaqamnā minhum fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

Пас, вақте ки моро ба хашм оварданд, Мо онҳоро интиқом гирифтем ва ҳамаашонро ғарқ кардем (дар баҳр),

فَجَعَلْنٰهُمْ سَلَفًا وَّمَثَلًا لِّلْاٰخِرِيْنَ ࣖ

fa ja‘alnāhum salafaw wa maṡalal lil-ākhirīn(a).

Пас, онҳоро дар зумраи пешиниён ва барои ояндагон панд-ибрате сохтем.

۞ وَلَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا اِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّوْنَ

wa lammā ḍuribabnu maryama maṡalan iżā qaumuka minhu yaṣiddūn(a).

Ва вақте ки писари Марям (Исо) ҳамчун мисол оварда шуд, ногаҳон қавми шумо (қабилае, ки Қурайш буд) аз ин шодӣ карданд.

وَقَالُوْٓا ءَاٰلِهَتُنَا خَيْرٌ اَمْ هُوَ ۗمَا ضَرَبُوْهُ لَكَ اِلَّا جَدَلًا ۗبَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُوْنَ

wa qālū a'ālihatunā khairun am huw(a), mā ḍarabūhu laka illā jadalā(n), bal hum qaumun khaṣimūn(a).

Ва гуфтанд: «Онҳо кадомаш беҳтар аст, худоёни мо ё ӯ (Исо)?» Онҳо ин (масали)-ро барои ту нагуфтанд, магар ин ки барои ҷидол кунанд, дар асл, онҳо қавме ҳастанд, ки ҷидолро дӯст медоранд.

اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ

in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).

Ӯ (Исо) ҷуз бандае набуд, ки Мо ба ӯ неъмат додем ва ӯро барои банӣ-Исроил намунае гардонидем.

وَلَوْ نَشَاۤءُ لَجَعَلْنَا مِنْكُمْ مَّلٰۤىِٕكَةً فِى الْاَرْضِ يَخْلُفُوْنَ

wa lau nasyā'u laja‘alnā minkum malā'ikatan fil-arḍi yakhlufūn(a).

Ва агар мехостем, дар миёни шумо фариштагонро (аз насл ба насл) ҷойгузини шумо дар рӯи замин мегардонидем.

وَاِنَّهٗ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ فَلَا تَمْتَرُنَّ بِهَا وَاتَّبِعُوْنِۗ هٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innahū la‘ilmul lis-sā‘ati falā tamtarunna bihā wattabi‘ūn(i), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

Ва ба ростӣ, ӯ (Исо) нишонаи қиёмат аст. Пас, дар ин шак макунед ва аз Ман пайравӣ кунед. Ин роҳи рост аст.

وَلَا يَصُدَّنَّكُمُ الشَّيْطٰنُۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

wa lā yaṣuddannakumusy-syaiṭān(u), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

Ва ҳаргиз аз ҷониби шайтон дур нашавед, зеро шайтон душмани ошкори шумост.

وَلَمَّا جَاۤءَ عِيْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَلِاُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ تَخْتَلِفُوْنَ فِيْهِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ

wa lammā jā'a ‘īsā bil-bayyināti qāla qad ji'tukum bil-ḥikmati wa li'ubayyina lakum ba‘ḍal-lażī takhtalifūna fīh(i), fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).

Ва ҳангоме ки Исо бо хабар омад, гуфт: «Ба дурустӣ, ман назди шумо бо ҳикмат ва баён кардани баъзе аз он чизе, ки шумо дар бораи он ихтилоф мекунед, омадаам, пас аз Худо битарсед ва ба ман итоат кунед».

اِنَّ اللّٰهَ هُوَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُۗ هٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

innallāha huwa rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

Ба дурустӣ, ки Аллоҳ Парвардигори ман ва шумост, пас Ӯро ибодат кунед, ки роҳи рост ин аст».

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْ ۚفَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْ عَذَابِ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fawailul lil-lażīna ẓalamūmin ‘ażābi yaumin alīm(in).

Аммо гурӯҳҳо (ки вуҷуд доранд) бо ҳам ихтилоф мекунанд, пас вой бар ситамкорон аз азоби рӯзи дарднок (Қиёмат)!

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّا السَّاعَةَ اَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ

hal yanẓurūna illas-sā‘ata an ta'tiyahum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).

Оё онҳо танҳо интизори он ҳастанд, ки рӯзи қиёмат ногаҳон бар онҳо биёяд, дар ҳоле ки бехабаранд?

اَلْاَخِلَّاۤءُ يَوْمَىِٕذٍۢ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ اِلَّا الْمُتَّقِيْنَ ۗ ࣖ

al-akhillā'u yauma'iżim ba‘ḍuhum liba‘ḍin ‘aduwwun illal-muttaqīn(a).

Дар он рӯз дӯстони наздик душмани якдигар хоҳанд буд, магар парҳезгорон.

يٰعِبَادِ لَاخَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَلَآ اَنْتُمْ تَحْزَنُوْنَۚ

yā ‘ibādi lā khaufun ‘alaikumul-yauma wa lā antum taḥzanūn(a).

«Эй бандагони Ман, дар он рӯз барои шумо тарсе нест ва шумо ғамгин нахоҳед шуд».

اَلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا مُسْلِمِيْنَۚ

allażīna āmanū bi'āyātinā wa kānū muslimīn(a).

(Яъне) касоне, ки ба оёти Мо имон овардаанд ва таслим шудаанд.

اُدْخُلُوا الْجَنَّةَ اَنْتُمْ وَاَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُوْنَ

udkhulul-jannata antum wa azwājukum tuḥbarūn(a).

Ба биҳишт дохил шавед, ту ва ҳамсарат хушбахт хоҳед буд».

يُطَافُ عَلَيْهِمْ بِصِحَافٍ مِّنْ ذَهَبٍ وَّاَكْوَابٍ ۚوَفِيْهَا مَا تَشْتَهِيْهِ الْاَنْفُسُ وَتَلَذُّ الْاَعْيُنُ ۚوَاَنْتُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَۚ

yuṭāfu ‘alaihim biṣiḥāfim min żahabiw wa akwāb(in), wa fīhā mā tasytahīhil-anfusu wa talażżul-a‘yun(u), wa antum fīhā khālidūn(a).

Онҳо табақҳои тиллоӣ ва пиёлаҳо медоданд ва дар осмон ҳар чизе, ки дил мехост ва ҳар чизе, ки ба чашм писанд меомад, буд ва шумо дар он ҷо хоҳед монд.

وَتِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْٓ اُوْرِثْتُمُوْهَا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ

wa tilkal-jannatul-latī ūriṡtumūhā bimā kuntum ta‘malūn(a).

Ва он биҳиштест, ки ба шарофати аъмоли неки шумо аз шумо мерос гирифта мешавад.

لَكُمْ فِيْهَا فَاكِهَةٌ كَثِيْرَةٌ مِّنْهَا تَأْكُلُوْنَ

lakum fīhā fākihatun kaṡīratum minhā ta'kulūn(a).

Дар биҳишт меваҳои зиёде барои шумост, ки баъзе аз онҳоро мехӯред.

اِنَّ الْمُجْرِمِيْنَ فِيْ عَذَابِ جَهَنَّمَ خٰلِدُوْنَۖ

innal-mujrimīna fī ‘ażābi jahannama khālidūn(a).

Дар ҳақиқат, гуноҳкорон дар азоби дӯзах абадӣ хоҳанд монд.

لَا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فِيْهِ مُبْلِسُوْنَ ۚ

lā yufattaru ‘anhum wa hum fīhi mublisūn(a).

Азобашон сабук карда нашудааст ва онҳо аз он ноумед шудаанд.

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْا هُمُ الظّٰلِمِيْنَ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin kānū humuẓ-ẓālimīn(a).

Ва Мо ба онҳо ситам накардем, балки онҳо ба худашон ситам карданд.

وَنَادَوْا يٰمٰلِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَۗ قَالَ اِنَّكُمْ مّٰكِثُوْنَ

wa nādau yā māliku liyaqḍi ‘alainā rabbuk(a), qāla innakum mākiṡūn(a).

Ва гуфтанд: «Эй (фаришта) Молик! Бигзор Парвардигорат моро бикушад». Ӯ гуфт: «Шумо (дар ин дӯзах) ҷовидон хоҳед монд».

لَقَدْ جِئْنٰكُمْ بِالْحَقِّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كٰرِهُوْنَ

laqad ji'nākum bil-ḥaqqi wa lākinna akṡarakum lil-ḥaqqi kārihūn(a).

Мо омадем, то ҳақро бароятон биёрем, вале аксари шумо аз ҳақ нафрат доред.

اَمْ اَبْرَمُوْٓا اَمْرًا فَاِنَّا مُبْرِمُوْنَۚ

am abramū amran fa innā mubrimūn(a).

Ё онҳо найранги (бад)-е кардаанд, пас, мо низ найранги (бар зидди) онҳо кардем.

اَمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّا لَا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوٰىهُمْ ۗ بَلٰى وَرُسُلُنَا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُوْنَ

am yaḥsabūna annā lā nasma‘u sirrahum wa najwāhum, balā wa rusulunā ladaihim yaktubūn(a).

Ё ин ки онҳо фикр мекунанд, ки Мо пинҳонӣ ва пичирроси онҳоро намешунавем? Балки, Мо мешунавем ва фиристодагони Мо (фариштагон) ҳамеша бо онҳо менависанд.

قُلْ اِنْ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ وَلَدٌ ۖفَاَنَا۠ اَوَّلُ الْعٰبِدِيْنَ

qul in kāna lir-raḥmāni walad(un), fa ana awwalul-‘ābidīn(a).

Бигӯ (Муҳаммад): «Агар рост бошад, ки Худои меҳрубон фарзанде дошта бошад, пас ман аввалин касе ҳастам, ки (кӯдакро) ситоиш кардам.»

سُبْحٰنَ رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

subḥāna rabbis-samāwāti wal-arḍi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

Пок аст Парвардигори осмонҳо ва замин, Парвардигори Арш аз он чи онҳо васф мекунанд».

فَذَرْهُمْ يَخُوْضُوْا وَيَلْعَبُوْا حَتّٰى يُلٰقُوْا يَوْمَهُمُ الَّذِيْ يُوْعَدُوْنَ

fa żarhum yakhūḍū wa yal‘abū ḥattā yulāqū yaumahumul-lażī yū‘adūn(a).

Пас, бигзоранд, ки онҳо (дар гумроҳӣ) ғарқ шаванд ва бозӣ кунанд, то он даме, ки ба рӯзе, ки ба онҳо ваъда дода шуда буд, бирасанд.

وَهُوَ الَّذِيْ فِى السَّمَاۤءِ اِلٰهٌ وَّ فِى الْاَرْضِ اِلٰهٌ ۗوَهُوَ الْحَكِيْمُ الْعَلِيْمُ

wa huwal-lażī fis-samā'i ilāhuw wa fil-arḍi ilāh(un), wa huwal-ḥakīmul-‘alīm(u).

Ва Ӯ Парвардигори парастишшуда дар осмон ва Парвардигори парастишшуда дар замин аст ва Ӯ Ҳаким ва Доно аст.

وَتَبٰرَكَ الَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۚوَعِنْدَهٗ عِلْمُ السَّاعَةِۚ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

wa tabārakal-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, wa ‘indahū ‘ilmus-sā‘ah(ti), wa ilaihi turja‘ūn(a).

Ва пок аст Худое, ки подшоҳии осмонҳо ва замин ва он чи дар миёни онҳост, аз они Ӯст ва илми рӯзи қиёмат ба Ӯст ва ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед.

وَلَا يَمْلِكُ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِهِ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

wa lā yamlikul-lażīna yad‘ūna min dūnihisy-syafā‘ata illā man syahida bil-ḥaqqi wa hum ya‘lamūn(a).

Ва касоне, ки ғайр аз Аллоҳро мехонанд, дар охират шафоат (ёрӣ) намегиранд; магар касоне, ки ҳақиқатро (тавҳидро) мешиносанд ва ба он имон меоваранд.

وَلَىِٕنْ سَاَلْتَهُمْ مَّنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُوْلُنَّ اللّٰهُ فَاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَۙ

wa la'in sa'altahum man khalaqahum layaqūlunnallāhu fa annā yu'fakūn(a).

Ва агар аз онҳо бипурсӣ, ки чӣ касе онҳоро офаридааст, албатта, онҳо мегӯянд: «Аллоҳ», пас чӣ гуна онҳоро (аз ибодати Аллоҳ) бозгардонидан мумкин аст?

وَقِيْلِهٖ يٰرَبِّ اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمٌ لَّا يُؤْمِنُوْنَۘ

wa qīlihī yā rabbi inna hā'ulā'i qaumul lā yu'minūn(a).

ва (Худо медонад) гуфт: «Эй Парвардигори ман, инҳо мардуме ҳастанд, ки имон намеоранд».

فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلٰمٌۗ فَسَوْفَ يَعْلَمُوْنَ ࣖ

faṣfaḥ ‘anhum wa qul salām(un), fa saufa ya‘lamūn(a).

Пас, аз онҳо рӯй гардон ва бигӯ: «Салом» (ва хайрухуш кунед). Баъдан хоҳанд донист (бадашонро хоҳанд донист).