Q.S আল-বাকাৰাহ (اَلْبَقَرَة) - 286 পদৰ সংখ্যা

الۤمّۤ ۚ

alif lām mīm.

আলিফ লাম মিম

ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ

Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).

এই কিতাপখনত (কোৰআন) কোনো সন্দেহ নাই; ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ বাবে পথ প্ৰদৰ্শন

الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَمِمَّا رَزَقْنٰهُمْ يُنْفِقُوْنَ ۙ

al-lażīna yu'minūna bil-gaibi wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa mimmā razaqnāhum yunfiqūn(a).

(অৰ্থাৎ) যিসকলে অদৃশ্যক বিশ্বাস কৰে, নামাজ কৰে আৰু আমি তেওঁলোকক দিয়া জীৱিকাৰ কিছু অংশ খৰচ কৰে

وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَآ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ ۚ وَبِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَۗ

wal-lażīna yu'minūna bimā unzila ilaika wa mā unzila min qablik(a), wabil-ākhirati hum yūqinūn(a).

আৰু যিসকলে তোমালোকৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা (কোৰআন) (মুহাম্মদ) আৰু তোমালোকৰ আগত অৱতীৰ্ণ হোৱা (কিতাপ)ত বিশ্বাস কৰে, আৰু তেওঁলোকে পৰলোকৰ অস্তিত্বত বিশ্বাস কৰে

اُولٰۤىِٕكَ عَلٰى هُدًى مِّنْ رَّبِّهِمْ ۙ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ

ulā'ika ‘alā hudam mir rabbihim wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).

তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰভুৰ পৰা হিদায়ত লাভ কৰে, আৰু তেওঁলোকেই ভাগ্যৱান

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا سَوَاۤءٌ عَلَيْهِمْ ءَاَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

innal-lażīna kafarū sawā'un ‘alaihim a'anżartahum am lam tunżirhum lā yu'minūn(a).

সঁচাকৈ যিসকলে কাফিৰ কৰে, তেওঁলোকৰ বাবেও একেই, আপুনি (মহম্মদে) আপোনাক সতৰ্ক কৰি দিয়ক বা নকৰক, তেওঁলোকে বিশ্বাস নকৰে।

خَتَمَ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ وَعَلٰى سَمْعِهِمْ ۗ وَعَلٰٓى اَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَّلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيْمٌ ࣖ

khatamallāhu ‘alā qulūbihim wa ‘alā sam‘ihim wa ‘alā abṣārihim gisyāwatuw wa lahum ‘ażābun ‘aẓīm(un).

আল্লাহে তেওঁলোকৰ হৃদয় আৰু শ্ৰৱণ ক্ষমতাত মোহৰ মাৰিছে, তেওঁলোকৰ দৃষ্টিশক্তি বন্ধ হৈ গৈছে, আৰু তেওঁলোকে গধুৰ শাস্তি ভোগ কৰিব

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَبِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِيْنَۘ

wa minan-nāsi may yaqūlu āmannā billāhi wa bil-yaumil-ākhiri wa mā hum bimu'minīn(a).

আৰু মানুহৰ মাজত এনেকুৱাও আছে যিয়ে কয়, "আমি আল্লাহ আৰু শেষ দিনত বিশ্বাস কৰোঁ" কিন্তু প্ৰকৃততে তেওঁলোক মুমিন নহয়

يُخٰدِعُوْنَ اللّٰهَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۚ وَمَا يَخْدَعُوْنَ اِلَّآ اَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُوْنَۗ

yukhādi‘ūnallāha wal-lażīna āmanū wa mā yakhda‘ūna illā anfusahum wa mā yasy‘urūn(a).

তেওঁলোকে আল্লাহ আৰু মুমিনসকলক প্ৰতাৰণা কৰে, কিন্তু তেওঁলোকে গম নোপোৱাকৈয়ে কেৱল নিজকে প্ৰতাৰণা কৰে।

فِيْ قُلُوْبِهِمْ مَّرَضٌۙ فَزَادَهُمُ اللّٰهُ مَرَضًاۚ وَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ ۢ ەۙ بِمَا كَانُوْا يَكْذِبُوْنَ

fī qulūbihim maraḍun fa zādahumullāhu maraḍā(n), wa lahum ‘ażābun alīmum bimā kānū yakżibūn(a).

তেওঁলোকৰ হৃদয়ত এটা বেমাৰ আছে, গতিকে আল্লাহে তেওঁলোকৰ ৰোগ বৃদ্ধি কৰিছে, আৰু মিছা কথা কোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ কষ্টদায়ক শাস্তি পাব।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِۙ قَالُوْٓا اِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُوْنَ

wa iżā qīla lahum lā tufsidū fil-arḍ(i), qālū innamā naḥnu muṣliḥūn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকক কোৱা হয়, "পৃথিৱীৰ ক্ষতি নকৰিবা!" তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, "আচলতে আমিয়েই উন্নতি সাধন কৰোঁ।"

اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُوْنَ وَلٰكِنْ لَّا يَشْعُرُوْنَ

alā innahum humul-mufsidūna wa lākil lā yasy‘urūn(a).

মনত ৰাখিব, তেওঁলোকেই দুষ্টামি কৰে, কিন্তু তেওঁলোকে সেই কথা উপলব্ধি নকৰে।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا كَمَآ اٰمَنَ النَّاسُ قَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ كَمَآ اٰمَنَ السُّفَهَاۤءُ ۗ اَلَآ اِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاۤءُ وَلٰكِنْ لَّا يَعْلَمُوْنَ

wa iżā qīla lahum āminū kamā āmanan nāsu qālū anu'minu kamā āmanas-sufahā'(u), alā innahum humus-sufahā'u wa lākil lā ya‘lamūn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকক কোৱা হয়, "আনসকলে বিশ্বাস কৰা ধৰণে বিশ্বাস কৰক!" তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, “বুদ্ধিৰ অভাৱত বিশ্বাস কৰা ধৰণে আমি বিশ্বাস কৰিমনে?” মনত ৰাখিব, আচলতে তেওঁলোকৰ বুজাবুজিৰ অভাৱ, কিন্তু তেওঁলোকে নাজানে।

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّا ۚ وَاِذَا خَلَوْا اِلٰى شَيٰطِيْنِهِمْ ۙ قَالُوْٓا اِنَّا مَعَكُمْ ۙاِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalau ilā syayāṭīnihim qālū innā ma‘akum, innamā naḥnu mustahzi'ūn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰা মানুহক লগ পায়, তেতিয়া তেওঁলোকে কয়, "আমি বিশ্বাস কৰোঁ।" কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ চয়তান (নেতা)ৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল, তেতিয়া তেওঁলোকে ক'লে, "সঁচাকৈয়ে আমি আপোনালোকৰ লগত আছো, আমি কেৱল ধেমালি কৰিছো।"

اَللّٰهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِيْ طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُوْنَ

allāhu yastahzi'u bihim wa yamudduhum fī ṭugyānihim ya‘mahūn(a).

আল্লাহে তেওঁলোকক উপহাস কৰিব আৰু তেওঁলোকক ভুল পথত ডুব যাবলৈ দিব।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰىۖ فَمَا رَبِحَتْ تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā, famā rabiḥat tijāratuhum wa mā kānū muhtadīn(a).

গাইডেন্স দি ভুল কিনিলে। গতিকে তেওঁলোকৰ ব্যৱসায় দুৰ্ভাগ্যজনক আছিল আৰু তেওঁলোকে কোনো পথ প্ৰদৰ্শন নাপালে।

مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِى اسْتَوْقَدَ نَارًا ۚ فَلَمَّآ اَضَاۤءَتْ مَا حَوْلَهٗ ذَهَبَ اللّٰهُ بِنُوْرِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِيْ ظُلُمٰتٍ لَّا يُبْصِرُوْنَ

maṡaluhum kamaṡalil-lażistauqada nārā(n), falammā aḍā'at mā ḥaulahūū żahaballāhu binūrihim wa tarakahum fī ẓulumātil lā yubṣirūn(a).

তেওঁলোকৰ আদৰ্শ জুই জ্বলোৱাৰ দৰে, কিন্তু ই তেওঁলোকৰ চৌপাশ আলোকিত কৰাৰ পিছত আল্লাহে তেওঁলোকৰ পোহৰ কাঢ়ি লৈ আন্ধাৰত এৰি দিয়ে, দেখাত অক্ষম।

صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَۙ

Ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā yarji‘ūn(a).

বধিৰ, বোবা আৰু অন্ধ, গতিকে ঘূৰি আহিব নোৱাৰে।

اَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ فِيْهِ ظُلُمٰتٌ وَّرَعْدٌ وَّبَرْقٌۚ يَجْعَلُوْنَ اَصَابِعَهُمْ فِيْٓ اٰذَانِهِمْ مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِۗ وَاللّٰهُ مُحِيْطٌۢ بِالْكٰفِرِيْنَ

au kaṣayyibim minas-samā'i fīhi ẓulumātuw wa ra‘duw wa barq(un), yaj‘alūna aṣābi‘ahum fī āżānihim minaṣ-ṣawā‘iqi ḥażaral-maut(i), wallāhu muḥīṭum bil- kāfirīn(a).

বা আকাশৰ পৰা অহা প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ দৰে (যিসকলে আঘাত কৰে), তাৰ লগত আন্ধাৰ, বজ্ৰপাত আৰু বিজুলী। কাণ দুখন আঙুলিৰে বন্ধ কৰি দিয়ে, মৃত্যুৰ ভয়ত বজ্ৰপাতৰ শব্দৰ পৰা (পলাই)। আল্লাহে কাফিৰসকলক আগুৰি ধৰে।

يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ اَبْصَارَهُمْ ۗ كُلَّمَآ اَضَاۤءَ لَهُمْ مَّشَوْا فِيْهِ ۙ وَاِذَآ اَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوْا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَاَبْصَارِهِمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ ࣖ

yakādul-barqu yakhṭafu abṣārahum, kullamā aḍā'a lahum masyau fīh(i), wa iżā aẓlama ‘alaihim qāmū, wa lau syā'allāhu lażahaba bisam‘ihim wa abṣārihim, innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

বজ্ৰপাতটোৱে তেওঁলোকৰ দৃষ্টি প্ৰায় ধৰিলে। যেতিয়াই (বিজুলী) জ্বলি উঠে তেতিয়াই সিহঁতে তাৰ তলত খোজ কাঢ়ে, আৰু যেতিয়া সিহঁতৰ ওপৰত আন্ধাৰ পৰে তেতিয়া সিহঁতে ৰৈ যায়। আল্লাহে ইচ্ছা কৰিলে তেওঁলোকৰ শ্ৰৱণ আৰু দৃষ্টিশক্তি কাঢ়ি লৈ গ’লহেঁতেন। সঁচাকৈ আল্লাহ সকলো বস্তুৰ ওপৰত সৰ্ব্বশক্তিমান।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوْا رَبَّكُمُ الَّذِيْ خَلَقَكُمْ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhan-nāsu‘budū rabbakumul-lażī khalaqakum wal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

হে ৰাইজ! তোমাক আৰু তোমাৰ আগৰ লোকসকলক সৃষ্টি কৰা তোমাৰ প্ৰভুক পূজা কৰা, যাতে তুমি ভক্তি লাভ কৰা।

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ فِرَاشًا وَّالسَّمَاۤءَ بِنَاۤءً ۖوَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءً فَاَخْرَجَ بِهٖ مِنَ الثَّمَرٰتِ رِزْقًا لَّكُمْ ۚ فَلَا تَجْعَلُوْا لِلّٰهِ اَنْدَادًا وَّاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

allażī ja‘ala lakumul-arḍa firāsyaw was-samā'a binā'ā(n), wa anzala minas-samā'i mā'an fa akhraja bihī minaṡ-ṡamarāti rizqal lakum, falā taj‘alū lillāhi andādaw wa antum ta‘lamūn(a).

(তেওঁৱেই) যিজনে তোমালোকৰ বাবে পৃথিৱীখনক বিশ্ৰামৰ স্থান আৰু আকাশক চালি কৰি তুলিলে আৰু তেওঁৱেই আকাশৰ পৰা পানী (বৰষুণ) নমাই দিয়ে, আৰু তাৰ দ্বাৰা তোমালোকৰ বাবে জীৱিকা হিচাপে ফল উৎপন্ন কৰে। এতেকে জানি থাকোতে আল্লাহৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী স্থাপন নকৰিবা।

وَاِنْ كُنْتُمْ فِيْ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلٰى عَبْدِنَا فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّنْ مِّثْلِهٖ ۖ وَادْعُوْا شُهَدَاۤءَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa in kuntum fī raibim mimmā nazzalnā ‘alā ‘abdinā fa'tū bisūratim mim miṡlih(ī), wad‘ū syuhadā'akum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

আৰু যদি আপুনি (কোৰআন) সন্দেহ কৰে যে আমি আমাৰ বান্দা (মহম্মদ)ৰ ওচৰলৈ নামিছো, তেন্তে ইয়াৰ দৰে এখন চুৰা বনাওক আৰু আল্লাহৰ বাহিৰেও আপোনাৰ সহায়কক নিমন্ত্ৰণ কৰক, যদি আপুনি সত্যবাদী।

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا وَلَنْ تَفْعَلُوْا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِيْ وَقُوْدُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ۖ اُعِدَّتْ لِلْكٰفِرِيْنَ

fa'illam taf‘alū wa lan taf‘alū fattaqun-nāral-latī waqūduhan-nāsu wal-ḥijārah(tu), u‘iddat lil-kāfirīn(a).

যদি আপুনি বনাব নোৱাৰে, আৰু (নিশ্চিতভাৱে) কৰিব নোৱাৰিব, তেন্তে সেই জাহান্নামৰ জুইলৈ ভয় কৰক যাৰ ইন্ধন মানুহ আৰু শিল, যিটো কাফিৰৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।

وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ ۗ كُلَّمَا رُزِقُوْا مِنْهَا مِنْ ثَمَرَةٍ رِّزْقًا ۙ قَالُوْا هٰذَا الَّذِيْ رُزِقْنَا مِنْ قَبْلُ وَاُتُوْا بِهٖ مُتَشَابِهًا ۗوَلَهُمْ فِيْهَآ اَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَّهُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

wa basysyiril-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti anna lahum jannātin tajrī min taḥtihal- anhār(u), kullamā ruziqū minhā min ṡamaratir rizqā(n), qālū hāżal-lażī ruziqnā min qablu wa utū bihī mutasyābihā(n), wa lahum fīhā azwājum muṭahharatuw wa hum fīhā khālidūn(a).

আৰু যিসকলে বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে তেওঁলোকক শুভবাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰক, যে তেওঁলোকৰ বাবে বাগিচা (নিৰ্ভৰ কৰা হৈছে) যাৰ তলত নদী বৈ যায়। যেতিয়াই তেওঁলোকক জীৱিকা হিচাপে স্বৰ্গৰ পৰা ফলৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়, তেতিয়াই তেওঁলোকে কয়, "আমাক আগতে এইটোৱেই যোগান ধৰা হৈছিল।" তেওঁলোককো একেধৰণৰ (ফল) দিয়া হৈছে। আৰু তাতেই তেওঁলোকে বিশুদ্ধ পত্নী (লাভ) কৰে। তাতে ৰৈ যায়।

۞ اِنَّ اللّٰهَ لَا يَسْتَحْيٖٓ اَنْ يَّضْرِبَ مَثَلًا مَّا بَعُوْضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۗ فَاَمَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۚ وَاَمَّا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَيَقُوْلُوْنَ مَاذَآ اَرَادَ اللّٰهُ بِهٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهٖ كَثِيْرًا وَّيَهْدِيْ بِهٖ كَثِيْرًا ۗ وَمَا يُضِلُّ بِهٖٓ اِلَّا الْفٰسِقِيْنَۙ

innallāha lā yastaḥyī ay yaḍriba maṡalam mā ba‘ūḍatan famā fauqahā, fa'ammal- lażīna āmanū faya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa ammal-lażīna kafarū fayaqūlūna māżā arādallāhu bihāżā maṡalā(n), yuḍillu bihī kaṡīraw wa yahdī bihī kaṡīrā(n), wa mā yuḍillu bihī illal-fāsiqīn(a).

সঁচাকৈয়ে আল্লাহে মহ বা তাতকৈ সৰু কিবা এটাৰ উদাহৰণ দিবলৈ কুণ্ঠাবোধ নকৰে। বিশ্বাস কৰাসকলৰ কথা ক’বলৈ গ’লে তেওঁলোকে জানে যে এইটোৱেই ঈশ্বৰৰ পৰা অহা সত্য। কিন্তু যিসকলে কাফিৰ কৰে তেওঁলোকে কয়, “আল্লাহে এই দৃষ্টান্তৰ দ্বাৰা কি বুজাব বিচাৰিছিল?” সেই (দৃষ্টান্ত)ৰ দ্বাৰা তেওঁ বহু লোকক বিপথে পৰিচালিত হ’বলৈ দিলে, আৰু সেই (ও) বহু লোকক তেওঁ পথ প্ৰদৰ্শন কৰিলে। কিন্তু তেওঁ এই (দৃষ্টান্ত) দ্বাৰা দুষ্টৰ বাহিৰে আন কাকো বিপথে পৰিচালিত নকৰে,

الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).

যিসকলে আল্লাহৰ চুক্তি দৃঢ় হোৱাৰ পিছত ভংগ কৰে, আৰু আল্লাহে যোগদান কৰিবলৈ দিয়া আদেশ বিচ্ছিন্ন কৰে, আৰু পৃথিৱীত দুৰ্নীতি বিয়পায়। তেওঁলোকেই হেৰুৱাইছে।

كَيْفَ تَكْفُرُوْنَ بِاللّٰهِ وَكُنْتُمْ اَمْوَاتًا فَاَحْيَاكُمْۚ ثُمَّ يُمِيْتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيْكُمْ ثُمَّ اِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

kaifa takfurūna billāhi wa kuntum amwātan fa'aḥyākum, ṡumma yumītukum ṡumma yuḥyīkum ṡumma ilaihi turja‘ūn(a).

আপুনি কেনেকৈ আল্লাহক কাফিৰ কৰিব, যেতিয়া আপুনি (মৃত আছিল), তাৰ পিছত তেওঁ আপোনাক জীৱন দিলে, তাৰ পিছত তেওঁ আপোনাক হত্যা কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ আপোনাক পুনৰ জীৱিত কৰিলে। তেতিয়া তেওঁৰ ওচৰলৈ তোমালোক উভতাই দিয়া হ’ব।

هُوَ الَّذِيْ خَلَقَ لَكُمْ مَّا فِى الْاَرْضِ جَمِيْعًا ثُمَّ اسْتَوٰٓى اِلَى السَّمَاۤءِ فَسَوّٰىهُنَّ سَبْعَ سَمٰوٰتٍ ۗ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

huwal-lażī khalaqa lakum mā fil-arḍi jamī‘ā(n), ṡummastawā ilas-samā'i fasawwāhunna sab‘a samāwāt(in), wa huwa bikulli syai'in ‘alīm(un).

তেওঁৱেই (আল্লাহ) যিয়ে তোমালোকৰ বাবে পৃথিৱীৰ সকলো বস্তু সৃষ্টি কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ আকাশলৈ গ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ সেইবোৰক সাত আকাশত সিদ্ধ কৰিলে। আৰু তেওঁ সকলোৰে সৰ্বজ্ঞানী।

وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ جَاعِلٌ فِى الْاَرْضِ خَلِيْفَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَجْعَلُ فِيْهَا مَنْ يُّفْسِدُ فِيْهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاۤءَۚ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۗ قَالَ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī jā‘ilun fil-arḍi khalīfah(tan), qālū ataj‘alu fīhā may yufsidu fīhā wa yasfikud-dimā'(a), wa naḥnu nusabbiḥu biḥamdika wa nuqaddisu lak(a), qāla innī a‘lamu mā lā ta‘lamūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া আপোনাৰ প্ৰভুৱে ফেৰেস্তাসকলক কৈছিল, "মই পৃথিৱীত খলিফা বনাম।" তেওঁলোকে ক’লে, “আপুনি তাত এনে এজনক স্থাপন কৰিবনে যিয়ে দুৰ্নীতিৰ সৃষ্টি কৰিব আৰু তেজ বোৱাব, আমি আপোনাৰ প্ৰশংসা কৰি আপোনাৰ নাম পবিত্ৰ কৰিম?” তেওঁ ক’লে, “তোমালোকে নজনা কথা সঁচাকৈ মই জানো।”

وَعَلَّمَ اٰدَمَ الْاَسْمَاۤءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلٰۤىِٕكَةِ فَقَالَ اَنْۢبِـُٔوْنِيْ بِاَسْمَاۤءِ هٰٓؤُلَاۤءِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa ‘allama ādamal-asmā'a kullahā ṡumma ‘araḍahum ‘alal-malā'ikati faqāla ambi'ūnī bi'asmā'i hā'ulā'i in kuntum ṣādiqīn(a).

আৰু তেওঁ আদমক তেওঁলোকৰ সকলোৰে নাম (বস্তু) শিকাইছিল, তাৰ পিছত তেওঁ সেইবোৰ স্বৰ্গদূতসকলক দেখুৱাইছিল, এইদৰে কৈছিল, "এই সকলোবোৰ (বস্তুৰ) নাম মোক কোৱা, যদি আপুনি সত্যবাদী!"

قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ

qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).

তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, "তোমাৰ মহিমা হওক, তুমি আমাক যি শিকাইছে তাৰ বাহিৰে আমি একো নাজানো। সঁচাকৈয়ে তুমিয়েই সৰ্বজ্ঞানী, সৰ্বজ্ঞানী।"

قَالَ يٰٓاٰدَمُ اَنْۢبِئْهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْ ۚ فَلَمَّآ اَنْۢبَاَهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْۙ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ غَيْبَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَاَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ

qāla yā ādamu ambi'hum bi'asmā'ihim, falammā amba'ahum bi'asmā'ihim, qāla alam aqul lakum innī a‘lamu gaibas-samāwāti wal-arḍ(i), wa a‘lamu mā tubdūna wa mā kuntum taktumūn(a).

তেওঁ (আল্লাহ) ক’লে, “হে আদম! তেওঁলোকক নামবোৰ কোৱা!” তেওঁ (আদমে) নিজৰ নাম কোৱাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, “মই তোমাক কোৱা নাছিলোনে যে মই আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ গোপনীয়তা জানো, আৰু তুমি কি প্ৰকাশ কৰা আৰু কি লুকুৱাই ৰখা মই জানো?”

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া আমি ফেৰেস্তাসকলক ক’লোঁ, “আদমৰ আগত প্ৰণাম কৰক!” গতিকে চয়তানৰ বাহিৰে তেওঁলোকে প্ৰণাম কৰিলে। তেওঁ নাকচ কৰে আৰু গৌৰৱ কৰে, আৰু তেওঁ কাফিৰৰ দলৰ অন্তৰ্গত।

وَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَاۖ وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa qulnā yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata wa kulā minhā ragadan ḥaiṡu syi'tumā, wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).

আৰু আমি ক’লো, "হে আদম! তুমি আৰু তোমাৰ পত্নীক জান্নাতত বাস কৰা আৰু ইয়াৰ পৰা যিদৰে ইচ্ছা খাবা। কিন্তু এই গছজোপাৰ ওচৰলৈ নাযাবা, নহ'লে তুমি অন্যায়কাৰীৰ মাজত নাথাকিবা!"

فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).

তাৰ পাছত চয়তানে দুয়োকে জান্নাতৰ পৰা বাহিৰলৈ লৈ গ’ল আৰু তাত থকাৰ সময়তে তেওঁলোকক তাৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হ’ল। আৰু আমি ক’লো, “ নামি যাওক! তোমালোকৰ মাজৰ কিছুমান ইজনে সিজনৰ শত্ৰু।আৰু পৃথিৱীত তোমালোকে কিছু সময়ৰ বাবে বাসস্থান আৰু আনন্দ লাভ কৰিব।”

فَتَلَقّٰٓى اٰدَمُ مِنْ رَّبِّهٖ كَلِمٰتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

fatalaqqā ādamu mir rabbihī kalimātin fatāba ‘alaih(i), innahū huwat-tawwābur- raḥīm(u).

তেতিয়া আদমে নিজৰ প্ৰভুৰ পৰা বাক্য লাভ কৰিলে, আৰু তেওঁ নিজৰ অনুতাপ গ্ৰহণ কৰিলে। সঁচাকৈ আল্লাহ তওবা গ্ৰহণকাৰী, পৰম দয়ালু।

قُلْنَا اهْبِطُوْا مِنْهَا جَمِيْعًا ۚ فَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

qulnahbiṭū minhā jamī‘ā(n), fa'immā ya'tiyannakum minnī hudan faman tabi‘a hudāya falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

আমি ক'লোঁ, "তোমালোক সকলোৱে স্বৰ্গৰ পৰা নামি আহক! তেতিয়া যদি মোৰ পথ প্ৰদৰ্শন সঁচাকৈয়ে তোমালোকৰ ওচৰলৈ আহে, তেন্তে যিয়ে মোৰ পথ প্ৰদৰ্শন কৰে, তেওঁলোকৰ বাবে কোনো ভয় নাথাকিব আৰু তেওঁলোকেও দুখ নকৰিব।"

وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَآ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna kafarū wa każżabū bi'āyātinā ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

যিসকলে আমাৰ চিনবোৰক কাফিৰ কৰে আৰু অস্বীকাৰ কৰে, তেওঁলোকৰ বিষয়ে হ’ল তেওঁলোক জাহান্নামৰ বাসিন্দা। তাতে ৰৈ যায়।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَوْفُوْا بِعَهْدِيْٓ اُوْفِ بِعَهْدِكُمْۚ وَاِيَّايَ فَارْهَبُوْنِ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa aufū bi‘ahdī ūfi bi‘ahdikum, wa iyyāya farhabūn(i).

হে ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকল! মই তোমালোকক দিয়া মোৰ আশীৰ্বাদবোৰ স্মৰণ কৰা। আৰু মোৰ প্ৰতি তোমাৰ প্ৰতিজ্ঞা পূৰণ কৰা, মই তোমাৰ প্ৰতি মোৰ প্ৰতিজ্ঞা পূৰণ কৰিম, আৰু কেৱল মোক ভয় কৰা।

وَاٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُوْنُوْٓا اَوَّلَ كَافِرٍۢ بِهٖ ۖ وَلَا تَشْتَرُوْا بِاٰيٰتِيْ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۖوَّاِيَّايَ فَاتَّقُوْنِ

wa āminū bimā anzaltu muṣaddiqal limā ma‘akum wa lā takūnū awwala kāfirim bih(ī), wa lā tasytarū bi'āyātī ṡamanan qalīlā(n), wa iyyāya fattaqūn(i).

আৰু মই যিটো (কোৰআন) পঠিয়াইছো, যিয়ে তোমালোকৰ লগত (তওৰাত) কি আছে সেইটো নিশ্চিত কৰে, তাত বিশ্বাস কৰক আৰু প্ৰথমে তাত কাফিৰ নকৰিবা। মোৰ পদবোৰ সস্তাতে বিক্ৰী নকৰিবা আৰু কেৱল মোক ভয় নকৰিবা।

وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa lā talbisul-ḥaqqa bil-bāṭili wa taktumul-ḥaqqa wa antum ta‘lamūn(a).

আৰু সত্যক মিছা কথাৰ লগত মিহলি নকৰিব আৰু সত্যক জানি থাকোঁতে (নাবা) লুকুৱাই ৰাখিব।

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَارْكَعُوْا مَعَ الرّٰكِعِيْنَ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta warka‘ū ma‘ar-rāki‘īn(a).

আৰু নামাজ আদায় কৰক, জাকাত দিয়ক আৰু প্ৰণাম কৰাসকলৰ লগত প্ৰণাম কৰক।

۞ اَتَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَاَنْتُمْ تَتْلُوْنَ الْكِتٰبَ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

ata'murūnan-nāsa bil-birri wa tansauna anfusakum wa antum tatlūnal-kitāb(a), afalā ta‘qilūn(a).

আপুনি কিয় আনৰ ওপৰত ধাৰ্মিকতাৰ আদেশ দিয়ে, আনহাতে আপুনি কিতাব (তওৰাত) পঢ়িলেও নিজকে পাহৰি যায়? বুজি পোৱা নাই নেকি?

وَاسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ وَاِنَّهَا لَكَبِيْرَةٌ اِلَّا عَلَى الْخٰشِعِيْنَۙ

wasta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), wa innahā lakabīratun illā ‘alal-khāsyi‘īn(a).

আৰু ধৈৰ্য্য আৰু প্ৰাৰ্থনাৰে (আল্লাহৰ পৰা) সহায় বিচাৰিব। আৰু (প্ৰাৰ্থনা) সঁচাকৈয়ে কঠিন, ভক্তিবাদীসকলৰ বাহিৰে

الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَاَنَّهُمْ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَ ࣖ

allażīna yaẓunnūna annahum mulāqū rabbihim wa annahum ilaihi rāji‘ūn(a).

(অৰ্থাৎ) যিসকলে নিশ্চিত হয় যে তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰভুক লগ পাব আৰু তেওঁৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিব।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal- ‘ālamīn(a).

হে ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকল! মই তোমালোকক দিয়া মোৰ আশীৰ্বাদবোৰ স্মৰণ কৰা, আৰু এই জগতৰ (সেই সময়ত) আন সকলো মানুহৰ ওপৰত তোমাক অনুকূল কৰা।

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā syafā‘atuw wa lā yu'khażu minhā ‘adluw wa lā hum yunṣarūn(a).

আৰু এনে এটা দিনক ভয় কৰক যেতিয়া কোনো আত্মাই আন আত্মাক কোনো সহায় আগবঢ়াব নোৱাৰিব, আৰু ইয়াৰ পৰা কোনো মধ্যস্থতা বা মুক্তিপণ গ্ৰহণ কৰা নহ’ব, আৰু তেওঁলোকক সহায় কৰা নহ’ব।

وَاِذْ نَجَّيْنٰكُمْ مِّنْ اٰلِ فِرْعَوْنَ يَسُوْمُوْنَكُمْ سُوْۤءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُوْنَ اَبْنَاۤءَكُمْ وَيَسْتَحْيُوْنَ نِسَاۤءَكُمْ ۗ وَفِيْ ذٰلِكُمْ بَلَاۤءٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَظِيْمٌ

wa iż najjainākum min āli fir‘auna yasūmūnakum sū'al-‘ażābi yużabbiḥūna abnā'akum wa yastaḥyūna nisā'akum, wa fī żālikum balā'um mir rabbikum ‘aẓīm(un).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া আমি তোমালোকক (ফৰৌণ আৰু) ফৰৌণৰ অনুগামীসকলৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলোঁ। তেওঁলোকে আপোনাৰ ওপৰত তীব্ৰ অত্যাচাৰ চলাইছিল। তোমাৰ পুত্ৰক বধ কৰি জীয়েকৰ জীৱন ৰক্ষা কৰে। আৰু সেই ক্ষেত্ৰত ই আপোনাৰ প্ৰভুৰ পৰা এক বৃহৎ পৰীক্ষা।

وَاِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَاَنْجَيْنٰكُمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż faraqnā bikumul-baḥra fa'anjainākum wa agraqnā āla fir‘auna wa antum tanẓurūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া আমি তোমালোকৰ বাবে সাগৰ বিভাজিত কৰিছিলো, যাতে আমি তোমালোকক ৰক্ষা কৰিব পাৰো আৰু আমি (ফৰৌণ আৰু) ফৰৌণৰ অনুগামীসকলক ডুবাই দিওঁ, তোমালোকে চাই থকাৰ সময়ত।

وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া আমি মুছাক চল্লিশ ৰাতিৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলো। তাৰ পিছত তোমালোকে (ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলে) পোৱালিটোক (বলিদান হিচাপে) তেওঁৰ (যাত্ৰাৰ পিছত) (এটা মূৰ্তি) বনালে, আৰু তোমালোক (হৈলা) অপৰাধী।

ثُمَّ عَفَوْنَا عَنْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ‘afaunā ‘ankum mim ba‘di żālika la‘allakum tasykurūn(a).

তাৰ পিছত আমি তোমালোকক তাৰ পিছত ক্ষমা কৰি দিলোঁ, যাতে তোমালোক কৃতজ্ঞ হয়।

وَاِذْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ

wa iż ātainā mūsal-kitāba wal-furqāna la‘allakum tahtadūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা), যেতিয়া আমি মুছাক কিতাব আৰু ফুৰকান দিলোঁ, যাতে তোমালোকক পথ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).

আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া মুছাই নিজৰ লোকসকলক কৈছিল, "হে মোৰ লোকসকল! তোমালোকে সঁচাকৈয়ে নিজৰ ওপৰত অন্যায় কৰিলে (এটা প্ৰতিমূৰ্তি) এটা পোৱালি (প্ৰসাদ হিচাপে) কৰি, সেয়ে তোমালোকৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ ওচৰত অনুতাপ কৰা আৰু নিজকে বধ কৰা। তোমালোকৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ সৈতে তোমালোকৰ বাবে ভাল। তেওঁ তোমালোকৰ অনুতাপ গ্ৰহণ কৰিব। সঁচাকৈ, তেওঁ হৈছে অনুতাপৰ সৰ্বাধিক গ্ৰহণকাৰী, পৰম দয়ালু।"

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ

wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া আপুনি কৈছিল, "হে মুছা! আমি আল্লাহক স্পষ্টকৈ নেদেখালৈকে আপোনাৰ ওপৰত বিশ্বাস নকৰো" তেতিয়া বিজুলী লাগিছিল, আপুনি চাই থকাৰ সময়ত।

ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).

তাৰ পিছত, আমি আপোনাৰ মৃত্যুৰ পিছত তোমাক উত্থাপন কৰিলোঁ, যাতে আপুনি কৃতজ্ঞ হয়।

وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ

wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).

আৰু আমি তোমালোকক ডাৱৰে ছাঁ দিলোঁ, আৰু আমি তোমালোকৰ ওচৰলৈ মান আৰু ছালৱা নামিলোঁ। আমি দিয়া জীৱিকাৰ পৰা ভাল (খাদ্য) খাওক। তেওঁলোকে আমাৰ ওপৰত অন্যায় কৰা নাছিল, কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ ওপৰত অন্যায় কৰিছিল।

وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ

wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া আমি কৈছিলো, "এই দেশত (বাইতুলমাকদিছ) প্ৰৱেশ কৰক, তাৰ পিছত তোমালোকে ইচ্ছামতে থকা সুস্বাদুভাৱে (বিভিন্ন খাদ্য) খাওক। আৰু প্ৰণাম কৰি ইয়াৰ দুৱাৰত প্ৰৱেশ কৰি ক'ম, "আমাক (আমাৰ পাপৰ পৰা) মুক্ত কৰা," নিশ্চয় আমি তোমালোকৰ ভুল ক্ষমা কৰিম। আৰু ভাল কাম কৰাসকলৰ বাবে আমি (দান) বৃদ্ধি কৰিম।"

فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ

fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).

তাৰ পিছত অন্যায় লোকসকলে আদেশৰ ঠাইত (আন এটা আদেশ) দিলে যিটো তেওঁলোকক নিৰ্দেশ দিয়া হোৱা নাছিল। গতিকে আমি অন্যায় লোকসকলৰ ওপৰত স্বৰ্গৰ পৰা দুৰ্যোগ পঠালোঁ, কাৰণ তেওঁলোকে (সদায়) বেয়া কাম কৰিছিল।

۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া মোচিয়ে তেওঁৰ লোকসকলৰ বাবে পানী বিচাৰিছিল, আমি কৈছিলো, "আপোনাৰ লাখুটিৰে শিলটোক আঘাত কৰা!" গতিকে তাৰ পৰা বাৰটা বসন্ত ওলাই আহিল। প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীয়ে নিজৰ (যথা নিজে) খোৱা ঠাই জানে। আল্লাহৰ ৰজা (প্ৰদান)ৰ পৰা খাওক-পান কৰক, আৰু ক্ষতি কৰি পৃথিৱীত বেয়া কাম নকৰিবা।

وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ

wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া আপুনি কৈছিল, “হে মোচি! আমি কেৱল এটা প্ৰকাৰৰ খাদ্য সহ্য (খাই) নোৱাৰো, গতিকে পৃথিৱীত যি গজে: বনৌষধি, শসা, হালধি, মচুৰ দাইল, আৰু পিয়াঁজ আমাক দিবলৈ আপোনাৰ প্ৰভুক অনুৰোধ কৰক।” তেওঁ (মোচি) ক’লে, “আপুনি ভাল বস্তুৰ বিনিময়ত বেয়া কাম বিচাৰে নেকি? কোনো এখন নগৰলৈ যাওক, আপুনি যি বিচাৰে তাক নিশ্চয় পাব।” তাৰ পিছত তেওঁলোকক বদনাম আৰু দৰিদ্ৰতাত আঘাত কৰা হ’ল, আৰু তেওঁলোকে (পুনৰ) আল্লাহৰ পৰা ক্ৰোধৰ সন্মুখীন হ’ল। সেইটো (ঘটিল) কাৰণ তেওঁলোকে আল্লাহৰ নিদৰ্শনক অস্বীকাৰ কৰিছিল আৰু নবীসকলক অধিকাৰ নোহোৱাকৈ হত্যা কৰিছিল। কাৰণ তেওঁলোক অবাধ্য আৰু উলংঘা কৰিছিল।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَادُوْا وَالنَّصٰرٰى وَالصَّابِــِٕيْنَ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hādū wan-naṣārā waṣ-ṣābi'īna man āmana billāhi wal- yaumil-ākhiri wa ‘amila ṣāliḥan fa lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

সঁচাকৈয়ে যিসকলে বিশ্বাস কৰে, ইহুদী, খ্ৰীষ্টান আৰু ছাবিয়ান, যিয়ে (তেওঁলোকৰ মাজত) আল্লাহ আৰু শেষ দিনত বিশ্বাস কৰে, আৰু ভাল কাম কৰে, তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ প্ৰভুৰ দ্বাৰা পুৰস্কাৰ দিয়া হ’ব, তেওঁলোকৰ প্ৰতি কোনো ভয় নাই, আৰু তেওঁলোকে দুখ নকৰে।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاذْكُرُوْا مَا فِيْهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw ważkurū mā fīhi la‘allakum tattaqūn(a).

আৰু (মনত ৰাখক) যেতিয়া আমি আপোনাৰ প্ৰতিজ্ঞা লৈছিলো আৰু আমি তোমালোকৰ ওপৰত পৰ্বত (চিনাই) ওপৰলৈ তুলিছিলো (যেতিয়া কৈছিলো), "আমি তোমালোকক যি দিছো তাক দৃঢ়তাৰে ধৰি ৰাখক আৰু তাত কি আছে সেই কথা মনত ৰাখিবা, যাতে তোমালোকে ধৰ্মপৰায়ণতা লাভ কৰিবা।"

ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَلَوْلَا فَضْلُ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهٗ لَكُنْتُمْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

Ṡumma tawallaitum mim ba‘di żālika falau lā faḍlullāhi ‘alaikum wa raḥmatuhū lakuntum minal-khāsirīn(a).

তাৰ পিছত তাৰ পিছত আপুনি আঁতৰি গ’ল। গতিকে যদি আল্লাহৰ কৃপা আৰু তোমালোকৰ প্ৰতি তেওঁৰ দয়া নথকা হ’লহেঁতেন তেন্তে নিশ্চয়কৈ আপুনিও হাৰি যোৱাসকলৰ ভিতৰত এজন হ’লহেঁতেন।

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِيْنَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِى السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُوْنُوْا قِرَدَةً خٰسِـِٕيْنَ

wa laqad ‘alimtumul-lażīna‘tadau minkum fis-sabti faqulnā lahum kūnū qiradatan khāsi'īn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে, তোমালোকে বিশ্ৰামবাৰে তোমালোকৰ মাজত অতিক্ৰম কৰা লোকসকলক চিনি পাইছিলা, গতিকে আমি তেওঁলোকক ক’লোঁ, “তোমালোক ঘৃণনীয় বান্দৰ হওক!”

فَجَعَلْنٰهَا نَكَالًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَ

faja‘alnāhā nakālal limā baina yadaihā wa mā khalfahā wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).

গতিকে আমি সেই সময়ৰ লোকসকলৰ বাবে আৰু তাৰ পিছত অহাসকলৰ বাবে (এনেকুৱা) সতৰ্কবাণী দিলোঁ আৰু ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ বাবে এক শিক্ষা দিলোঁ।

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া মুছাই তেওঁৰ লোকসকলক ক’লে, “আল্লাহে তোমালোকক এটা গৰু বধ কৰিবলৈ আজ্ঞা দিছে।” তেওঁলোকে সুধিলে, “আপুনি আমাক উপহাস কৰিবলৈ ওলাইছে নেকি?” তেওঁ (মুছাই) উত্তৰ দিলে, “মই আল্লাহৰ ওচৰত আশ্ৰয় লওঁ যাতে মই অজ্ঞানসকলৰ মাজত নাথাকো।”

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, “তোমাৰ প্ৰভুক সেই (মাইকী গৰু)ৰ বিষয়ে আমাক বুজাবলৈ অনুৰোধ কৰক।” তেওঁ (মুছাই) উত্তৰ দিলে, "তেওঁ (আল্লাহ) কৈছিল যে গাইজনী বুঢ়া বা সৰুও নহয়, (কিন্তু) মাজতে। গতিকে তোমালোকক যি আদেশ দিয়া হৈছে, তাকে কৰক।"

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا لَوْنُهَا ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاۤءُ فَاقِعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النّٰظِرِيْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā launuhā, qāla innahū yaqūlu innahā baqaratun ṣafrā'u fāqi‘ul launuhā tasurrun-nāẓirīn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, “আপোনাৰ প্ৰভুক অনুৰোধ কৰক যে আমি ইয়াৰ ৰং কি সেই বিষয়ে আমাক বুজাই দিয়ক।” তেওঁ (মুছা) উত্তৰ দিলে, “তেওঁ (আল্লাহ) ক’লে যে (গৰু) হৈছে এনে এটা মাইকী গৰু যাৰ ৰং গাঢ় হালধীয়া, যিয়ে (তাইক) চোৱাসকলক সন্তুষ্ট কৰে।”

قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ

qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, “আপোনাৰ প্ৰভুক সেই (মাইকী গৰু)ৰ বিষয়ে আমাক বুজাবলৈ অনুৰোধ কৰক। (কাৰণ) সঁচাকৈয়ে গৰুটো আমাৰ বাবে এতিয়াও স্পষ্ট হোৱা নাই আৰু আল্লাহৰ ইচ্ছা হ’লে আমি নিশ্চয় হিদায়ত লাভ কৰিম।”

قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُوْلٌ تُثِيْرُ الْاَرْضَ وَلَا تَسْقِى الْحَرْثَۚ مُسَلَّمَةٌ لَّاشِيَةَ فِيْهَا ۗ قَالُوا الْـٰٔنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوْهَا وَمَا كَادُوْا يَفْعَلُوْنَ ࣖ

qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā żalūlun tuṡīrul-arḍa wa lā tasqil-ḥarṡ(a), musallamatul lā syiyata fīhā, qālul-'āna ji'ta bil-ḥaqqi fażabaḥūhā wa mā kādū yaf‘alūn(a).

তেওঁ (মুছা) উত্তৰ দিলে, “তেওঁ (আল্লাহ) ক’লে, (গৰু) এনেকুৱা এটা মাইকী গৰু যিটো কেতিয়াও মাটি হাল বাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই আৰু শস্যত জলসিঞ্চন কৰিবলৈও ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাই, সুস্থ আৰু দাগবিহীন।” তেওঁলোকে ক’লে, “এতিয়া তেন্তে আপুনি সত্য (বস্তু) বুজাই দিয়ক।” তাৰ পিছত তেওঁলোকে তেওঁক বধ কৰিলে, আৰু তেওঁলোকে (আদেশ) কষ্টেৰে পালন কৰিলে।

وَاِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادّٰرَءْتُمْ فِيْهَا ۗ وَاللّٰهُ مُخْرِجٌ مَّا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ ۚ

wa iż qultum nafsan faddāra'tum fīhā, wallāhu mukhrijum mā kuntum taktumūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া তোমালোকে এজন মানুহক হত্যা কৰি ইজনে সিজনক এই বিষয়ে অভিযোগ কৰিছিলা, কিন্তু আল্লাহে তোমালোকে লুকুৱাই ৰখা কথাখিনি অৱতীৰ্ণ কৰিলে।

فَقُلْنَا اضْرِبُوْهُ بِبَعْضِهَاۗ كَذٰلِكَ يُحْيِ اللّٰهُ الْمَوْتٰى وَيُرِيْكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ

faqulnaḍribūhu biba‘ḍihā, każālika yuḥyillāhul-mautā wa yurīkum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

তাৰ পিছত আমি ক’লোঁ, "(গৰু)ৰ এটা অংশৰে (মৃতদেহ) আঘাত কৰক!" এইদৰে আল্লাহে মৃত (মানুহ)ক জীৱন দিয়ে, আৰু তেওঁ তোমালোকক (তেওঁৰ শক্তিৰ) চিন দেখুৱাই যাতে আপুনি বুজি পায়।

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوْبُكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ اَوْ اَشَدُّ قَسْوَةً ۗ وَاِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الْاَنْهٰرُ ۗ وَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاۤءُ ۗوَاِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّٰهِ ۗوَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma qasat qulūbukum mim ba‘di żālika fahiya kal-ḥijārati au asyaddu qaswah(tan), wa inna minal-ḥijārati lamā yatafajjaru minhul-anhār(u), wa inna minhā lamā yasysyaqqaqu fayakhruju minhul-mā'(u), wa inna minhā lamā yahbiṭu min khasy-yatillāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

তাৰ পিছত তাৰ পিছত তোমাৰ হৃদয় কঠিন হৈ পৰিল, যাতে (তোমাৰ হৃদয়খন) শিলৰ দৰে হৈ পৰিল, আৰু কঠিন হৈ পৰিল। আচলতে এই শিলবোৰৰ পৰা নিশ্চয় নদী (পানী) ওলাই আহিছে। বিভাজিত হৈ তাৰ পৰা বসন্ত ওলায়। আৰু আল্লাহক ভয় কৰি তললৈ পিছলি যোৱাও আছে। আৰু আল্লাহ তোমালোকে কি কৰে তাৰ বিষয়ে অজ্ঞাত নহয়।

۞ اَفَتَطْمَعُوْنَ اَنْ يُّؤْمِنُوْا لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُوْنَ كَلَامَ اللّٰهِ ثُمَّ يُحَرِّفُوْنَهٗ مِنْۢ بَعْدِ مَا عَقَلُوْهُ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

afa taṭma‘ūna ay yu'minū lakum wa qad kāna farīqum minhum yasma‘ūna kalāmallāhi ṡumma yuḥarrifūnahū mim ba‘di mā ‘aqalūhu wa hum ya‘lamūn(a).

গতিকে আপুনি (মুছলমান) সঁচাকৈয়ে আশা কৰেনে যে তেওঁলোকে আপোনাক বিশ্বাস কৰিব, যেতিয়া তেওঁলোকৰ এটা দলে আল্লাহৰ বাণী শুনিব, তাৰ পিছত তেওঁলোকে সেইটো বুজি পোৱাৰ পিছত সেইটো সলনি কৰে, আনহাতে তেওঁলোকে সেইটো জানে?

وَاِذَا لَقُوا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا قَالُوْٓا اٰمَنَّاۚ وَاِذَا خَلَا بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍ قَالُوْٓا اَتُحَدِّثُوْنَهُمْ بِمَا فَتَحَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَاۤجُّوْكُمْ بِهٖ عِنْدَ رَبِّكُمْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

wa iżā laqul-lażīna āmanū qālū āmannā, wa iżā khalā ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍin qālū atuḥaddiṡūnahum bimā fataḥallāhu ‘alaikum liyuḥājjūkum bihī ‘inda rabbikum, afalā ta‘qilūn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে বিশ্বাসীসকলক লগ পায়, তেতিয়া তেওঁলোকে কয়, "আমি বিশ্বাস কৰোঁ।" কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকে ইজনে সিজনৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল, তেতিয়া তেওঁলোকে সুধিলে, "আপুনি তেওঁলোকক ক'বনে যে আল্লাহে তোমালোকক যি বুজাইছে, যাতে তেওঁলোকে তোমালোকৰ ৰবৰ আগত তোমালোকক খণ্ডন কৰিব পাৰে? তোমালোকে বুজি পোৱা নাইনে?"

اَوَلَا يَعْلَمُوْنَ اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَ

awalā ya‘lamūna annallāha ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a).

আৰু তেওঁলোকে নাজানেনে যে তেওঁলোকে কি লুকুৱাই ৰাখে আৰু কি প্ৰকাশ কৰে আল্লাহে জানে?

وَمِنْهُمْ اُمِّيُّوْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ الْكِتٰبَ اِلَّآ اَمَانِيَّ وَاِنْ هُمْ اِلَّا يَظُنُّوْنَ

wa minhum umiyyūna lā ya‘lamūnal-kitāba illā amāniyya wa in hum illā yaẓunnūn(a).

আৰু তেওঁলোকৰ মাজত এনেকুৱাও আছে যিসকল নিৰক্ষৰ, কিতাব (তওৰাত) বুজি নাপায়, কেৱল কল্পনা কৰাৰ বাহিৰে আৰু তেওঁলোকে কেৱল অনুমানহে কৰে।

فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ يَكْتُبُوْنَ الْكِتٰبَ بِاَيْدِيْهِمْ ثُمَّ يَقُوْلُوْنَ هٰذَا مِنْ عِنْدِ اللّٰهِ لِيَشْتَرُوْا بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًا ۗفَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا كَتَبَتْ اَيْدِيْهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُوْنَ

fawailul lil-lażīna yaktubūnal-kitāba bi'aidīhim ṡumma yaqūlūna hāżā min ‘indillāhi liyasytarū bihī ṡamanan qalīlā(n), fawailul lahum mimmā katabat aidīhim wa wailul lahum mimmā yaksibūn(a).

গতিকে ধিক্, যিসকলে নিজৰ হাতেৰে শাস্ত্ৰ লিখে, তাৰ পিছত কয়, "এইটো আল্লাহৰ পৰা" (যাতে) ইয়াক সস্তাতে বিক্ৰী কৰিবলৈ। গতিকে তেওঁলোকৰ হাতে লিখাৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ বাবে ধিক্, আৰু তেওঁলোকে যি উপাৰ্জন কৰে তাৰ বাবে তেওঁলোকৰ বাবে ধিক্।

وَقَالُوْا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ اِلَّآ اَيَّامًا مَّعْدُوْدَةً ۗ قُلْ اَتَّخَذْتُمْ عِنْدَ اللّٰهِ عَهْدًا فَلَنْ يُّخْلِفَ اللّٰهُ عَهْدَهٗٓ اَمْ تَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

wa qālū lan tamassanan-nāru illā ayyāmam ma‘dūdah (tan), qul attakhażtum ‘indallāhi ‘ahdan falay yukhlifallāhu ‘ahdahū am taqūlūna ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “নৰ্কে আমাক স্পৰ্শ নকৰে, কেইদিনমানৰ বাহিৰে।” কোৱা, “আপুনি আল্লাহৰ পৰা কোনো প্ৰতিজ্ঞা পাইছেনে, যাতে আল্লাহে তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞা ভংগ নকৰে, নে তোমালোকে নজনা কথা কৈছা আল্লাহৰ বিষয়ে?”

بَلٰى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَّاَحَاطَتْ بِهٖ خَطِيْۤـَٔتُهٗ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

balā man kasaba sayyi'ataw wa aḥāṭat bihī khaṭī'atuhū fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

তেনেকুৱা নহয়! যিয়ে বেয়া কাম কৰে আৰু তেওঁৰ পাপে তেওঁক ডুবাই পেলায়, তেন্তে তেওঁলোক নৰকৰ বাসিন্দা। তাতে ৰৈ যায়।

وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

wal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ulā'ika aṣḥābul-jannah(ti), hum fīhā khālidūn(a).

আৰু যিসকলে বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, তেওঁলোক স্বৰ্গৰ বাসিন্দা। তাতে ৰৈ যায়।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ لَا تَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًا وَّذِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَقُوْلُوْا لِلنَّاسِ حُسْنًا وَّاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَۗ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْكُمْ وَاَنْتُمْ مُّعْرِضُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla lā ta‘budūna illallāha wa bil-wālidaini iḥsānaw wa żil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīni wa qūlū lin-nāsi ḥusnaw wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), ṡumma tawallaitum illā qalīlam minkum wa antum mu‘riḍūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া আমি ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলৰ পৰা এই প্ৰতিজ্ঞা লৈছিলো, "আল্লাহৰ বাহিৰে আন ইবাদত নকৰিবা, আৰু পিতৃ-মাতৃ, আত্মীয়, অনাথ আৰু দুখীয়াৰ প্ৰতি ভাল হওক। আৰু মানুহৰ আগত ভাল কথা কওক, নামাজ কৰক আৰু জাকাত দিয়ক।" কিন্তু তাৰ পিছত আপুনি আঁতৰি গ’ল (অস্বীকাৰ কৰিলে), আপোনাৰ এটা সৰু অংশৰ বাহিৰে, আৰু আপুনি (এতিয়াও) বিৰোধী আছিল।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ لَا تَسْفِكُوْنَ دِمَاۤءَكُمْ وَلَا تُخْرِجُوْنَ اَنْفُسَكُمْ مِّنْ دِيَارِكُمْ ۖ ثُمَّ اَقْرَرْتُمْ وَاَنْتُمْ تَشْهَدُوْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum lā tasfikūna dimā'akum wa lā tukhrijūna anfusakum min diyārikum ṡumma aqrartum wa antum tasyhadūn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) যেতিয়া আমি তোমালোকৰ নিয়ম লৈছিলো: “তোমালোকৰ তেজ বোৱাই নিদিবা (কাকো হত্যা নকৰিবা), আৰু তোমালোকৰ ঘৰৰ পৰা (তোমালোকৰ সহদেশীক) বহিষ্কাৰ নকৰিবা।” তেতিয়া আপুনি শপত খাই সাক্ষ্য দিছিল।

ثُمَّ اَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تَقْتُلُوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَتُخْرِجُوْنَ فَرِيْقًا مِّنْكُمْ مِّنْ دِيَارِهِمْۖ تَظٰهَرُوْنَ عَلَيْهِمْ بِالْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِۗ وَاِنْ يَّأْتُوْكُمْ اُسٰرٰى تُفٰدُوْهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ اِخْرَاجُهُمْ ۗ اَفَتُؤْمِنُوْنَ بِبَعْضِ الْكِتٰبِ وَتَكْفُرُوْنَ بِبَعْضٍۚ فَمَا جَزَاۤءُ مَنْ يَّفْعَلُ ذٰلِكَ مِنْكُمْ اِلَّا خِزْيٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يُرَدُّوْنَ اِلٰٓى اَشَدِّ الْعَذَابِۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

Ṡumma antum hā'ulā'i taqtulūna anfusakum wa tukhrijūna farīqam minkum min diyārihim taẓāharūna ‘alaihim bil-iṡmi wal-‘udwān(i), wa iy ya'tūkum usārā tufādūhum wa huwa muḥarramun ‘alaikum ikhrājuhum, afa tu'minūna biba‘ḍil-kitābi wa takfurūna bi ba‘ḍ(in), famā jazā'u may yaf‘alu żālika minkum illā khizyun fil-ḥayātid-dun-yā, wa yaumal-qiyāmati yuraddūna ilā asyaddil-‘ażāb(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

তাৰ পাছত তোমালোকে (ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলে) নিজকে হত্যা কৰি তোমালোকৰ এটা দলক তেওঁলোকৰ ঘৰৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰিলে। বেয়া আৰু শত্ৰুতাত তোমালোকে ইজনে সিজনক সহায় কৰিছিলা। আৰু যদি তেওঁলোক বন্দী হৈ তোমালোকৰ ওচৰলৈ আহিছিল, তেন্তে তেওঁলোকক বাহিৰ কৰিবলৈ নিষেধ কৰা হ’লেও তোমালোকে তেওঁলোকক মুক্তি দিলা। আপুনি কিতাব (তওৰাত)ৰ এটা অংশত বিশ্বাস কৰে আৰু কিছু অংশত কাফিৰ কৰেনে? তেতিয়া তোমালোকৰ মাজৰ যিসকলে তেনেকুৱা কৰে তেওঁলোকৰ কোনো প্ৰতিদান নাই, কিন্তু ইহঁতৰ জীৱনত অপমানৰ বাহিৰে, আৰু কিয়ামতৰ দিনত তেওঁলোকক কঠোৰতম শাস্তিলৈ ঘূৰাই অনা হ’ব। আৰু আল্লাহ তোমালোকে কি কৰে তাৰ বিষয়ে অজ্ঞাত নহয়।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا بِالْاٰخِرَةِ ۖ فَلَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ ࣖ

ulā'ikal-lażīnasytarawul-ḥayātad-dun-yā bil-ākhirah(ti), falā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunṣarūn(a).

এইসকল লোকেই পৰলোকৰ (জীৱন)ৰে এই জগতৰ জীৱন ক্ৰয় কৰিছিল। তেতিয়া তেওঁলোকৰ শাস্তি লঘু নহ’ব আৰু তেওঁলোকক সহায় কৰা নহ’ব।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَقَفَّيْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ بِالرُّسُلِ ۖ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ اَفَكُلَّمَا جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰىٓ اَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ ۚ فَفَرِيْقًا كَذَّبْتُمْ وَفَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa qaffainā mim ba‘dihī bir-rusul(i), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), afakullamā jā'akum rasūlum bimā lā tahwā anfusukumustakbartum, fafarīqan każżabtum wa farīqan taqtulūn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে, আমি মোচিক কিতাপ (তওৰাত) দিলোঁ, আৰু আমি পাঁচনিসকলৰ সৈতে তেওঁৰ পিছত অনুসৰণ কৰিলোঁ, আৰু আমি মৰিয়মৰ পুত্ৰ যীচুক সত্যৰ প্ৰমাণ দিলোঁ আৰু আমি তেওঁক পবিত্ৰ আত্মাৰে (জিব্ৰিল) শক্তিশালী কৰিলোঁ। কিয় প্ৰতিবাৰেই আপোনাৰ ওচৰলৈ কোনো ৰাছুল আহিলে আপুনি নিবিচৰা কিবা এটা (পাঠ) আহিলে আপুনি সেই বিষয়ে গৌৰৱ কৰে, তাৰ পিছত তাৰ কিছু কথা মিছা কথা কয় আৰু তাৰ কিছুমানক মাৰি পেলায়?

وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا غُلْفٌ ۗ بَلْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيْلًا مَّا يُؤْمِنُوْنَ

wa qālū qulūbunā gulf(un), bal la‘anahumullāhu bikufrihim faqalīlam mā yu'minūn(a).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “আমাৰ হৃদয় বন্ধ হৈ গৈছে।” নহয়! তেওঁলোকৰ অবাধ্যতাৰ বাবে আল্লাহে তেওঁলোকক অভিশাপ দিছে, কিন্তু তেওঁলোকৰ মাজৰ অতি কম সংখ্যকে বিশ্বাস কৰে।

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ كِتٰبٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْۙ وَكَانُوْا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُوْنَ عَلَى الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۚ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مَّا عَرَفُوْا كَفَرُوْا بِهٖ ۖ فَلَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ

wa lammā jā'akum kitābum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum, wa kānū min qablu yastaftiḥūna ‘alal-lażīna kafarū, falammā jā'ahum mā ‘arafū kafarū bih(ī), fala‘natullāhi ‘alal-kāfirīn(a).

আৰু আল্লাহৰ পৰা তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ কিতাব (আল-কোৰআন) অহাৰ পিছত যিয়ে তেওঁলোকৰ হাতত যি আছে সেয়া নিশ্চিত কৰিছিল, আনহাতে আগতে তেওঁলোকে কাফিৰসকলৰ ওপৰত জয়লাভ বিচাৰিছিল, তেতিয়া দেখা গ’ল যে যেতিয়া তেওঁলোকে জনা কথা তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিল, তেতিয়া তেওঁলোকে সেইটো অস্বীকাৰ কৰিলে। গতিকে আল্লাহৰ অভিশাপ কাফিৰ সকলৰ ওপৰত।

بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ اَنْ يَّكْفُرُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ بَغْيًا اَنْ يُّنَزِّلَ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهٖ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖ ۚ فَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ عَلٰى غَضَبٍۗ وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ

bi'samasytarau bihī anfusahum ay yakfurū bimā anzalallāhu bagyan ay yunazzilallāhu min faḍlihī ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), fabā'ū bigaḍabin ‘alā gaḍab(in), wa lil-kāfirīna ‘ażābum muhīn(un).

ই এক ভয়ংকৰ বস্তু যাৰ বাবে তেওঁলোকে নিজকে বিক্ৰী কৰিছিল, আল্লাহে যি অৱতীৰ্ণ কৰিছে তাক অস্বীকাৰ কৰিছিল, ঈৰ্ষাৰ বাবে যে আল্লাহে নিজৰ বান্দাসকলৰ মাজৰ পৰা যাক ইচ্ছা কৰে তেওঁৰ ওপৰত নিজৰ দান-বৰঙণি নমাই দিব। সেই কাৰণে তেওঁলোকে ক্ৰোধৰ ওপৰত ক্ৰোধ ভোগ কৰে। আৰু কাফিৰসকলৰ ওপৰত অপমানজনক শাস্তি আছে।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا نُؤْمِنُ بِمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُوْنَ بِمَا وَرَاۤءَهٗ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُوْنَ اَنْۢبِيَاۤءَ اللّٰهِ مِنْ قَبْلُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iżā qīla lahum āminū bimā anzalallāhu qālū nu'minu bimā unzila ‘alainā wa yakfurūna bimā warā'ah(ū), wa huwal-ḥaqqu muṣaddiqal limā ma‘ahum, qul falima taqtulūna ambiyā'allāhi min qablu in kuntum mu'minīn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকক কোৱা হয়, "আল্লাহে যি অৱতীৰ্ণ কৰিছে (কোৰআন) ত বিশ্বাস কৰক" তেতিয়া তেওঁলোকে উত্তৰ দিয়ে, "আমি আমাৰ ওপৰত যি অৱতীৰ্ণ হৈছে তাতেই বিশ্বাস কৰোঁ।" আৰু ইয়াৰ পিছত যি আহিব তাক অস্বীকাৰ কৰে, যদিও (কোৰআন) সেই সত্য যিয়ে তেওঁলোকৰ লগত যি আছে তাক ন্যায্যতা প্ৰদান কৰে। কওক (মহাম্মদ) "আপুনি যদি মুমিন আছিলা তেন্তে আগতে আল্লাহৰ নবীসকলক কিয় হত্যা কৰিছিল?"

۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ

wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে, মোচিয়ে সত্যৰ প্ৰমাণ লৈ তোমালোকৰ ওচৰলৈ আহিছিল, তাৰ পিছত তোমালোকে পোৱালিটোৰ প্ৰতিমূৰ্তি (বলিদান হিচাপে) লৈছিলা, আৰু তোমালোক (হৈছিল) অপৰাধী।

وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّوْرَۗ خُذُوْا مَآ اٰتَيْنٰكُمْ بِقُوَّةٍ وَّاسْمَعُوْا ۗ قَالُوْا سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاُشْرِبُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ ۗ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهٖٓ اِيْمَانُكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

wa iż akhażnā mīṡāqakum wa rafa‘nā fauqakumuṭ-ṭūr(a), khużū mā ātainākum biquwwatiw wasma‘ū, qālū sami‘nā wa ‘aṣainā, wa usyribū fī qulūbihimul-‘ijla bikufrihim, qul bi'samā ya'murukum bihī īmānukum in kuntum mu'minīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া আমি আপোনাৰ প্ৰতিজ্ঞা লৈছিলো আৰু আমি আপোনাৰ ওপৰত পৰ্বত (চিনাই) ওপৰলৈ তুলিছিলো (যেতিয়া কৈছিলো), "আমি তোমাক যি দিছো তাক দৃঢ়তাৰে ধৰি ৰাখক আৰু শুনা!" তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, “আমি শুনিছিলো কিন্তু আমি আজ্ঞা পালন কৰা নাছিলো।” আৰু তেওঁলোকৰ অবিশ্বাসৰ বাবে পোৱালিটোৱে তেওঁলোকৰ হৃদয়ত (মূৰ্তি পূজাৰ প্ৰেম) সোমাই গ’ল। কওক, “তোমালোক বিশ্বাসী হ’লে তোমালোকৰ বিশ্বাসে যি আদেশ দিয়ে সেয়া অতি বেয়া!”

قُلْ اِنْ كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْاٰخِرَةُ عِنْدَ اللّٰهِ خَالِصَةً مِّنْ دُوْنِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

qul in kānat lakumud-dārul-ākhiratu ‘indallāhi khāliṣatam min dūnin-nāsi fatamannawul-mauta in kuntum ṣādiqīn(a).

কওক (হে মহম্মদ) “যদি আল্লাহৰ ওচৰত আখিৰাতৰ বাসস্থান কেৱল আপোনাৰ বাবেই হয়, আন কাৰোবাৰ বাবে নহয়, তেন্তে সত্যবাদী হ’লে মৃত্যুৰ সন্ধান কৰক।”

وَلَنْ يَّتَمَنَّوْهُ اَبَدًاۢ بِمَا قَدَّمَتْ اَيْدِيْهِمْ ۗ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢ بِالظّٰلِمِيْنَ

wa lay yatamannauhu abadam bima qaddamat aidīhim, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

কিন্তু তেওঁলোকে মৃত্যুৰ আকাংক্ষা একেবাৰেই নকৰিব, তেওঁলোকৰ হাতে কৰা পাপৰ বাবে। আৰু আল্লাহ অন্যায়কাৰীৰ সৰ্বজ্ঞানী।

وَلَتَجِدَنَّهُمْ اَحْرَصَ النَّاسِ عَلٰى حَيٰوةٍ ۛوَمِنَ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا ۛيَوَدُّ اَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ اَلْفَ سَنَةٍۚ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهٖ مِنَ الْعَذَابِ اَنْ يُّعَمَّرَۗ وَاللّٰهُ بَصِيْرٌۢ بِمَا يَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa latajidannahum aḥraṣan-nāsi ‘alā ḥayāh(tin), wa minal-lażīna asyrakū, yawaddu aḥaduhum lau yu‘ammaru alfa sanah(tin), wa mā huwa bi muzaḥziḥihī minal-‘ażābi ay yu‘ammar(a), wallāhu baṣīrum bimā ya‘malūn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে আপোনালোকে (মহম্মদে) তেওঁলোকক (ইহুদীসকলক) বিচাৰি পাব, যিসকল জীৱনৰ প্ৰতি (পৃথিৱী) আটাইতকৈ লোভী, আনকি (অধিক লোভী) মুশ্বৰিকসকলতকৈও। সেই দীঘলীয়া জীৱনে তেওঁলোকক প্ৰলয়ৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিব নোৱাৰিলেও তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকেই হাজাৰ বছৰীয়া জীৱন দিব বিচাৰে। আৰু তেওঁলোকে কৰা কামৰ আল্লাহ দৰ্শক।

قُلْ مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيْلَ فَاِنَّهٗ نَزَّلَهٗ عَلٰى قَلْبِكَ بِاِذْنِ اللّٰهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

qul man kāna ‘aduwwal lijibrīla fa'innahū nazzalahū ‘alā qalbika bi iżnillāhi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa hudaw wa busyrā lil-mu'minīn(a).

কওক (মহাম্মদ), "যি কোনো জব্ৰীলৰ শত্ৰু হ'ব, তেন্তে (জানিব) যে তেওঁৱেই আল্লাহৰ অনুমতি সাপেক্ষে তোমালোকৰ হৃদয়ত (কোৰআন) নমাই দিছে, আগতে (কিতাপ) কি আছিল সেই কথা নিশ্চিত কৰি, আৰু মুমিনসকলৰ বাবে হিদায়ত আৰু ভাল খবৰ হ'ল।"

مَنْ كَانَ عَدُوًّا لِّلّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَرُسُلِهٖ وَجِبْرِيْلَ وَمِيْكٰىلَ فَاِنَّ اللّٰهَ عَدُوٌّ لِّلْكٰفِرِيْنَ

man kāna ‘aduwwal lillāhi wa malā'ikatihī wa rusulihī wa jibrīla wa mīkāla fa innallāha ‘aduwwul lil-kāfirīn(a).

যিজন আল্লাহৰ শত্ৰু, তেওঁৰ ফেৰেস্তা, তেওঁৰ ৰাছুল, জিব্ৰিয়েল আৰু মিকায়েলৰ শত্ৰু, তেন্তে সঁচাকৈয়ে আল্লাহ কাফিৰৰ শত্ৰু।

وَلَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍۚ وَمَا يَكْفُرُ بِهَآ اِلَّا الْفٰسِقُوْنَ

wa laqad anzalnā ilaika āyātim bayyināt(in), wa mā yakfuru bihā illal-fāsiqūn(a).

আৰু সঁচাকৈ আমি তোমালোকক (মহাম্মদ)ৰ ওচৰত স্পষ্ট আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিছো, আৰু দুষ্টৰ বাহিৰে কোনেও সেইবোৰ অস্বীকাৰ নকৰে।

اَوَكُلَّمَا عٰهَدُوْا عَهْدًا نَّبَذَهٗ فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ ۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

awa kullamā ‘āhadū ‘ahdan nabażahū farīqum minhum, bal akṡaruhum lā yu'minūn(a).

আৰু কিয় প্ৰতিবাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে তেওঁলোকৰ এটা দলে প্ৰতিশ্ৰুতি ভংগ কৰে? আনহাতে তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই বিশ্বাসী নহয়।

وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيْقٌ مِّنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَۙ كِتٰبَ اللّٰهِ وَرَاۤءَ ظُهُوْرِهِمْ كَاَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۖ

wa lammā jā'ahum rasūlum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum nabaża farīqum minal-lażīna ūtul-kitāb(a), kitāballāhi warā'a ẓuhūrihim ka'annahum lā ya‘lamūn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আল্লাহৰ পৰা এজন ৰাছুল (মুহাম্মাদ) আহি তেওঁলোকৰ লগত কি আছে সেইটো নিশ্চিত কৰিছিল, তেতিয়া যিসকলক কিতাব (তওৰাত) দিয়া হৈছিল, তেওঁলোকৰ এটা দলে আল্লাহৰ কিতাপখন পিঠিৰ পিছফালে পেলাই দিলে, যেন তেওঁলোকে নাজানে।

وَاتَّبَعُوْا مَا تَتْلُوا الشَّيٰطِيْنُ عَلٰى مُلْكِ سُلَيْمٰنَ ۚ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمٰنُ وَلٰكِنَّ الشَّيٰطِيْنَ كَفَرُوْا يُعَلِّمُوْنَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَآ اُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوْتَ وَمَارُوْتَ ۗ وَمَا يُعَلِّمٰنِ مِنْ اَحَدٍ حَتّٰى يَقُوْلَآ اِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلَا تَكْفُرْ ۗ فَيَتَعَلَّمُوْنَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُوْنَ بِهٖ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهٖ ۗ وَمَا هُمْ بِضَاۤرِّيْنَ بِهٖ مِنْ اَحَدٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَيَتَعَلَّمُوْنَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ ۗ وَلَقَدْ عَلِمُوْا لَمَنِ اشْتَرٰىهُ مَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ ۗ وَلَبِئْسَ مَاشَرَوْا بِهٖٓ اَنْفُسَهُمْ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ

wattaba‘ū mā tatlusy-syayāṭīnu ‘alā mulki sulaimān(a), wa mā kafara sulaimānu wa lākinnnasy-syayāṭīna kafarū yu‘allimūnan-nāsas siḥr(a), wa mā unzila ‘alal-malakaini bibābila hārūta wa mārūt(a), wa mā yu‘allimāni min aḥadin ḥattā yaqūlā innamā naḥnu fitnatun falā takfur, fayata‘allamūna minhumā mā yufarriqūna bihī bainal-mar'i wa zaujih(ī), wa mā hum biḍarrīna bihī min aḥadin illā bi'iżnillāh(i), wa yata‘allamūna mā yaḍurruhum wa lā yanfa‘uhum, wa laqad ‘alimū lamanisytarāhu mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in), wa labi'sa mā syarau bihī anfusahum, lau kānū ya‘lamūn(a).

আৰু চলোমনৰ ৰাজত্বকালত ভূতবোৰে পঢ়া কথাবোৰ তেওঁলোকে অনুসৰণ কৰিলে। চলোমন কাফিৰ নাছিল কিন্তু দানৱবোৰেই কাফিৰ আছিল, তেওঁলোকে মানুহক যাদু শিকাইছিল আৰু বাবিল দেশত দুজন স্বৰ্গদূতৰ ওচৰত যি অৱতীৰ্ণ হৈছিল, সেয়া হ’ল হাৰুট আৰু মাৰুত। যদিও তেওঁলোকৰ দুয়োৰে কোনোৱেই কোৱাৰ আগতে কাকো একো শিকাব পৰা নাছিল, "সঁচাকৈয়ে আমি কেৱল (তোমালোকৰ বাবে) পৰীক্ষাহে, গতিকে অবিশ্বাস নকৰিবা।" গতিকে তেওঁলোকে (ফেৰিস্তা) দুজনৰ পৰা শিকিলে যে এজন (স্বামী)ক তেওঁৰ পত্নীৰ পৰা কি (পৰিচ্ছন্ন) কৰিব পাৰে। আল্লাহৰ অনুমতিৰ বাহিৰে তেওঁলোকে নিজৰ যাদুৰে কাৰো ক্ষতি কৰিব নোৱাৰিব। তেওঁলোকে এনেকুৱা কিবা এটা শিকে যিয়ে তেওঁলোকৰ ক্ষতি কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ কোনো লাভ নকৰে। আৰু সঁচাকৈয়ে, তেওঁলোকে ইতিমধ্যে জানে, যিয়ে কিনিব (যাদু ব্যৱহাৰ কৰে), তেওঁ নিশ্চিতভাৱে পৰলোকত কোনো লাভ নাপাব। আৰু সঁচাকৈয়ে যাদুৰ দ্বাৰা নিজকে বিক্ৰী কৰা সকলৰ কৰ্ম বহুত বেয়া, যদিহে তেওঁলোকে জানিলেহেঁতেন।

وَلَوْ اَنَّهُمْ اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَمَثُوْبَةٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ خَيْرٌ ۗ لَوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lau annahum āmanū wattaqau lamaṡūbatum min ‘indillāhi khair(un), lau kānū ya‘lamūn(a).

আৰু যদি তেওঁলোকৰ ঈমান থাকে আৰু ধৰ্মপৰায়ণ হয়, তেন্তে আল্লাহৰ পৰা পোৱা পুৰস্কাৰ ভাল হ’লহেঁতেন, যদিহে তেওঁলোকে জানিলেহেঁতেন।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقُوْلُوْا رَاعِنَا وَقُوْلُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوْا وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqūlū rā‘inā wa qūlunẓurnā wasma‘ū wa lil-kāfirīna ‘ażābun alīm(un).

হে বিশ্বাসী সকল! ৰা’ইনা বুলি নক’ব, কিন্তু “উনঝুৰনা” বুলি কোৱা আৰু শুনা। আৰু যিবিলাকে কাফিৰ কৰে তেওঁলোকে বেদনাদায়ক শাস্তি পাব।

مَا يَوَدُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَلَا الْمُشْرِكِيْنَ اَنْ يُّنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِّنْ خَيْرٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيْمِ

mā yawaddul-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wa lal-musyrikīna ay yunazzila ‘alaikum min khairim mir rabbikum, wallāhu yakhtaṣṣu biraḥmatihī may yasyā'(u), wallāhu żul faḍlil-‘aẓīm(i).

যিসকলে কিতাব আৰু মুশ্বৰিক সকলৰ মাজৰ পৰা কাফিৰ কৰে, তেওঁলোকে আপোনাৰ ৰবৰ পৰা আপোনাৰ ওচৰলৈ কোনো মঙ্গল পঠোৱাটো নিবিচাৰে। কিন্তু আল্লাহে বিশেষভাৱে যিসকলক ইচ্ছা কৰে তেওঁলোকক তেওঁৰ দয়া কৰে। আৰু আল্লাহ মহান কৃপাতৰ মালিক।

۞ مَا نَنْسَخْ مِنْ اٰيَةٍ اَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَآ اَوْ مِثْلِهَا ۗ اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

mā nansakh min āyatin au nunsihā na'ti bi khairim minhā au miṡlihā, alam ta‘lam annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

আমি যিকোনো পদ বাতিল বা স্মৃতিৰ পৰা আঁতৰাই পেলাওঁ, তাৰ ঠাইত আমি নিশ্চয় ইয়াৰ লগত ভাল বা তুলনাযোগ্য কিবা এটা লিখিম। আপুনি নাজানেনে যে আল্লাহৰ সকলো বস্তুৰ ওপৰত ক্ষমতা আছে?

اَلَمْ تَعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ ۗ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

alam ta‘lam annallāha lahū mulkus-samāwāti wal arḍ(i), wa mā lakum min dūnillāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

তোমালোকে নাজানানে যে আকাশ-পৃথিৱীৰ ৰাজ্য আল্লাহৰ অন্তৰ্গত? আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে তোমাৰ কোনো ৰক্ষক বা সহায়কাৰী নাই।

اَمْ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَسْـَٔلُوْا رَسُوْلَكُمْ كَمَا سُىِٕلَ مُوْسٰى مِنْ قَبْلُ ۗوَمَنْ يَّتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْاِيْمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاۤءَ السَّبِيْلِ

am turīdūna an tas'alū rasūlakum kamā su'ila mūsā min qabl(u), wa may yatabaddalil-kufra bil-īmāni faqad ḍalla sawā'as-sabīl(i).

নে মুছাই (ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলে) আগতে কোৱাৰ দৰে আপোনাৰ ৰাছুল (মহম্মদ)ক সুধিব বিচাৰে? যিয়ে ঈমানৰ ঠাইত কুফিৰ কৰে, তেন্তে সঁচাকৈয়ে তেওঁ সৰল পথৰ পৰা বিচ্যুত হৈছে।

وَدَّ كَثِيْرٌ مِّنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ لَوْ يَرُدُّوْنَكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ اِيْمَانِكُمْ كُفَّارًاۚ حَسَدًا مِّنْ عِنْدِ اَنْفُسِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۚ فَاعْفُوْا وَاصْفَحُوْا حَتّٰى يَأْتِيَ اللّٰهُ بِاَمْرِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wadda kaṡīrum min ahlil-kitābi lau yaruddūnakum mim ba‘di īmānikum kuffārā(n), ḥasadam min ‘indi anfusihim mim ba‘di mā tabayyana lahumul-ḥaqq(u), fa‘fū waṣfaḥū ḥattā ya'tiyallāhu bi amrih(ī), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

বহুতো কিতাপৰ লোকে ইচ্ছা কৰে যে তেওঁলোকে আপোনাক বিশ্বাস কৰাৰ পিছত পিছলৈ ঘূৰাই দিব পাৰে, পুনৰ কাফিৰ হ’ব পাৰে, কাৰণ তেওঁলোকৰ ভিতৰত থকা ঈৰ্ষাৰ বাবে, তেওঁলোকৰ ওচৰত সত্য স্পষ্ট হোৱাৰ পিছত। গতিকে ক্ষমা কৰা আৰু ধৈৰ্য্য ধৰক, যেতিয়ালৈকে আল্লাহে তেওঁৰ আজ্ঞা নিদিয়ে। সঁচাকৈ আল্লাহ সকলো বস্তুৰ ওপৰত সৰ্ব্বশক্তিমান।

وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ ۗ وَمَا تُقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوْهُ عِنْدَ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāh(ta), wa mā tuqaddimū li'anfusikum min khairin tajidūhu ‘indallāh(i), innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

আৰু নামাজ আৰু জাকাত আদায় কৰক। আৰু নিজৰ বাবে যি ভাল কাম কৰিব, আল্লাহৰ পৰা (পুৰস্কাৰ) পাব। সঁচাকৈ আল্লাহ তোমালোকে কৰা কামৰ সৰ্বদৰ্শক।

وَقَالُوْا لَنْ يَّدْخُلَ الْجَنَّةَ اِلَّا مَنْ كَانَ هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ تِلْكَ اَمَانِيُّهُمْ ۗ قُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa qālū lay yadkhulal-jannata illā man kāna hūdan au naṣārā, tilka amāniyyuhum, qul hātū burhānakum in kuntum ṣādiqīn(a).

আৰু তেওঁলোকে (ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টানসকলে) ক’লে, “ইহুদী বা খ্ৰীষ্টানসকলৰ বাহিৰে আন কোনোৱে স্বৰ্গত প্ৰৱেশ নকৰে।” সেইটোৱেই (মাত্ৰ) তেওঁলোকৰ ইচ্ছামতে। কোৱা, “তোমাৰ সত্যৰ প্ৰমাণ মোক দেখুৱাওক, যদি তুমি সত্যবাদী।”

بَلٰى مَنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهٗٓ اَجْرُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۖ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ ࣖ

balā man aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinun falahū ajruhū ‘inda rabbih(i), wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

নহয়! যিয়ে নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে আল্লাহৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰে, আৰু তেওঁ ভাল কাম কৰে, তেওঁৰ পুৰস্কাৰ তেওঁৰ প্ৰভুৰ ওচৰত পাব আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰতি কোনো ভয় নাথাকে আৰু তেওঁলোকে দুখ নকৰে।

وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ لَيْسَتِ النَّصٰرٰى عَلٰى شَيْءٍۖ وَّقَالَتِ النَّصٰرٰى لَيْسَتِ الْيَهُوْدُ عَلٰى شَيْءٍۙ وَّهُمْ يَتْلُوْنَ الْكِتٰبَۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَاللّٰهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فِيْمَا كَانُوْا فِيْهِ يَخْتَلِفُوْنَ

wa qālatil-yahūdu laisatin-naṣārā ‘alā syai'(in), wa qālatin-naṣārā laisatil-yahūdu ‘alā syai'(in), wa hum yatlūnal-kitāb(a), każālika qālal-lażīna lā ya‘lamūna miṡla qaulihim, fallāhu yaḥkumu bainahum yaumal-qiyāmati fīmā kānū fīhi yakhtalifūn(a).

আৰু ইহুদীসকলে কয়, "খ্ৰীষ্টানসকলৰ একো নাই," আৰু খ্ৰীষ্টানসকলে (ও) কয়, "ইহুদীসকলৰ একো নাই," যদিও তেওঁলোকে কিতাপখন পঢ়ে। ঠিক তেনেদৰে কোনো জ্ঞান নথকা মানুহেও যি কয়। গতিকে আল্লাহে তেওঁলোকৰ ওপৰত কিয়ামতৰ দিনত বিচাৰ কৰিব, তেওঁলোকে যি বিবাদ কৰিছিল সেই বিষয়ে।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ مَّنَعَ مَسٰجِدَ اللّٰهِ اَنْ يُّذْكَرَ فِيْهَا اسْمُهٗ وَسَعٰى فِيْ خَرَابِهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ مَا كَانَ لَهُمْ اَنْ يَّدْخُلُوْهَآ اِلَّا خَاۤىِٕفِيْنَ ەۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ وَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ

wa man aẓlamu mim mam mana‘a masājidallāhi ay yużkara fīhasmuhū wa sa‘ā fī kharābihā, ulā'ika mā kāna lahum ay yadkhulūhā illā khā'ifīn(a), lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).

আৰু যিজনে আল্লাহৰ মছজিদত তেওঁৰ নাম উল্লেখ কৰাটো মানা কৰে, আৰু সেইবোৰ ভাঙি পেলাবলৈ চেষ্টা কৰে, তাতকৈ বেছি অন্যায় কোন? (আল্লাহৰ) ভয়ৰ বাহিৰে তাত প্ৰৱেশ কৰাৰ যোগ্য নহয়। এই জগতত অপমানিত হব আৰু পৰলোকত গধুৰ শাস্তি ভোগ কৰিব।

وَلِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَاَيْنَمَا تُوَلُّوْا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), fa'ainamā tuwallū faṡamma wajhullāh(i), innallāha wāsi‘un ‘alīm(un).

আৰু পূব আৰু পশ্চিম আল্লাহৰ। য'লৈ ঘূৰি আছা তাতেই আল্লাহৰ মুখ। নিশ্চয় আল্লাহ সৰ্বাংগীন, সৰ্বজ্ঞানী।

وَقَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًا ۙسُبْحٰنَهٗ ۗ بَلْ لَّهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ كُلٌّ لَّهٗ قٰنِتُوْنَ

wa qāluttakhażallāhu waladan subḥānah(ū), bal lahū mā fis-samāwāti wal-arḍ(i), kullul lahū qānitūn(a).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “আল্লাহৰ এজন পুত্ৰ আছে।” মহিমামণ্ডিত আল্লাহৰ, আনকি আকাশ-পৃথিৱীৰ সকলো তেওঁৰেই। সকলোৱে তেওঁৰ বশৱৰ্তী হয়।

بَدِيْعُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ

badī‘us-samāwāti wal-arḍ(i), wa iżā qaḍā amran fa'innamā yaqūlu lahū kun fayakūn(u).

(আল্লাহ) আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ সৃষ্টিকৰ্তা। যেতিয়া তেওঁ কিবা এটা নিৰ্দেশ দিব বিচাৰে, তেতিয়া তেওঁ কেৱল তাক কয়, “হক!” গতিকে সেইটোৱেই হৈছে।

وَقَالَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللّٰهُ اَوْ تَأْتِيْنَآ اٰيَةٌ ۗ كَذٰلِكَ قَالَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۗ تَشَابَهَتْ قُلُوْبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْاٰيٰتِ لِقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ

wa qālal-lażīna lā ya‘lamūna lau lā yukallimunallāhu au ta'tīnā āyah(tun), każālika qālal-lażīna min qablihim miṡla qaulihim, tasyābahat qulūbuhum, qad bayyannal-āyāti liqaumiy yūqinūn(a).

আৰু যিসকলে নাজানে তেওঁলোকে কয়, "আল্লাহে আমাৰ লগত কিয় কথা নাপাতে বা (তেওঁৰ শক্তিৰ) চিন আমাৰ ওচৰলৈ কিয় নাহে?" ঠিক তেনেদৰে তেওঁলোকৰ আগৰ সকলেও তেওঁলোকে কোৱা কথাখিনি কৈছিল। তেওঁলোকৰ হৃদয় একেই। সঁচাকৈ আমি বিশ্বাসীসকলক (আমাৰ শক্তিৰ) চিন বুজাই দিছো।

اِنَّآ اَرْسَلْنٰكَ بِالْحَقِّ بَشِيْرًا وَّنَذِيْرًاۙ وَّلَا تُسْـَٔلُ عَنْ اَصْحٰبِ الْجَحِيْمِ

innā arsalnāka bil-ḥaqqi basyīraw wa nażīrā(n), wa lā tus'alu ‘an aṣḥābil-jaḥīm(i).

সঁচাকৈ আমি আপোনাক (মহম্মদক) সত্যৰ সৈতে পঠাইছো, সুখবৰৰ বাহক আৰু সতৰ্কবাণী হিচাপে। আৰু নৰকৰ বাসিন্দাসকলৰ সন্দৰ্ভত তোমালোকক সোধা নহ’ব (জবাবদিহি হ’ব)।

وَلَنْ تَرْضٰى عَنْكَ الْيَهُوْدُ وَلَا النَّصٰرٰى حَتّٰى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ اِنَّ هُدَى اللّٰهِ هُوَ الْهُدٰى ۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ بَعْدَ الَّذِيْ جَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ اللّٰهِ مِنْ وَّلِيٍّ وَّلَا نَصِيْرٍ

wa lan tarḍā ‘ankal-yahūdu wa lan-naṣārā ḥattā tattabi‘a millatahum, qul inna hudallāhi huwal-hudā, wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum ba‘dal-lażī jā'aka minal-‘ilm(i), mā laka minallāhi miw waliyyiw wa lā naṣīr(in).

আৰু ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টানে আপোনাক (মহম্মদ) গ্ৰহণ নকৰে যেতিয়ালৈকে আপুনি তেওঁলোকৰ ধৰ্ম অনুসৰণ নকৰে। কওক, “সঁচাকৈয়ে আল্লাহৰ হিদায়তেই হৈছে (সঁচা) হিদায়ত।” আৰু জ্ঞান (সত্য) আপোনাৰ ওচৰলৈ অহাৰ পিছত যদি আপুনি তেওঁলোকৰ ইচ্ছা অনুসৰণ কৰে তেন্তে আল্লাহৰ পৰা আপোনাৰ কোনো ৰক্ষক বা সহায়ক নাথাকিব।

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَتْلُوْنَهٗ حَقَّ تِلَاوَتِهٖۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗ وَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ ࣖ

allażīna ātaināhumul-kitāba yatlūnahū ḥaqqa tilāwatih(ī), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī fa ulā'ika humul-khāsirūn(a).

যিসকলক আমি কিতাব দিছো, তেওঁলোকে যিদৰে পঢ়িব লাগে, সেইদৰে পঢ়ে, তেওঁলোকেই ইয়াক বিশ্বাস কৰে। আৰু যিয়ে তেওঁক অবিশ্বাস কৰে, সেইসকলেই হেৰুৱাব।

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اذْكُرُوْا نِعْمَتِيَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَاَنِّيْ فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

yā banī isrā'īlażkurū ni‘matiyal-latī an‘amtu ‘alaikum wa annī faḍḍaltukum ‘alal-‘ālamīn(a).

হে ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকল! মোৰ আশীৰ্বাদবোৰ মনত ৰাখিবা যিবোৰ মই তোমাক প্ৰদান কৰিছো আৰু মই তোমাক এই জগতৰ (সেই সময়ত) আন সকলো মানুহৰ ওপৰত অনুকূল কৰি তুলিছো।

وَاتَّقُوْا يَوْمًا لَّا تَجْزِيْ نَفْسٌ عَنْ نَّفْسٍ شَيْـًٔا وَّلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَّلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

wattaqū yaumal lā tajzī nafsun ‘an nafsin syai'aw wa lā yuqbalu minhā ‘adluw wa lā tanfa‘uhā syafā‘atuw wa lā hum yunṣarūn(a).

আৰু এনে এটা দিনক ভয় কৰক যেতিয়া কোনেও আনৰ ঠাইত অলপো ল’ব নোৱাৰিব, কোনো মুক্তিপণ গ্ৰহণ কৰা নহ’ব, কোনো সাহায্যই তেওঁক লাভ নহ’ব, তেওঁলোকক সহায়ও নহ’ব।

۞ وَاِذِ ابْتَلٰٓى اِبْرٰهٖمَ رَبُّهٗ بِكَلِمٰتٍ فَاَتَمَّهُنَّ ۗ قَالَ اِنِّيْ جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِمَامًا ۗ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِيْ ۗ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِى الظّٰلِمِيْنَ

wa iżibtalā ibrāhīma rabbuhū bikalimātin fa atammahunn(a), qāla innī jā‘iluka lin-nāsi imāmā(n), qāla wa min żurriyyatī, qāla lā yanālu ‘ahdiẓ-ẓālimīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিব), যেতিয়া ইব্ৰাহামক তেওঁৰ প্ৰভুৱে কেইটামান বাক্যৰে পৰীক্ষা কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ সেইবোৰ নিখুঁতভাৱে পালন কৰিছিল। তেওঁ (আল্লাহ) ক’লে, “সঁচাকৈয়ে মই তোমাক সকলো মানৱজাতিৰ নেতা কৰি দিছো।” তেওঁ (ইব্ৰাহিম) ক’লে, “আৰু (আৰু) মোৰ সন্তান আৰু নাতি-নাতিনীৰ পৰাও?” আল্লাহে কৈছে, "(সঁচা, কিন্তু) মোৰ প্ৰতিজ্ঞা অন্যায়কাৰীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য নহয়।"

وَاِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَاَمْنًاۗ وَاتَّخِذُوْا مِنْ مَّقَامِ اِبْرٰهٖمَ مُصَلًّىۗ وَعَهِدْنَآ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ اَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّاۤىِٕفِيْنَ وَالْعٰكِفِيْنَ وَالرُّكَّعِ السُّجُوْدِ

wa iż ja‘alnal-baita maṡābatal lin-nāsi wa amnā(n), wattakhiżū mim maqāmi ibrāhīma muṣallā(n), wa ‘ahidnā ilā ibrāhīma wa ismā‘īla an ṭahhirā baitiya liṭ-ṭā'ifīna wal-‘ākifīna war-rukka‘is-sujūd(i).

আৰু (মনত ৰাখিব), যেতিয়া আমি ঘৰ (কাবা)ক মানুহৰ সমাগমস্থলী আৰু নিৰাপদ স্থান কৰিলোঁ। আৰু ইব্ৰাহিমৰ মকামক নামাজৰ স্থান হিচাপে বনাওক। আৰু আমি ইব্ৰাহীম আৰু ইছমাইলক আজ্ঞা দিছো, "তাৱাফ কৰা, ইকতিকাফ কৰা, প্ৰণাম কৰা আৰু সজ্জিত কৰাসকলৰ বাবে মোৰ ঘৰ পৰিষ্কাৰ কৰা!"

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اجْعَلْ هٰذَا بَلَدًا اٰمِنًا وَّارْزُقْ اَهْلَهٗ مِنَ الثَّمَرٰتِ مَنْ اٰمَنَ مِنْهُمْ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَاُمَتِّعُهٗ قَلِيْلًا ثُمَّ اَضْطَرُّهٗٓ اِلٰى عَذَابِ النَّارِ ۗ وَبِئْسَ الْمَصِيْرُ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbij‘al hāżā baladan āminaw warzuq ahlahū minaṡ-ṡamarāti man āmana minhum billāhi wal-yaumil-ākhir(i), qāla wa man kafara fa umatti‘uhū qalīlan ṡumma aḍṭarruhū ilā ‘ażābin-nār(i), wa bi'sal-maṣīr(u).

আৰু (মনত ৰাখক) যেতিয়া ইব্ৰাহীমে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, "হে মোৰ প্ৰভু, এইখন (মক্কা দেশ)ক নিৰাপদ ভূমি বনাওক আৰু ইয়াৰ বাসিন্দাসকলক ফলৰ ৰূপত জীৱিকা দিয়ক, অৰ্থাৎ আল্লাহ আৰু শেষ দিনত বিশ্বাসীসকলৰ মাজত" তেওঁ (আল্লাহ) ক'লে, "আৰু কাফিৰক মই সাময়িক আনন্দ দিম, তেতিয়া মই তেওঁক নৰকৰ শাস্তিত জোৰ কৰি যাম আৰু সেইটোৱেই হ'ব উভতি অহাৰ আটাইতকৈ বেয়া ঠাই।"

وَاِذْ يَرْفَعُ اِبْرٰهٖمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَاِسْمٰعِيْلُۗ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۗ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

wa iż yarfa‘u ibrāhīmul-qawā‘ida minal-baiti wa ismā‘īl(u), rabbanā taqabbal minnā, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া ইব্ৰাহিমে ইছমাইলৰ লগত মন্দিৰৰ ভেটি উঠালে, (প্ৰাৰ্থনা কৰি থাকোঁতে), "হে আমাৰ প্ৰভু, আমাৰ পৰা (দান) গ্ৰহণ কৰক। সঁচাকৈ, আপুনি সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী।"

رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَآ اُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَۖ وَاَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۚ اِنَّكَ اَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

rabbanā waj‘alnā muslimaini laka wa min żurriyyatinā ummatam muslimatal lak(a), wa arinā manāsikanā wa tub ‘alainā, innaka antat-tawwābur-raḥīm(u).

হে আমাৰ প্ৰভু, আমাক আপোনাৰ বশৱৰ্তী লোক কৰক, আৰু আমাৰ সন্তান আৰু নাতি-নাতিনীকো (ও) আপোনাৰ বশৱৰ্তী আৰু আমাৰ ইবাদত (হজ্জ) কৰাৰ পথ দেখুৱাওক, আৰু আমাৰ তওবা গ্ৰহণ কৰক। সঁচাকৈ আপুনি তওবাত পৰম গ্রহণকাৰী, পৰম দয়ালু।

رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيْهِمْ ۗ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ࣖ

rabbanā wab‘aṡ fīhim rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātika wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa yuzakkīhim, innaka antal-‘azīzul-ḥakīm(u).

আমাৰ প্ৰভু, তেওঁলোকৰ মাজত তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা এজন ৰাছুল পঠাওক, যিয়ে তেওঁলোকক আপোনাৰ আয়াতসমূহ পাঠ কৰিব আৰু তেওঁলোকক কিতাব আৰু জ্ঞান শিকাব আৰু তেওঁলোকক শুদ্ধ কৰিব। সঁচাকৈয়ে, তুমিয়েই সৰ্ব্বশক্তিমান, আটাইতকৈ জ্ঞানী।"

وَمَنْ يَّرْغَبُ عَنْ مِّلَّةِ اِبْرٰهٖمَ اِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهٗ ۗوَلَقَدِ اصْطَفَيْنٰهُ فِى الدُّنْيَا ۚوَاِنَّهٗ فِى الْاٰخِرَةِ لَمِنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa may yargabu ‘an millati ibrāhīma illā man safiha nafsah(ū), wa laqad-iṣṭafaināhu fid-dun-yā, wa innahū fil-ākhirati laminaṣ-ṣāliḥīn(a).

আৰু যিসকল লোকে ইব্ৰাহীম ধৰ্মক ঘৃণা কৰে, তেওঁলোক কেৱল নিজকে মূৰ্খ কৰা মানুহ। আৰু সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁক (ইব্ৰাহিমক) এই পৃথিৱীত বাছি লৈছো। আৰু সঁচাকৈয়ে পৰলোকত তেওঁ ধৰ্মপৰায়ণ লোকসকলৰ মাজত থাকিব।

اِذْ قَالَ لَهٗ رَبُّهٗٓ اَسْلِمْۙ قَالَ اَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَ

iż qāla lahū rabbuhū aslim, qāla aslamtu lirabbil-‘ālamīn(a).

(মনত ৰাখিবা) যেতিয়া ঈশ্বৰে তেওঁক (ইব্ৰাহিম) কৈছিল, “আত্মসমৰ্পণ কৰক!” তেওঁ উত্তৰ দিলে, "মই সকলো জগতৰ প্ৰভুৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰো।"

وَوَصّٰى بِهَآ اِبْرٰهٖمُ بَنِيْهِ وَيَعْقُوْبُۗ يٰبَنِيَّ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰى لَكُمُ الدِّيْنَ فَلَا تَمُوْتُنَّ اِلَّا وَاَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ ۗ

wa waṣṣā bihā ibrāhīmu banīhi wa ya‘qūb(u), yā baniyya innallāhaṣṭafā lakumud-dīna falā tamūtunna illā wa antum muslimūn(a).

আৰু অব্ৰাহামে যাকোবে নিজৰ পুত্ৰসকলৰ ওচৰত এই (বাক্য) উইল কৰিলে। "হে মোৰ সন্তানসকল! সঁচাকৈয়ে আল্লাহে তোমালোকৰ বাবে এই ধৰ্ম বাছি লৈছে, গতিকে তোমালোক মুছলমান নহ'লে মৰি নাযাবা।"

اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاۤءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوْبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَنِيْهِ مَا تَعْبُدُوْنَ مِنْۢ بَعْدِيْۗ قَالُوْا نَعْبُدُ اِلٰهَكَ وَاِلٰهَ اٰبَاۤىِٕكَ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ اِلٰهًا وَّاحِدًاۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

am kuntum syuhadā'a iż ḥaḍara ya‘qūbal-maut(u), iż qāla libanīhi mā ta‘budūna mim ba‘dī, qālū na‘budu ilāhaka wa ilāha ābā'ika ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa ilāhaw wāḥidā(n), wa naḥnu lahū muslimūn(a).

যাকোবৰ মৃত্যুৰ সময়ত, তেওঁ নিজৰ পুত্ৰসকলক ক’লে, “মোৰ মৃত্যুৰ পিছত তোমালোকে কি উপাসনা কৰিবা?” তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, "আমি আপোনাৰ ঈশ্বৰ আৰু আপোনাৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ঈশ্বৰ, অৰ্থাৎ অব্ৰাহাম, ইছমাইল আৰু ইচহাক, (অৰ্থাৎ) সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰক উপাসনা কৰিম আৰু আমি (কেৱল) তেওঁৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰিম।"

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

এইসকল লোকৰ মৃত্যু হৈছে। কাৰণ তেওঁলোকে যি উপাৰ্জন কৰিলে, আৰু তোমালোকে যি উপাৰ্জন কৰিলে, সেয়া তোমালোকৰ বাবে। আৰু আগতে তেওঁলোকে কি কৰিছিল সেই বিষয়ে আপোনাক সোধা নহ’ব।

وَقَالُوْا كُوْنُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى تَهْتَدُوْا ۗ قُلْ بَلْ مِلَّةَ اِبْرٰهٖمَ حَنِيْفًا ۗوَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِيْنَ

wa qālū kūnū hūdan au naṣārā tahtadū, qul bal millata ibrāhīma ḥanīfā(n), wa mā kāna minal-musyrikīn(a).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “তোমালোক (বিশ্বাসী) ইহুদী হওক বা খ্ৰীষ্টান হওক, তোমালোক নিশ্চয় পথ প্ৰদৰ্শন কৰা হ’ব।” কোৱা, "(নাই!) কিন্তু (আমি) অব্ৰাহামৰ সৰল ধৰ্ম অনুসৰণ কৰোঁ আৰু তেওঁ ঈশ্বৰৰ সৈতে অংশীদাৰ হোৱাসকলৰ মাজত নাই।"

قُوْلُوْٓا اٰمَنَّا بِاللّٰهِ وَمَآ اُنْزِلَ اِلَيْنَا وَمَآ اُنْزِلَ اِلٰٓى اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطِ وَمَآ اُوْتِيَ مُوْسٰى وَعِيْسٰى وَمَآ اُوْتِيَ النَّبِيُّوْنَ مِنْ رَّبِّهِمْۚ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْهُمْۖ وَنَحْنُ لَهٗ مُسْلِمُوْنَ

qūlū āmannā billāhi wa mā unzila ilainā wa mā unzila ilā ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭi wa mā ūtiya mūsā wa ‘īsā wa mā ūtiyan-nabiyyūna mir rabbihim, lā nufarriqu baina aḥadim minhum wa naḥnu lahū muslimūn(a).

কওক, "আমি আল্লাহ আৰু আমাৰ ওপৰত যি অৱতীৰ্ণ হৈছে, আৰু ইব্ৰাহীম, ইছমাইল, ইচহাক, যাকোব আৰু তেওঁলোকৰ বংশধৰসকলৰ ওপৰত যি অৱতীৰ্ণ হৈছে, আৰু মুচি আৰু যীচুক যি দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰভুৰ পৰা নবীসকলক যি দিয়া হৈছিল, সেই বিষয়ে আমি বিশ্বাস কৰোঁ। আমি তেওঁলোকৰ কোনো এজনৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নকৰো আৰু আমি তেওঁৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰোঁ।"

فَاِنْ اٰمَنُوْا بِمِثْلِ مَآ اٰمَنْتُمْ بِهٖ فَقَدِ اهْتَدَوْا ۚوَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا هُمْ فِيْ شِقَاقٍۚ فَسَيَكْفِيْكَهُمُ اللّٰهُ ۚوَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ ۗ

fa'in āmanū bimiṡli mā āmantum bihī faqadihtadau, wa in tawallau fa'innamā hum fī syiqāq(in), fasayakfīkahumullāh(u), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

গতিকে যদি তেওঁলোকে আপোনাৰ বিশ্বাসৰ দৰে বিশ্বাস কৰিলেহেঁতেন, তেন্তে সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকক পথ প্ৰদৰ্শন কৰা হ’লহেঁতেন। কিন্তু যদি তেওঁলোকে আঁতৰি যায়, তেন্তে নিশ্চয় তেওঁলোক (তোমালোকৰ লগত) শত্ৰুতাত আছে, তেন্তে আল্লাহে তেওঁলোকৰ বাবে তোমালোকক (মহম্মদ) যথেষ্ট কৰিব (তেওঁৰ সহায়ত)। আৰু তেওঁ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী।

صِبْغَةَ اللّٰهِ ۚ وَمَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ صِبْغَةً ۖ وَّنَحْنُ لَهٗ عٰبِدُوْنَ

Ṣibgatallāh(i), wa man aḥsanu minallāhi ṣibgataw wa naḥnu lahū ‘ābidūn(a).

ভগৱানে তোমালোকক শীঘ্ৰে ৰাখক।" আল্লাহতকৈ কোন উত্তম? আৰু আমি তেওঁক ইবাদত কৰো।

قُلْ اَتُحَاۤجُّوْنَنَا فِى اللّٰهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْۚ وَلَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْۚ وَنَحْنُ لَهٗ مُخْلِصُوْنَ ۙ

qul atuḥājjūnanā fillāhi wa huwa rabbunā wa rabbukum, wa lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, wa naḥnu lahū mukhliṣūn(a).

কওক (মহাম্মদ) "আপুনি আমাৰ লগত আল্লাহৰ বিষয়ে বিতৰ্ক কৰিব বিচাৰেনে, যেতিয়া তেওঁ আমাৰ প্ৰভু আৰু আপোনাৰ প্ৰভু। আমাৰ ওচৰত আমাৰ কৰ্ম, আপোনাৰ কৰ্ম, আৰু কেৱল তেওঁৰ ওচৰত আমি আন্তৰিকতাৰে নিজকে উৎসৰ্গা কৰোঁ।"

اَمْ تَقُوْلُوْنَ اِنَّ اِبْرٰهٖمَ وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ وَالْاَسْبَاطَ كَانُوْا هُوْدًا اَوْ نَصٰرٰى ۗ قُلْ ءَاَنْتُمْ اَعْلَمُ اَمِ اللّٰهُ ۗ وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهٗ مِنَ اللّٰهِ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

am taqūlūna inna ibrāhīma wa ismā‘īla wa isḥāqa wa ya‘qūba wal-asbāṭa kānū hūdan au naṣārā, qul a'antum a‘lamu amillāh(u), wa man aẓlamu mimman katama syahādatan ‘indahū minallāh(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

নে আপুনি (ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টান) কৈছে যে অব্ৰাহাম, ইছমাইল, ইচহাক, যাকোব আৰু তেওঁলোকৰ বংশধৰসকল ইহুদী বা খ্ৰীষ্টান আছিল? কোৱা, "আপুনি ভালকৈ জানে নে আল্লাহ, আৰু যিজন ব্যক্তিয়ে আল্লাহৰ পৰা নিজৰ সাক্ষ্য লুকুৱাই ৰাখে, তাতকৈ কোন বেছি অন্যায়?" আল্লাহ তোমালোকৰ কামৰ বিষয়ে অজ্ঞাত নহয়।

تِلْكَ اُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۚ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَّا كَسَبْتُمْ ۚ وَلَا تُسْـَٔلُوْنَ عَمَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ ࣖ ۔

tilka ummatun qad khalat, lahā mā kasabat wa lakum mā kasabtum, wa lā tus'alūna ‘ammā kānū ya‘malūn(a).

এইসকল লোকৰ মৃত্যু হৈছে। কাৰণ তেওঁলোকে যি উপাৰ্জন কৰিলে, আৰু তোমালোকে যি উপাৰ্জন কৰিলে, সেয়া তোমালোকৰ বাবে। আৰু আগতে তেওঁলোকে কি কৰিছিল সেই বিষয়ে আপোনাক সোধা নহ’ব।

۞ سَيَقُوْلُ السُّفَهَاۤءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلّٰىهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِيْ كَانُوْا عَلَيْهَا ۗ قُلْ لِّلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُۗ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

sayāqūlus-sufahā'u minan-nāsi mā wallāhum ‘an qiblatihimul-latī kānū ‘alaihā, qul lillāhil-masyriqu wal-magrib(u), yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

যিসকলৰ মানুহৰ মাজত বুজাবুজিৰ অভাৱ তেওঁলোকে ক'ব, "তেওঁলোকে (মুছলমানসকলক) পূৰ্বতে যি কিবলালৈ (অভিমুখী) কৰিছিল, সেই কিবলাৰ পৰা কিহৰ দ্বাৰা আঁতৰাই আনিলে?" কওক (মহাম্মদ), "আল্লাহৰ পূব আৰু পশ্চিম; তেওঁ যাক ইচ্ছা কৰে তেওঁক সৰল পথত পৰিচালিত কৰে।"

وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ

wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).

আৰু একেদৰে আমি তোমালোকক (মুছলমানসকলক) "মধ্যমীয়া মানুহ" কৰি দিছো যাতে তোমালোক মানুহৰ (কৰ্ম)ৰ সাক্ষী হয় আৰু ৰাছুল (মহম্মদ) তোমালোকৰ (কৰ্ম)ৰ সাক্ষী হয়। আমি ইয়াক তোমালোকে (পূৰ্বতে) যি কিবলালৈ ঘূৰিছিলা, সেইটো কৰা নাছিলো, কিন্তু আমি জানিব পাৰো যে কোনে ৰাছুলৰ পিছে পিছে যায় আৰু কোনে পিছলৈ ঘূৰি যায়। সঁচাকৈ (কিবলা লৰচৰ কৰা) অতি কঠিন, মাথোঁ যিসকলক আল্লাহৰ দ্বাৰা হিদায়ত কৰা হৈছে। আৰু আল্লাহে তোমালোকৰ ঈমান নষ্ট নকৰে। সঁচাকৈ আল্লাহ মানুহৰ প্ৰতি পৰম কৃপাম, ৰহমান।

قَدْ نَرٰى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِى السَّمَاۤءِۚ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰىهَا ۖ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ لَيَعْلَمُوْنَ اَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّهِمْ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُوْنَ

qad narā taqallubaka wajhika fis-samā'(i), fa lanuwalliyannaka qiblatan tarḍāhā, fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), wa innal-lażīna ūtul-kitāba laya‘lamūna annahul-ḥaqqu mir rabbihim, wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ya‘malūn(a).

আমি আপোনাৰ মুখখন (মহাম্মদ)ক প্ৰায়ে আকাশলৈ চাই থকা দেখিবলৈ পাওঁ, গতিকে আমি আপোনাক আপোনাৰ ভাল লগা কিবলালৈ ঘূৰাই দিম। গতিকে মুখখন গ্ৰেণ্ড মছজিদৰ ফালে ঘূৰাই দিয়ক। আৰু য’তেই নাথাকক কিয়, তাৰ ফালে মুখখন ঘূৰাই দিয়ক। আৰু সঁচাকৈয়ে যিসকলক কিতাব (তওৰাত আৰু ইঞ্জেল) দিয়া হৈছিল তেওঁলোকে জানে যে (কিবলাৰ হস্তান্তৰ) তেওঁলোকৰ প্ৰভুৰ পৰা সত্য। আৰু তেওঁলোকে কি কৰে তাৰ বিষয়ে আল্লাহ অজ্ঞাত নহয়।

وَلَىِٕنْ اَتَيْتَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ بِكُلِّ اٰيَةٍ مَّا تَبِعُوْا قِبْلَتَكَ ۚ وَمَآ اَنْتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ ۚ وَمَا بَعْضُهُمْ بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍۗ وَلَىِٕنِ اتَّبَعْتَ اَهْوَاۤءَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَاجَاۤءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ اِنَّكَ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۘ

wa la'in ataital-lażīna ūtul-kitāba bikulli āyatim mā tabi‘ū qiblatak(a), wa mā anta bitābi‘in qiblatahum, wa mā ba‘ḍuhum bitābi‘in qiblata ba‘ḍ(in), wa la'inittaba‘ta ahwā'ahum mim ba‘di mā jā'aka minal-‘ilm(i), innaka iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

আৰু যদিও আপুনি (মুহাম্মাদে) কিতাব দিয়াসকলক সকলো আয়াত (তথ্য) দিলে, তথাপিও তেওঁলোকে আপোনাৰ কিবলা অনুসৰণ নকৰিব, আৰু আপুনিও তেওঁলোকৰ কিবলা অনুসৰণ নকৰিব। কিছুমানে আনৰ কিবলা অনুসৰণ নকৰে। আৰু জ্ঞান আপোনাৰ ওচৰলৈ অহাৰ পিছত যদি আপুনি তেওঁলোকৰ ইচ্ছা অনুসৰণ কৰে তেন্তে আপুনি নিশ্চয় অন্যায়কাৰীৰ ভিতৰত এজন হ’ব।

اَلَّذِيْنَ اٰتَيْنٰهُمُ الْكِتٰبَ يَعْرِفُوْنَهٗ كَمَا يَعْرِفُوْنَ اَبْنَاۤءَهُمْ ۗ وَاِنَّ فَرِيْقًا مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُوْنَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

allażīna ātaināhumul-kitāba ya‘rifūnahū kamā ya‘rifūna abnā'ahum, wa inna farīqam minhum layaktumūnal-ḥaqqa wa hum ya‘lamūn(a).

যিসকলক আমি শাস্ত্ৰ (তওৰাত আৰু ইঞ্জেল) দিলোঁ, তেওঁলোকে নিজৰ সন্তানক চিনি পোৱাৰ দৰেই তেওঁক (মহাম্মদ) চিনি পায়। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকৰ কিছুমানে সত্যক জানিও লুকুৱাই ৰাখে।

اَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ فَلَا تَكُوْنَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِيْنَ ࣖ

al-ḥaqqu mir rabbika falā takūnanna minal-mumtarīn(a).

সত্য আপোনাৰ ৰবৰ পৰা, গতিকে আপুনি (মহম্মদ) কেতিয়াও সন্দেহ কৰাসকলৰ মাজৰ এজন হ’ব নালাগে।

وَلِكُلٍّ وِّجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيْهَا فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرٰتِۗ اَيْنَ مَا تَكُوْنُوْا يَأْتِ بِكُمُ اللّٰهُ جَمِيْعًا ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

wa likulliw wijhatun huwa muwallīhā fastabiqul-khairāt(i), aina mā takūnū ya'ti bikumullāhu jamī‘ā(n), innallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

আৰু প্ৰতিজন উম্মতৰ কিবলা থাকে যাৰ সন্মুখীন হয়। গতিকে ভাল কামত প্ৰতিযোগিতা কৰক। তোমালোক য’তেই নাথাকক, নিশ্চয় আল্লাহে তোমালোক সকলোকে গোটাই ল’ব। সঁচাকৈ আল্লাহ সকলো বস্তুৰ ওপৰত সৰ্ব্বশক্তিমান।

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاِنَّهٗ لَلْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ ۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ

wa min ḥaiṡu kharajta fawalli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa innahū lal-ḥaqqu mir rabbik(a), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

আৰু আপুনি (মহাম্মদ) য’ৰ পৰা ওলাই নাহে, তাতেই মুখখন ডাঙৰ মছজিদৰ ফালে ঘূৰাই দিয়ক, সঁচাকৈয়ে সেয়াই আপোনাৰ প্ৰভুৰ আজ্ঞা। আল্লাহ তোমালোকৰ কামৰ বিষয়ে অজ্ঞাত নহয়।

وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ شَطْرَهٗ ۙ لِئَلَّا يَكُوْنَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ اِلَّا الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مِنْهُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِيْ وَلِاُتِمَّ نِعْمَتِيْ عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَۙ

wa min ḥaiṡu kharajta fa walli wajhaka syaṭral-masjidil-ḥarām(i), wa ḥaiṡumā kuntum fawallū wujūhakum syaṭrah(ū), li'allā yakūna lin-nāsi ‘alaikum ḥujjatun illal-lażīna ẓalamū minhum, falā takhsyauhum wakhsyaunī, wa li'utimma ni‘matī ‘alaikum wa la‘allakum tahtadūn(a).

আৰু আপুনি (মহাম্মদ) য’ৰ পৰা ওলাই নাহে, তাতেই মুখখন গ্ৰেণ্ড মছজিদৰ ফালে ঘূৰাই দিয়ক। আৰু য’তেই নাথাকক কিয়, তাৰ ফালে মুখ ঘূৰাই দিয়ক, যাতে মানুহৰ (আপোনাৰ বিৰোধিতা কৰাৰ) কোনো কাৰণ নাথাকে, তেওঁলোকৰ মাজৰ অন্যায়কাৰীসকলৰ বাহিৰে। তেওঁলোকক ভয় নকৰিবা, কিন্তু মোক ভয় কৰা, যাতে মই তোমালোকৰ ওপৰত মোৰ আশীৰ্বাদ সম্পূৰ্ণ কৰিম আৰু তোমালোকক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰো।

كَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْكُمْ رَسُوْلًا مِّنْكُمْ يَتْلُوْا عَلَيْكُمْ اٰيٰتِنَا وَيُزَكِّيْكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَۗ

kamā arsalnā fīkum rasūlam minkum yatlū ‘alaikum āyātinā wa yuzakkīkum wa yu‘allimukumul-kitāba wal-ḥikmata wa yu‘allimukum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

যেনেকৈ আমি তোমালোকৰ পৰা (মই) তোমালোকৰ ওচৰলৈ এজন ৰাছুল (মুহাম্মদ) পঠিয়াইছো, যিয়ে আমাৰ আয়াত পাঠ কৰে, তোমালোকক পবিত্ৰ কৰে, আৰু তোমালোকক কিতাব (আল-কুৰআন) আৰু জ্ঞান (ছুন্নাহ) শিকাই, আৰু তোমালোকে নজনা কথা শিকাই।

فَاذْكُرُوْنِيْٓ اَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُوْا لِيْ وَلَا تَكْفُرُوْنِ ࣖ

fażkurūnī ażkurkum wasykurū lī wa lā takfurūn(i).

গতিকে মোক মনত ৰাখিব, মই তোমাক স্মৰণ কৰিম। মোক ধন্যবাদ দিয়া আৰু মোক অবিশ্বাস নকৰিবা।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَعِيْنُوْا بِالصَّبْرِ وَالصَّلٰوةِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanusta‘īnū biṣ-ṣabri waṣ-ṣalāh(ti), innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

হে বিশ্বাসী সকল! ধৈৰ্য্য আৰু প্ৰাৰ্থনাৰে (আল্লাহৰ পৰা) সহায় বিচাৰিব। সঁচাকৈ আল্লাহ ধৈৰ্য্যশীল লোকৰ লগত আছে।

وَلَا تَقُوْلُوْا لِمَنْ يُّقْتَلُ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَمْوَاتٌ ۗ بَلْ اَحْيَاۤءٌ وَّلٰكِنْ لَّا تَشْعُرُوْنَ

wa lā taqūlū limay yuqtalu fī sabīlillāhi amwāt(un), bal aḥyā'uw wa lākil lā tasy‘urūn(a).

আৰু আল্লাহৰ বাটত যিসকলক হত্যা কৰা হয়, তেওঁলোক মৃত বুলি নক’ব। আচলতে তেওঁলোক জীয়াই আছে, কিন্তু আপুনি অনুভৱ নকৰে।

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوْفِ وَالْجُوْعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الْاَمْوَالِ وَالْاَنْفُسِ وَالثَّمَرٰتِۗ وَبَشِّرِ الصّٰبِرِيْنَ

wa lanabluwannakum bisyai'im minal-khaufi wal-jū‘i wa naqaṣim minal-amwāli wal-anfusi waṡ-ṡamarāt(i), wa basysyiriṣ-ṣābirīn(a).

আৰু আমি নিশ্চয় তোমালোকক কিছু ভয়, ভোক, ধন-সম্পত্তি, আত্মা আৰু ফলৰ অভাৱেৰে পৰীক্ষা কৰিম। আৰু ধৈৰ্য্য ধৰা সকলক সুখবৰ প্ৰদান কৰক

اَلَّذِيْنَ اِذَآ اَصَابَتْهُمْ مُّصِيْبَةٌ ۗ قَالُوْٓا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّآ اِلَيْهِ رٰجِعُوْنَۗ

allażīna iżā aṣābathum muṣībah(tun), qālū innā lillāhi wa innā ilaihi rāji‘ūn(a).

(যেনে) যিসকলে দুৰ্যোগ আহিলে "ইন্না লিল্লাহী ৱা ইন্না ইলাইহি ৰাজিউন" বুলি কয় (সঁচাকৈয়ে আমি আল্লাহৰ আৰু তেওঁৰ ওচৰত আমি উভতি যাম)।

اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ صَلَوٰتٌ مِّنْ رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُهْتَدُوْنَ

ulā'ika ‘alaihim ṣalawātum mir rabbihim wa raḥmah(tun), wa ulā'ika humul-muhtadūn(a).

তেওঁলোকেই নিজৰ প্ৰভুৰ পৰা ক্ষমা আৰু দয়া লাভ কৰে আৰু তেওঁলোকেই হিদায়ত লাভ কৰে।

۞ اِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَاۤىِٕرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ اَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ اَنْ يَّطَّوَّفَ بِهِمَا ۗ وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًاۙ فَاِنَّ اللّٰهَ شَاكِرٌ عَلِيْمٌ

innaṣ-ṣafā wal-marwata min sya‘ā'irillāh(i), faman ḥajjal-baita awi‘tamara falā junāḥa ‘alaihi ay yaṭṭawwafa bihimā, wa man taṭawwa‘a khairan fa innallāha syākirun ‘alīm(un).

সঁচাকৈয়ে ছাফা আৰু মাৰৱাহ আল্লাহৰ ধৰ্মৰ প্ৰতীকসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। গতিকে যিয়ে ঘৰ বা উমৰাহলৈ হজ্জ কৰে, তেওঁলোকৰ মাজত ছাই কৰিলে তেওঁৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই। আৰু যিজনে ইচ্ছামতে ভাল কাম কৰে, তেন্তে আল্লাহ সৰ্বশলাম আৰু সৰ্বজ্ঞানী।

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالْهُدٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا بَيَّنّٰهُ لِلنَّاسِ فِى الْكِتٰبِۙ اُولٰۤىِٕكَ يَلْعَنُهُمُ اللّٰهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللّٰعِنُوْنَۙ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalnā minal-bayyināti wal-hudā mim ba‘di mā bayyannāhu lin-nāsi fil-kitāb(i), ulā'ika yal‘anuhumullāhu wa yal‘anuhumul-lā‘inūn(a).

নিশ্চয়, যিসকলে তথ্য আৰু হিদায়তৰ ৰূপত আমি অৱতৰণ কৰা কথাবোৰ লুকুৱাই ৰাখে, আমি কিতাব (আল-কোৰআন)ত মানৱজাতিক বুজাই দিয়াৰ পিছত, সেইসকলেহে আল্লাহৰ দ্বাৰা অভিশপ্ত আৰু অভিশাপ দিয়াসকলৰ অভিশপ্ত (ও)

اِلَّا الَّذِيْنَ تَابُوْا وَاَصْلَحُوْا وَبَيَّنُوْا فَاُولٰۤىِٕكَ اَتُوْبُ عَلَيْهِمْ ۚ وَاَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ

illal-lażīna tābū wa aṣlaḥū wa bayyanū fa'ulā'ika atūbu ‘alaihim, wa anat-tawwābur-raḥīm(u).

যিসকলে তওবা কৰিছে, ক্ষতিপূৰণ কৰিছে আৰু (ইয়া) বুজাইছে, তেওঁলোকৰ বাহিৰে, যিসকলৰ পৰা মই তওবা গ্ৰহণ কৰো, আৰু মই সেইজন যিয়ে তওবা গ্ৰহণ কৰে, পৰম দয়ালু।

اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَۙ

innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun ulā'ika ‘alaihim la‘natullāhi wal-malā'ikati wan-nāsi ajma‘īn(a).

সঁচাকৈ, যিসকলে কাফিৰ কৰি কাফিৰ হৈ মৃত্যুবৰণ কৰে, তেওঁলোকক আল্লাহ, ফেৰেস্তা আৰু সকলো মানুহৰ অভিশাপ দিয়া হ’ব,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۚ لَا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

khālidīna fīhā, lā yukhaffafu ‘anhumul-‘ażābu wa lā hum yunẓarūn(a).

তেওঁলোক তাত চিৰন্তন হৈ থাকিব (অভিশাপ), তেওঁলোকৰ শাস্তি লঘু নহ’ব, আৰু তেওঁলোকক ৰেহাই দিয়া নহ’ব।

وَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ لَآاِلٰهَ اِلَّا هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيْمُ ࣖ

wa ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), lā ilāha illā huwar-raḥmānur-raḥīm(u).

আৰু তোমাৰ ঈশ্বৰ সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰ, তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা নাই, পৰম কৃপাময়, পৰম কৃপাময়।

اِنَّ فِيْ خَلْقِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاخْتِلَافِ الَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِيْ تَجْرِيْ فِى الْبَحْرِ بِمَا يَنْفَعُ النَّاسَ وَمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ مِنْ مَّاۤءٍ فَاَحْيَا بِهِ الْاَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيْهَا مِنْ كُلِّ دَاۤبَّةٍ ۖ وَّتَصْرِيْفِ الرِّيٰحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يَّعْقِلُوْنَ

inna fī khalqis-samāwāti wal-arḍi wakhtilāfil-laili wan-nahāri wal-fulkil-latī tajrī fil-baḥri bimā yanfa‘un-nāsa wa mā anzalallāhu minas-samā'i mim mā'in fa aḥyā bihil-arḍa ba‘da mautihā wa baṡṡa fīhā min kulli dābbah(tin), wa taṣrīfir-riyāḥi was-saḥābil-musakhkhari bainas-samā'i wal-arḍi la'āyātil liqaumiy ya‘qilūn(a).

সঁচাকৈয়ে আকাশ-পৃথিৱীৰ সৃষ্টিত, আৰু ৰাতি-দিনৰ পৰ্যায়ক্ৰমে, আৰু মানুহৰ উপকাৰ হোৱা বস্তুৰ সৈতে সাগৰৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰা জাহাজবোৰত, আৰু আল্লাহে আকাশৰ পৰা নামি পঠোৱা পানীত, আৰু ইয়াৰ সৈতে পৃথিৱীখনক মৃত্যুৰ পিছত সজীৱ কৰি তোলে, আৰু ইয়াত সকলো ধৰণৰ জন্তু সিঁচৰতি কৰি দিয়ে, আৰু আকাশ আৰু আকাশৰ মাজত নিয়ন্ত্ৰিত বতাহ আৰু ডাৱৰৰ পৰিৱৰ্তনত পৃথিৱী—বুজা জনগোষ্ঠীৰ বাবে সঁচাকৈয়ে চিন আছে।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّتَّخِذُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اَنْدَادًا يُّحِبُّوْنَهُمْ كَحُبِّ اللّٰهِ ۗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَشَدُّ حُبًّا لِّلّٰهِ ۙوَلَوْ يَرَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْٓا اِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَۙ اَنَّ الْقُوَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًا ۙوَّاَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعَذَابِ

wa minan-nāsi may yattakhiżu min dūnillāhi andāday yuḥibbūnahum kaḥubbillāh(i), wal-lażīna āmanū asyaddu ḥubbal lillāh(i), wa lau yaral-lażīna ẓalamū iż yaraunal-‘ażāb(a), annal-quwwata lillāhi jamī‘ā(n), wa annallāha syadīdul-‘ażāb(i).

আৰু মানুহৰ মাজত সেইসকলো আছে যিসকলে প্ৰতিদ্বন্দ্বী হিচাপে আল্লাহৰ বাহিৰেও আন দেৱতাক পূজা কৰে, যাক তেওঁলোকে আল্লাহক ভাল পোৱাৰ দৰেই ভাল পায়। কিন্তু যিসকলে বিশ্বাস কৰে, তেওঁলোক আল্লাহৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমত অত্যন্ত মহৎ। যদিহে অন্যায় কৰাসকলে শাস্তি দেখিলেহেঁতেন (কিয়ামতৰ দিনত) যে সকলো শক্তি আল্লাহৰ আৰু আল্লাহ শাস্তিত কঠোৰ (তেওঁলোকে নিশ্চয় অনুশোচনা কৰিব)।

اِذْ تَبَرَّاَ الَّذِيْنَ اتُّبِعُوْا مِنَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا وَرَاَوُا الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْاَسْبَابُ

iż tabarra'al-lażīnattubi‘ū minal-lażīnattaba‘ū wa ra'awul-‘ażāba wa taqaṭṭa‘at bihimul-asbāb(u).

(অৰ্থাৎ) যেতিয়া অনুসৰণ কৰাসকলে অনুসৰণ কৰাসকলৰ পৰা আঁতৰি যায়, আৰু তেওঁলোকে শাস্তি দেখা পায়, আৰু (যেতিয়া) তেওঁলোকৰ মাজৰ সকলো সম্পৰ্ক বিচ্ছিন্ন হয়।

وَقَالَ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْا لَوْ اَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّاَ مِنْهُمْ ۗ كَمَا تَبَرَّءُوْا مِنَّا ۗ كَذٰلِكَ يُرِيْهِمُ اللّٰهُ اَعْمَالَهُمْ حَسَرٰتٍ عَلَيْهِمْ ۗ وَمَا هُمْ بِخٰرِجِيْنَ مِنَ النَّارِ ࣖ

wa qālal-lażīnattaba‘ū lau anna lanā karratan fa natabarra'a minhum, kamā tabarra'ū minnā, każālika yurīhimullāhu a‘mālahum ḥasarātin ‘alaihim, wa mā hum bikhārijīna minan-nār(i).

আৰু পিছে পিছে অহাসকলে ক’লে, “যদি আমি (পৃথিৱীলৈ ঘূৰি অহাৰ) সুযোগ পাওঁ, তেন্তে অৱশ্যেই আমি তেওঁলোকক এৰি দিম, যেনেকৈ তেওঁলোকে আমাক এৰি দিলে।” এইদৰে আল্লাহে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ কামবোৰ দেখুৱাই যাৰ বাবে তেওঁলোকে অনুশোচনা কৰে। আৰু তেওঁলোক নৰকৰ জুইৰ পৰা ওলাই নাহিব।

يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ كُلُوْا مِمَّا فِى الْاَرْضِ حَلٰلًا طَيِّبًا ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhan-nāsu kulū mimmā fil-arḍi ḥalālan ṭayyibā(n), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

হে ৰাইজ! পৃথিৱীত পোৱা হালাল আৰু ভাল (খাদ্য) খাওক, আৰু চয়তানৰ খোজ অনুসৰণ নকৰিব। সঁচাকৈয়ে চয়তান আপোনাৰ বাবে প্ৰকৃত শত্ৰু।

اِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوْۤءِ وَالْفَحْشَاۤءِ وَاَنْ تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ مَا لَا تَعْلَمُوْنَ

innamā ya'murukum bis-sū'i wal-faḥsyā'i wa an taqūlū ‘alallāhi mā lā ta‘lamūn(a).

সঁচাকৈয়ে (চয়তানে) তোমালোকক কেৱল বেয়া আৰু ঘৃণনীয় কাম কৰিবলৈ আৰু আল্লাহৰ বিষয়ে নজনা কথা ক’বলৈ আজ্ঞা দিয়ে।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُمُ اتَّبِعُوْا مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا بَلْ نَتَّبِعُ مَآ اَلْفَيْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا ۗ اَوَلَوْ كَانَ اٰبَاۤؤُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ شَيْـًٔا وَّلَا يَهْتَدُوْنَ

wa iżā qīla lahumuttabi‘ū mā anzalallāhu qālū bal nattabi‘u mā alfainā ‘alaihi ābā'anā, awalau kāna ābā'uhum lā ya‘qilūna syai'aw wa lā yahtadūn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকক কোৱা হয়, “আল্লাহে যি অৱতীৰ্ণ কৰিছে তাক অনুসৰণ কৰক।” তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, “(নাই!) আমি আমাৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক (কৰি থকা) যি পাইছিলোঁ, সেই কামেই অনুসৰণ কৰোঁ।” আচলতে তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে একো নাজানিছিল, আৰু তেওঁলোকৰ কোনো পথ প্ৰদৰ্শন নাছিল।

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا كَمَثَلِ الَّذِيْ يَنْعِقُ بِمَا لَا يَسْمَعُ اِلَّا دُعَاۤءً وَّنِدَاۤءً ۗ صُمٌّ ۢ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ

wa maṡalul-lażīna kafarū kamaṡalil-lażī yan‘iqu bimā lā yasma‘u illā du‘ā'aw wa nidā'ā(n), ṣummum bukmun ‘umyun fahum lā ya‘qilūn(a).

আৰু কাফিৰসকলৰ বাবে (কল কৰাসকলৰ) দৃষ্টান্তটো এনে এজন (মেৰপালক) যিয়ে (জীৱ-জন্তু)ক চিঞৰিছে যিয়ে মাত আৰু কান্দোনৰ বাহিৰে আন একো শুনা নাই। (তেওঁলোক) বধিৰ, বোবা আৰু অন্ধ, গতিকে তেওঁলোকে বুজি নাপায়।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ وَاشْكُرُوْا لِلّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ اِيَّاهُ تَعْبُدُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum wasykurū lillāhi in kuntum iyyāhu ta‘budūn(a).

হে বিশ্বাসী সকল! আমি তোমালোকৰ বাবে ৰচনা কৰা ভাল ৰচনাবোৰৰ পৰা খাওক আৰু আল্লাহক ধন্যবাদ দিয়ক, যদিহে তোমালোকে কেৱল তেওঁৰ ইবাদত কৰে।

اِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنْزِيْرِ وَمَآ اُهِلَّ بِهٖ لِغَيْرِ اللّٰهِ ۚ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَّلَا عَادٍ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innamā ḥarrama ‘alaikumul-maitata wad-dama wa laḥmal-khinzīri wa mā uhilla bihī ligairillāh(i), fa maniḍṭurra gaira bāgiw wa lā ‘ādin falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

সঁচাকৈয়ে তেওঁ তোমালোকক কেৱল আল্লাহৰ বাহিৰে আন (নামৰ) দ্বাৰা বধ কৰা জীৱ-জন্তুৰ মাংস, তেজ, গাহৰিৰ মাংস আৰু (মাংস) নিষেধ কৰিছে। কিন্তু যিজনক (খোৱাবলৈ) বাধ্য কৰা হয়, তেওঁ বিচৰাৰ বাবে নহয় আৰু সীমাৰ বাহিৰত (ও) নহয়, তেন্তে তেওঁৰ বাবে কোনো পাপ নাই। নিশ্চয় আল্লাহ ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু।

اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَشْتَرُوْنَ بِهٖ ثَمَنًا قَلِيْلًاۙ اُولٰۤىِٕكَ مَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ اِلَّا النَّارَ وَلَا يُكَلِّمُهُمُ اللّٰهُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَلَا يُزَكِّيْهِمْ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

innal-lażīna yaktumūna mā anzalallāhu minal-kitābi wa yasytarūna bihī ṡamanan qalīlā(n), ulā'ika mā ya'kulūna fī buṭūnihim illan-nāra wa lā yukallimuhumullāhu yaumal-qiyāmati wa lā yuzakkīhim, wa lahum ‘ażābun alīm(un).

নিশ্চয় যিসকলে কিতাবত আল্লাহে অৱতীৰ্ণ কৰা কথাবোৰ লুকুৱাই ৰাখি সামান্য মূল্যত বিক্ৰী কৰে, তেওঁলোকে পেটত কেৱল জাহান্নাম জুই গিলি পেলায়, আৰু আল্লাহে তেওঁলোকক কিয়ামতৰ দিনা তেওঁলোকক সম্ভাষণ নিদিয়ে আৰু তেওঁ তেওঁলোকক শুদ্ধ নকৰে। তেওঁলোকৰ এক বেদনাদায়ক শাস্তি।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اشْتَرَوُا الضَّلٰلَةَ بِالْهُدٰى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ ۚ فَمَآ اَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ

ulā'ikal-lażīnasytarawuḍ-ḍalālata bil-hudā wal-‘ażāba bil-magfirah(ti), famā aṣbarahum ‘alan-nār(i).

হিদায়ত আৰু ক্ষমাৰে শাস্তি ক্ৰয় কৰে। গতিকে নৰকৰ জুইক অৱজ্ঞা কৰিবলৈ তেওঁলোক কিমান সাহসী!

ذٰلِكَ بِاَنَّ اللّٰهَ نَزَّلَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّ الَّذِيْنَ اخْتَلَفُوْا فِى الْكِتٰبِ لَفِيْ شِقَاقٍۢ بَعِيْدٍ ࣖ

Żālika bi'annallāha nazzalal-kitāba bil-ḥaqq(i), wa innal-lażīnakhtalafū fil-kitābi lafī syiqāqim ba‘īd(in).

কাৰণ আল্লাহে সত্য (আনা)ৰ সৈতে কিতাব (আল-কোৰআন) নমাই দিছে, আৰু সঁচাকৈয়ে যিসকলে কিতাবৰ (সত্য) সম্পৰ্কে মতানৈক্য কৰে, তেওঁলোক গভীৰ বিভাজনত আছে।

۞ لَيْسَ الْبِرَّاَنْ تُوَلُّوْا وُجُوْهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالْكِتٰبِ وَالنَّبِيّٖنَ ۚ وَاٰتَى الْمَالَ عَلٰى حُبِّهٖ ذَوِى الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِۙ وَالسَّاۤىِٕلِيْنَ وَفىِ الرِّقَابِۚ وَاَقَامَ الصَّلٰوةَ وَاٰتَى الزَّكٰوةَ ۚ وَالْمُوْفُوْنَ بِعَهْدِهِمْ اِذَا عَاهَدُوْا ۚ وَالصّٰبِرِيْنَ فِى الْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ وَحِيْنَ الْبَأْسِۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا ۗوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُتَّقُوْنَ

laisal-birra an tuwallū wujūhakum qibalal-masyriqi wal-magribi wa lākinnal-birra man āmana billāhi wal-yaumil ākhiri wal-malā'ikati wal-kitābi wan-nabiyyīn(a), wa ātal-māla ‘alā ḥubbihī żawil-qurbā wal-yatāmā wal-masākīna wabnas-sabīl(i), was-sā'ilīna wa fir-riqāb(i), wa aqāmaṣ-ṣalāta wa ātaz-zakāh(ta), wal mūfūna bi‘ahdihim iżā ‘āhadū, waṣ-ṣābirīna fil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i wa ḥīnal-ba's(i), ulā'ikal-lażīna ṣadaqū, wa ulā'ika humul-muttaqūn(a).

গুণ মানে পূব আৰু পশ্চিম দিশলৈ মুখ ঘূৰাই দিয়া নহয়, কিন্তু গুণ হ’ল সেইসকল যিসকলে আল্লাহ, অন্তিম দিন, ফেৰেস্তা, কিতাপ, আৰু নবীসকলক বিশ্বাস কৰে আৰু নিজৰ ভালপোৱা ধন আত্মীয়, অনাথ, দুখীয়া, যাত্ৰাত থকা লোকসকলক (মুছাফিৰ), ভিক্ষাৰী, আৰু নিজৰ বান্দকক মুক্ত কৰিবলৈ দিয়ে, যিসকলে নামাজ আদায় কৰে আৰু জাকাত দিয়ে, যিসকলে নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পালন কৰে প্ৰতিশ্ৰুতি, আৰু দৰিদ্ৰতা, দুখ-কষ্ট আৰু যুদ্ধৰ সময়ত ধৈৰ্য্যশীল লোক। সত্যবাদী মানুহ, পূণ্য মানুহ।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِى الْقَتْلٰىۗ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْاُنْثٰى بِالْاُنْثٰىۗ فَمَنْ عُفِيَ لَهٗ مِنْ اَخِيْهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِ وَاَدَاۤءٌ اِلَيْهِ بِاِحْسَانٍ ۗ ذٰلِكَ تَخْفِيْفٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗفَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumul-qiṣāṣu fil-qatlā, al-ḥurru bil-ḥurri wal-‘abdu bil-‘abdi wal-unṡā bil-unṡā, faman ‘ufiya lahū min akhīhi syai'un fattibā‘um bil-ma‘rūfi wa adā'un ilaihi bi iḥsān(in), żālika takhfīfum mir rabbikum wa raḥmah(tun), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).

হে বিশ্বাসী সকল! বধ কৰা ব্যক্তিজনৰ সন্দৰ্ভত আপোনাৰ ওপৰত (কিছাছ কৰা) বাধ্যতামূলক। মুক্ত মানুহৰ লগত মুক্ত মানুহ, দাসৰ লগত দাস, নাৰীৰ লগত নাৰী। কিন্তু যিয়ে নিজৰ ভায়েকৰ পৰা ক্ষমা লাভ কৰে, তেওঁ ভালদৰে অনুসৰণ কৰক, আৰু তেওঁক ভালদৰে (আৰু) দিয়াট (মুক্তিদান) দিয়ক। এয়া তোমাৰ প্ৰভুৰ পৰা সকাহ আৰু দয়া। ইয়াৰ পিছত যিয়ে সীমা অতিক্ৰম কৰিব, তেওঁ অতি বেদনাদায়ক শাস্তি ভোগ কৰিব।

وَلَكُمْ فِى الْقِصَاصِ حَيٰوةٌ يّٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ

wa lakum fil-qiṣāṣi ḥayātuy yā ulil-albābi la‘allakum tattaqūn(a).

আৰু কিছাছত তোমালোকৰ বাবে জীৱন (নিশ্চয়) আছে, হে বুদ্ধিমান লোক, যাতে তোমালোক ধৰ্মপৰায়ণ হ’বা।

كُتِبَ عَلَيْكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ اِنْ تَرَكَ خَيْرًا ۖ ۨالْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ بِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ ۗ

kutiba ‘alaikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu in taraka kahirā(n), al-waṣiyyatu lil-wālidaini wal-aqrabīna bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

তোমালোকৰ ওপৰত ফৰজ, যদি তোমালোকৰ মাজৰ কাৰোবাৰ ওপৰত মৃত্যু আহে, যদি তেওঁ ধন-সম্পত্তি এৰি যায়, তেন্তে নিজৰ পিতৃ-মাতৃ আৰু ঘনিষ্ঠ আত্মীয়ৰ বাবে ভাল ধৰণেৰে উইল কৰা, (যেনে) ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ বাবে বাধ্যবাধকতা।

فَمَنْۢ بَدَّلَهٗ بَعْدَمَا سَمِعَهٗ فَاِنَّمَآ اِثْمُهٗ عَلَى الَّذِيْنَ يُبَدِّلُوْنَهٗ ۗ اِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ ۗ

famam baddalahū ba‘da mā sami‘ahū fa innamā iṡmuhū ‘alal-lażīna yubaddilūnah(ū), innallāha samī‘un ‘alīm(un).

যিয়ে ইয়াক (ইচ্ছা) সলনি কৰে, তাক শুনাৰ পিছত পাপ কেৱল সলনি কৰা ব্যক্তিজনৰ বাবেহে। নিশ্চয় আল্লাহ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী।

فَمَنْ خَافَ مِنْ مُّوْصٍ جَنَفًا اَوْ اِثْمًا فَاَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ ࣖ

faman khāfa mim mūṣin janafan au iṡman fa aṣlaḥa bainahum falā iṡma ‘alaih(i), innallāha gafūrur raḥīm(un).

কিন্তু যিজনে ইচ্ছা প্ৰদানকাৰীয়ে পক্ষপাতিত্ব কৰিছে বা ভুল কৰিছে বুলি ভয় কৰে, আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ মাজত মিলন ঘটায়, তেন্তে তেওঁ পাপ কৰা নাই। নিশ্চয় আল্লাহ ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَۙ

yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumuṣ-ṣiyāmu kamā kutiba ‘alal-lażīna min qablikum la‘allakum tattaqūn(a).

হে বিশ্বাসী সকল! তোমালোকৰ আগৰ লোকসকলৰ বাবে যেনেকৈ তোমালোকৰ বাবে ৰোজা নিৰ্ধাৰণ কৰা হৈছে, যাতে তোমালোকে ধৰ্মপৰায়ণ হ’বা;

اَيَّامًا مَّعْدُوْدٰتٍۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗوَعَلَى الَّذِيْنَ يُطِيْقُوْنَهٗ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِيْنٍۗ فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَّهٗ ۗوَاَنْ تَصُوْمُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

ayyāmam ma‘dūdāt(in), faman kāna minkum marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), wa ‘alal-lażīna yuṭīqūnahū fidyatun ṭa‘āmu miskīn(in), faman taṭawwa‘a khairan fahuwa khairul lah(ū), wa an taṣūmū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

(যেনে) নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক দিন। গতিকে তোমালোকৰ মাজৰ যিজন অসুস্থ বা যাত্ৰাত আছে (আৰু উপবাসে নাথাকে), তেন্তে (যি দিনৰ সংখ্যা তেওঁ উপবাস কৰা নাছিল) আন দিনত (যি দিনৰ সংখ্যা পূৰণ কৰিব লাগিব)। আৰু যিজনে ৰোজা ৰাখিবলৈ অক্ষম, তেওঁৰ বাবে দুখীয়া মানুহক খুৱাই দিয়াৰ ফিদিয়াহ (ক্ষতিপূৰণ) থাকিব লাগিব। কিন্তু যিয়ে স্বেচ্ছাই ভাল কাম কৰে, তেওঁৰ বাবে ভাল, আৰু তোমাৰ ৰোজা তোমাৰ বাবে ভাল, যদিহে তুমি জানিছিলা।

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ فِيْهِ الْقُرْاٰنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنٰتٍ مِّنَ الْهُدٰى وَالْفُرْقَانِۚ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ۗوَمَنْ كَانَ مَرِيْضًا اَوْ عَلٰى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ اَيَّامٍ اُخَرَ ۗيُرِيْدُ اللّٰهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيْدُ بِكُمُ الْعُسْرَ ۖوَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللّٰهَ عَلٰى مَا هَدٰىكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ

syahru ramaḍānal-lażī unzila fīhil-qur'ānu hudal lin-nāsi wa bayyinātim minal-hudā wal-furqān(i), faman syahida minkumusy-syahra falyaṣumh(u) wa man kāna marīḍan au ‘alā safarin fa ‘iddatum min ayyāmin ukhar(a), yurīdullāhu bikumul-yusra wa lā yurīdu bikumul-‘usr(a), wa litukmilul-‘iddata wa litukabbirullāha ‘alā mā hadākum wa la‘allakum tasykurūn(a).

ৰমজান মাহ হ’ল সেই (মাহ) য’ত কোৰআন অৱতীৰ্ণ হৈছিল, মানুহৰ বাবে হিদায়ত হিচাপে আৰু সেই হিদায়ত আৰু পাৰ্থক্য (সত্য আৰু মিছাৰ মাজত) সম্পৰ্কে ব্যাখ্যা হিচাপে। এতেকে সেই মাহত তোমালোকৰ মাজৰ যিয়েই ৰোজা ৰাখিব। আৰু যিজন অসুস্থ বা যাত্ৰাত আছে (তেওঁ ৰোজা নাথাকে), তেন্তে (তাৰ ক্ষতিপূৰণ কৰিব লাগিব), যিমান দিন হেৰুৱালে, আন দিনত। আল্লাহে তোমালোকৰ বাবে সহজতা কামনা কৰে, আৰু তোমালোকৰ বাবে কষ্টৰ কামনা নকৰে। আপুনি সংখ্যাটো সম্পূৰ্ণ কৰি আল্লাহৰ মহিমামণ্ডিত কৰিব লাগিব তেওঁ আপোনাক দিয়া হিদায়তৰ বাবে, যাতে আপুনি কৃতজ্ঞ হ’ব।

وَاِذَا سَاَلَكَ عِبَادِيْ عَنِّيْ فَاِنِّيْ قَرِيْبٌ ۗ اُجِيْبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ اِذَا دَعَانِۙ فَلْيَسْتَجِيْبُوْا لِيْ وَلْيُؤْمِنُوْا بِيْ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُوْنَ

wa iżā sa'alaka ‘ibādī ‘annī fa innī qarīb(un), ujību da‘watad-dā‘i iżā da‘ān(i), falyastajībū lī walyu'minū bī la‘allahum yarsyudūn(a).

আৰু যেতিয়া মোৰ বান্দাসকলে তোমাক (মহম্মদক) মোৰ বিষয়ে সুধিব, তেতিয়া সঁচাকৈয়ে মই ওচৰত আছো। যিসকলে মোৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰে তেতিয়া তেওঁলোকৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰো। তেওঁলোকে মোৰ (আজ্ঞা) পালন কৰক আৰু মোক বিশ্বাস কৰক, যাতে তেওঁলোকে সত্যক লাভ কৰে।

اُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ اِلٰى نِسَاۤىِٕكُمْ ۗ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَاَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۚ فَالْـٰٔنَ بَاشِرُوْهُنَّ وَابْتَغُوْا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗ وَكُلُوْا وَاشْرَبُوْا حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْاَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْاَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِۖ ثُمَّ اَتِمُّوا الصِّيَامَ اِلَى الَّيْلِۚ وَلَا تُبَاشِرُوْهُنَّ وَاَنْتُمْ عٰكِفُوْنَۙ فِى الْمَسٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَقْرَبُوْهَاۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ

uḥilla lakum lailataṣ-ṣiyāmir-rafaṡu ilā nisā'ikum, hunna libāsul lakum wa antum libāsul lahunn(a), ‘alimallāhu annakum kuntum takhtānūna anfusakum fatāba ‘alaikum wa ‘afā ‘ankum, fal-āna bāsyirūhunna wabtagū mā kataballāhu lakum, wa kulū wasyrabū ḥattā yatabayyana lakumul-khaiṭul-abyaḍu minal-khaiṭil-aswadi minal-fajr(i), ṡumma atimmuṣ-ṣiyāma ilal-lail(i), wa lā tubāsyirūhunna wa antum ‘ākifūna fil-masājid(i) tilka ḥudūdullāhi falā taqrabūhā, każālika yubayyinullāhu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yattaqūn(a).

আপোনাৰ পত্নীৰ সৈতে ৰাতি একেলগে ৰোজা ৰখাটো জায়েজ। সেইবোৰ তোমালোকৰ বাবে কাপোৰ, আৰু তোমালোক সিহঁতৰ বাবে কাপোৰ। আল্লাহে জানে যে তোমালোকে নিজকে সংযত কৰিব নোৱাৰা, কিন্তু তেওঁ তোমালোকৰ তাওবাক গ্ৰহণ কৰে আৰু তোমালোকক ক্ষমা কৰে। গতিকে এতিয়া তেওঁলোকৰ লগত হস্তক্ষেপ কৰক আৰু আল্লাহে তোমালোকৰ বাবে যি নিৰ্ধাৰণ কৰিছে সেই কথা বিচাৰক। বগা সূতা আৰু ক’লা সূতা অৰ্থাৎ ৰাতিপুৱাৰ মাজত আপোনাৰ বাবে (পাৰ্থক্য) স্পষ্ট নোহোৱালৈকে খাওক আৰু পান কৰক। তাৰ পিছত (আহে) সন্ধিয়ালৈকে ৰোজা সম্পূৰ্ণ কৰক। কিন্তু মছজিদত ইকাফ কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকৰ লগত হস্তক্ষেপ নকৰিব। সেয়া আল্লাহৰ আজ্ঞা, গতিকে ইয়াৰ কাষ চাপি নাযাব। এনেদৰে আল্লাহে মানুহক নিজৰ আয়াতবোৰ বুজাই দিয়ে, যাতে তেওঁলোকে ধৰ্মপৰায়ণতা লাভ কৰে।

وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوْا بِهَآ اِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوْا فَرِيْقًا مِّنْ اَمْوَالِ النَّاسِ بِالْاِثْمِ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ

wa lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili wa tudlū bihā ilal-ḥukkāmi lita'kulū farīqam min amwālin-nāsi bil-iṡmi wa antum ta‘lamūn(a).

আৰু তোমালোকৰ মাজৰ ধন-সম্পত্তি মিছা ধৰণেৰে ভক্ষণ নকৰিবা, আৰু (নাই) এই ধন-সম্পত্তিৰে বিচাৰকসকলক উৎকোচ দিবা, এই উদ্দেশ্যেৰে যে আপুনি জানিও আনৰ কিছু ধন-সম্পত্তি পাপীভাৱে গ্ৰহণ কৰিব পাৰে।

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَهِلَّةِ ۗ قُلْ هِيَ مَوَاقِيْتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِاَنْ تَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ ظُهُوْرِهَا وَلٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقٰىۚ وَأْتُوا الْبُيُوْتَ مِنْ اَبْوَابِهَا ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ

yas'alūnaka ‘anil-ahillah(ti), qul hiya mawāqītu lin-nāsi wal-ḥajj(i), wa laisal-birru bi'an ta'tul-buyūta min ẓuhūrihā wa lākinnal-birra manittaqā, wa'tul-buyūta min abwābihā, wattaqullāha la‘allakum tufliḥūn(a).

তেওঁলোকে আপোনাক (মহম্মদক) অৰ্ধচন্দ্ৰৰ বিষয়ে সুধিছে। কওক, "সেয়া হৈছে মানুহৰ সময় আৰু হজ্জৰ (তীৰ্থযাত্ৰাৰ) (সূচক)।" আৰু কোনো ঘৰত তাৰ ওপৰৰ পৰা প্ৰৱেশ কৰাটো গুণ নহয়, কিন্তু গুণ হৈছে (গুণ) যিসকলৰ ধৰ্মপৰায়ণ। তেওঁলোকৰ দুৱাৰৰ পৰা ঘৰবোৰত প্ৰৱেশ কৰক আৰু আল্লাহক ভয় কৰক যাতে তোমালোকে সফল হ’বা।

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ الَّذِيْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوْا ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِيْنَ

wa qātilū fī sabīlillāhil-lażīna yuqātilūnakum wa lā ta‘tadū, innallāha lā yuḥibbul-mu‘tadīn(a).

আৰু যিসকলে তোমালোকৰ লগত যুঁজিছে, কিন্তু সীমা অতিক্ৰম নকৰিবা, আল্লাহৰ পথত যুদ্ধ কৰক। সঁচাকৈয়ে সীমা অতিক্ৰম কৰা মানুহক আল্লাহে ভাল নাপায়।

وَاقْتُلُوْهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوْهُمْ وَاَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ حَيْثُ اَخْرَجُوْكُمْ وَالْفِتْنَةُ اَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ ۚ وَلَا تُقٰتِلُوْهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتّٰى يُقٰتِلُوْكُمْ فِيْهِۚ فَاِنْ قٰتَلُوْكُمْ فَاقْتُلُوْهُمْۗ كَذٰلِكَ جَزَاۤءُ الْكٰفِرِيْنَ

waqtulūhum ḥaiṡu ṡaqiftumūhum wa akhrijūhum min ḥaiṡu akhrajūkum wal-fitnatu asyaddu minal-qatl(i), wa lā tuqātilūhum ‘indal-masjidil-ḥarāmi ḥattā yuqātilūkum fīh(i), fa'in qātalūkum faqtulūhum, każālika jazā'ul-kāfirīn(a).

আৰু য’ত পাবা তাতেই তেওঁলোকক বধ কৰা, আৰু য’ৰ পৰা তোমাক বহিষ্কাৰ কৰা। আৰু হত্যাতকৈ নিন্দা অধিক নিষ্ঠুৰ। আৰু পবিত্ৰ মছজিদত তেওঁলোকৰ লগত যুঁজিব নালাগে, যদিহে তেওঁলোকে তাত আপোনাৰ লগত যুঁজিব। যদি তেওঁলোকে আপোনাৰ লগত যুঁজ দিয়ে, তেন্তে তেওঁলোকৰ লগত যুঁজিব। কাফিৰৰ পুৰস্কাৰ এনেকুৱা।

فَاِنِ انْتَهَوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

fa'inintahau fa'innallāha gafūrur raḥīm(un).

কিন্তু যদি তেওঁলোকে ৰৈ যায়, তেন্তে সঁচাকৈয়ে আল্লাহ ক্ষমাশীল, ৰহমান।

وَقٰتِلُوْهُمْ حَتّٰى لَا تَكُوْنَ فِتْنَةٌ وَّيَكُوْنَ الدِّيْنُ لِلّٰهِ ۗ فَاِنِ انْتَهَوْا فَلَا عُدْوَانَ اِلَّا عَلَى الظّٰلِمِيْنَ

wa qātilūhum ḥattā lā takūna fitnatuw wa yakūnad-dīnu lillāh(i), fa inintahau falā ‘udwāna illā ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

আৰু সিহঁতৰ লগত যুদ্ধ কৰক যেতিয়ালৈকে আৰু নিন্দা নহয়, আৰু ধৰ্ম কেৱল আল্লাহৰহে। যদি সেইবোৰ বন্ধ হৈ যায়, তেন্তে অন্যায়কাৰীৰ বিৰুদ্ধে বাহিৰে (আৰু) শত্ৰুতা নাথাকিব।

اَلشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمٰتُ قِصَاصٌۗ فَمَنِ اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوْا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدٰى عَلَيْكُمْ ۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ مَعَ الْمُتَّقِيْنَ

asy-syahrul-ḥarāmu bisy-syahril-ḥarāmi wal-ḥurumātu qiṣāṣ(un), famani‘tadā ‘alaikum fa‘tadū ‘alaihi bimiṡli ma‘tadā ‘alaikum, wattaqullāha wa‘lamū annallāha ma‘al-muttaqīn(a).

হাৰাম মাহ হাৰাম মাহৰ সৈতে, আৰু (বিৰোধী) যিটো বস্তুক সন্মান কৰা হয়, সেইটো (বিধান) কিছাছৰ প্ৰযোজ্য। গতিকে যিয়ে আপোনাক আক্ৰমণ কৰে, তেওঁৰ ওপৰত তেওঁৰ আক্ৰমণৰ অনুপাতে তেওঁক আক্ৰমণ কৰক। আল্লাহক ভয় কৰা আৰু জানি থোৱা যে আল্লাহক ভয় কৰাসকলৰ লগত আল্লাহ আছে।

وَاَنْفِقُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا تُلْقُوْا بِاَيْدِيْكُمْ اِلَى التَّهْلُكَةِ ۛ وَاَحْسِنُوْا ۛ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

wa anfiqū fī sabīlillāhi wa lā tulqū bi'aidīkum ilat-tahlukah(ti), wa aḥsinū, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

আৰু (আপোনাৰ ধন-সম্পত্তি) আল্লাহৰ পথত খৰচ কৰক, আৰু নিজৰ হাতেৰে (নিজকে) ধ্বংসত পেলাই নিদিব আৰু ভাল কাম কৰক। সঁচাকৈ আল্লাহে ভাল কাম কৰা সকলক ভাল পায়।

وَاَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّٰهِ ۗ فَاِنْ اُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ وَلَا تَحْلِقُوْا رُءُوْسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهٗ ۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ بِهٖٓ اَذًى مِّنْ رَّأْسِهٖ فَفِدْيَةٌ مِّنْ صِيَامٍ اَوْ صَدَقَةٍ اَوْ نُسُكٍ ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ ۗ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ اِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ فِى الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ اِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗذٰلِكَ لِمَنْ لَّمْ يَكُنْ اَهْلُهٗ حَاضِرِى الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ

wa atimmul-ḥajja wal-‘umrata lillāh(i), fa'in uḥṣirtum famastaisara minal-hady(i), wa lā taḥliqū ru'ūsakum ḥattā yablugal-hadyu maḥillah(ū), faman kāna minkum marīḍan au bihī ażam mir ra'sihī fafidyatum min ṣiyāmin au ṣadaqatin au nusuk(in), fa'iżā amintum, faman tamatta‘a bil-‘umrati ilal-ḥajji famastaisara minal-hady(i), famal lam yajid faṣiyāmu ṡalāṡati ayyāmin fil-ḥajji wa sab‘atin iżā raja‘tum, tilka ‘asyaratun kāmilah(tun), żālika limal lam yakun ahluhū ḥāḍiril-masjidil-ḥarām(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha syadīdul-‘iqāb(i).

আৰু আল্লাহৰ স্বাৰ্থত হজ আৰু উমৰা সম্পূৰ্ণ কৰক। কিন্তু যদি আপুনি (শত্ৰুৰ দ্বাৰা) ঘেৰি ৰখা হয়, তেন্তে সহজে উপলব্ধ হাড্যুক (বধ) কৰক, আৰু মূৰ চুলি নিদিব, হাড্যু বধ স্থান পোৱাৰ আগতেই। যদি তোমালোকৰ কোনো এজন অসুস্থ বা তেওঁৰ মূৰত কোনো সমস্যা হয় (আৰু তেওঁ চুলি কাটিছে), তেন্তে তেওঁ ফিদ্যাহ অৰ্থাৎ ৰোজা, দান-বৰঙণি বা বলিদান কৰাটো বাধ্যতামূলক। যদি আপুনি নিৰাপদ, তেন্তে যিয়ে হজ্জৰ আগতে উমৰাহ কৰে, তেওঁ (বধ কৰিব লাগিব) হাদ্যু যিটো সহজে উপলব্ধ। কিন্তু যদি তেওঁ নাপায়, তেন্তে তেওঁ হজ (ঋতু)ৰ সময়ত তিনিদিন আৰু আপুনি উভতি অহাৰ সাত (দিন) ৰোজা (আৱশ্যক)। সেয়া হ’ল মুঠ দহ (দিন)। ঠিক তেনেদৰে যিসকল লোকৰ পৰিয়াল গ্ৰেণ্ড মছজিদৰ ওচৰত নাথাকে। আল্লাহক ভয় কৰা আৰু জানি থোৱা যে আল্লাহ শাস্তিত অতি কঠোৰ।

اَلْحَجُّ اَشْهُرٌ مَّعْلُوْمٰتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيْهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوْقَ وَلَا جِدَالَ فِى الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ يَّعْلَمْهُ اللّٰهُ ۗ وَتَزَوَّدُوْا فَاِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوْنِ يٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ

al-ḥajju asyhurum ma‘lūmāt(un), faman faraḍa fīhinnal-ḥajja falā rafaṡa wa lā fusūqa wa lā jidāla fil-ḥajj(i), wa mā taf‘alū min khairiy ya‘lamhullāh(u), wa tazawwadū fa'inna khairaz-zādit-taqwā, wattaqūni yā ulil-albāb(i).

হজ (ঋতু) হৈছে (মৌসুম) যিবোৰ মাহত অনুমোদিত হৈছে। সেই (মাহ)ত যিয়ে হজ কৰে, তেওঁ হজত লেতেৰা কথা (ৰাফত) নকওক, অনৈতিকতা বা কাজিয়া নকৰিব। আপুনি যি ভাল কাম কৰে, আল্লাহে জানে। ৰচনা আনিব, কাৰণ আচলতে উত্তম ৰচনা হ’ল ধৰ্মপৰায়ণ। আৰু মোক ভয় কৰা হে সাধাৰণ জ্ঞানৰ মানুহ!

لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَنْ تَبْتَغُوْا فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكُمْ ۗ فَاِذَآ اَفَضْتُمْ مِّنْ عَرَفٰتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ ۖ وَاذْكُرُوْهُ كَمَا هَدٰىكُمْ ۚ وَاِنْ كُنْتُمْ مِّنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الضَّاۤلِّيْنَ

laisa ‘alaikum junāḥun an tabtagū faḍlam mir rabbikum, fa'iżā afaḍtum min ‘arafātin fażkurullāha ‘indal-masy‘aril-ḥarām(i), ważkurūhu kamā hadākum, wa in kuntum min qablihī laminaḍ-ḍāllīn(a).

আপোনাৰ প্ৰভুৰ পৰা কৃপা বিচৰাটো আপোনাৰ বাবে পাপ নহয়। গতিকে আৰাফাত এৰিলে মাছআৰিলহাৰামত আল্লাহৰ স্মৰণ কৰক। আৰু আগতে আপুনি নজনাসকলৰ মাজত থাকিলেও তেওঁক যিদৰে পথ প্ৰদৰ্শন কৰিছে, তেনেকৈ তেওঁক স্মৰণ কৰক।

ثُمَّ اَفِيْضُوْا مِنْ حَيْثُ اَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا اللّٰهَ ۗ اِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

Ṡumma afīḍū min ḥaiṡu afāḍan-nāsu wastagfirullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).

তাৰ পিছত বহু লোকৰ পৰা ওলাই যোৱা ঠাই (আৰাফা) এৰি আল্লাহৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰিব। নিশ্চয় আল্লাহ ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু।

فَاِذَا قَضَيْتُمْ مَّنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَذِكْرِكُمْ اٰبَاۤءَكُمْ اَوْ اَشَدَّ ذِكْرًا ۗ فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ

fa iżā qaḍaitum manāsikakum fażkurullāha każikrikum ābā'akum au asyadda żikrā(n), faminan-nāsi may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā wa mā lahū fil-ākhirati min khalāq(in).

যেতিয়া আপুনি হজ্জ সম্পূৰ্ণ কৰিব, তেতিয়া আপুনি আপোনাৰ পূৰ্বপুৰুষৰ কথা কোৱাৰ দৰে আল্লাহৰ জিকিৰ পাঠ কৰক, আনকি তাতোকৈ বেছি জিকিৰ কৰক। গতিকে মানুহৰ মাজত এনে এজন ব্যক্তি আছে যিয়ে প্ৰাৰ্থনা কৰে, "আমাৰ প্ৰভু, আমাক এই জগতত (ভাল) দিয়ক" আৰু পৰলোকত তেওঁৰ কোনো অংশ নাই।

وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّقُوْلُ رَبَّنَآ اٰتِنَا فِى الدُّنْيَا حَسَنَةً وَّفِى الْاٰخِرَةِ حَسَنَةً وَّقِنَا عَذَابَ النَّارِ

wa minhum may yaqūlu rabbanā ātinā fid-dun-yā ḥasanataw wa fil-ākhirati ḥasanataw wa qinā ‘ażāban-nār(i).

আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত এনেকুৱাও আছে যিয়ে প্ৰাৰ্থনা কৰে, "হে আমাৰ প্ৰভু, আমাক এই পৃথিৱীত মঙ্গল আৰু আখিৰাতত মঙ্গল দিয়ক, আৰু আমাক নৰকৰ শাস্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰক।"

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ نَصِيْبٌ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ سَرِيْعُ الْحِسَابِ

ulā'ika lahum naṣībum mimmā kasabū, wallāhu sarī‘ul-ḥisāb(i).

তেওঁলোকে উপাৰ্জন কৰা বস্তুৰ অংশ পাব আৰু হিচাপত আল্লাহ দ্ৰুত।

۞ وَاذْكُرُوا اللّٰهَ فِيْٓ اَيَّامٍ مَّعْدُوْدٰتٍ ۗ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِيْ يَوْمَيْنِ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِ ۚوَمَنْ تَاَخَّرَ فَلَآ اِثْمَ عَلَيْهِۙ لِمَنِ اتَّقٰىۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ

ważkurullāha fī ayyāmim ma‘dūdāt(in), faman ta‘ajjala fī yaumaini falā iṡma ‘alaih(i), wa man ta'akhkhara falā iṡma ‘alaihi limanittaqā, wattaqullāha wa‘lamū annakum ilaihi tuḥsyarūn(a).

আৰু নিৰ্দিষ্ট দিনত আল্লাহৰ জিকিৰ কৰক। যি দুদিনৰ পাছত খৰখেদা কৰে (মিনা এৰি) তাৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই। আৰু যিয়ে ইয়াৰ অন্ত পেলায়, তেওঁৰ বাবে কোনো পাপ নাই (আৰু) তেওঁৰ বাবে, (অৰ্থাৎ) ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ বাবে। আৰু আল্লাহক ভয় কৰা আৰু জানি থওক যে তেওঁ তোমালোকক গোটাই ল’ব।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يُّعْجِبُكَ قَوْلُهٗ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللّٰهَ عَلٰى مَا فِيْ قَلْبِهٖ ۙ وَهُوَ اَلَدُّ الْخِصَامِ

wa minan-nāsi may yu‘jibuka qauluhū fil-ḥayātid-dun-yā wa yusyhidullāha ‘alā mā fī qalbih(ī), wa huwa aladdul-khiṣām(i).

আৰু মানৱ জাতিৰ ভিতৰত সেইজনো আছে যাৰ দুনিয়াৰ জীৱনৰ বিষয়ে কোৱা কথাই আপোনাক (হে মহম্মদ) সন্তুষ্ট কৰে, আৰু তেওঁৰ হৃদয়ত যি আছে সেই সম্পৰ্কে তেওঁ আল্লাহৰ ওচৰত সাক্ষ্য দিয়ে, আনহাতে তেওঁ আটাইতকৈ তীব্ৰ বিৰোধী।

وَاِذَا تَوَلّٰى سَعٰى فِى الْاَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيْهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ ۗ وَ اللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ

wa iżā tawallā sa‘ā fil-arḍi liyufsida fīhā wa yuhlikal-ḥarṡa wan-nasl(a), wallāhu lā yuḥibbul-fasād(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁ (তোমালোকৰ পৰা) আঁতৰি যায়, তেতিয়া তেওঁ পৃথিৱীত দুষ্টামি কৰিব বিচাৰে, আৰু শস্য আৰু পশুধন ধ্বংস কৰে আৰু আল্লাহে দুষ্টামি ভাল নাপায়।

وَاِذَا قِيْلَ لَهُ اتَّقِ اللّٰهَ اَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالْاِثْمِ فَحَسْبُهٗ جَهَنَّمُ ۗ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ

wa iżā qīla lahuttaqillāha akhażathul-‘izzatu bil-iṡmi faḥasbuhū jahannam(u), wa labi'sal-mihād(u).

আৰু যেতিয়া তেওঁক কোৱা হ’ল, “আল্লাহৰ প্ৰতি ভয় কৰা” তেতিয়া তেওঁৰ অহংকাৰে পাপ কৰিবলৈ উদয় হ’ল। গতিকে নৰক তেওঁৰ বাবে নৰক, আৰু সঁচাকৈয়ে (সেই নৰক) বাস কৰিবলৈ আটাইতকৈ বেয়া ঠাই।

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْرِيْ نَفْسَهُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ رَءُوْفٌۢ بِالْعِبَادِ

wa minan-nāsi may yasyrī nafsahubtigā'a marḍātillāh(i), wallāhu ra'ūfum bil-‘ibād(i).

আৰু মানুহৰ মাজত এনেকুৱাও আছে যিয়ে আল্লাহৰ অনুমোদন বিচাৰি নিজকে বলিদান দিয়ে। আৰু আল্লাহ তেওঁৰ বান্দাসকলৰ প্ৰতি পৰম দয়ালু।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).

হে বিশ্বাসী সকল! সামগ্ৰিকভাৱে ইছলামত প্ৰৱেশ কৰক, আৰু চয়তানৰ খোজ অনুসৰণ নকৰিব। সঁচাকৈয়ে তেওঁ আপোনাৰ বাবে প্ৰকৃত শত্ৰু।

فَاِنْ زَلَلْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْكُمُ الْبَيِّنٰتُ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fa'in zalaltum mim ba‘di mā jā'atkumul-bayyinātu fa‘lamū annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

কিন্তু যদি আপুনি আপোনাৰ ওচৰলৈ স্পষ্ট প্ৰমাণ অহাৰ পিছত পিছলি পৰে তেন্তে জানি থওক যে আল্লাহ সৰ্ব্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী।

هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ

hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).

ডাৱৰৰ আৱৰণত ফেৰেস্তাসকলৰ সৈতে আল্লাহৰ আগমনৰ বাহিৰে তেওঁলোকে অপেক্ষা কৰা একোৱেই নাই, আনহাতে (তেওঁলোকৰ) গোচৰৰ সিদ্ধান্ত হৈছে। আৰু সকলো বস্তু আল্লাহৰ ওচৰত ঘূৰাই দিয়া হয়।

سَلْ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ كَمْ اٰتَيْنٰهُمْ مِّنْ اٰيَةٍ ۢ بَيِّنَةٍ ۗ وَمَنْ يُّبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُ فَاِنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ

sal banī isrā'īla kam ātaināhum min āyatim bayyinah(tin), wa may yubaddil ni‘matallāhi mim ba‘di mā jā'athu fa innallāha syadīdul-‘iqāb(i).

ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলক সুধিব যে আমি তেওঁলোকক কিমান স্পষ্ট প্ৰমাণ দিছো। যিয়ে আল্লাহৰ অনুগ্ৰহৰ আদান-প্ৰদান কৰে (সেই অনুগ্ৰহ) তেওঁৰ ওচৰলৈ অহাৰ পিছত, তেন্তে সঁচাকৈয়ে আল্লাহ শাস্তিত অতি কঠোৰ।

زُيِّنَ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُوْنَ مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا ۘ وَالَّذِيْنَ اتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ وَاللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَّشَاۤءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ

zuyyina lil-lażīna kafarul-ḥayātud-dun-yā wa yaskharūna minal-lażīna āmanū, wal-lażīnattaqau fauqahum yaumal-qiyāmah(ti), wallāhu yarzuqu may yasyā'u bigairi ḥisāb(in).

লৌকিক জীৱনক কাফিৰ সকলৰ দৃষ্টিত সুন্দৰ যেন কৰি তোলা হয়, আৰু বিশ্বাসীক অপমান কৰে। যদিও যিসকল ধৰ্মপৰায়ণ লোক কিয়ামতৰ দিনত তেওঁলোকৰ ওপৰত হ’ব। আৰু আল্লাহে নিজৰ ইচ্ছামতে বিনা হিচাপত জীৱিকা প্ৰদান কৰে।

كَانَ النَّاسُ اُمَّةً وَّاحِدَةً ۗ فَبَعَثَ اللّٰهُ النَّبِيّٖنَ مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَ ۖ وَاَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيْمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ ۗ وَمَا اخْتَلَفَ فِيْهِ اِلَّا الَّذِيْنَ اُوْتُوْهُ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ بَغْيًا ۢ بَيْنَهُمْ ۚ فَهَدَى اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لِمَا اخْتَلَفُوْا فِيْهِ مِنَ الْحَقِّ بِاِذْنِهٖ ۗ وَاللّٰهُ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

kānan-nāsu ummataw wāḥidah(tan), fa ba‘aṡallāhun-nabiyyīna mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa anzala ma‘ahumul-kitāba bil-ḥaqqi liyaḥkuma bainan-nāsi fīmakhtalafū fīh(i), wa makhtalafa fīhi illal-lażīna ūtūhu mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu bagyam bainahum, fahadallāhul-lażīna āmanū limakhtalafū fīhi minal-ḥaqqi bi'iżnih(ī), wallāhu yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).

মানুহ আছিল (পূৰ্বতে) এক জনগোষ্ঠী। তাৰ পিছত আল্লাহে নবীসকলক পঠালে (যে) ভাল খবৰ আৰু সতৰ্কবাণী প্ৰেৰণ কৰে। আৰু তেওঁলোকৰ লগত সত্যতা থকা কিতাপখন পঠিয়াই দিলে, যাতে মানুহৰ মাজত বিবাদ কৰা বিষয়বোৰৰ বিষয়ে সিদ্ধান্ত ল’ব পাৰে। আৰু যিসকলৰ মাজত মতানৈক্য আছে, তেওঁলোক কেৱল সেইসকলকহে যিসকলক (কিতাপ) দিয়া হৈছে, তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ স্পষ্ট প্ৰমাণ পোৱাৰ পিছত, তেওঁলোকৰ মাজত ঈৰ্ষাৰ বাবে। গতিকে যি সত্যৰ বিষয়ে তেওঁলোকে বিবাদ কৰে, সেই সত্যৰ বিষয়ে বিশ্বাস কৰাসকলক আল্লাহে তেওঁৰ ইচ্ছাৰ দ্বাৰা হিদায়ত কৰে। আল্লাহে যাক ইচ্ছা কৰে তেওঁক সৰল পথত পথ প্ৰদৰ্শন কৰে।

اَمْ حَسِبْتُمْ اَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُمْ مَّثَلُ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ ۗ مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاۤءُ وَالضَّرَّاۤءُ وَزُلْزِلُوْا حَتّٰى يَقُوْلَ الرَّسُوْلُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ مَتٰى نَصْرُ اللّٰهِ ۗ اَلَآ اِنَّ نَصْرَ اللّٰهِ قَرِيْبٌ

am ḥasibtum an tadkhulul-jannata wa lammā ya'tikum maṡalul-lażīna khalau min qablikum, massathumul-ba'sā'u waḍ-ḍarrā'u wa zulzilū ḥattā yaqūlar-rasūlu wal-lażīna āmanū ma‘ahū matā naṣrullāh(i), alā inna naṣrallāhi qarīb(un).

নে আপুনি জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব বুলি ভাবিছেনে যেতিয়া আপোনাৰ আগত পাৰ হৈ যোৱাসকলৰ ওচৰলৈ অহা এনে (বিচাৰ) এতিয়াও আপোনাৰ ওচৰলৈ অহা নাই। তেওঁলোকে দৰিদ্ৰতা, দুখ-কষ্টত আক্ৰান্ত হৈছিল আৰু (বিভিন্ন পৰীক্ষা-নিৰীক্ষাৰ দ্বাৰা) জোকাৰি গৈছিল, যেতিয়ালৈকে ৰাছুল আৰু তেওঁৰ লগত বিশ্বাসীসকলে কোৱা নাছিল, "আল্লাহৰ সহায় কেতিয়া আহিব?" নিশ্চয় আল্লাহৰ সহায় ওচৰ চাপিছে।

يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ

yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

তেওঁলোকে আপোনাক (মহম্মদক) কি খৰচ কৰিব লাগে সেই বিষয়ে সুধিছে। কওক, "আপুনি যি ধন দিব, সেয়া পিতৃ-মাতৃ, আত্মীয়, অনাথ, দুখীয়া আৰু যাত্ৰাত থকা মানুহৰ বাবে হ'ব লাগে।" আৰু তোমালোকে যি ভাল কাম কৰিছা, নিশ্চয় আল্লাহ সৰ্বজ্ঞানী।

كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تَكْرَهُوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۚ وَعَسٰٓى اَنْ تُحِبُّوْا شَيْـًٔا وَّهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ ࣖ

kutiba ‘alaikumul-qitālu wa huwa kurhul lakum, wa ‘asā an takrahū syai'aw wa huwa khairul lakum, wa ‘asā an tuḥibbū syai'aw wa huwa syarrul lakum, wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

যুদ্ধ কৰাটো তোমালোকৰ বাবে বাধ্যতামূলক, যদিও সেয়া তোমাৰ বাবে সুখদায়ক নহয়। কিন্তু এনেকুৱাও হ’ব পাৰে যে কিবা এটা আপোনাৰ বাবে ভাল হ’লেও আপোনাৰ ভাল নালাগে, আৰু হয়তো আপোনাৰ বাবে ভাল নহ’লেও কিবা এটা ভাল লাগে। আল্লাহে জানে, আনহাতে তোমালোকে নাজানা।

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيْهِۗ قُلْ قِتَالٌ فِيْهِ كَبِيْرٌ ۗ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَكُفْرٌۢ بِهٖ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَاِخْرَاجُ اَهْلِهٖ مِنْهُ اَكْبَرُ عِنْدَ اللّٰهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ اَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُوْنَ يُقَاتِلُوْنَكُمْ حَتّٰى يَرُدُّوْكُمْ عَنْ دِيْنِكُمْ اِنِ اسْتَطَاعُوْا ۗ وَمَنْ يَّرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَاُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚ وَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

yas'alūnaka ‘anisy-syahril-ḥarāmi qitālin fīh(i), qul qitālun fīhi kabīr(un), wa ṣaddun ‘an sabīlillāhi wa kufrum bihī wal-masjidil-ḥarām(i), wa ikhrāju ahlihī minhu akbaru ‘indallāh(i), wal-fitnatu akbaru minal-qatl(i), wa lā yazālūna yuqātilūnakum ḥattā yaruddūkum ‘an dīnikum inistaṭā‘ū, wa may yartadid minkum ‘an dīnihī fa yamut wa huwa kāfirun fa ulā'ika ḥabiṭat a‘māluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

তেওঁলোকে আপোনাক (মহম্মদক) নিষিদ্ধ মাহত যুদ্ধৰ কথা সুধিলে। কওক, "সেই মাহত যুদ্ধ কৰাটো এটা ডাঙৰ (পাপ)। কিন্তু আল্লাহৰ পথৰ পৰা (মানুহক) বাধা দিয়া, তেওঁৰ অমান্য কৰা, (মানুহক প্ৰৱেশ কৰাত বাধা দিয়া) মহামছজিদত আৰু ইয়াৰ চৌপাশৰ পৰা মানুহক বহিষ্কাৰ কৰাটো আল্লাহৰ দৃষ্টিত ডাঙৰ (পাপ)। আনহাতে নিন্দা কৰাটো হত্যাতকৈ অধিক নিষ্ঠুৰ। যেতিয়ালৈকে আপুনি আপোনাৰ ধৰ্মৰ পৰা ত্যাগ নকৰে (আপুনি আপোনাৰ ধৰ্মৰ পৰা আঁতৰি নাযায়)। তোমালোকৰ মাজত তেওঁৰ ধৰ্মৰ পৰা ত্যাগ কৰা, আৰু তাৰ পিছত তেওঁ অবিশ্বাসত মৃত্যুবৰণ কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ কৰ্ম ইহঁত আৰু আখিৰাতত অসাৰ হয়, আৰু তেওঁলোক নৰকৰ বাসিন্দা, তেওঁলোক তাত চিৰকাল থাকিব।"

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَالَّذِيْنَ هَاجَرُوْا وَجَاهَدُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙ اُولٰۤىِٕكَ يَرْجُوْنَ رَحْمَتَ اللّٰهِ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

innal-lażīna āmanū wal-lażīna hājarū wa jāhadū fī sabīlillāh(i), ulā'ika yarjūna raḥmatallāh(i), wallāhu gafūrur raḥīm(un).

সঁচাকৈয়ে যিসকলে বিশ্বাস কৰে, আৰু যিসকলে প্ৰব্ৰজন কৰে আৰু আল্লাহৰ পথত চেষ্টা কৰে, তেওঁলোকেই আল্লাহৰ ৰহমতৰ আশা কৰে। আল্লাহ ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু।

۞ يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِۗ قُلْ فِيْهِمَآ اِثْمٌ كَبِيْرٌ وَّمَنَافِعُ لِلنَّاسِۖ وَاِثْمُهُمَآ اَكْبَرُ مِنْ نَّفْعِهِمَاۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ەۗ قُلِ الْعَفْوَۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَۙ

yas'alūnaka ‘anil-khamri wal-maisir(i), qul fīhimā iṡmun kabīrw wa manāfi‘u lin nās(i), wa iṡmuhumā akbaru min naf‘ihimā, wa yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qulil-‘afw(a), każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

তেওঁলোকে আপোনাক (মহম্মদক) মদ আৰু জুৱাৰ বিষয়ে সুধিলে। কওক, "দুয়োতে মানুহৰ বাবে মহাপাপ আৰু কিছু উপকাৰ আছে। কিন্তু লাভতকৈ পাপ ডাঙৰ।" আৰু তেওঁলোকে আপোনাক (বিষয়ত) সুধিছে যে তেওঁলোকে কি খৰচ কৰিব (খৰচ কৰিব লাগে)। কওক, “(যি প্রয়োজনীয়) অতিমাত্ৰা।” এইদৰে আল্লাহে তোমালোকক তেওঁৰ আয়াতবোৰ বুজাই দিয়ে যাতে তোমালোকে ভাবিছা,

فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۗ وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْيَتٰمٰىۗ قُلْ اِصْلَاحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ ۗ وَاِنْ تُخَالِطُوْهُمْ فَاِخْوَانُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ ۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَعْنَتَكُمْ اِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), wa yas'alūnaka ‘anil-yatāmā, qul iṣlāḥul lahum khair(un), wa in tukhāliṭūhum fa'ikhwānukum, wallāhu ya‘lamul-mufsida minal-muṣliḥ(i), wa lau syā'allāhu la'a‘natakum innallāha ‘azizun ḥakīm(un).

পৃথিৱী আৰু আখিৰাতৰ বিষয়ে। তেওঁলোকে আপোনাক (মহম্মদক) অনাথৰ বিষয়ে সুধিছে। কোৱা, “তেওঁলোকৰ অৱস্থা উন্নত কৰাটো ভাল!” আৰু যদি আপুনি তেওঁলোকৰ লগত সংগী কৰে, তেন্তে তেওঁলোক আপোনাৰ ভাই-ভনী। অপকাৰ কৰা আৰু ভাল কাম কৰা সকলক আল্লাহে জানে। আৰু আল্লাহে ইচ্ছা কৰিলে নিশ্চয় আপোনালোকৰ বাবে অসুবিধা আনিব। সঁচাকৈয়ে আল্লাহ সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী।

وَلَا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكٰتِ حَتّٰى يُؤْمِنَّ ۗ وَلَاَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكَةٍ وَّلَوْ اَعْجَبَتْكُمْ ۚ وَلَا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِيْنَ حَتّٰى يُؤْمِنُوْا ۗ وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيْرٌ مِّنْ مُّشْرِكٍ وَّلَوْ اَعْجَبَكُمْ ۗ اُولٰۤىِٕكَ يَدْعُوْنَ اِلَى النَّارِ ۖ وَاللّٰهُ يَدْعُوْٓا اِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِاِذْنِهٖۚ وَيُبَيِّنُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ ࣖ

wa lā tankiḥul-musyrikāti ḥattā yu'minn(a), wa la'amatum mu'minatun khairum mim musyrikatiw wa lau a‘jabatkum, wa lā tunkiḥul-musyrikīna ḥattā yu'minū, wa la‘abdum mu'minun khairum mim musyrikiw wa lau a‘jabakum, ulā'ika yad‘ūna ilan-nār(i), wallāhu yad‘ū ilal-jannati wal-magfirati bi'iżnih(ī), wa yubayyinu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yatażakkarūn(a).

আৰু যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে বিশ্বাস নকৰে তেতিয়ালৈকে মুশ্বৰিক নাৰীক বিয়া নকৰিবা। সঁচাকৈয়ে, মূৰ্তিপূজক নাৰীতকৈ বিশ্বাসী মহিলা দাসী ভাল, যদিও তেওঁ আপোনাৰ হৃদয়ক আকৰ্ষণ কৰে। আৰু মুশ্বৰিক (পুৰুষ)ক (ইমান কৰা মহিলাৰ লগত) বিয়া কৰাব নালাগে। সঁচাকৈ এজন বিশ্বাসী পুৰুষ দাস এজন মুশ্বৰিক পুৰুষ দাসতকৈ ভাল, যদিও তেওঁ আপোনাৰ হৃদয়ক আকৰ্ষণ কৰে। তেওঁলোকে তেওঁলোকক জাহান্নামলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰে, আনহাতে আল্লাহে তেওঁলোকৰ অনুমতি সাপেক্ষে স্বৰ্গ আৰু ক্ষমালৈ নিমন্ত্ৰণ কৰে। (আল্লাহে) মানুহক তেওঁৰ আয়াতবোৰ বুজাই দিয়ে যাতে তেওঁলোকে পাঠ লাভ কৰে।

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْمَحِيْضِ ۗ قُلْ هُوَ اَذًىۙ فَاعْتَزِلُوا النِّسَاۤءَ فِى الْمَحِيْضِۙ وَلَا تَقْرَبُوْهُنَّ حَتّٰى يَطْهُرْنَ ۚ فَاِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوْهُنَّ مِنْ حَيْثُ اَمَرَكُمُ اللّٰهُ ۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ التَّوَّابِيْنَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِيْنَ

wa yas'alūnaka ‘anil-maḥīḍ(i), qul huwa ażā(n), fa‘tazilun-nisā'a fil-maḥīḍ(i), wa lā taqrabūhunna ḥattā yaṭhurn(a), fa'iżā taṭahharna fa'tūhunna min ḥaiṡu amarakumullāh(u), innallāha yuḥibbut-tawwābīna wa yuḥibbul-mutaṭahhirīn(a).

আৰু তেওঁলোকে আপোনাক (হে মহম্মদ) ঋতুস্ৰাৱৰ বিষয়ে সুধিছে। কওক, "এয়া অশুদ্ধি।" গতিকে ঋতুস্ৰাৱৰ সময়ত পত্নীৰ পৰা আঁতৰি থাকক আৰু বিশুদ্ধ নোহোৱালৈকে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ নাযাব। যেতিয়া সিহঁত শুদ্ধ হ’ব তেতিয়া সিহঁতৰ লগত আল্লাহৰ আজ্ঞাৰ দৰে সংগম কৰক। সঁচাকৈ আল্লাহে তওবা কৰা আৰু নিজকে শুদ্ধ কৰাসকলক ভাল পায়।

نِسَاۤؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ ۖ فَأْتُوْا حَرْثَكُمْ اَنّٰى شِئْتُمْ ۖ وَقَدِّمُوْا لِاَنْفُسِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّكُمْ مُّلٰقُوْهُ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ

nisā'ukum ḥarṡul lakum, fa'tū ḥarṡakum annā syi'tum, wa qaddimū li anfusikum, wattaqullāha wa‘lamū annakum mulāqūh(u), wa basysyiril-mu'minīn(a).

তোমালোকৰ পত্নীসকল তোমাৰ বাবে এখন পথাৰ, গতিকে তোমাৰ পথাৰলৈ যেতিয়াই আৰু যিদৰে ভাল লাগে তেতিয়াই আহক। আৰু নিজৰ বাবে (যি ভাল) অগ্ৰাধিকাৰ দিয়ক। আল্লাহক ভয় কৰক আৰু জানি থওক যে আপুনি (কেতিয়াবা) তেওঁক লগ পাব। আৰু বিশ্বাসী সকলক শুভবাৰ্ত্তা প্ৰদান কৰক।

وَلَا تَجْعَلُوا اللّٰهَ عُرْضَةً لِّاَيْمَانِكُمْ اَنْ تَبَرُّوْا وَتَتَّقُوْا وَتُصْلِحُوْا بَيْنَ النَّاسِۗ وَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa lā taj‘alullāha ‘urḍatal li'aimānikum an tabarrū wa tattaqū wa tuṣliḥū bainan-nās(i), wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

আৰু আপোনাৰ শপতত আল্লাহৰ (নাম)ক ভাল কাম কৰা, ধৰ্মপৰায়ণ হোৱা আৰু মানুহৰ মাজত শান্তি সৃষ্টি কৰাত বাধা হিচাপে ব্যৱহাৰ নকৰিব। আল্লাহ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী।

لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللّٰهُ بِاللَّغْوِ فِيْٓ اَيْمَانِكُمْ وَلٰكِنْ يُّؤَاخِذُكُمْ بِمَا كَسَبَتْ قُلُوْبُكُمْ ۗ وَاللّٰهُ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ

lā yu'ākhiżukumullāhu bil-lagwi fī aimānikum wa lākiy yu'ākhiżukum bimā kasabat qulūbukum, wallāhu gafūrun ḥalīm(un).

তোমালোকৰ অনাকাংক্ষিত শপতৰ বাবে আল্লাহে তোমালোকক শাস্তি নিদিয়ে, কিন্তু তোমাৰ হৃদয়ত নিহিত হৈ থকা নিয়তৰ বাবেই শাস্তি দিয়ে। আল্লাহ পৰম ক্ষমাশীল, পৰম দয়ালু।

لِلَّذِيْنَ يُؤْلُوْنَ مِنْ نِّسَاۤىِٕهِمْ تَرَبُّصُ اَرْبَعَةِ اَشْهُرٍۚ فَاِنْ فَاۤءُوْ فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

lil-lażīna yu'lūna min nisā'ihim tarabbuṣu arba‘ati asyhur(in), fa'in fā'ū fa'innalāha gafūrur raḥīm(un).

পত্নীক প্ৰতাৰণা কৰা মানুহে চাৰি মাহ অপেক্ষা কৰিব লগা হয়। তাৰ পিছত যদি তেওঁলোকে (নিজৰ পত্নীৰ ওচৰলৈ) উভতি যায়, তেন্তে সঁচাকৈয়ে আল্লাহ ক্ষমাশীল, ৰহমান।

وَاِنْ عَزَمُوا الطَّلَاقَ فَاِنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa in ‘azamuṭ-ṭalāqa fa innallāha samī‘un ‘alīm(un).

আৰু যদি তেওঁলোকে বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হয়, তেন্তে সঁচাকৈয়ে আল্লাহ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী।

وَالْمُطَلَّقٰتُ يَتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ ثَلٰثَةَ قُرُوْۤءٍۗ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ اَنْ يَّكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللّٰهُ فِيْٓ اَرْحَامِهِنَّ اِنْ كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ وَبُعُوْلَتُهُنَّ اَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِيْ ذٰلِكَ اِنْ اَرَادُوْٓا اِصْلَاحًا ۗوَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِيْ عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۖ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ ۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wal-muṭallaqātu yatarabbaṣna bi anfusihinna ṡalāṡata qurū'(in), wa lā yaḥillu lahunna ay yaktumna mā khalaqallāhu fī arḥāmihinna in kunna yu'minna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), wa bu‘ūlatuhunna aḥaqqu biraddiūhinna fī żālika in arādū iṣlāḥā(n), wa lahunna miṡlul-lażī ‘alaihinna bil-ma‘rūf(i), wa lir-rijāli ‘alaihinna darajah(tun), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

আৰু বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা পত্নীসকলে (অৱশ্যে) নিজকে সংযত (ৰৈ থাকিব) তিনিবাৰ কুৰু'। তেওঁলোকৰ গৰ্ভত আল্লাহে সৃষ্টি কৰা বস্তু লুকুৱাই ৰখাটো তেওঁলোকৰ বাবে জায়েজ নহয়, যদিহে তেওঁলোকে আল্লাহ আৰু শেষ দিনত বিশ্বাস কৰে। আৰু তেওঁলোকৰ স্বামীৰ সেই (পিৰিয়ড)ত তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ ঘূৰি অহাৰ অধিক অধিকাৰ আছে, যদিহে তেওঁলোকে উন্নতি বিচাৰে। আৰু তেওঁলোকৰ (মহিলা) তেওঁলোকৰ বাধ্যবাধকতাৰ সৈতে উপযুক্তভাৱে ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰা অধিকাৰ আছে। কিন্তু তেওঁলোকৰ ওপৰত স্বামীৰ সুবিধা আছে। আল্লাহ সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী।

اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).

বিবাহ বিচ্ছেদ (যিটো উল্লেখ কৰিব পাৰি) দুবাৰ। (তাৰ পিছত স্বামীয়ে পাৰে) সদয়ভাৱে ৰখাব, বা সদয়ভাৱে এৰি দিব। তোমালোকে তেওঁলোকক দিয়া যিকোনো বস্তু ঘূৰাই লোৱাটো তোমালোকৰ বাবে হালাল নহয়, যদিহে দুয়োজনে (পতি-পত্নী) আশংকা নকৰে যে তেওঁলোকে আল্লাহৰ সীমা পালন কৰিব নোৱাৰিব। যদি তোমালোকে (ৰক্ষকসকলে) আশংকা কৰে যে তেওঁলোকে আল্লাহৰ সীমা পালন কৰিব নোৱাৰিব, তেন্তে তেওঁলোকৰ কোনো এজনৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই, যিটো মূল্য (যিটো) (বোৱাৰীয়ে) নিজকে মুক্ত কৰিবলৈ দিব লাগিব। এইবোৰ আল্লাহৰ সীমা, গতিকে সেইবোৰ অতিক্ৰম নকৰিব। যিয়ে আল্লাহৰ সীমা অতিক্ৰম কৰে, তেওঁৱেই অন্যায় কৰা।

فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهٗ مِنْۢ بَعْدُ حَتّٰى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهٗ ۗ فَاِنْ طَلَّقَهَا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ اَنْ يَّتَرَاجَعَآ اِنْ ظَنَّآ اَنْ يُّقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ وَتِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَّعْلَمُوْنَ

fa'in ṭallaqahā falā taḥillu lahū mim ba‘du ḥattā tankiḥa zaujan gairah(ū), fa'in ṭallaqahā falā junāḥa ‘alaihimā ay yatarāja‘ā in ẓannā ay yuqīmā ḥudūdullāh(i), tilka ḥudūdullāhi yubayyinuhā liqaumiy ya‘lamūn(a).

তাৰ পিছত যদি তেওঁ তাইক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰে (দ্বিতীয় বিবাহ বিচ্ছেদৰ পিছত) তেন্তে তাই আন এজন স্বামীক বিয়া নকৰালৈকে তাইৰ বাবে আৰু বৈধ নহয়। তাৰ পিছত যদি আন স্বামীয়ে তাইক তালাক দিয়ে, তেন্তে দুয়োজনে আল্লাহৰ সীমা পালন কৰিবলৈ সক্ষম হ’ব বুলি ভাবিলে পুনৰ বিয়া হ’লে দুয়োৰে (প্ৰথম স্বামী আৰু পূৰ্বৰ পত্নী) কোনো এজনৰ ওপৰত কোনো পাপ নহয়। এইবোৰেই হৈছে আল্লাহৰ সীমা যিবোৰ তেওঁ জ্ঞান থকাসকলক স্পষ্ট কৰি দিয়ে।

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَاَمْسِكُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ سَرِّحُوْهُنَّ بِمَعْرُوْفٍۗ وَلَا تُمْسِكُوْهُنَّ ضِرَارًا لِّتَعْتَدُوْا ۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهٗ ۗ وَلَا تَتَّخِذُوْٓا اٰيٰتِ اللّٰهِ هُزُوًا وَّاذْكُرُوْا نِعْمَتَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمَآ اَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنَ الْكِتٰبِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗوَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ ࣖ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna fa'amsikūhunna bima‘rūfin au sarriḥūhunna bima‘rūf(in), wa lā tumsikūhunna ḍirāral lita‘tadū, wa may yaf‘al żālika faqad ẓalama nafasah(ū), wa lā tattakhiżū āyātillāhi huzuwaw ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mā anzala ‘alaikum minal-kitābi wal-ḥikmati ya‘iẓukum bih(ī), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bikulli syai'in ‘alīm(un).

আৰু যদি আপুনি (আপোনাৰ) পত্নীসকলক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰে, তেন্তে তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনাৰ (সমাপ্ত)লৈকে, তেতিয়া তেওঁলোকক ভাল ধৰণেৰে সংযত কৰক, বা ভাল ধৰণেৰে (ও) বিবাহ বিচ্ছেদ কৰক। আৰু তেওঁলোকক অত্যাচাৰ কৰাৰ কু-অভিপ্ৰায়েৰে তেওঁলোকক আটক নকৰিব। যিয়ে এই কাম কৰে তেওঁ নিজৰ ওপৰত অন্যায় কৰিছে। আৰু আল্লাহৰ আয়াতক উপহাসৰ বস্তু হিচাপে ব্যৱহাৰ নকৰিব। তোমালোকৰ ওপৰত আল্লাহৰ অনুগ্ৰহ, আৰু আল্লাহে তোমালোকক যি অৱতীৰ্ণ কৰিছে, অৰ্থাৎ কিতাব (আল-কোৰআন) আৰু জ্ঞান (ছুন্নাহ) তোমালোকক শিকাবলৈ স্মৰণ কৰক। আৰু আল্লাহক ভয় কৰা আৰু জানি থওক যে আল্লাহ সকলো কথাৰ সৰ্বজ্ঞানী।

وَاِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ فَبَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوْهُنَّ اَنْ يَّنْكِحْنَ اَزْوَاجَهُنَّ اِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ ذٰلِكَ يُوْعَظُ بِهٖ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ۗ ذٰلِكُمْ اَزْكٰى لَكُمْ وَاَطْهَرُ ۗ وَاللّٰهُ يَعْلَمُ وَاَنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa iżā ṭallaqtumun-nisā'a fabalagna ajalahunna falā ta‘ḍulūhunna ay yankiḥna azwājahunna iżā tarāḍau bainahum bil-ma‘rūf(i), żālika yū‘aẓu bihī man kāna minkum yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālikum azkā lakum wa aṭhar(u), wallāhu ya‘lamu wa antum lā ta‘lamūn(a).

আৰু যদি আপুনি (আপোনাৰ) পত্নীসকলক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰে, তেন্তে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সন্মতিত উপনীত হৈছে, তেন্তে তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ ভৱিষ্যত স্বামীক (আকৌ) বিয়া কৰাবলৈ বাধা নিদিব, যদিহে তেওঁলোকৰ মাজত ভাল ধৰণে সামঞ্জস্যতা স্থাপন কৰা হৈছে। তোমালোকৰ মাজৰ যিসকলে আল্লাহ আৰু অন্তিম দিনত বিশ্বাসী তেওঁলোকক সেইটোৱেই উপদেশ দিয়া হৈছে। ই আপোনাৰ বাবে অধিক বিশুদ্ধ আৰু পৰিষ্কাৰ। আৰু আল্লাহে জানে, তোমালোকে নাজানা।

۞ وَالْوٰلِدٰتُ يُرْضِعْنَ اَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ اَرَادَ اَنْ يُّتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۗ وَعَلَى الْمَوْلُوْدِ لَهٗ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ اِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَاۤرَّ وَالِدَةٌ ۢبِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُوْدٌ لَّهٗ بِوَلَدِهٖ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذٰلِكَ ۚ فَاِنْ اَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗوَاِنْ اَرَدْتُّمْ اَنْ تَسْتَرْضِعُوْٓا اَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِذَا سَلَّمْتُمْ مَّآ اٰتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wal-wālidātu yurḍi‘na aulādahunna ḥaulaini kāmilaini liman arāda ay yutimmar-raḍā‘ah(ta), wa ‘alal-maulūdi lahū rizquhunna wa kiswatuhunna bil-ma‘rūf(i), lā tukallafu nafsun illā wus‘ahā, lā tuḍārra wālidatum biwaladihā wa lā maulūdul lahū biwaladihī wa ‘alal-wāriṡi miṡlu żālik(a), fa'in arādā fiṣālan ‘an tarāḍim minhumā wa tasyāwurin falā junāḥa ‘alaihimā, wa in arattum an tastarḍi‘ū aulādakum falā junāḥa ‘alaikum iżā sallamtum mā ātaitum bil-ma‘rūf(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

আৰু মাতৃসকলে নিজৰ সন্তানক সম্পূৰ্ণ দুবছৰ স্তনপান কৰাব লাগে, যিসকলে সম্পূৰ্ণ স্তনপান কৰিব বিচাৰে তেওঁলোকৰ বাবে। আৰু পিতৃৰ বাধ্যবাধকতা হ’ল তেওঁলোকৰ যোগান ধৰা আৰু উপযুক্তভাৱে কাপোৰ পিন্ধা। এজন ব্যক্তিয়ে সহ্য কৰিব পৰাতকৈ বেছি বোজা নপৰে। সন্তানৰ কাৰণে মাতৃয়ে কষ্ট নাপাওক আৰু সন্তানৰ কাৰণে পিতৃয়ে (কষ্ট) নাপাওক। উত্তৰাধিকাৰীসকলো তেনেকৈয়ে (বাধ্যতামূলক)ও। যদি দুয়োজনে তেওঁলোকৰ মাজত সহমত আৰু বিবেচনাৰে গাখীৰ এৰাব বিচাৰে, তেন্তে দুয়োৰে কোনো এজনৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই। আৰু যদি আপুনি আপোনাৰ সন্তানক আন কাৰোবাক স্তনপান কৰাব বিচাৰে, তেন্তে আপুনি উপযুক্তভাৱে পেমেণ্ট দিয়াত কোনো পাপ নাই। আল্লাহক ভয় কৰা আৰু জানি থোৱা যে আল্লাহ তোমালোকৰ কামৰ সৰ্বদৰ্শক।

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًا يَّتَرَبَّصْنَ بِاَنْفُسِهِنَّ اَرْبَعَةَ اَشْهُرٍ وَّعَشْرًا ۚ فَاِذَا بَلَغْنَ اَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوْفِۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājay yatarabbaṣna bi'anfusihinna arba‘ata asyhuriw wa ‘asyrā(n), fa'iżā balagna ajalahunna falā junāḥa ‘alaikum fīmā fa‘alna fī anfusihinna bil-ma‘rūf(i),wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

আৰু যিসকলে তোমালোকৰ মাজত মৰি পত্নীক এৰি থৈ যায়, তেওঁলোকে (পত্নীসকলে) চাৰি মাহ দহ দিন অপেক্ষা কৰক। তাৰ পিছত যেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ নামাজৰ (অন্তত) উপনীত হ’ব, তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ ওপৰত উপযুক্তভাৱে কি কৰে সেই সম্পৰ্কে আপোনাৰ বাবে কোনো পাপ নাই। আৰু আল্লাহ তোমালোকৰ কামৰ সৰ্বজ্ঞানী।

وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْمَا عَرَّضْتُمْ بِهٖ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاۤءِ اَوْ اَكْنَنْتُمْ فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ سَتَذْكُرُوْنَهُنَّ وَلٰكِنْ لَّا تُوَاعِدُوْهُنَّ سِرًّا اِلَّآ اَنْ تَقُوْلُوْا قَوْلًا مَّعْرُوْفًا ەۗ وَلَا تَعْزِمُوْا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتّٰى يَبْلُغَ الْكِتٰبُ اَجَلَهٗ ۗوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوْهُ ۚوَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ حَلِيْمٌ ࣖ

wa lā junāḥa ‘alaikum fīmā ‘arraḍtum bihī min khiṭbatin-nisā'i au aknantum fī anfusikum, ‘alimallāhu annakum satażkurūnahunna wa lākil lā tuwā‘idūhunna sirran illā an taqūlū qaulam ma‘rūfā(n), wa lā ta‘zimū ‘uqdatan-nikāḥi ḥattā yablugal-kitābu ajalah(ū), wa‘lamū annallāha ya‘lamu mā fī anfusikum faḥżarūh(u), wa‘lamū annallāha gafūrun ḥalīm(un).

আৰু যদি আপুনি তেওঁলোকক ইংগিতেৰে প্ৰস্তাৱ দিয়ে বা আপোনাৰ হৃদয়ত (আপোনাৰ ইচ্ছা) লুকুৱাই ৰাখে তেন্তে আপোনাৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই। আল্লাহে জানে যে আপুনি তেওঁলোকৰ আগত ইয়াৰ কথা উল্লেখ কৰিব। কিন্তু তেওঁলোকৰ লগত (বিবাহৰ বাবে) গোপনে কোনো নিয়ম নলবা, কেৱল দয়ালু কথা কোৱাৰ বাহিৰে। আৰু ইদ্দা (প্ৰেক্ষাৰ সময়) শেষ হোৱাৰ আগতেই বিবাহৰ চুক্তি নকৰিব। জানি থোৱা যে আল্লাহে তোমালোকৰ হৃদয়ত কি আছে সেই কথা জানে, গতিকে তেওঁক ভয় কৰা। আৰু জানি থওক যে আল্লাহ সঘনাই ক্ষমাশীল, অতি সহনশীল।

لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ اِنْ طَلَّقْتُمُ النِّسَاۤءَ مَا لَمْ تَمَسُّوْهُنَّ اَوْ تَفْرِضُوْا لَهُنَّ فَرِيْضَةً ۖ وَّمَتِّعُوْهُنَّ عَلَى الْمُوْسِعِ قَدَرُهٗ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهٗ ۚ مَتَاعًا ۢبِالْمَعْرُوْفِۚ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ

lā junāḥa ‘alaikum in ṭallaqtumun-nisā'a mā lam tamassūhunna au tafriḍū lahunna farīḍah(tan), wa matti‘ūhunna ‘alal-mūsi‘i qadaruhū wa ‘alal-muqtiri qadaruhū matā‘am bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muḥsinīn(a).

যি সকলক স্পৰ্শ নকৰা বা যৌতুক ঠিক নকৰা পত্নীক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিলে আপোনাৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই। আৰু সেইবোৰ মুত’ত দিয়ক, যিসকলে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি সামৰ্থ্য ৰাখিব পাৰে আৰু যিসকলে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি সামৰ্থ্য ৰাখিব নোৱাৰে, তেওঁলোকক উপযুক্তভাৱে দিয়ক, যিটো ভাল কাম কৰাসকলৰ ওপৰত বাধ্যবাধক।

وَاِنْ طَلَّقْتُمُوْهُنَّ مِنْ قَبْلِ اَنْ تَمَسُّوْهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيْضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ اِلَّآ اَنْ يَّعْفُوْنَ اَوْ يَعْفُوَا الَّذِيْ بِيَدِهٖ عُقْدَةُ النِّكَاحِ ۗ وَاَنْ تَعْفُوْٓا اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۗ وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa in ṭallaqtumūhunna min qabli an tamassūhunna wa qad faraḍtum lahunna farīḍatan faniṣfu mā faraḍtum illā ay ya‘fūna au ya‘fuwal-lażī biyadihī ‘uqdatun-nikāḥ(i), wa an ta‘fū aqrabu lit-taqwā, wa lā tansawul-faḍla bainakum, innallāha bimā ta‘malūna baṣīr(un).

আৰু যদি আপুনি তেওঁলোকক স্পৰ্শ কৰাৰ আগতেই তালাক দিয়ে (হস্তক্ষেপ কৰে), যদিও আপুনি ইতিমধ্যে মহাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰি দিছে, তেন্তে আপুনি নিৰ্ধাৰণ কৰা আধা (পে) দিয়ক, যদিহে তেওঁলোক (মুক্ত) বা যিজন ব্যক্তিৰ বিবাহ চুক্তি তেওঁলোকৰ হাতত আছে তেওঁৰ দ্বাৰা মুক্ত নহয়। মুক্তি ধৰ্মপৰায়ণৰ ওচৰত। আৰু তোমালোকৰ মাজত থকা ভাল কামবোৰ পাহৰি নাযাব। সঁচাকৈ আল্লাহ তোমালোকে কৰা কামৰ সৰ্বদৰ্শক।

حَافِظُوْا عَلَى الصَّلَوٰتِ وَالصَّلٰوةِ الْوُسْطٰى وَقُوْمُوْا لِلّٰهِ قٰنِتِيْنَ

Ḥāfiẓū ‘alaṣ-ṣalawāti waṣ-ṣalātil-wusṭā, wa qūmū lillāhi qānitīn(a).

সকলো নামাজ আৰু অজুৰ নামাজ বজাই ৰাখক। আৰু সেইবোৰ আল্লাহৰ বাবে শ্ৰদ্ধাৰে পালন কৰক।

فَاِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالًا اَوْ رُكْبَانًا ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ كَمَا عَلَّمَكُمْ مَّا لَمْ تَكُوْنُوْا تَعْلَمُوْنَ

fa'in khiftum farijālan au rukbānā(n), fa'iżā amintum fażkurullāha kamā ‘allamakum mā lam takūnū ta‘lamūn(a).

যদি আপুনি ভয় কৰে (বিপদ) তেন্তে খোজ কাঢ়ি বা ঘোঁৰাত উঠি নামাজ কৰক। তাৰ পিছত যেতিয়া আপুনি নিৰাপদ হ’ব তেতিয়া আল্লাহ (আল্লাহ)ক স্মৰণ কৰক, কিয়নো তেওঁ আপোনাক সেই কথা শিকাইছে যিটো আপোনালোকে নাজানিছিল।

وَالَّذِيْنَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُوْنَ اَزْوَاجًاۖ وَّصِيَّةً لِّاَزْوَاجِهِمْ مَّتَاعًا اِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ اِخْرَاجٍ ۚ فَاِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيْ مَا فَعَلْنَ فِيْٓ اَنْفُسِهِنَّ مِنْ مَّعْرُوْفٍۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ

wal-lażīna yutawaffauna minkum wa yażarūna azwājā(n), waṣiyyatal li'azwājihim matā‘an ilal-ḥauli gaira ikhrāj(in), fa'in kharajna falā junāḥa ‘alaikum fī mā fa‘alna fī anfusihinna mim ma‘rūf(in), wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).

আৰু তোমালোকৰ মাজৰ যিসকলে মৰি পত্নী এৰি থৈ যায়, তেওঁলোকে নিজৰ পত্নীৰ বাবে এটা উইল কৰক: (অৰ্থাৎ) তেওঁলোকক বাহিৰলৈ পঠিয়াই নিদিয়াকৈ এবছৰৰ ভৰণ-পোষণ। কিন্তু যদি তেওঁলোক বাহিৰলৈ যায়, তেন্তে তেওঁলোকে ভাল কামত নিজৰ লগত যি কৰে তাৰ বাবে আপোনাৰ কোনো দোষ নাই। আল্লাহ সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী।

وَلِلْمُطَلَّقٰتِ مَتَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِۗ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِيْنَ

wa lil-muṭallaqāti matā‘um bil-ma‘rūf(i), ḥaqqan ‘alal-muttaqīn(a).

আৰু বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱা নাৰীক উপযুক্তভাৱে মুত’ত দিয়া উচিত, ধৰ্মপৰায়ণ ব্যক্তিৰ বাবে বাধ্যবাধকতা হিচাপে।

كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمْ اٰيٰتِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ ࣖ

każālika yubayyinullāhu lakum āyātihī la‘allakum ta‘qilūn(a).

এইদৰে আল্লাহে তোমালোকক তেওঁৰ আয়াতবোৰ বুজাই দিয়ে যাতে তোমালোকে বুজি পাবা।

۞ اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْنَ خَرَجُوْا مِنْ دِيَارِهِمْ وَهُمْ اُلُوْفٌ حَذَرَ الْمَوْتِۖ فَقَالَ لَهُمُ اللّٰهُ مُوْتُوْا ۗ ثُمَّ اَحْيَاهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَذُوْ فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُوْنَ

alam tara ilal-lażīna kharajū min diyārihim wa hum ulūfun ḥażaral-maut(i), faqāla lahumullāhu mūtū, ṡumma aḥyāhum, inallāha lażū faḍlin ‘alan-nāsi wa lākinna akṡaran-nāsi lā yasykurūn(a).

মৃত্যুৰ ভয়ত হাজাৰ হাজাৰ ঘৰ এৰি যোৱাসকলক আপুনি দেখা নাইনে? তেতিয়া আল্লাহে তেওঁলোকক ক’লে, “মৰিবা!” তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁলোকক জীৱন দিলে। সঁচাকৈ আল্লাহে মানুহক কৃপা কৰে, কিন্তু তেওঁলোকৰ অধিকাংশই অকৃতজ্ঞ।

وَقَاتِلُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

wa qātilū fī sabīlillāhi wa‘lamū annallāha samī‘un ‘alīm(un).

আৰু আল্লাহৰ পথত যুদ্ধ কৰক, আৰু জানি থওক যে আল্লাহ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী।

مَنْ ذَا الَّذِيْ يُقْرِضُ اللّٰهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضٰعِفَهٗ لَهٗٓ اَضْعَافًا كَثِيْرَةً ۗوَاللّٰهُ يَقْبِضُ وَيَبْصُۣطُۖ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَ

man żal-lażī yuqriḍullāha qarḍan ḥasanan fayuḍā‘ifahū lahū aḍ‘āfan kaṡīrah(tan), wallāhu yaqbiḍu wa yabsuṭ(u), wa ilaihi turja‘ūn(a).

যিয়ে আল্লাহক ভাল ঋণ দিয়ে, তেওঁ তাৰ প্ৰতিদানত বহুগুণ বৃদ্ধি কৰিব। আল্লাহে বাধা দিয়ে আৰু প্ৰসাৰিত কৰে আৰু তেওঁৰ ওচৰলৈ তোমালোক ঘূৰাই পোৱা হ’বা।

اَلَمْ تَرَ اِلَى الْمَلَاِ مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنْۢ بَعْدِ مُوْسٰىۘ اِذْ قَالُوْا لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ اِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ اَلَّا تُقَاتِلُوْا ۗ قَالُوْا وَمَا لَنَآ اَلَّا نُقَاتِلَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَقَدْاُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَاَبْنَاۤىِٕنَا ۗ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗوَاللّٰهُ عَلِيْمٌ ۢبِالظّٰلِمِيْنَ

alam tara ilal-mala'i mim banī isrā'īla mim ba‘di mūsā, iż qālū linabiyyil lahumub‘aṡ lanā malikan nuqātil fī sabīlillāh(i), qāla hal ‘asaitum in kutiba ‘alaikumul-qitālu allā tuqātilū, qālū wa mā lanā allā nuqātila fī sabīlillāhi wa qad ukhrijnā min diyārinā wa abnā'inā, falammā kutiba ‘alaihimul-qitālu tawallau illā qalīlam minhum, wallāhu ‘alīmum biẓ-ẓālimīn(a).

মোচিৰ মৃত্যুৰ পিছত ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলৰ নেতাসকলক দেখা নাছিলনে, যেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ এজন নবীক কৈছিল, “আমাৰ বাবে ৰজা নিযুক্ত কৰা, আমি আল্লাহৰ পথত যুদ্ধ কৰিম।” তেওঁলোকৰ নবীয়ে ক’লে, “তোমালোকৰ বাবে যদি যুদ্ধ নিৰ্ধাৰিত হয়, তেন্তে তোমালোকে যুদ্ধ নকৰিবা?” তেওঁলোকে ক’লে, “যেতিয়া আমাক ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিওৱা হৈছে আৰু আমাৰ সন্তানৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈছো, তেতিয়া আমি আল্লাহৰ পথত কিয় যুদ্ধ নকৰো ?” কিন্তু যেতিয়া তেওঁলোকৰ বাবে যুদ্ধ নিৰ্ধাৰণ কৰা হ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে আঁতৰি গ’ল, তেওঁলোকৰ মাজৰ দুই এজনৰ বাহিৰে। আৰু আল্লাহ অন্যায়কাৰীৰ সৰ্বজ্ঞানী।

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اللّٰهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوْتَ مَلِكًا ۗ قَالُوْٓا اَنّٰى يَكُوْنُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ اَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِۗ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ اصْطَفٰىهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهٗ بَسْطَةً فِى الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۗ وَاللّٰهُ يُؤْتِيْ مُلْكَهٗ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

wa qāla lahum nabiyyuhum innallāha qad ba‘aṡa lakum ṭālūta malikā(n), qālū annā yakūnu lahul-mulku ‘alainā wa naḥnu aḥaqqu bil-mulki minhu wa lam yu'ta sa‘atam minal-māl(i), qāla innallāhaṣṭafāhu ‘alaikum wa zādahū basṭatan fil-‘ilmi wal-jism(i), wallāhu yu'tī mulkahū may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

আৰু তেওঁলোকৰ নবীয়ে তেওঁলোকক ক’লে, “সঁচাকৈয়ে আল্লাহে তালুতক তোমালোকৰ ৰজা হিচাপে নিযুক্তি দিছে।” তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, "তেওঁতকৈ আমি ৰাজ্যৰ অধিক অধিকাৰী আছিলো আৰু তেওঁক বেছি ধন দিয়া হোৱা নাছিল, তেতিয়া তালুতে আমাৰ ওপৰত ৰাজ্য কেনেকৈ লাভ কৰিলে?" (নবীয়ে) উত্তৰ দিলে, “আল্লাহে তোমালোকৰ বাবে তেওঁক (ৰজা হ’বলৈ) বাছি লৈছে আৰু তোমালোকক উচ্চ জ্ঞান আৰু শাৰীৰিক ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছে।” আল্লাহে যাক ইচ্ছা কৰে তেওঁক নিজৰ ৰাজ্য দিয়ে আৰু আল্লাহ সৰ্বাংগীন, সৰ্বজ্ঞানী।

وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ اِنَّ اٰيَةَ مُلْكِهٖٓ اَنْ يَّأْتِيَكُمُ التَّابُوْتُ فِيْهِ سَكِيْنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ اٰلُ مُوْسٰى وَاٰلُ هٰرُوْنَ تَحْمِلُهُ الْمَلٰۤىِٕكَةُ ۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ࣖ

wa qāla lahum nabiyyuhum inna āyata mulkihī ay ya'tiyakumut-tābūtu fīhi sakīnatum mir rabbikum wa baqiyyatum mimmā taraka ālu mūsā wa ālu hārūna taḥmiluhul-malā'ikah(tu), inna fī żālika la āyatal lakum in kuntum mu'minīn(a).

আৰু তেওঁলোকৰ নবীয়ে তেওঁলোকক ক’লে, “সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ ৰাজ্যৰ নিদৰ্শন হ’ল তোমালোকৰ ওচৰলৈ চান্দুকৰ আগমন, য’ত তোমালোকৰ প্ৰভুৰ পৰা শান্তি আৰু মোচিৰ বংশ আৰু হাৰুণৰ বংশৰ অৱশিষ্ট, যিবোৰ ফেৰেস্তাই আনিছিল।

فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ

falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).

গতিকে যেতিয়া তালুতে নিজৰ সৈন্যবাহিনী আনিলে, তেতিয়া তেওঁ ক'লে, "আল্লাহে তোমালোকক নদীৰে পৰীক্ষা কৰিব। গতিকে যিয়ে (তাৰ পানী) পান কৰে, তেওঁ মোৰ অনুগামী নহয়। আৰু যিয়ে পান নকৰে, তেন্তে তেওঁ মোৰ অনুগামী যদিহে তেওঁ হাতেৰে অলপ স্কুপ নকৰে।" কিন্তু দুই এজনৰ বাহিৰে তেওঁলোকে পান কৰিলে। তেওঁ (তালুত) আৰু তেওঁৰ লগত বিশ্বাসীসকলে যেতিয়া নদী পাৰ হ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে ক’লে, “আমি আজি জালুত আৰু তেওঁৰ সৈন্যৰ বিৰুদ্ধে আৰু শক্তিশালী নহয়।” যিসকলে আল্লাহক লগ পাব বুলি বিশ্বাস কৰে তেওঁলোকে কয়, "আল্লাহৰ অনুমতিত কিমান সৰু সৰু গোটে বৃহৎ গোটক পৰাস্ত কৰিলে।" আৰু ধৈৰ্য্য ধৰা লোকৰ লগত আল্লাহ আছে।

وَلَمَّا بَرَزُوْا لِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ قَالُوْا رَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّثَبِّتْ اَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ۗ

wa lammā barazū lijālūta wa junūdihī qālū rabbanā afrig ‘alainā ṣabraw wa ṡabbit aqdāmanā wanṣurnā ‘alal-qaumil-kāfirīn(a).

আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে জালুত আৰু তেওঁৰ সৈন্যৰ বিৰুদ্ধে আগবাঢ়িছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, "হে আমাৰ প্ৰভু, আমাক ধৈৰ্য্য প্ৰদান কৰক, আমাৰ খোজবোৰ শক্তিশালী কৰক আৰু কাফিৰৰ সন্মুখীন হোৱাত আমাক সহায় কৰক।"

فَهَزَمُوْهُمْ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَقَتَلَ دَاوٗدُ جَالُوْتَ وَاٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهٗ مِمَّا يَشَاۤءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللّٰهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْاَرْضُ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ

fahazamūhum bi'iżnillāh(i), wa qatala dāwūdu jālūta wa ātāhullāhul-mulka wal-ḥikmata wa ‘allamahū mimmā yasyā'(u), wa lau lā daf‘ullāhin-nāsa ba‘ḍahum biba‘ḍil lafasadatil-arḍu wa lākinnallāha żū faḍlin ‘alal-‘ālamīn(a).

গতিকে তেওঁলোকে আল্লাহৰ অনুমতিত তেওঁক পৰাস্ত কৰিলে আৰু দায়ূদে গলিয়াথক বধ কৰিলে। তাৰ পিছত আল্লাহে তেওঁক (দায়ুদ) ৰাজ্য আৰু জ্ঞান দিলে আৰু তেওঁৰ ইচ্ছামতে শিকাই দিলে। আৰু যদি আল্লাহে আনৰ দ্বাৰা কিছুমান মানুহক ৰক্ষা নকৰিলেহেঁতেন তেন্তে নিশ্চয়কৈ পৃথিৱীখন বিনষ্ট হ’লহেঁতেন। কিন্তু আল্লাহৰ সকলো জগতৰ ওপৰত দান আছে।

تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۔

tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa innaka laminal-mursalīn(a).

এইবোৰ আল্লাহৰ আয়াত, আমি আপোনালোকক শুদ্ধকৈ পঢ়োঁ আৰু আপুনি (মহম্মদ) সঁচাকৈয়ে এজন ৰাছুল।

۞ تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۘ مِنْهُمْ مَّنْ كَلَّمَ اللّٰهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجٰتٍۗ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ وَلٰكِنِ اخْتَلَفُوْا فَمِنْهُمْ مَّنْ اٰمَنَ وَمِنْهُمْ مَّنْ كَفَرَ ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلُوْاۗ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيْدُ ࣖ

tilkar-rusulu faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), minhum man kallamallāhu wa rafa‘a ba‘ḍahum darajāt(in), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), wa lau syā'allāhu maqtatalal-lażīna mim ba‘dihim mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu wa lākinikhtalafū fa minhum man āmana wa minhum man kafar(a), wa lau syā'allāhu maqtatalū, wa lākinnallāha yaf‘alu mā yurīd(u).

আমি কিছুমান দূতক আন কিছুমানতকৈ অনুকূল কৰি তুলিছো। ইয়াৰ ভিতৰত এনে কিছুমান আছে যাৰ লগত আল্লাহে (প্ৰত্যক্ষভাৱে) কথা পাতে আৰু আন কিছুমান আছে যাক তেওঁ কেইবা ডিগ্ৰী উন্নীত কৰে। আৰু আমি মৰিয়মৰ পুত্ৰ যীচুক কেইবাটাও আচৰিত কাৰ্য্য দিলোঁ আৰু আমি তেওঁক পবিত্ৰ আত্মাৰে শক্তিশালী কৰিলোঁ। যদি আল্লাহে ইচ্ছা কৰিলেহেঁতেন তেন্তে তেওঁলোকৰ পিছৰ মানুহে হত্যা নকৰিলেহেঁতেন, প্ৰমাণ তেওঁলোকৰ ওচৰ পোৱাৰ পিছত। কিন্তু তেওঁলোকৰ মাজত মতানৈক্য আছিল, সেয়েহে তেওঁলোকৰ মাজৰ কিছুমানে বিশ্বাস কৰিছিল আৰু কিছুমানে অবিশ্বাস কৰিছিল। আল্লাহে ইচ্ছা কৰিলে তেওঁলোকে হত্যা নকৰিলেহেঁতেন। কিন্তু ঈশ্বৰে নিজৰ ইচ্ছামতে কৰে।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ يَّأْتِيَ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيْهِ وَلَا خُلَّةٌ وَّلَا شَفَاعَةٌ ۗوَالْكٰفِرُوْنَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū mimmā razaqnākum min qabli ay ya'tiya yaumul lā bai‘un fīhi wa lā khullatuw wa lā syafā‘ah(tun), wal-kāfirūna humuẓ-ẓālimūn(a).

হে বিশ্বাসী সকল! আমি আপোনালোকক দিয়া জীৱিকাৰ কিছু পৰিমাণে বিনিয়োগ কৰক, সেই দিনটো অহাৰ আগতেই যেতিয়া আৰু কিনা-বিক্ৰয় নাথাকিব, আৰু বন্ধুত্ব নাথাকিব আৰু আৰু মধ্যস্থতা নাথাকিব। যিসকলে কাফিৰ কৰে তেওঁলোকেই অন্যায় কৰা।

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۚ اَلْحَيُّ الْقَيُّوْمُ ەۚ لَا تَأْخُذُهٗ سِنَةٌ وَّلَا نَوْمٌۗ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ مَنْ ذَا الَّذِيْ يَشْفَعُ عِنْدَهٗٓ اِلَّا بِاِذْنِهٖۗ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْۚ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهٖٓ اِلَّا بِمَا شَاۤءَۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَۚ وَلَا يَـُٔوْدُهٗ حِفْظُهُمَاۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيْمُ

allāhu lā ilāha illā huw(a), al-ḥayyul-qayyūm(u), lā ta'khużuhū sinatuw wa lā naum(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), man żal-lażī yasyfa‘u ‘indahū illā bi'iżnih(ī), ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum, wa lā yuḥīṭūna bisyai'im min ‘ilmihī illā bimā syā'(a), wasi‘a kursiyyuhus-samāwāti wal-arḍ(a), wa lā ya'ūduhū ḥifẓuhumā, wa huwal-‘aliyyul-‘aẓīm(u).

আল্লাহ তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো ভগৱান নাই। সৰ্বশক্তিমান, যিজনে (নিজৰ জীৱৰ) অহৰহ যত্ন লয়, তেওঁ টোপনি নাহে আৰু টোপনি নাহে। আকাশত যি আছে আৰু পৃথিৱীত যি আছে সেয়া তেওঁৰ। তেওঁৰ অনুমতি অবিহনে কোনেও তেওঁৰ পক্ষত মধ্যস্থতা কৰিব নোৱাৰে। তেওঁ জানে যে তেওঁলোকৰ সন্মুখত কি আছে আৰু তেওঁলোকৰ পিছফালে কি আছে আৰু তেওঁলোকে তেওঁৰ জ্ঞানৰ বিষয়ে তেওঁৰ ইচ্ছাৰ বাহিৰে একো নাজানে। তেওঁৰ আসনে আকাশ-পৃথিৱীক আবৰি ৰাখিছে। আৰু তেওঁ দুয়োকে চোৱা-চিতা কৰাত অসুবিধা নাপায় আৰু তেওঁ হৈছে সৰ্বোচ্চ, সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ।

لَآ اِكْرَاهَ فِى الدِّيْنِۗ قَدْ تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَّكْفُرْ بِالطَّاغُوْتِ وَيُؤْمِنْۢ بِاللّٰهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقٰى لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗوَاللّٰهُ سَمِيْعٌ عَلِيْمٌ

lā ikrāha fid-dīn(i), qat tabayyanar-rusydu minal-gayy(i), famay yakfur biṭ-ṭāgūti wa yu'mim billāhi fa qadistamsaka bil-‘urwatil-wuṡqā, lanfiṣāma lahā, wallāhu samī‘un ‘alīm(un).

ধৰ্ম (ইছলাম)ত (আঁকোৱালি লোৱা) কোনো বাধ্যবাধকতা নাই, আচলতে সঠিক পথ আৰু ভুল পথৰ মাজত স্পষ্ট (পাৰ্থক্য) আছে। যিয়ে তাগুতক কাফিৰ কৰে আৰু আল্লাহক বিশ্বাস কৰে, তেন্তে সঁচাকৈয়ে তেওঁ এটা অতি শক্তিশালী ৰছীত (দৃঢ়ভাৱে) ধৰি ৰাখিছে যিটো ভাঙিব নোৱাৰে। আল্লাহ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী।

اَللّٰهُ وَلِيُّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا يُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِۗ وَالَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَوْلِيَاۤؤُهُمُ الطَّاغُوْتُ يُخْرِجُوْنَهُمْ مِّنَ النُّوْرِ اِلَى الظُّلُمٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ ࣖ

allāhu waliyyul-lażīna āmanū yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), wal-lażīna kafarū auliyā'uhumuṭ-ṭāgūtu yukhrijuhum minan-nūri ilaẓ-ẓulumāt(i), ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

আল্লাহ মুমিনসকলৰ ৰক্ষক। তেওঁ তেওঁলোকক আন্ধাৰৰ পৰা পোহৰলৈ (বিশ্বাস) আনিলে। আৰু যিসকলে কাফিৰ কৰে তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁলোকৰ ৰক্ষক হৈছে চয়তান, যিয়ে তেওঁলোকক পোহৰৰ পৰা আন্ধাৰলৈ উলিয়াই আনে। নৰকৰ বাসিন্দা। তাতে ৰৈ যায়।

اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ

alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).

আপুনি লক্ষ্য কৰা নাছিলনে যে ইব্ৰাহামৰ লগত তেওঁৰ প্ৰভুৰ বিষয়ে তৰ্ক কৰিছিল, কাৰণ আল্লাহে তেওঁক ৰাজ্য (শক্তি) দিছিল। যেতিয়া অব্ৰাহামে কৈছিল, “মোৰ প্ৰভু সেইজন যিয়ে জীৱন দিয়ে আৰু মৃত্যুৰ কাৰণ হয়” তেতিয়া তেওঁ কৈছিল, “মইও জীৱন দিব পাৰো আৰু মৃত্যুৰ কাৰণ হ’ব পাৰো।” ইব্ৰাহিমে ক’লে, “আল্লাহে পূবৰ পৰা সূৰ্য্য উত্থাপন কৰিলে, গতিকে তেওঁ পশ্চিমৰ পৰা সূৰ্য্য উত্থাপন কৰিলে।” গতিকে কাফিৰ কৰা ব্যক্তিজন বিভ্ৰান্ত হয়। আল্লাহে অন্যায়কাৰীক পথ প্ৰদৰ্শন নকৰে।

اَوْ كَالَّذِيْ مَرَّ عَلٰى قَرْيَةٍ وَّهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَاۚ قَالَ اَنّٰى يُحْيٖ هٰذِهِ اللّٰهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ فَاَمَاتَهُ اللّٰهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهٗ ۗ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۗ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالَ بَلْ لَّبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ اِلٰى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۚ وَانْظُرْ اِلٰى حِمَارِكَۗ وَلِنَجْعَلَكَ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَانْظُرْ اِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوْهَا لَحْمًا ۗ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهٗ ۙ قَالَ اَعْلَمُ اَنَّ اللّٰهَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

au kal-lażī marra ‘alā qaryatiw wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā, qāla annā yuḥyī hāżihillāhu ba‘da mautihā, fa'amātahullāhu mi'ata ‘āmin ṡumma ba‘aṡah(ū), qāla kam labiṡt(a), qāla labiṡtu yauman au ba‘ḍa yaum(in), qāla bal labiṡta mi'ata ‘āmin fanẓur ilā ṭa‘āmika wa syarābika lam yatasannah, wanẓur ilā ḥimārik(a), wa linaj‘alaka āyatal lin-nāsi wanẓur ilal-‘iẓāmi kaifa nunsyizuhā ṡumma naksūhā laḥmā(n), falammā tabayyana lah(ū), qāla a‘lamu annallāha ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

বা যিখন দেশৰ (অট্টালিকা) ভাঙি ছাদবোৰ (ধ্বংসাৱশেষ) ঢাকিবলৈ পাৰ হৈ যোৱা ব্যক্তি এজনে কয়, "আল্লাহে এই (দেশ) ধ্বংস হোৱাৰ পিছত কেনেকৈ পুনৰুজ্জীৱিত কৰিলে?" তাৰ পিছত আল্লাহে তেওঁক (মানুহজনক) এশ বছৰ ধৰি হত্যা কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁক পুনৰ জীয়াই তুলিলে (জীৱিত কৰিলে)। আৰু (আল্লাহ) সুধিলে, "আপুনি কিমান দিন (ইয়াত) থাকিব?" তেওঁ (ব্যক্তিজনে) উত্তৰ দিলে, "মই (ইয়াত) এদিন বা ডেৰ দিন থাকিম।" আল্লাহে ক'লে, "নাই! আপুনি এশ বছৰ জীয়াই আছে। আপোনাৰ খাদ্য আৰু পানীয়লৈ চাওক যিবোৰ সলনি হোৱা নাই, কিন্তু আপোনাৰ গাধটোলৈ চাওক (যি হাড় হৈ পৰিছে)। আৰু যাতে আমি আপোনাক মানুহৰ বাবে আমাৰ শক্তিৰ চিন কৰি লওঁ। (গাধৰ) হাড়বোৰ চাওক, আমি কেনেকৈ সেইবোৰ পুনৰ একেলগে ৰাখিম, তাৰ পিছত আমি সিহঁতক মাংস পিন্ধো।" গতিকে যেতিয়া তেওঁৰ বাবে স্পষ্ট হৈ পৰিল, তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “মই জানো যে আল্লাহ সকলো বস্তুৰ ওপৰত সৰ্ব্বশক্তিমান।”

وَاِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّ اَرِنِيْ كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتٰىۗ قَالَ اَوَلَمْ تُؤْمِنْ ۗقَالَ بَلٰى وَلٰكِنْ لِّيَطْمَىِٕنَّ قَلْبِيْ ۗقَالَ فَخُذْ اَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ اِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلٰى كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِيْنَكَ سَعْيًا ۗوَاعْلَمْ اَنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ ࣖ

wa iż qāla ibrāhīmu rabbi arinī kaifa tuḥyil-mautā, qāla awalam tu'min, qāla balā wa lākil liyaṭma'inna qalbī, qāla fakhuż arba‘atam minaṭ-ṭairi faṣurhunna ilaika ṡummaj‘al ‘alā kulli jabalim minhunna juz'an ṡummad‘uhunna ya'tīnaka sa‘yā(n), wa‘lam annallāha ‘azīzun ḥakīm(un).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া অব্ৰাহামে কৈছিল, "হে মোৰ প্ৰভু, মোক দেখুৱাওক যে আপুনি কেনেকৈ মৃতকক জীপাল কৰে।" আল্লাহে ক’লে, “আপুনি এতিয়াও বিশ্বাস কৰা নাই নেকি?” তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) উত্তৰ দিলে, "মই বিশ্বাস কৰোঁ, কিন্তু যাতে মোৰ হৃদয় শান্ত (স্থিৰ) হয়।" তেওঁ (আল্লাহ) ক’লে, “তাৰ পিছত চাৰিটা চৰাই লওক, তাৰ পিছত সেইবোৰ কাটি লওক, তাৰ পিছত প্ৰতিটো পাহাৰত এটাকৈ অংশ ৰাখক, তাৰ পিছত সিহঁতক মাতিব, সেইবোৰ লগে লগে আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিব।” জানি লওক যে আল্লাহ সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী।

مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ

maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).

আল্লাহৰ বাটত নিজৰ ধন-সম্পত্তি খৰছ কৰা ব্যক্তিৰ দৃষ্টান্তটো এনেকুৱা এটা বীজৰ দৰে যিয়ে সাতটা ডাল গজে, প্ৰতিটো ডালত এশটা গুটি থাকে। আল্লাহে যাৰ বাবে ইচ্ছা কৰে তাৰ বাবে বহুগুণে বৃদ্ধি কৰে আৰু আল্লাহ সৰ্বাংগীন, সৰ্বজ্ঞানী।

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُوْنَ مَآ اَنْفَقُوْا مَنًّا وَّلَآ اَذًىۙ لَّهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi ṡumma lā yutbi‘ūna mā anfaqū mannaw wa lā ażā(n), lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

যিসকল লোকে নিজৰ ধন-সম্পত্তি আল্লাহৰ পথত খৰচ কৰে, তেতিয়া তেওঁলোকে যি দান কৰে তাৰ লগত নাম দি (প্ৰাপকৰ অনুভৱ) আঘাত নিদিয়ে, তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰভুৰ পৰা পুৰস্কাৰ পাব। তেওঁলোকৰ মাজত কোনো ভয় নাই আৰু তেওঁলোকে শোক নকৰে।

۞ قَوْلٌ مَّعْرُوْفٌ وَّمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّنْ صَدَقَةٍ يَّتْبَعُهَآ اَذًى ۗ وَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَلِيْمٌ

qaulum ma‘rūfuw wa magfiratun khairum min ṣadaqatiy yatba‘uhā ażā(n), wallāhu ganiyyun ḥalīm(un).

আঘাতজনক কৰ্মৰ সৈতে হোৱা দানতকৈ দয়ালু বাক্য আৰু ক্ষমা ভাল। আল্লাহ সৰ্বাধিক ধনী, ক্ষমাশীল।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تُبْطِلُوْا صَدَقٰتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْاَذٰىۙ كَالَّذِيْ يُنْفِقُ مَالَهٗ رِئَاۤءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَاَصَابَهٗ وَابِلٌ فَتَرَكَهٗ صَلْدًا ۗ لَا يَقْدِرُوْنَ عَلٰى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُوْا ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكٰفِرِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā tubṭilū ṣadaqātikum bil-manni wal-ażā, kal-lażī yunfiqu mālahū ri'ā'an-nāsi wa lā yu'minu billāhi wal-yaumil-ākhir(i), fa maṡaluhū kamaṡali ṣafwānin ‘alaihi turābun fa'aṣābahū wābilun fatarakahū ṣaldā(n), lā yaqdirūna ‘alā syai'im mimmā kasabū, wallāhu lā yahdil-qaumal-kāfirīn(a).

হে বিশ্বাসী সকল! আপোনাৰ দান-বৰঙণিৰ কথা উল্লেখ কৰি (গ্ৰহকৰ অনুভৱ) আঘাত কৰি নষ্ট নকৰিব, যেনেকৈ কোনোবাই নিজৰ ধন-সম্পত্তি মানুহক দেখুৱাই থকাৰ বাবে আৰু তেওঁ আল্লাহ আৰু শেষ দিনক বিশ্বাস নকৰাৰ বাবে দান কৰে। উদাহৰণ (সেইজন ব্যক্তিৰ) ধূলি থকা মসৃণ শিলৰ দৰে, তাৰ পিছত যেতিয়া শিলটোৰ ওপৰত প্ৰচণ্ড বৰষুণ পৰে তেতিয়া শিলটো পুনৰ মসৃণ হৈ থাকে। তেওঁলোকে কৰা কামৰ পৰা একো লাভ নকৰে। আৰু আল্লাহে কাফিৰসকলক হিদায়ত নিদিয়ে।

وَمَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاۤءَ مَرْضَاتِ اللّٰهِ وَتَثْبِيْتًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍۢ بِرَبْوَةٍ اَصَابَهَا وَابِلٌ فَاٰتَتْ اُكُلَهَا ضِعْفَيْنِۚ فَاِنْ لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ ۗوَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

wa maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahumubtigā'a marḍātillāhi wa taṡbītam min anfusihim kamaṡali jannatim birabwatin aṣābahā wābilun fa'ātat ukulahā ḍi‘fain(i), fa'illam yuṣibhā wābilun faṭall(un), wallāhu bimā ta‘malūna baṣīr(un).

আৰু আল্লাহৰ অনুমোদন বিচাৰি আৰু আত্মাক শক্তিশালী কৰিবলৈ নিজৰ ধন-সম্পত্তি খৰচ কৰা মানুহৰ দৃষ্টান্ত, মালভূমিত অৱস্থিত এখন বাগিচাৰ দৰে যিটো প্ৰচণ্ড বৰষুণত পানীৰে ভৰি থাকে, তেতিয়া বাগিচাখনে দুগুণ ফল দিয়ে। যদি প্ৰচণ্ড বৰষুণে ইয়াক পানী নিদিয়ে, তেন্তে শিশিৰ (আনকি পৰ্যাপ্ত)। তোমালোকে কৰা কামৰ আল্লাহ দৰ্শক।

اَيَوَدُّ اَحَدُكُمْ اَنْ تَكُوْنَ لَهٗ جَنَّةٌ مِّنْ نَّخِيْلٍ وَّاَعْنَابٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُۙ لَهٗ فِيْهَا مِنْ كُلِّ الثَّمَرٰتِۙ وَاَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهٗ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاۤءُۚ فَاَصَابَهَآ اِعْصَارٌ فِيْهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ لَكُمُ الْاٰيٰتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُوْنَ ࣖ

ayawaddu aḥadukum an takūna lahū jannatum min nakhīliw wa a‘nābin tajrī min taḥtihal-anhār(u), lahū fīhā min kulliṡ-ṡamarāt(i), wa aṣābahul-kibaru wa lahū żurriyyatun ḍu‘afā'(u), fa'aṣābahā i‘ṣārun fīhi nārun faḥtaraqat, każālika yubayyinullāhu lakumul-āyāti la‘allakum tatafakkarūn(a).

আপোনালোকৰ মাজত এনেকুৱা কোনোবা আছেনে যিয়ে খেজুৰ আৰু আঙুৰৰ বাগিচা এখন পাব বিচাৰে যাৰ তলত নদী বৈ যায়, য’ত তেওঁৰ সকলো ধৰণৰ ফল থাকে, তাৰ পিছত তেওঁৰ সৰু সন্তান থকাৰ সময়ত তেওঁৰ বাৰ্ধক্য আহি পৰে? তেতিয়া বাৰীখনত জুই থকা প্ৰচণ্ড বতাহে উৰুৱাই লৈ গ’ল, গতিকে বাৰীখনত জুই লাগিল। এইদৰে আল্লাহে আপোনালোকক তেওঁৰ আয়াতবোৰ বুজাই দিয়ে যাতে আপুনি সেইবোৰৰ বিষয়ে চিন্তা কৰে।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْفِقُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّآ اَخْرَجْنَا لَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ ۗ وَلَا تَيَمَّمُوا الْخَبِيْثَ مِنْهُ تُنْفِقُوْنَ وَلَسْتُمْ بِاٰخِذِيْهِ اِلَّآ اَنْ تُغْمِضُوْا فِيْهِ ۗ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū anfiqū min ṭayyibāti mā kasabtum wa mimmā akhrajnā lakum minal-arḍ(i), wa lā tayammamul-khabīṡa minhu tunfiqūna wa lastum bi'ākhiżīhi illā an tugmiḍū fīh(i), wa‘lamū annallāha ganiyyun ḥamīd(un).

হে বিশ্বাসী সকল! আপুনি উপাৰ্জন কৰা ভাল বস্তুৰ পৰা আৰু আমি তোমালোকৰ বাবে পৃথিৱীৰ পৰা যি আনিছো তাৰ পৰা খৰচ কৰক। বেয়া বস্তু খৰচ কৰিবলৈ বাছি নকৰিব, আনহাতে তোমালোকে নিজেই সেইটো ল’ব নিবিচাৰিবা, তাৰ প্ৰতি বিতৃষ্ণাৰ বাহিৰে। আৰু জানি থওক যে আল্লাহ স্বাৱলম্বী, প্ৰশংসনীয়।

اَلشَّيْطٰنُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشَاۤءِ ۚ وَاللّٰهُ يَعِدُكُمْ مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلًا ۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ ۖ

asy-syaiṭānu ya‘idukumul-faqra wa ya'murukum bil-faḥsyā'(i), wallāhu ya‘idukum magfiratam minhu wa faḍlā(n), wallāhu wāsi'un ‘alīm(un).

চয়তানে আপোনাক দৰিদ্ৰতাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে (ভয় খুৱাই) আৰু বেয়া কাম কৰিবলৈ কয় (কৃপণালি), আনহাতে আল্লাহে আপোনাক ক্ষমা আৰু তেওঁৰ কৃপাতৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। আৰু আল্লাহ সৰ্বাংগীন, সৰ্বজ্ঞানী।

يُّؤْتِى الْحِكْمَةَ مَنْ يَّشَاۤءُ ۚ وَمَنْ يُّؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اُوْتِيَ خَيْرًا كَثِيْرًا ۗ وَمَا يَذَّكَّرُ اِلَّآ اُولُوا الْاَلْبَابِ

yu'til-ḥikmata may yasyā'(u), wa may yu'tal-ḥikmata faqad ūtiya khairan kaṡīrā(n), wa mā yażżakkaru ilā ulul-albāb(i).

যাক ইচ্ছা কৰে তেওঁ জ্ঞান দিয়ে। যাক জ্ঞান দিয়া হয়, সঁচাকৈয়ে তেওঁক বহুত মঙ্গল দিয়া হৈছে। আৰু সাধাৰণ জ্ঞান থকা মানুহৰ বাহিৰে আন কোনেও শিক্ষা ল’ব নোৱাৰে।

وَمَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ نَّفَقَةٍ اَوْ نَذَرْتُمْ مِّنْ نَّذْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُهٗ ۗ وَمَا لِلظّٰلِمِيْنَ مِنْ اَنْصَارٍ

wa mā anfaqtum min nafaqatin au nażartum min nażrin fa innallāha ya‘lamuh(ū), wa mā liẓ-ẓālimīna min anṣār(in).

আৰু আপুনি যি দান বা প্ৰতিজ্ঞা কৰে, তেন্তে সঁচাকৈয়ে আল্লাহে সেইটো জানে। আৰু অন্যায়ৰ বাবে কোনো সহায়ক নাই

اِنْ تُبْدُوا الصَّدَقٰتِ فَنِعِمَّا هِيَۚ وَاِنْ تُخْفُوْهَا وَتُؤْتُوْهَا الْفُقَرَاۤءَ فَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ ۗ وَيُكَفِّرُ عَنْكُمْ مِّنْ سَيِّاٰتِكُمْ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

in tubduṣ-ṣadaqāti fani‘immā hiy(a), wa in tukhfūhā wa tu'tūhal-fuqarā'a fahuwa khairul lakum, wa yukaffiru ‘ankum min sayyi'ātikum, wallāhu bimā ta‘malūna khabīr(un).

যদি আপুনি আপোনাৰ দান-বৰঙণি মুকলিকৈ দিয়ে তেন্তে সেয়া ভাল। কিন্তু যদি তোমালোকে তাক লুকুৱাই ৰাখি দুখীয়াক দিয়ে, তেন্তে তোমালোকৰ বাবে ভাল আৰু আল্লাহে তোমালোকৰ কিছুমান পাপৰ কাফফাৰা দিব। আৰু আল্লাহ তোমালোকে যি কৰে, তাৰ প্ৰতি আল্লাহ সৰ্বজ্ঞাত।

۞ لَيْسَ عَلَيْكَ هُدٰىهُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَلِاَنْفُسِكُمْ ۗوَمَا تُنْفِقُوْنَ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ اللّٰهِ ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ يُّوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ

laisa ‘alaika hudāhum wa lākinnallāha yahdī may yasyā'(u), wa mā tunfiqū min khairin fa li'anfusikum, wa mā tunfiqūna illabtigā'a wajhillāh(i), wa mā tunfiqū min khairiy yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).

তেওঁলোকক হিদায়ত দিয়াটো আপোনাৰ (মহম্মদৰ) কৰ্তব্য নহয়, কিন্তু আল্লাহে যাক ইচ্ছা কৰে তেওঁক হিদায়ত কৰে। যি ধন-সম্পত্তি দিয়ক, সেয়া নিজৰ বাবেই। আৰু আল্লাহৰ অনুমোদন নিবিচৰালৈকে ইনফাক নিদিব। আৰু আপুনি যি ধন-সম্পত্তি বিনিয়োগ কৰক, নিশ্চয় আপোনাক সম্পূৰ্ণভাৱে (পুৰস্কাৰ) দিয়া হ’ব আৰু আপোনাৰ ওপৰত অন্যায় (ক্ষতি) নহ’ব।

لِلْفُقَرَاۤءِ الَّذِيْنَ اُحْصِرُوْا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ ضَرْبًا فِى الْاَرْضِۖ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ اَغْنِيَاۤءَ مِنَ التَّعَفُّفِۚ تَعْرِفُهُمْ بِسِيْمٰهُمْۚ لَا يَسْـَٔلُوْنَ النَّاسَ اِلْحَافًا ۗوَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ ࣖ

lil-fuqarā'il-lażīna uḥṣirū fī sabīlillāhi lā yastaṭī‘ūna ḍarban fil-arḍi yaḥsabuhumul-jāhilu agniyā'a minat-ta‘affuf(i), ta‘rifuhum bisīmāhum, lā yas'alūnan-nāsa ilḥāfā(n), wa mā tunfiqū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).

(আপুনি যি খৰচ কৰে) সেই দুখীয়া মানুহৰ বাবে যিসকলে আল্লাহৰ পথত (জেহাদৰ কাৰণে তেওঁলোকৰ প্ৰচেষ্টাত) বাধাৰ সন্মুখীন হয়, যাৰ বাবে তেওঁলোকে পৃথিৱীত প্ৰচেষ্টা চলাবলৈ অক্ষম হয়; (অন্য মানুহে) যিসকলে নাজানে, তেওঁলোকে নিজকে ধনী মানুহ বুলি ভাবে কাৰণ তেওঁলোকে নিজকে (ভিক্ষাৰ পৰা) ৰক্ষা কৰে। আপুনি (মহম্মদে) তেওঁলোকক তেওঁলোকৰ বৈশিষ্ট্যৰ দ্বাৰা জানে, তেওঁলোকে আনৰ পৰা বলপূৰ্বকভাৱে বিচৰা নাই। আপুনি যি ভাল ধন বিনিয়োগ কৰক, সঁচাকৈয়ে আল্লাহ সৰ্বজ্ঞানী।

اَلَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

allażīna yunfiqūna amwālahum bil-laili wan-nahāri sirraw wa ‘alāniyatan falahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

যিসকলে নিজৰ ধন ৰাতি দিন (গোপনে বা মুকলিকৈ) খৰচ কৰে, তেওঁলোকৰ পুৰস্কাৰ তেওঁলোকৰ প্ৰভুৰ ওচৰত পাব। তেওঁলোকৰ মাজত কোনো ভয় নাই আৰু তেওঁলোকে শোক নকৰে।

اَلَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ الرِّبٰوا لَا يَقُوْمُوْنَ اِلَّا كَمَا يَقُوْمُ الَّذِيْ يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطٰنُ مِنَ الْمَسِّۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْٓا اِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبٰواۘ وَاَحَلَّ اللّٰهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبٰواۗ فَمَنْ جَاۤءَهٗ مَوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ فَانْتَهٰى فَلَهٗ مَا سَلَفَۗ وَاَمْرُهٗٓ اِلَى اللّٰهِ ۗ وَمَنْ عَادَ فَاُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ النَّارِ ۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

allażīna ya'kulūnar-ribā lā yaqūmūna illā kamā yaqūmul-lażī yatakhabbaṭuhusy-syaiṭānu minal-mass(i), żālika bi'annahum qālū innamal-bai‘u miṡlur-ribā, wa aḥallallāhul-bai‘a wa ḥarramar-ribā, faman jā'ahū mau‘iẓatum mir rabbihī fantahā falahū mā salaf(a), wa amruhū ilallāh(i), wa man ‘āda fa ulā'ika aṣḥābun-nār(i), hum fīhā khālidūn(a).

সুদ সেৱন কৰা মানুহে থিয় দিব নোৱাৰে কিন্তু পাগল হোৱাৰ বাবে অসুৰৰ আৱদ্ধ হোৱা লোকৰ দৰে। কাৰণ তেওঁলোকে কয় যে কিনা-বিক্ৰয় আৰু সুদ একে। যদিও আল্লাহে ক্ৰয়-বিক্ৰয়ৰ অনুমতি দিছে আৰু সুদ নিষিদ্ধ কৰিছে। যিয়ে নিজৰ ৰবৰ পৰা সতৰ্কবাণী লাভ কৰে, তাৰ পিছত ৰৈ যায়, তাৰ পিছত তেওঁ আগতে যি লাভ কৰিছে সেয়া তেওঁৰ হৈ পৰে আৰু তেওঁৰ ব্যৱসায় আল্লাহৰ ওপৰত (নিৰ্ভৰ) হয়। যিয়ে পুনৰাবৃত্তি কৰে, তেতিয়া তেওঁলোক নৰকৰ বাসিন্দা, তেওঁলোক তাতেই চিৰকাল থাকিব।

يَمْحَقُ اللّٰهُ الرِّبٰوا وَيُرْبِى الصَّدَقٰتِ ۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ اَثِيْمٍ

yamḥaqullāhur-ribā wa yurbiṣ-ṣadaqāt(i), wallāhu lā yuḥibbu kulla kaffārin aṡīm(in).

আল্লাহে সুদ ধ্বংস কৰে আৰু দান-বৰঙণি সমৃদ্ধ কৰে। কাফিৰত থাকি পাপত লুটিয়াই থকা মানুহক আল্লাহে ভাল নাপায়।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتَوُا الزَّكٰوةَ لَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْۚ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa aqāmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta lahum ajruhum ‘inda rabbihim, wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).

সঁচাকৈয়ে যিসকলে ঈমান, ভাল কাম কৰে, নামাজ আদায় কৰে আৰু জাকাত কৰে, তেওঁলোকৰ পুৰস্কাৰ তেওঁলোকৰ ৰবৰ ওচৰত পাব। তেওঁলোকৰ মাজত কোনো ভয় নাই আৰু তেওঁলোকে শোক নকৰে।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَذَرُوْا مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبٰوٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanuttaqullāha wa żarū mā baqiya minar-ribā in kuntum mu'minīn(a).

হে বিশ্বাসী সকল! আল্লাহক ভয় কৰক আৰু বাকী সুদ (যিটো সংগ্ৰহ কৰা হোৱা নাই) এৰি দিয়ক যদি আপুনি এজন মুমিন হয়।

فَاِنْ لَّمْ تَفْعَلُوْا فَأْذَنُوْا بِحَرْبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ وَاِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوْسُ اَمْوَالِكُمْۚ لَا تَظْلِمُوْنَ وَلَا تُظْلَمُوْنَ

fa'illam taf‘alū fa'żanū biḥarbim minallāhi wa rasūlih(ī), wa in tubtum falakum ru'ūsu amwālikum, lā taẓlimūna wa lā tuẓlamūn(a).

যদি আপুনি তেনে নকৰে তেন্তে আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলৰ পৰা যুদ্ধ ঘোষণা কৰক। কিন্তু যদি আপুনি তওবা কৰে তেন্তে আপোনাৰ ধনৰ মূলধনৰ অধিকাৰী। আপুনি অন্যায় (ক্ষতি) কৰা নাই আৰু আপোনাৰ ওপৰত অন্যায় (ক্ষতি) হোৱা নাই।

وَاِنْ كَانَ ذُوْ عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ اِلٰى مَيْسَرَةٍ ۗ وَاَنْ تَصَدَّقُوْا خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

wa in kāna żū ‘usratin fanaẓiratun ilā maisarah(tin), wa an taṣaddaqū khairul lakum in kuntum ta‘lamūn(a).

আৰু যদি (ঋণত ভোগা ব্যক্তিজনে) বিপদত পৰে, তেন্তে তেওঁ সকাহ নোপোৱালৈকে তেওঁক ৰেহাইৰ সময় দিয়ক। আৰু যদি আপুনি দান-বৰঙণিত দিয়ে, তেন্তে আপোনাৰ বাবে ভাল, যদিহে আপুনি জানিছিল।

وَاتَّقُوْا يَوْمًا تُرْجَعُوْنَ فِيْهِ اِلَى اللّٰهِ ۗثُمَّ تُوَفّٰى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُوْنَ ࣖ

wattaqū yauman turja‘ūna fīhi ilallāh(i), ṡumma tuwaffā kullu nafsim mā kasabat wa hum lā yuẓlamūn(a).

আৰু সেইদিনা ভয় কৰা যেতিয়া তোমালোক সকলো আল্লাহৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিব, তেতিয়া প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে যি উপাৰ্জন কৰিছে তাৰ প্ৰতিদান দিয়া হ’ব, আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত কোনো অন্যায় নহ’ব।

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا تَدَايَنْتُمْ بِدَيْنٍ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوْهُۗ وَلْيَكْتُبْ بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِالْعَدْلِۖ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ اَنْ يَّكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّٰهُ فَلْيَكْتُبْۚ وَلْيُمْلِلِ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔاۗ فَاِنْ كَانَ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيْهًا اَوْ ضَعِيْفًا اَوْ لَا يَسْتَطِيْعُ اَنْ يُّمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهٗ بِالْعَدْلِۗ وَاسْتَشْهِدُوْا شَهِيْدَيْنِ مِنْ رِّجَالِكُمْۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُوْنَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَّامْرَاَتٰنِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَۤاءِ اَنْ تَضِلَّ اِحْدٰىهُمَا فَتُذَكِّرَ اِحْدٰىهُمَا الْاُخْرٰىۗ وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَۤاءُ اِذَا مَا دُعُوْا ۗ وَلَا تَسْـَٔمُوْٓا اَنْ تَكْتُبُوْهُ صَغِيْرًا اَوْ كَبِيْرًا اِلٰٓى اَجَلِهٖۗ ذٰلِكُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ وَاَقْوَمُ لِلشَّهَادَةِ وَاَدْنٰىٓ اَلَّا تَرْتَابُوْٓا اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيْرُوْنَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَلَّا تَكْتُبُوْهَاۗ وَاَشْهِدُوْٓا اِذَا تَبَايَعْتُمْ ۖ وَلَا يُضَاۤرَّ كَاتِبٌ وَّلَا شَهِيْدٌ ەۗ وَاِنْ تَفْعَلُوْا فَاِنَّهٗ فُسُوْقٌۢ بِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّٰهُ ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ

yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā tadāyantum bidainin ilā ajalim musamman faktubūh(u), walyaktub bainakum kātibum bil-‘adl(i), wa lā ya'ba kātibun ay yaktuba kamā ‘allamahullāhu falyaktub, walyumlilil-lażī ‘alaihil-ḥaqqu walyattaqillāha rabbahū wa lā yabkhas minhu syai'ā(n), fa'in kānal-lażī ‘alaihil-ḥaqqu safīhan au ḍa‘īfan au lā yastaṭī‘u ay yumilla huwa falyumlil waliyyuhū bil-‘adl(i), wastasyhidū syahīdaini mir rijāliūkum, fa'illam yakūnā rajulaini farajuluw wamra'atāni mimman tarḍauna minasy-syuhadā'i an taḍilla iḥdāhumā fatużakkira iḥdāhumal-ukhrā, wa lā ya'basy-syuhadā'u iżā mā du‘ū, wa lā tas'amū an taktubūhu ṣagīran au kabīran ilā ajalih(ī), żālikum aqsaṭu ‘indallāhi wa aqwamu lisy-syahādati wa adnā allā tartābū illā an takūna tijāratan ḥāḍiratan tudīrūnahā bainakum falaisa ‘alaikum junāḥun allā taktubūhā, wa asyhidū iżā tabāya‘tum, wa lā yuḍārra kātibuw wa lā syahīd(un), wa in taf‘alū fa'innahū fusūqum bikum, wattaqullāh(a), wa yu‘allimukumullāh(u), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).

হে বিশ্বাসী সকল! যদি আপোনাৰ এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ বাবে ঋণ আৰু গ্ৰহণযোগ্য ধন আছে, তেন্তে আপুনি সেইবোৰ লিখি থ’ব লাগে। আৰু আপোনালোকৰ মাজৰ এজন লেখকে শুদ্ধকৈ লিখিবলৈ দিয়ক। আল্লাহে শিকোৱাৰ দৰে লিখকে লিখিবলৈ অস্বীকাৰ নকৰিব, গতিকে লিখক। আৰু যিজন ঋণী ব্যক্তিয়ে নিৰ্দেশ দিয়ক, আৰু তেওঁ নিজৰ প্ৰভু আল্লাহক ভয় কৰক আৰু ইয়াৰ পৰা একো কৰ্তন নকৰিব। যদি ঋণীজন বুদ্ধিমত্তাৰ অভাৱ বা দুৰ্বল (নিজৰ অৱস্থাত), বা নিজকে নিৰ্দেশ দিব নোৱাৰা ব্যক্তি, তেন্তে তেওঁৰ অভিভাৱকে শুদ্ধকৈ নিৰ্দেশ দিয়ক। আৰু তোমালোকৰ মাজত দুজন পুৰুষ সাক্ষীৰ সৈতে সাক্ষ্য দিয়া। যদি দুজন পুৰুষ (সাক্ষী) নাথাকে, তেন্তে (বৰ্তমান) সাক্ষীৰ পৰা আপুনি ভাল পোৱা মানুহৰ মাজত এজন পুৰুষ আৰু দুগৰাকী মহিলা (হব পাৰে) যাতে এজনে পাহৰিলে আনজনে তেওঁক সোঁৱৰাই দিয়ে। আৰু সাক্ষীক মাতিলে নাকচ কৰিবলৈ নিদিব। আৰু লিখি থৈ বিৰক্ত নহ’ব, সময়সীমাৰ বাবে, (ঋণ) সৰু হওক বা ডাঙৰ হওক। সেয়া আল্লাহৰ দৃষ্টিত অধিক ন্যায়পৰায়ণ, সাক্ষ্যক অধিক শক্তিশালী কৰিবলৈ অধিক সক্ষম, আৰু সন্দেহৰ ওচৰত, যদিহে সেয়া আপোনালোকৰ মাজত কৰা নগদ ধনৰ ব্যৱসায় নহয়, তেন্তে আপোনালোকৰ বাবে কোনো পাপ নাই যদিহে আপুনি সেইটো লিখি নাথাকে। আৰু কিনা-বিক্ৰয়ৰ সময়ত সাক্ষী লওক, আৰু লেখক বা সাক্ষীসকলৰ বাবে কামবোৰ কঠিন নকৰিব। যদি আপুনি (সেইটো) কৰে, তেন্তে সঁচাকৈয়ে, ই আপোনাৰ ফালৰ পৰা এক দুষ্টতাৰ কাম। আৰু আল্লাহক ভয় কৰা, আল্লাহে তোমালোকক শিকাইছে, আৰু আল্লাহ সকলো সকলো জ্ঞানী।

۞ وَاِنْ كُنْتُمْ عَلٰى سَفَرٍ وَّلَمْ تَجِدُوْا كَاتِبًا فَرِهٰنٌ مَّقْبُوْضَةٌ ۗفَاِنْ اَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ اَمَانَتَهٗ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ ۗ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَۗ وَمَنْ يَّكْتُمْهَا فَاِنَّهٗٓ اٰثِمٌ قَلْبُهٗ ۗ وَاللّٰهُ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ࣖ

wa in kuntum ‘alā safariw wa lam tajidū kātiban fa riḥānum maqbūḍah(tun), fa'in amina ba‘ḍukum ba‘ḍan falyu'addil-lażi'tumina amānatahū walyattaqillāha rabbah(ū), wa lā taktumusy syahādah(ta), wa may yaktumhā fa'innahū āṡimun qalbuh(ū), wallāhu bimā ta‘malūna ‘alīm(un).

আৰু যদি আপোনাৰ যাত্ৰাত কোনো লেখক বিচাৰি নাপায়, তেন্তে আপোনাৰ ওচৰত জামিন থাকিব লাগে। কিন্তু আপোনালোকৰ মাজৰ কোনোবাই যদি আনক বিশ্বাস কৰে তেন্তে যিসকলক বিশ্বাস কৰা হয় তেওঁলোকে নিজৰ আদেশ (ঋণ) পালন কৰক আৰু তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰভু আল্লাহক ভয় কৰক। আৰু আপোনাৰ সাক্ষ্য লুকুৱাব নালাগে, কিয়নো যিয়ে ইয়াক লুকুৱাই ৰাখে, সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ হৃদয় লেতেৰা (পাপী)। তোমালোকে যি কৰা কাম আল্লাহ সৰ্বজ্ঞানী।

لِلّٰهِ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ ۗ وَاِنْ تُبْدُوْا مَا فِيْٓ اَنْفُسِكُمْ اَوْ تُخْفُوْهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللّٰهُ ۗ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

lillāhi mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa in tubdū mā fī anfusikum au tukhfūhu yuḥāsibkum bihillāh(u), fayagfiru limay yasyā'u wa yu‘ażżibu may yasyā'(u), wallāhu ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

আকাশত যি আছে আৰু পৃথিৱীত যি আছে সেয়া আল্লাহৰ। যদি আপুনি আপোনাৰ হৃদয়ত কি আছে বা আপুনি যি লুকুৱাই ৰাখে সেই কথা প্ৰকাশ কৰে তেন্তে নিশ্চয় আল্লাহে আপোনাৰ বাবে সেইটো (সেই কামৰ সন্দৰ্ভত) হিচাপত ল’ব। যাক ইচ্ছা ক্ষমা কৰে আৰু যাক ইচ্ছা শাস্তি দিয়ে। আল্লাহ সকলো বস্তুৰ ওপৰত সৰ্ব্বশক্তিমান।

اٰمَنَ الرَّسُوْلُ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مِنْ رَّبِّهٖ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ كُلٌّ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖۗ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْ رُّسُلِهٖ ۗ وَقَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ

Āmanar-rasūlu bimā unzila ilaihi mir rabbihī wal-mu'minūn(a), kullun āmana billāhi wa malā'ikatihī wa kutubihī wa rusulih(ī), lā nufarriqu baina aḥadim mir rusulih(ī), wa qālū sami‘nā wa aṭa‘nā, gufrānaka rabbanā wa ilaikal-maṣīr(u).

ৰাছুল (মুহাম্মাদে) তেওঁৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰতি (কোৰআন) অৱতীৰ্ণ হোৱা কথাবোৰত বিশ্বাস কৰিছিল আৰু বিশ্বাসীসকলেও তেনেকুৱাই। সকলোৱে আল্লাহ, তেওঁৰ ফেৰেস্তা, তেওঁৰ কিতাপ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলসকলক বিশ্বাস কৰে। (তেওঁলোকে ক’লে), “আমি তেওঁৰ কোনো ৰাছুলৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নকৰো।” আৰু তেওঁলোকে ক'লে, "আমি শুনিলোঁ আৰু আমি মানিলোঁ। হে আমাৰ প্ৰভু আমাক ক্ষমা কৰা, আৰু আপোনাৰ ওচৰলৈ (আমাৰ) উভতি অহা হৈছে।"

لَا يُكَلِّفُ اللّٰهُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَا ۗ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ ۗ رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَآ اِنْ نَّسِيْنَآ اَوْ اَخْطَأْنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تَحْمِلْ عَلَيْنَآ اِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهٗ عَلَى الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِنَا ۚ رَبَّنَا وَلَا تُحَمِّلْنَا مَا لَا طَاقَةَ لَنَا بِهٖۚ وَاعْفُ عَنَّاۗ وَاغْفِرْ لَنَاۗ وَارْحَمْنَا ۗ اَنْتَ مَوْلٰىنَا فَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكٰفِرِيْنَ ࣖ

lā yukallifullāhu nafsan illā wus‘ahā, lahā mā kasabat wa ‘alaihā maktasabat, rabbanā lā tu'ākhiżnā in nasīnā au akhṭa'nā, rabbanā wa lā taḥmil ‘alainā iṣran kamā ḥamaltahū ‘alal-lażīna min qablinā, rabbanā wa lā tuḥammilnā mā lā ṭāqata lanā bih(ī), wa‘fu ‘annā, wagfir lanā, warḥamnā, anta maulānā fanṣurnā ‘alal qaumil-kāfirīn(a).

আল্লাহে এজন ব্যক্তিৰ সামৰ্থ্য অনুযায়ী বাদে কোনো বোজা নিদিয়ে। তেওঁ কৰা (গুণ)ৰ পৰা (পুৰস্কাৰ) পায় আৰু তেওঁ কৰা (অশুভ)ৰ পৰা (যতনা) পায়। (তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে), "হে আমাৰ প্ৰভু, আমি পাহৰিলে বা ভুল কৰিলে আমাক শাস্তি নিদিবা। হে আমাৰ প্ৰভু, আপুনি আমাৰ আগৰ লোকসকলৰ ওপৰত জাপি দিয়াৰ দৰে আমাক গধুৰ বোজা নিদিব। হে আমাৰ প্ৰভু, আমি যি সহ্য কৰিব নোৱাৰো তাক নিদিবা। আমাক ক্ষমা কৰা, ক্ষমা কৰা আৰু আমাৰ ওপৰত দয়া কৰা। আপুনি আমাৰ ৰক্ষক, গতিকে কাফিৰৰ সন্মুখীন হ'বলৈ আমাক সহায় কৰক।"