اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

মানুহে নিজৰ কৰ্মৰ হিচাপৰ ওচৰ চাপিছে, আনহাতে তেওঁলোকে (এই পৃথিৱীৰ) অৱহেলাৰ অৱস্থাত আছে, (আখিৰাতৰ পৰা) আঁতৰি গৈছে।

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

প্ৰতিবাৰেই ঈশ্বৰৰ পৰা তেওঁলোকৰ আগত নতুন পদ এটা প্ৰকাশ পোৱাৰ সময়ত তেওঁলোকে খেলা-ধূলা কৰি থাকোঁতে সেই পদটো শুনি থাকে।

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

তেওঁলোকৰ হৃদয়ত অসাৱধানতাৰ অৱস্থা। আৰু অন্যায়কাৰীসকলে তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা লুকুৱাই ৰাখে: "এই (মহাম্মদ) আপোনাৰ দৰে মানুহ মাত্ৰ। আপুনি সাক্ষী হৈ থকাৰ সময়তে যাদুক মানি লৈছিল নেকি?"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

তেওঁ (মহম্মদে) ক’লে, “মোৰ প্ৰভুৱে আকাশ-পৃথিৱীৰ (সকলো) বাক্য জানে আৰু তেওঁ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী!”

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

আনকি তেওঁলোকে ক’লে, “(কোৰআন হৈছে) বিভ্ৰান্তিকৰ সপোনৰ ফল, বা তেওঁৰ (মহম্মদৰ) ৰচনাৰ ফল, বা আনকি তেওঁ কেৱল এজন কবি, তেওঁ আমাৰ বাবে এটা চিন (প্ৰমাণ) আনিবলৈ আহক, যেনেকৈ আগতে পঠোৱা ৰাছুলসকলৰ দৰে।”

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

তেওঁলোকৰ আগত থকা এখন দেশৰ বাসিন্দাসকলে, যিখন দেশ আমি ধ্বংস কৰিলোঁ, তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰা নাছিল (যদিও আমি প্ৰমাণ পঠিয়াইছো)। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিবনে?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

আৰু আমি তোমালোকৰ আগত (মহাম্মদৰ) আগত (ৰছুল) পঠোৱা নাই, কিন্তু কিছুমান মানুহক পঠিয়াইছিলো, যাক আমি তেওঁলোকক ওহাই দিলোঁ, গতিকে জ্ঞান থকা কোনোবা এজনক সুধিব, যদি আপুনি নাজানে।

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

আৰু আমি তেওঁলোকক (ৰছুলসকলক) এনে এটা শৰীৰ কৰা নাই যিয়ে খাদ্য নাখায় আৰু তেওঁলোকে (ও) চিৰকাল জীয়াই নাথাকে।

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

তাৰ পিছত আমি তেওঁলোকৰ প্ৰতি দিয়া প্ৰতিজ্ঞা (যিটো আমি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলোঁ) পূৰণ কৰিলোঁ। গতিকে আমি তেওঁলোকক আৰু যিসকলক আমি ইচ্ছা কৰিছিলো তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰিলোঁ, আৰু অতিক্ৰম কৰাসকলক আমি ধ্বংস কৰিলোঁ।

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

নিশ্চয় আমি তোমালোকৰ ওচৰলৈ এখন কিতাব (কোৰআন) পঠাইছো, য’ত তোমালোকৰ বাবে সতৰ্কবাণী আছে। তেনেহলে বুজি পোৱা নাই নেকি?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

আৰু আমি কিমান অন্যায় দেশৰ (বাসিন্দা)ক ধ্বংস কৰিছো, আৰু আমি তেওঁলোকৰ পিছত আন এটা প্ৰজন্ম সৃষ্টি কৰিছো (তেওঁলোকৰ প্ৰতিস্থাপক হিচাপে)।

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

গতিকে যেতিয়া তেওঁলোকে আমাৰ শাস্তি অনুভৱ কৰিলে, হঠাতে তেওঁলোকে তাৰ পৰা পলাই গ’ল।

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

খৰখেদাকৈ দৌৰিব নালাগে; আপোনাৰ জীৱনৰ সুখ আৰু আপোনাৰ (ভাল) বাসস্থানলৈ উভতি যাওক, যাতে আপোনাক প্ৰশ্ন কৰা হয়।

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, “আমি কিমান দুখীয়া, সঁচাকৈ আমি অপৰাধী।”

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

গতিকে আমি তেওঁলোকক পুনৰ জীয়াই থাকিব নোৱাৰা চপোৱা শস্যৰ দৰে নকৰালৈকে তেওঁলোকৰ অভিযোগ চলি থাকিল।

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

আৰু আমি আকাশ আৰু পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ মাজত থকা সকলো বস্তু খেলা-ধূলাত সৃষ্টি কৰা নাই।

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

যদি আমি (পত্নী আৰু সন্তানৰ) খেল সৃষ্টি কৰাৰ উদ্দেশ্য ৰাখিলোহেঁতেন, তেন্তে আমি নিজৰ পৰাই সৃষ্টি কৰিলোঁহেঁতেন, যদিহে আমি সঁচাকৈয়ে তেনে কৰাৰ উদ্দেশ্য ৰাখিলোহেঁতেন।

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

আচলতে আমি যিটো সঠিক (সত্য) সেইটো মিছা (সঁচা নহয়)ৰ ওপৰত পেলাই দিলোঁ আৰু তাৰ পিছত যিটো সত্য আছিল তাক ধ্বংস কৰি পেলালোঁ, তাৰ পিছত লগে লগে ই (মিছা) নোহোৱা হৈ গ’ল। আৰু ধিক্ তোমালোকৰ কাৰণে তোমালোকে (আল্লাহ) গুণৰ আৰোপ কৰে যিবোৰ তেওঁৰ যোগ্য নহয়।

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

আৰু আকাশ আৰু পৃথিৱীত থকা তেওঁৰেই। আৰু (ফেৰিস্তাসকলৰ) যিসকল তেওঁৰ কাষত থাকে, তেওঁলোকৰ তেওঁক পূজা কৰাৰ অহংকাৰ নাই আৰু তেওঁলোকে (ও) ভাগৰুৱা অনুভৱ নকৰে।

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

তেওঁলোকে (ফেৰেস্তা) ৰাতি দিন অবিৰতভাৱে মহিমামণ্ডিত কৰে।

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

তেওঁলোকে পৃথিৱীৰ পৰা দেৱতাক লৈছিল নেকি, যিসকলে (মৃতক) পুনৰুত্থান কৰিব পাৰে?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

যদি দুয়োৰে (আকাশত আৰু পৃথিৱীত) আল্লাহৰ বাহিৰে আন দেৱতা থাকিলহেঁতেন তেন্তে দুয়োৰে বিনাশ হ’লহেঁতেন। মহিমামণ্ডিত আল্লাহৰ যিজন সিংহাসনৰ মালিক, তেওঁলোকে যি আৰোপ কৰে তাৰ পৰা।

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

তেওঁ (আল্লাহ)ক তেওঁ কি কৰে সেই বিষয়ে সোধা নহয়, কিন্তু তেওঁলোককহে সোধা হ’ব।

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

নে তেওঁৰ বাহিৰে আন দেৱতা গ্ৰহণ কৰে? কওক (মহাম্মদ), "তোমালোকৰ কাৰণ কোৱা! এইটো (কোৰআন) মোৰ লগত থকাসকলৰ বাবে সতৰ্কবাণী, আৰু মোৰ আগৰ সকলৰ বাবে সতৰ্কবাণী।" কিন্তু তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই সত্য (সত্য) নাজানে, সেয়েহে তেওঁলোকে আঁতৰি যায়।

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

আৰু আমি তোমালোকৰ আগত কোনো ৰাছুল (মহাম্মদ) পঠোৱা নাই, কিন্তু আমি তেওঁক অৱতীৰ্ণ কৰিলোঁ যে মোৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা (যাৰ ইবাদত কৰাৰ অধিকাৰ আছে) নাই, গতিকে মোক ইবাদত কৰা।

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “পৰম দয়ালু ঈশ্বৰে (স্বৰ্গদূতক) এজন পুত্ৰ কৰিলে।” তেওঁৰ মহিমা হওক। আচলতে তেওঁলোক (স্বৰ্গদূতসকল) মহিমামণ্ডিত দাস,

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

তেওঁলোকে তেওঁৰ আগত কথা নকয় আৰু তেওঁলোকে তেওঁৰ আজ্ঞা পালন কৰে।

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

তেওঁ (আল্লাহ) তেওঁলোকৰ আগত (ফেৰিস্তা) আৰু তেওঁলোকৰ পিছফালে থকা সকলো কথা জানে আৰু তেওঁলোকে (আল্লাহ) যাক (আল্লাহ) সন্তুষ্ট কৰে তাক বাদে শ্বাফাইট নকৰে, আৰু তেওঁলোকে তেওঁক ভয় কৰাৰ বাবে সদায় সাৱধান হয়।

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

আৰু তেওঁলোকৰ মাজৰ যিয়ে ক’ব, “সঁচাকৈয়ে মই আল্লাহৰ বাহিৰেও দেৱতা” তেতিয়া আমি সেই ব্যক্তিজনক জাহান্নামেৰে পুৰস্কৃত কৰিম। এইদৰে আমি অন্যায় কৰাসকলক পুৰস্কাৰ দিওঁ।

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

আৰু কাফিৰসকলে নাজানেনে যে আকাশ আৰু পৃথিৱী এক টুকুৰা আছিল, তাৰ পিছত আমি সেইবোৰ বিভাজিত কৰিলোঁ, আৰু আমি পানীৰ পৰা সকলো জীৱ সৃষ্টি কৰিলোঁ; তেতিয়া তেওঁলোকে বিশ্বাস নকৰিবনে?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

আৰু আমি পৃথিৱীত দৃঢ় পৰ্বত স্থাপন কৰিছো যাতে ই তেওঁলোকৰ লগত কঁপাই নাযায়, আৰু আমি তাত বহল পথ স্থাপন কৰিছো, যাতে তেওঁলোকে পৰিচালিত হয়।

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

আৰু আমি আকাশক এনে এখন চাদ বনালোঁ যিখন সুৰক্ষিত, কিন্তু তথাপিও তেওঁলোকে (আল্লাহৰ মহত্ত্বৰ) চিন (সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ, বতাহ, ডাৱৰ ইত্যাদি)ৰ পৰা আঁতৰি যায়।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

আৰু তেওঁৱেই ৰাতি আৰু দিন, সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰ সৃষ্টি কৰিছিল, প্ৰত্যেকেই নিজৰ নিজৰ কক্ষপথত গতি কৰিছিল।

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

আৰু আমি তোমালোকৰ (মহম্মদ) আগৰ কোনো মানুহৰ বাবে অনন্ত জীৱন সৃষ্টি কৰা নাছিলো; গতিকে যদি আপুনি মৰি যায়, তেন্তে তেওঁলোক বাচি থাকিবনে?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

প্ৰতিজন জীৱিত আত্মাই মৃত্যুৰ সোৱাদ ল’ব। আমি আপোনাক পৰীক্ষা হিচাপে বেয়া আৰু ভালৰ সৈতে পৰীক্ষা কৰিম। আৰু তোমালোকক কেৱল আমাৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়া হ’ব।

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

আৰু যেতিয়া কাফিৰসকলে আপোনাক (মহাম্মদ) দেখে, তেতিয়া তেওঁলোকে আপোনাক কেৱল উপহাসৰ বস্তু হিচাপেহে ব্যৱহাৰ কৰে। (তেওঁলোকে ক’লে), “এইজনেই নেকি তোমালোকৰ দেৱতাক নিন্দা কৰা?” যদিও তেওঁলোক পৰম দয়ালু আল্লাহৰ স্মৃতি অস্বীকাৰ কৰা লোক।

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

মানুহৰ সৃষ্টি হ’ল খৰখেদাকৈ। পিছত মই তোমাক মোৰ চিন (শক্তি) দেখুৱাম। গতিকে মোক খৰখেদা কৰিবলৈ নক’বা।

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

আৰু তেওঁলোকে কয়, “আপুনি যদি সত্যবাদী হয় তেন্তে প্ৰতিজ্ঞা (আহিব) কেতিয়া?”

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

যদি কাফিৰসকলে জানিছিল, যেতিয়া তেওঁলোকে মুখ আৰু পিঠিৰ পৰা নৰকৰ জুই আঁতৰাব পৰা নাছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে সহায় লাভ কৰা নাছিল (অৱশ্যেই তেওঁলোকে ইয়াক খৰখেদা কৰিবলৈ বিচৰা নাছিল)।

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

আচলতে (বিচাৰৰ দিন) তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ হঠাতে আহিব, তেতিয়া তেওঁলোক আতংকিত হ’ব; তেতিয়া তেওঁলোকে ইয়াক নাকচ কৰিবলৈ অক্ষম হয় আৰু (ও) পলম (সময়) দিয়া নহয়।

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ আগৰ ৰাছুলসকলক (মহম্মদ)ও উপহাস কৰা হৈছিল, গতিকে যিসকলে (ৰাছুলসকলে) সদায় উপহাস কৰিছিল তাক উপহাস কৰাসকলৰ ওপৰত (নিৰ্যাতন) নামি আহিছিল।

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

কওক, তোমালোকক ৰাতি দিন কোনে ৰক্ষা কৰিব, পৰম দয়ালু আল্লাহৰ (আত্মা)ৰ পৰা? কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰভুক স্মৰণ কৰিবলৈ অনিচ্ছুক।

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

নে তেওঁলোকৰ এনেকুৱা দেৱতা আছে যিয়ে তেওঁলোকক আমাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰে? তেওঁলোকৰ দেৱতাসকলে নিজকে সহায় কৰিবলৈ সক্ষম নহয়, আমাৰ শাস্তিৰ পৰাও তেওঁলোক সুৰক্ষিত নহয়।

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁলোকক আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক (এই পৃথিৱীত) ভোগ দিলোঁ যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকৰ জীৱন দীঘলীয়া নহ’ল। তেওঁলোকে দেখা নাইনে যে আমি কোনো এখন দেশলৈ আহি (কাফিৰৰ শাসনত) তাৰ পৰিসৰ তাৰ মূৰৰ পৰা কমাই দিওঁ? তেওঁলোক বিজয়ী নেকি?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

কওক (মহাম্মদ), "সঁচাকৈয়ে মই তোমালোকক কেৱল ওহী অনুসৰি এটা সতৰ্কবাণী দিছো।" কিন্তু বধিৰ লোকে সকীয়াই দিয়াৰ সময়ত মাত শুনা নাপায়।

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

আৰু যদি আপোনাৰ প্ৰতিপালকৰ পৰা তেওঁলোকৰ ওপৰত সামান্যতম শাস্তি পৰে, তেন্তে তেওঁলোকে নিশ্চয় ক’ব, "আমাৰ ধিক্! সঁচাকৈয়ে আমি সেইসকলৰ মাজত আছো যিয়ে সদায় (নিজৰ ওপৰত) অন্যায় কৰে।"

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

আৰু আমি কিয়ামতৰ দিনত ন্যায়ৰ পাল্লা স্থাপন কৰিম, যাতে কোনো আত্মাৰ ওপৰত অলপো অন্যায় নহয়; যদিও সেয়া সৰিয়হৰ গুটিৰ ওজন হয়, আমি ইয়াক (পুৰস্কাৰ) আনিম। আৰু হিচাপ ল’বলৈ আমি যথেষ্ট।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে আমি মোচি আৰু হাৰুণক ফুৰকান (তওৰাতৰ কিতাপ) আৰু ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ বাবে জ্ঞান আৰু শিক্ষা দিছো।

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(অৰ্থাৎ) যিসকলে নিজৰ প্ৰভুৰ (শাস্তিত) ভয় কৰে, যদিও তেওঁলোকে তেওঁক দেখা নাপায়, আৰু তেওঁলোকে কিয়ামতৰ দিন (আগমন)লৈ ভয় কৰে।

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

আৰু এইটো (কোৰআন) হৈছে আমি নমাই দিয়া নিশ্চিন্তা সন্নিবিষ্ট কৰা সতৰ্কবাণী। গতিকে আপুনি ইয়াক অস্বীকাৰ কৰেনে?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ আগত (মোচি আৰু হাৰুণ) আমি ইব্ৰাহীমক হিদায়ত দিলোঁ, আৰু আমি তেওঁক ইতিমধ্যে চিনি পাইছিলোঁ।

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(মনত ৰাখিবা), যেতিয়া তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) নিজৰ পিতৃ আৰু নিজৰ লোকসকলক কৈছিল, "আপুনি অধ্যৱসায়ীভাৱে পূজা কৰা এই মূৰ্তিটো কি?"

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, “আমি আমাৰ পূৰ্বপুৰুষক তেওঁক পূজা কৰি থকা দেখিলোঁ।”

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) ক’লে, “সঁচাকৈয়ে তোমালোক আৰু তোমালোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকল স্পষ্ট ভুলত আছে।”

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

তেওঁলোকে ক'লে, "আপুনি সত্য লৈ আমাৰ ওচৰলৈ আহিছে নে খেলা-ধূলা কৰি আছে?"

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) উত্তৰ দিলে, "আচলতে আপোনাৰ প্ৰভু হৈছে আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰভু; (তেওঁ) সেইবোৰ সৃষ্টি কৰাজন; আৰু মই সেইসকলৰ মাজৰ এজন যিয়ে ইয়াৰ সাক্ষ্য দিব পাৰে।"

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

আৰু আল্লাহৰ কচম, সঁচাকৈ মই তোমালোকৰ মূৰ্তিবোৰক ত্যাগ কৰাৰ পিছত প্ৰতাৰণা কৰিম।

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

গতিকে তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) (মূৰ্তিবোৰ) টুকুৰা-টুকুৰ কৰি পেলালে, আটাইতকৈ ডাঙৰটোৰ (তাৰ পিতৃ-মাতৃৰ) বাহিৰে; যাতে তেওঁলোকে তেওঁক (সুধিবলৈ) উভতি যায়।

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, "আমাৰ দেৱতাসকলৰ বিৰুদ্ধে কোনে এই কাম কৰিলে? সঁচাকৈয়ে তেওঁ অন্যায়কাৰীসকলৰ ভিতৰত এজন।"

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

তেওঁলোকে (আনসকলে) ক'লে, "আমি শুনিছো যে এজন যুৱকে (এই মূৰ্তিবোৰক) নিন্দা কৰিছিল, তেওঁৰ নাম আছিল ইব্ৰাহিম।"

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, “(তেতিয়া) তেওঁক উলিয়াই আনি মানুহবোৰক দেখুৱাওক, যাতে তেওঁলোকে চাব পাৰে।”

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

তেওঁলোকে সুধিলে, "হে অব্ৰাহাম, আপুনি আমাৰ দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে এই (কাৰ্য্য) কৰাজন নেকি?"

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) উত্তৰ দিলে, "আচলতে ডাঙৰ (মূৰ্তিটোৱে) কৰিলে, গতিকে তেওঁলোকক সুধিব, তেওঁলোকে কথা ক'ব পাৰে নেকি।"

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

গতিকে তেওঁলোকে জ্ঞানলৈ ঘূৰি আহি ক’লে, “সঁচাকৈয়ে, তোমালোকেহে (নিজৰ ওপৰত) অন্যায় কৰিছে।”

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

তাৰ পাছত তেওঁলোকে মূৰ নত কৰিলে (আৰু ক’লে), “আপুনি (অব্ৰাহমে) নিশ্চয় জানে যে (মূৰ্ত্তিবোৰে) কথা ক’ব নোৱাৰে।”

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) ক’লে, “আপুনি কিয় আল্লাহৰ বাহিৰে আন ইবাদত কৰে, যিটোৱে আপোনাক সামান্যতম উপকাৰ কৰিব নোৱাৰে, আৰু তোমালোকৰ (ও) ক্ষতি নকৰে?

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

ধিক্ তোমালোক আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে যি ইবাদত কৰা! বুজি পোৱা নাই নেকি?”

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

তেওঁলোকে ক'লে, "তেওঁক জ্বলাই দিয়ক আৰু আপোনাৰ দেৱতাক সহায় কৰক, যদি আপুনি সঁচাকৈয়ে কৰিব বিচাৰে।"

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

আমি (আল্লাহ) কলো, "হে জুই! তোমালোক ঠাণ্ডা হোৱা, আৰু ইব্ৰাহিমৰ বাবে ত্ৰাণকৰ্তা!"

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

আৰু তেওঁলোকে ইব্ৰাহীমৰ ওপৰত বেয়া কাম কৰিব বিচাৰিছিল, গতিকে আমি তেওঁলোকক সেইসকল কৰি দিলোঁ যিসকলে আটাইতকৈ বেছি ক্ষতিৰ সন্মুখীন হ’ব।

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

আৰু আমি তেওঁক (ইব্ৰাহিম) আৰু লুতক এনে এখন দেশলৈ ৰক্ষা কৰিলোঁ, যিখন দেশৰ বাবে আমি আশীৰ্বাদ দিলোঁ।

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

আৰু আমি তেওঁক (ইব্ৰাহিম) ইচহাক আৰু যাকোবক উপহাৰ হিচাপে প্ৰদান কৰিলোঁ। আৰু আমি তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেককে সৎ ব্যক্তি কৰি তুলিলোঁ।

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

আৰু আমি তেওঁলোকক আমাৰ আজ্ঞাৰে আমাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰা নেতা বনালোঁ আৰু আমি তেওঁলোকৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ কৰিলোঁ যে তেওঁলোকে ভাল কাম কৰিব লাগে, নামাজ আদায় কৰিব লাগে আৰু জাকাত কৰিব লাগে আৰু কেৱল আমিহে তেওঁলোকৰ ইবাদত কৰিব লাগে।

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

লুতক আমি জ্ঞান আৰু জ্ঞান দিলোঁ আৰু ঘৃণনীয় কাম কৰা নগৰৰ পৰা (যি শাস্তি বাসিন্দাসকলৰ ওপৰত পৰিছিল) তাৰ পৰা আমি তেওঁক ৰক্ষা কৰিলোঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক দুষ্ট আৰু দুষ্ট লোক।

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

আৰু আমি তেওঁক আমাৰ দয়াত ভৰাই দিলোঁ; সঁচাকৈয়ে তেওঁ ধৰ্মপৰায়ণ লোকসকলৰ ভিতৰত এজন।

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

আৰু (মনত ৰাখিব) নোহৰ কাহিনী, তাৰ আগতে, যেতিয়া তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। আমি তেওঁৰ (প্ৰাৰ্থনা) গ্ৰহণ কৰিলোঁ, তাৰ পিছত আমি তেওঁক আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলক এক বৃহৎ দুৰ্যোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলোঁ।

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

আৰু আমাৰ চিনবোৰ মিছা কৰাসকলৰ পৰা আমি তেওঁক সহায় কৰিলোঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক দুষ্ট মানুহ আছিল, গতিকে আমি তেওঁলোকক সকলোকে ডুবাই দিলোঁ।

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

আৰু (মনত আছে) দাউদ আৰু চুলেমানৰ কাহিনী, যেতিয়া দুয়োজনে পথাৰখনৰ সন্দৰ্ভত সিদ্ধান্ত লৈছিল, কাৰণ (খেতিখন) তেওঁলোকৰ মানুহৰ ছাগলীবোৰে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছিল। আৰু আমি তেওঁলোকৰ দ্বাৰা (প্ৰদত্ত) সিদ্ধান্তৰ সাক্ষী হ’লোঁ।

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

আৰু আমি চুলেমানক বুজাবুজি দিলোঁ (অধিক নিখুঁত নিয়মৰ); আৰু প্ৰত্যেককে আমি জ্ঞান আৰু জ্ঞান দিলোঁ, আৰু আমি পৰ্বত আৰু চৰাইবোৰক বশ কৰিলোঁ, সকলোৱে দাউদৰ সৈতে মহিমামণ্ডিত কৰিলোঁ। আৰু আমিয়েই কৰো।

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

আৰু আমি (আৰু) দাউদক শিকাইছিলো যে কেনেকৈ আপোনাৰ বাবে কৱচ বনাব লাগে, যুদ্ধত আপোনাক ৰক্ষা কৰিব লাগে। আপুনি (আল্লাহৰ ওচৰত) কৃতজ্ঞ নেকি?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

আৰু (আমি) চুলেমানৰ ওচৰত অতি প্ৰচণ্ড বতাহ বলিছিলো যিয়ে তেওঁৰ আদেশত আমি তেওঁক আশীৰ্বাদ দিয়া দেশখনলৈ বলিছিল। আৰু আমি সকলো কথাৰ সৰ্বজ্ঞানী।

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

আৰু (আমি চলোমনৰ ওচৰতো বশ কৰিলোঁ) চয়তানৰ এটা দল যিয়ে তেওঁৰ বাবে (সাগৰত) ডুব গৈছিল আৰু তেওঁলোকে তাৰ বাহিৰে আন কাম কৰিছিল; আৰু আমিয়েই তেওঁলোকক চোৱা-চিতা কৰোঁ।

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) ইয়োবৰ কাহিনী, যেতিয়া তেওঁ নিজৰ প্ৰভুক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, "(হে মোৰ প্ৰভু), সঁচাকৈয়ে, মই ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছো, যদিও তুমি সকলো দয়ালুৰ পৰম দয়ালু প্ৰভু।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

গতিকে আমি (তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা)ৰ উত্তৰ দিলোঁ, তাৰ পিছত আমি তেওঁৰ ওপৰত থকা ৰোগটো আঁতৰাই দিলোঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক তেওঁৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিলোঁ, আৰু (আমি তেওঁলোকৰ সংখ্যা গুণ কৰিলোঁ) আমাৰ পৰা দয়া হিচাপে, আৰু আমাক ইবাদত কৰা সকলোৰে বাবে সতৰ্কবাণী হিচাপে।

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

আৰু (কাহিনীটো মনত আছে) ইছমাইল, ইদ্ৰিছ আৰু জুলকিফলী। সকলো ধৈৰ্য্যশীল মানুহ।

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

আৰু আমি তেওঁলোকক আমাৰ দয়াত স্বীকাৰ কৰিলোঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক ধৰ্মপৰায়ণ লোকসকলৰ মাজত আছে।

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

আৰু (মনত আছে) জুন নুন (যোনা)ৰ কাহিনী, যেতিয়া তেওঁ খঙৰ অৱস্থাত গুচি গ'ল, তেতিয়া তেওঁ ভাবিলে যে আমি তেওঁৰ বাবে কামবোৰ কঠিন কৰিম, গতিকে তেওঁ অতি অন্ধকাৰ পৰিস্থিতিত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, "আপোনাৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা নাই, আপোনাৰ মহিমা হওক। সঁচাকৈয়ে, মই অন্যায়কাৰীসকলৰ ভিতৰত এজন।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

গতিকে আমি তেওঁৰ (প্ৰাৰ্থনা)ৰ উত্তৰ দিলোঁ আৰু তেওঁক দুখৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলোঁ। আৰু এইদৰে আমি মুমিনসকলক ৰক্ষা কৰোঁ।

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

আৰু (মনত আছে) জাকাৰিয়াৰ কাহিনী, যেতিয়া তেওঁ নিজৰ ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, "হে মোৰ ভগৱান, মোক অকলে (সন্তানবিহীন) জীয়াই থাকিবলৈ নিদিবা আৰু তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ উত্তৰাধিকাৰী।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

গতিকে আমি তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ দিলোঁ, আৰু আমি তেওঁক ইয়াহ্যা দিলোঁ, আৰু আমি তেওঁৰ পত্নীক (গৰ্ভধাৰণ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিলোঁ)। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকে সদায় ভাল কামত (কৰিবলৈ) খৰখেদা কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকে আশা আৰু ভয়ৰে আমাৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। আৰু তেওঁলোক আমাৰ আগত নম্ৰ আছিল।

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

আৰু (মৰিয়মৰ কাহিনী মনত ৰাখিব) যিয়ে তাইৰ সন্মান বজাই ৰাখিছিল, তাৰ পিছত আমি আমাৰ পৰা (তাইৰ আত্মা) তাইৰ (দেহত) উশাহ লৈছিলো; আমি তেওঁক আৰু তেওঁৰ সন্তানক সকলো জগতৰ বাবে (আল্লাহৰ মহত্ত্বৰ) চিন কৰি দিলোঁ।

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

সঁচাকৈয়ে এই (তাওহীদ ধৰ্ম) আপোনাৰ ধৰ্ম, এক ধৰ্ম, আৰু মই তোমালোকৰ ঈশ্বৰ, গতিকে মোক পূজা কৰা।

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

কিন্তু তেওঁলোকৰ (ধৰ্মীয়) বিষয়ত তেওঁলোকৰ মাজত বিভক্ত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকেই (সকলো গোট) আমাৰ ওচৰলৈ উভতি আহিব।

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

যিয়ে ভাল কাম কৰে, আৰু তেওঁ বিশ্বাস কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাক অস্বীকাৰ কৰা নহ’ব (অপচয়), আৰু সঁচাকৈয়ে আমিয়েই তেওঁৰ বাবে লিপিবদ্ধ কৰোঁ।

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

আৰু আমি ধ্বংস কৰা দেশ এখনৰ (বাসিন্দাসকলৰ বাবে) অসম্ভৱ যে তেওঁলোক (আমাৰ ওচৰলৈ) ঘূৰি নাহে।

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

যেতিয়ালৈকে যকজুজ আৰু মাকজুজ (দেৱাল) খোলা নাছিল আৰু সকলো ওখ ঠাইৰ পৰা দ্ৰুতগতিত নামি আহিছিল।

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

আৰু (যেতিয়া) সত্য প্ৰতিজ্ঞা (কিয়ামতৰ দিন) ওচৰ চাপিব, তেতিয়া হঠাতে কাফিৰ সকলৰ চকু ডাঙৰ হৈ যাব। (তেওঁলোকে ক'লে), "আমি কিমান দুৰ্ভগীয়া! আমি এই বিষয়ে সম্পূৰ্ণ অসাৱধান, আচলতে আমি সঁচাকৈয়ে অন্যায় মানুহ।"

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

সঁচাকৈ তোমালোক (কাফিৰ) আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে তোমালোকে যি পূজা কৰে, জাহান্নামৰ বাবে ইন্ধন। আপুনি (নিশ্চিতভাৱে) ইয়াৰ মাজত সোমাই পৰে।

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

যদি (মূৰ্ত্তিবোৰ) দেৱতা হ’লহেঁতেন, তেন্তে অৱশ্যেই তেওঁলোকে তাত (নৰক) প্ৰৱেশ নকৰিলেহেঁতেন। কিন্তু সকলো তাতেই থাকিব চিৰদিনৰ বাবে।

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

তাত (নৰক) তেওঁলোকে হুমুনিয়াহ কাঢ়ে আৰু চিঞৰি উঠে, আৰু ইয়াত থকাসকলে শুনিব নোৱাৰে।

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

সঁচাকৈয়ে, অতীতৰ পৰা যিসকলৰ বাবে আমাৰ পৰা ভাল (সংকল্প) আছিল, তেওঁলোকক (নৰকৰ পৰা) আঁতৰাই ৰখা হ’ব।

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

তেওঁলোকে (নৰকৰ জুইৰ) হিচকি শব্দ শুনা নাপায়, আৰু তেওঁলোকে নিজৰ ইচ্ছামতে সকলো কামতে (ভোগ কৰি) চিৰন্তন হৈ থাকে।

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

ভয়ংকৰ আচৰিতটোৱে তেওঁলোকক দুখী অনুভৱ নকৰে, আৰু স্বৰ্গদূতসকলে তেওঁলোকক আদৰি ল'ব (এই কথাৰে), "এইটোৱেই তোমাৰ দিন যিটো তোমাক প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছিল।"

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(মনত ৰাখিব) যিদিনা আমি এটা পুস্তক গুটিয়াই আকাশক গুটিয়াই লওঁ। আমি যেনেকৈ প্ৰথম সৃষ্টি আৰম্ভ কৰিছিলো, তেনেকৈ আমি পুনৰাবৃত্তি কৰিম। (ক) প্ৰতিশ্ৰুতি আমি নিশ্চয় পূৰণ কৰিম; সঁচাকৈয়ে আমি ইয়াক পূৰণ কৰিম।

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে, আমি আজ-জিকৰ (লাউহ মাহফুজ)ত (লিখা)ৰ পিছত জাবুৰত লিখিছো যে এই পৃথিৱীখন মোৰ সৎ বান্দাসকলৰ উত্তৰাধিকাৰী হ’ব।

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

সঁচাকৈয়ে (যি কথা কোৱা হৈছে) এই (আল-কোৰআন)ত, সঁচাকৈয়ে (সম্পূৰ্ণ) হিদায়ত (সম্পূৰ্ণ) যিসকলে (আল্লাহ) ইবাদত কৰে।

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

আৰু আমি তোমালোকক (মহম্মদক) পঠিয়াই দিয়া নাই বৰঞ্চ সকলো জগতৰ প্ৰতি দয়া হ’বলৈহে পঠিয়াইছিলো।

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

কওক (মহাম্মদ), "সঁচাকৈয়ে মোৰ ওচৰত যি অৱতীৰ্ণ হ'ল, সেয়া হ'ল যে আপোনাৰ প্ৰভু একক ঈশ্বৰ, গতিকে আপুনি (তেওঁৰ) বশ হ'লনে?"

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

গতিকে যদি তেওঁলোকে আঁতৰি যায়, তেন্তে (মহাম্মদ) কওক, "মই তোমালোকলৈ একেটা (শিক্ষা) (আমাৰ মাজত) প্ৰেৰণ কৰিছো আৰু তোমালোকৰ বিৰুদ্ধে যি ভাবুকি দিয়া হৈছে সেয়া ওচৰত নে দূৰত আছে মই নাজানো।"

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

সঁচাকৈ তেওঁ (আল্লাহে) আপুনি মুকলিকৈ কোৱা কথাবোৰ জানে আৰু আপুনি কি লুকুৱাই ৰাখে সেইটো তেওঁ জানে।

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

আৰু নাজানো, নিৰ্দিষ্ট সময়লৈকে আপোনাৰ বাবে ই এক পৰীক্ষা আৰু আনন্দ হ’ব পাৰে।

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

তেওঁ (মহাম্মদে) ক’লে, "হে মোৰ প্ৰভু, ন্যায্যভাৱে সিদ্ধান্ত লওক। আৰু আমাৰ প্ৰভু পৰম দয়ালু, যাৰ পৰা আমি আপোনাৰ সকলো কথাৰ বাবে সহায় বিচাৰো।"

اِقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ مُّعْرِضُوْنَ ۚ

iqtaraba lin-nāsi ḥisābuhum wa hum fī gaflatim mu‘riḍūn(a).

মানুহে নিজৰ কৰ্মৰ হিচাপৰ ওচৰ চাপিছে, আনহাতে তেওঁলোকে (এই পৃথিৱীৰ) অৱহেলাৰ অৱস্থাত আছে, (আখিৰাতৰ পৰা) আঁতৰি গৈছে।

مَا يَأْتِيْهِمْ مِّنْ ذِكْرٍ مِّنْ رَّبِّهِمْ مُّحْدَثٍ اِلَّا اسْتَمَعُوْهُ وَهُمْ يَلْعَبُوْنَ ۙ

mā ya'tīhim min żikrim mir rabbihim muḥdaṡin illastama‘ūhu wa hum yal‘abūn(a).

প্ৰতিবাৰেই ঈশ্বৰৰ পৰা তেওঁলোকৰ আগত নতুন পদ এটা প্ৰকাশ পোৱাৰ সময়ত তেওঁলোকে খেলা-ধূলা কৰি থাকোঁতে সেই পদটো শুনি থাকে।

لَاهِيَةً قُلُوْبُهُمْۗ وَاَسَرُّوا النَّجْوَىۖ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْاۖ هَلْ هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۚ اَفَتَأْتُوْنَ السِّحْرَ وَاَنْتُمْ تُبْصِرُوْنَ

lāhiyatan qulūbuhum, wa asarrun-najwal-lażīna ẓalamū, hal hāżā illā basyarum miṡlukum, afa ta'tūnas-siḥra wa antum tubṣirūn(a).

তেওঁলোকৰ হৃদয়ত অসাৱধানতাৰ অৱস্থা। আৰু অন্যায়কাৰীসকলে তেওঁলোকৰ কথা-বতৰা লুকুৱাই ৰাখে: "এই (মহাম্মদ) আপোনাৰ দৰে মানুহ মাত্ৰ। আপুনি সাক্ষী হৈ থকাৰ সময়তে যাদুক মানি লৈছিল নেকি?"

قٰلَ رَبِّيْ يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِى السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِۖ وَهُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ

qāla rabbī ya‘lamul-qaula fis-samā'i wal-arḍ(i), wa huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

তেওঁ (মহম্মদে) ক’লে, “মোৰ প্ৰভুৱে আকাশ-পৃথিৱীৰ (সকলো) বাক্য জানে আৰু তেওঁ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞানী!”

بَلْ قَالُوْٓا اَضْغَاثُ اَحْلَامٍۢ بَلِ افْتَرٰىهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌۚ فَلْيَأْتِنَا بِاٰيَةٍ كَمَآ اُرْسِلَ الْاَوَّلُوْنَ

bal qālū aḍgāṡu aḥlāmim baliftarāhu bal huwa syā‘ir(un), falya'tinā bi'āyatin kamā ursilal-awwalūn(a).

আনকি তেওঁলোকে ক’লে, “(কোৰআন হৈছে) বিভ্ৰান্তিকৰ সপোনৰ ফল, বা তেওঁৰ (মহম্মদৰ) ৰচনাৰ ফল, বা আনকি তেওঁ কেৱল এজন কবি, তেওঁ আমাৰ বাবে এটা চিন (প্ৰমাণ) আনিবলৈ আহক, যেনেকৈ আগতে পঠোৱা ৰাছুলসকলৰ দৰে।”

مَآ اٰمَنَتْ قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَاۚ اَفَهُمْ يُؤْمِنُوْنَ

mā āmanat qablahum min qaryatin ahlaknāhā, afahum yu'minūn(a).

তেওঁলোকৰ আগত থকা এখন দেশৰ বাসিন্দাসকলে, যিখন দেশ আমি ধ্বংস কৰিলোঁ, তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰা নাছিল (যদিও আমি প্ৰমাণ পঠিয়াইছো)। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিবনে?

وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ

wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).

আৰু আমি তোমালোকৰ আগত (মহাম্মদৰ) আগত (ৰছুল) পঠোৱা নাই, কিন্তু কিছুমান মানুহক পঠিয়াইছিলো, যাক আমি তেওঁলোকক ওহাই দিলোঁ, গতিকে জ্ঞান থকা কোনোবা এজনক সুধিব, যদি আপুনি নাজানে।

وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ

wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).

আৰু আমি তেওঁলোকক (ৰছুলসকলক) এনে এটা শৰীৰ কৰা নাই যিয়ে খাদ্য নাখায় আৰু তেওঁলোকে (ও) চিৰকাল জীয়াই নাথাকে।

ثُمَّ صَدَقْنٰهُمُ الْوَعْدَ فَاَنْجَيْنٰهُمْ وَمَنْ نَّشَاۤءُ وَاَهْلَكْنَا الْمُسْرِفِيْنَ

Ṡumma ṣadaqnāhumul-wa‘da fa anjaināhum wa man nasyā'u wa ahlaknal-musrifīn(a).

তাৰ পিছত আমি তেওঁলোকৰ প্ৰতি দিয়া প্ৰতিজ্ঞা (যিটো আমি প্ৰতিজ্ঞা কৰিছিলোঁ) পূৰণ কৰিলোঁ। গতিকে আমি তেওঁলোকক আৰু যিসকলক আমি ইচ্ছা কৰিছিলো তেওঁলোকক ৰক্ষা কৰিলোঁ, আৰু অতিক্ৰম কৰাসকলক আমি ধ্বংস কৰিলোঁ।

لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكُمْ كِتٰبًا فِيْهِ ذِكْرُكُمْۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ ࣖ

laqad anzalnā ilaikum kitāban fīhi żikrukum, afalā ta‘qilūn(a).

নিশ্চয় আমি তোমালোকৰ ওচৰলৈ এখন কিতাব (কোৰআন) পঠাইছো, য’ত তোমালোকৰ বাবে সতৰ্কবাণী আছে। তেনেহলে বুজি পোৱা নাই নেকি?

وَكَمْ قَصَمْنَا مِنْ قَرْيَةٍ كَانَتْ ظَالِمَةً وَّاَنْشَأْنَا بَعْدَهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَ

wa kam qaṣamnā min qaryatin kānat ẓālimataw wa ansya'nā ba‘dahā qauman ākharīn(a).

আৰু আমি কিমান অন্যায় দেশৰ (বাসিন্দা)ক ধ্বংস কৰিছো, আৰু আমি তেওঁলোকৰ পিছত আন এটা প্ৰজন্ম সৃষ্টি কৰিছো (তেওঁলোকৰ প্ৰতিস্থাপক হিচাপে)।

فَلَمَّآ اَحَسُّوْا بَأْسَنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَرْكُضُوْنَ ۗ

falammā aḥassū ba'sanā iżā hum minhā yarkuḍūn(a).

গতিকে যেতিয়া তেওঁলোকে আমাৰ শাস্তি অনুভৱ কৰিলে, হঠাতে তেওঁলোকে তাৰ পৰা পলাই গ’ল।

لَا تَرْكُضُوْا وَارْجِعُوْٓا اِلٰى مَآ اُتْرِفْتُمْ فِيْهِ وَمَسٰكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْـَٔلُوْنَ

lā tarkuḍū warji‘ū ilā mā utriftum fīhi wa masākinikum la‘allakum tus'alūn(a).

খৰখেদাকৈ দৌৰিব নালাগে; আপোনাৰ জীৱনৰ সুখ আৰু আপোনাৰ (ভাল) বাসস্থানলৈ উভতি যাওক, যাতে আপোনাক প্ৰশ্ন কৰা হয়।

قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

qālū yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, “আমি কিমান দুখীয়া, সঁচাকৈ আমি অপৰাধী।”

فَمَا زَالَتْ تِّلْكَ دَعْوٰىهُمْ حَتّٰى جَعَلْنٰهُمْ حَصِيْدًا خٰمِدِيْنَ

famā zālat tilka da‘wāhum ḥattā ja‘alnāhum ḥaṣīdan khāmidīn(a).

গতিকে আমি তেওঁলোকক পুনৰ জীয়াই থাকিব নোৱাৰা চপোৱা শস্যৰ দৰে নকৰালৈকে তেওঁলোকৰ অভিযোগ চলি থাকিল।

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

আৰু আমি আকাশ আৰু পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ মাজত থকা সকলো বস্তু খেলা-ধূলাত সৃষ্টি কৰা নাই।

لَوْ اَرَدْنَآ اَنْ نَّتَّخِذَ لَهْوًا لَّاتَّخَذْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّآ ۖاِنْ كُنَّا فٰعِلِيْنَ

lau aradnā an nattakhiża lahwal lattakhażnāhum mil ladunnā, in kunnā fā‘ilīn(a).

যদি আমি (পত্নী আৰু সন্তানৰ) খেল সৃষ্টি কৰাৰ উদ্দেশ্য ৰাখিলোহেঁতেন, তেন্তে আমি নিজৰ পৰাই সৃষ্টি কৰিলোঁহেঁতেন, যদিহে আমি সঁচাকৈয়ে তেনে কৰাৰ উদ্দেশ্য ৰাখিলোহেঁতেন।

بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهٗ فَاِذَا هُوَ زَاهِقٌۗ وَلَكُمُ الْوَيْلُ مِمَّا تَصِفُوْنَ

bal naqżifu bil-ḥaqqi ‘alal-bāṭili fa yadmaguhū fa iżā huwa zāhiq(un), wa lakumul-wailu mimmā taṣifūn(a).

আচলতে আমি যিটো সঠিক (সত্য) সেইটো মিছা (সঁচা নহয়)ৰ ওপৰত পেলাই দিলোঁ আৰু তাৰ পিছত যিটো সত্য আছিল তাক ধ্বংস কৰি পেলালোঁ, তাৰ পিছত লগে লগে ই (মিছা) নোহোৱা হৈ গ’ল। আৰু ধিক্ তোমালোকৰ কাৰণে তোমালোকে (আল্লাহ) গুণৰ আৰোপ কৰে যিবোৰ তেওঁৰ যোগ্য নহয়।

وَلَهٗ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ وَمَنْ عِنْدَهٗ لَا يَسْتَكْبِرُوْنَ عَنْ عِبَادَتِهٖ وَلَا يَسْتَحْسِرُوْنَ ۚ

wa lahū man fis-samāwāti wal-arḍ(i), wa man ‘indahū lā yastakbirūna ‘an ‘ibādatihī wa lā yastaḥsirūn(a).

আৰু আকাশ আৰু পৃথিৱীত থকা তেওঁৰেই। আৰু (ফেৰিস্তাসকলৰ) যিসকল তেওঁৰ কাষত থাকে, তেওঁলোকৰ তেওঁক পূজা কৰাৰ অহংকাৰ নাই আৰু তেওঁলোকে (ও) ভাগৰুৱা অনুভৱ নকৰে।

يُسَبِّحُوْنَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يَفْتُرُوْنَ

yusabbiḥūnal-laila wan-nahāra wa lā yafturūn(a).

তেওঁলোকে (ফেৰেস্তা) ৰাতি দিন অবিৰতভাৱে মহিমামণ্ডিত কৰে।

اَمِ اتَّخَذُوْٓا اٰلِهَةً مِّنَ الْاَرْضِ هُمْ يُنْشِرُوْنَ

amittakhażū ālihatam minal-arḍi hum yunsyirūn(a).

তেওঁলোকে পৃথিৱীৰ পৰা দেৱতাক লৈছিল নেকি, যিসকলে (মৃতক) পুনৰুত্থান কৰিব পাৰে?

لَوْ كَانَ فِيْهِمَآ اٰلِهَةٌ اِلَّا اللّٰهُ لَفَسَدَتَاۚ فَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُوْنَ

lau kāna fīhimā ālihatun illallāhu lafasadatā, fa subḥānallāhi rabbil-‘arsyi ‘ammā yaṣifūn(a).

যদি দুয়োৰে (আকাশত আৰু পৃথিৱীত) আল্লাহৰ বাহিৰে আন দেৱতা থাকিলহেঁতেন তেন্তে দুয়োৰে বিনাশ হ’লহেঁতেন। মহিমামণ্ডিত আল্লাহৰ যিজন সিংহাসনৰ মালিক, তেওঁলোকে যি আৰোপ কৰে তাৰ পৰা।

لَا يُسْـَٔلُ عَمَّا يَفْعَلُ وَهُمْ يُسْـَٔلُوْنَ

lā yus'alu ‘ammā yaf‘alu wa hum yus'alūn(a).

তেওঁ (আল্লাহ)ক তেওঁ কি কৰে সেই বিষয়ে সোধা নহয়, কিন্তু তেওঁলোককহে সোধা হ’ব।

اَمِ اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةً ۗقُلْ هَاتُوْا بُرْهَانَكُمْۚ هٰذَا ذِكْرُ مَنْ مَّعِيَ وَذِكْرُ مَنْ قَبْلِيْۗ بَلْ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَۙ الْحَقَّ فَهُمْ مُّعْرِضُوْنَ

amittakhażū min dūnihī ālihah(tan), qul hātū burhānakum, hāżā żikru mam ma‘iya wa żikru man qablī, bal akṡaruhum lā ya‘lamūnal-ḥaqqa fahum mu‘riḍūn(a).

নে তেওঁৰ বাহিৰে আন দেৱতা গ্ৰহণ কৰে? কওক (মহাম্মদ), "তোমালোকৰ কাৰণ কোৱা! এইটো (কোৰআন) মোৰ লগত থকাসকলৰ বাবে সতৰ্কবাণী, আৰু মোৰ আগৰ সকলৰ বাবে সতৰ্কবাণী।" কিন্তু তেওঁলোকৰ বেছিভাগেই সত্য (সত্য) নাজানে, সেয়েহে তেওঁলোকে আঁতৰি যায়।

وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا نُوْحِيْٓ اِلَيْهِ اَنَّهٗ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدُوْنِ

wa mā arsalnā min qablika mir rasūlin illā nūḥī ilaihi annahū lā ilāha illā ana fa‘budūn(i).

আৰু আমি তোমালোকৰ আগত কোনো ৰাছুল (মহাম্মদ) পঠোৱা নাই, কিন্তু আমি তেওঁক অৱতীৰ্ণ কৰিলোঁ যে মোৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা (যাৰ ইবাদত কৰাৰ অধিকাৰ আছে) নাই, গতিকে মোক ইবাদত কৰা।

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا سُبْحٰنَهٗ ۗبَلْ عِبَادٌ مُّكْرَمُوْنَ ۙ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladan subḥānah(ū), bal ‘ibādum mukramūn(a).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “পৰম দয়ালু ঈশ্বৰে (স্বৰ্গদূতক) এজন পুত্ৰ কৰিলে।” তেওঁৰ মহিমা হওক। আচলতে তেওঁলোক (স্বৰ্গদূতসকল) মহিমামণ্ডিত দাস,

لَا يَسْبِقُوْنَهٗ بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِاَمْرِهٖ يَعْمَلُوْنَ

lā yasbiqūnahū bil-qauli wa hum bi'amrihī ya‘malūn(a).

তেওঁলোকে তেওঁৰ আগত কথা নকয় আৰু তেওঁলোকে তেওঁৰ আজ্ঞা পালন কৰে।

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يَشْفَعُوْنَۙ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضٰى وَهُمْ مِّنْ خَشْيَتِهٖ مُشْفِقُوْنَ

ya‘lamū mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yasyfa‘ūna illā limanirtaḍā wa hum min khasy-yatihī musyfiqūn(a).

তেওঁ (আল্লাহ) তেওঁলোকৰ আগত (ফেৰিস্তা) আৰু তেওঁলোকৰ পিছফালে থকা সকলো কথা জানে আৰু তেওঁলোকে (আল্লাহ) যাক (আল্লাহ) সন্তুষ্ট কৰে তাক বাদে শ্বাফাইট নকৰে, আৰু তেওঁলোকে তেওঁক ভয় কৰাৰ বাবে সদায় সাৱধান হয়।

۞ وَمَنْ يَّقُلْ مِنْهُمْ اِنِّيْٓ اِلٰهٌ مِّنْ دُوْنِهٖ فَذٰلِكَ نَجْزِيْهِ جَهَنَّمَۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الظّٰلِمِيْنَ ࣖ

wa may yaqul minhum innī ilāhun min dūnihī fa żālika najzīhi jahannam(a), każālika najziẓ-ẓālimīn(a).

আৰু তেওঁলোকৰ মাজৰ যিয়ে ক’ব, “সঁচাকৈয়ে মই আল্লাহৰ বাহিৰেও দেৱতা” তেতিয়া আমি সেই ব্যক্তিজনক জাহান্নামেৰে পুৰস্কৃত কৰিম। এইদৰে আমি অন্যায় কৰাসকলক পুৰস্কাৰ দিওঁ।

اَوَلَمْ يَرَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنَّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنٰهُمَاۗ وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاۤءِ كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّۗ اَفَلَا يُؤْمِنُوْنَ

awalam yaral-lażīna kafarū annas-samāwāti wal-arḍa kānatā ratqan fa fataqnāhumā, wa ja‘alnā minal-mā'i kulla syai'in ḥayy(in), afalā yu'minūn(a).

আৰু কাফিৰসকলে নাজানেনে যে আকাশ আৰু পৃথিৱী এক টুকুৰা আছিল, তাৰ পিছত আমি সেইবোৰ বিভাজিত কৰিলোঁ, আৰু আমি পানীৰ পৰা সকলো জীৱ সৃষ্টি কৰিলোঁ; তেতিয়া তেওঁলোকে বিশ্বাস নকৰিবনে?

وَجَعَلْنَا فِى الْاَرْضِ رَوَاسِيَ اَنْ تَمِيْدَ بِهِمْۖ وَجَعَلْنَا فِيْهَا فِجَاجًا سُبُلًا لَّعَلَّهُمْ يَهْتَدُوْنَ

wa ja‘alnā fil-arḍi rawāsiya an tamīda bihim, wa ja‘anā fīhā fijājan subulal la‘allahum yahtadūn(a).

আৰু আমি পৃথিৱীত দৃঢ় পৰ্বত স্থাপন কৰিছো যাতে ই তেওঁলোকৰ লগত কঁপাই নাযায়, আৰু আমি তাত বহল পথ স্থাপন কৰিছো, যাতে তেওঁলোকে পৰিচালিত হয়।

وَجَعَلْنَا السَّمَاۤءَ سَقْفًا مَّحْفُوْظًاۚ وَهُمْ عَنْ اٰيٰتِهَا مُعْرِضُوْنَ

wa ja‘alnas-samā'a saqfam maḥfūẓā(n), wa hum ‘an āyātihā mu‘riḍūn(a).

আৰু আমি আকাশক এনে এখন চাদ বনালোঁ যিখন সুৰক্ষিত, কিন্তু তথাপিও তেওঁলোকে (আল্লাহৰ মহত্ত্বৰ) চিন (সূৰ্য্য, চন্দ্ৰ, বতাহ, ডাৱৰ ইত্যাদি)ৰ পৰা আঁতৰি যায়।

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ الَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَۗ كُلٌّ فِيْ فَلَكٍ يَّسْبَحُوْنَ

wa huwal-lażī khalaqal-laila wan-nahāra wasy-syamsa wal-qamar(a), kullun fī falakiy yasbaḥūn(a).

আৰু তেওঁৱেই ৰাতি আৰু দিন, সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰ সৃষ্টি কৰিছিল, প্ৰত্যেকেই নিজৰ নিজৰ কক্ষপথত গতি কৰিছিল।

وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ

wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).

আৰু আমি তোমালোকৰ (মহম্মদ) আগৰ কোনো মানুহৰ বাবে অনন্ত জীৱন সৃষ্টি কৰা নাছিলো; গতিকে যদি আপুনি মৰি যায়, তেন্তে তেওঁলোক বাচি থাকিবনে?

كُلُّ نَفْسٍ ذَاۤىِٕقَةُ الْمَوْتِۗ وَنَبْلُوْكُمْ بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً ۗوَاِلَيْنَا تُرْجَعُوْنَ

kullu nafsin żā'iqatul-maut(i), wa nablūkum bisy-syarri wal-khairi fitnah(tan), wa ilainā turja‘ūn(a).

প্ৰতিজন জীৱিত আত্মাই মৃত্যুৰ সোৱাদ ল’ব। আমি আপোনাক পৰীক্ষা হিচাপে বেয়া আৰু ভালৰ সৈতে পৰীক্ষা কৰিম। আৰু তোমালোকক কেৱল আমাৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়া হ’ব।

وَاِذَا رَاٰكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ يَّتَّخِذُوْنَكَ اِلَّا هُزُوًاۗ اَهٰذَا الَّذِيْ يَذْكُرُ اٰلِهَتَكُمْۚ وَهُمْ بِذِكْرِ الرَّحْمٰنِ هُمْ كٰفِرُوْنَ

wa iżā ra'ākal-lażīna kafarū iy yattakhiżūnaka illā huzuwā(n), ahāżal-lażī yażkuru ālihatakum, wa hum biżikrir-raḥmāni hum kāfirūn(a).

আৰু যেতিয়া কাফিৰসকলে আপোনাক (মহাম্মদ) দেখে, তেতিয়া তেওঁলোকে আপোনাক কেৱল উপহাসৰ বস্তু হিচাপেহে ব্যৱহাৰ কৰে। (তেওঁলোকে ক’লে), “এইজনেই নেকি তোমালোকৰ দেৱতাক নিন্দা কৰা?” যদিও তেওঁলোক পৰম দয়ালু আল্লাহৰ স্মৃতি অস্বীকাৰ কৰা লোক।

خُلِقَ الْاِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍۗ سَاُورِيْكُمْ اٰيٰتِيْ فَلَا تَسْتَعْجِلُوْنِ

khuliqal-insānu min ‘ajal(in), sa'urīkum āyātī falā tasta‘jilūn(i).

মানুহৰ সৃষ্টি হ’ল খৰখেদাকৈ। পিছত মই তোমাক মোৰ চিন (শক্তি) দেখুৱাম। গতিকে মোক খৰখেদা কৰিবলৈ নক’বা।

وَيَقُوْلُوْنَ مَتٰى هٰذَا الْوَعْدُ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

wa yaqūlūna matā hāżal-wa‘du in kuntum ṣādiqīn(a).

আৰু তেওঁলোকে কয়, “আপুনি যদি সত্যবাদী হয় তেন্তে প্ৰতিজ্ঞা (আহিব) কেতিয়া?”

لَوْ يَعْلَمُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا حِيْنَ لَا يَكُفُّوْنَ عَنْ وُّجُوْهِهِمُ النَّارَ وَلَا عَنْ ظُهُوْرِهِمْ وَلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَ

lau ya‘lamul-lażīna kafarū ḥīna lā yakuffūna ‘aw wujūhihimun nāra wa lā ‘an ẓuhūrihim wa lā hum yunṣarūn(a).

যদি কাফিৰসকলে জানিছিল, যেতিয়া তেওঁলোকে মুখ আৰু পিঠিৰ পৰা নৰকৰ জুই আঁতৰাব পৰা নাছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে সহায় লাভ কৰা নাছিল (অৱশ্যেই তেওঁলোকে ইয়াক খৰখেদা কৰিবলৈ বিচৰা নাছিল)।

بَلْ تَأْتِيْهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ رَدَّهَا وَلَا هُمْ يُنْظَرُوْنَ

bal ta'tīhim bagtatan fa tabhatuhum falā yastaṭī‘ūna raddahā wa lā hum yunẓarūn(a).

আচলতে (বিচাৰৰ দিন) তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ হঠাতে আহিব, তেতিয়া তেওঁলোক আতংকিত হ’ব; তেতিয়া তেওঁলোকে ইয়াক নাকচ কৰিবলৈ অক্ষম হয় আৰু (ও) পলম (সময়) দিয়া নহয়।

وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ আগৰ ৰাছুলসকলক (মহম্মদ)ও উপহাস কৰা হৈছিল, গতিকে যিসকলে (ৰাছুলসকলে) সদায় উপহাস কৰিছিল তাক উপহাস কৰাসকলৰ ওপৰত (নিৰ্যাতন) নামি আহিছিল।

قُلْ مَنْ يَّكْلَؤُكُمْ بِالَّيْلِ وَالنَّهَارِ مِنَ الرَّحْمٰنِۗ بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُّعْرِضُوْنَ

qul may yakla'ukum bil-laili wan-nahāri minar-raḥmān(i), bal hum ‘an żikrihim mu‘riḍūn(a).

কওক, তোমালোকক ৰাতি দিন কোনে ৰক্ষা কৰিব, পৰম দয়ালু আল্লাহৰ (আত্মা)ৰ পৰা? কিন্তু তেওঁলোকে নিজৰ প্ৰভুক স্মৰণ কৰিবলৈ অনিচ্ছুক।

اَمْ لَهُمْ اٰلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِّنْ دُوْنِنَاۗ لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ نَصْرَ اَنْفُسِهِمْ وَلَا هُمْ مِّنَّا يُصْحَبُوْنَ

am lahum ālihatun tamna‘uhum min dūninā, lā yastaṭī‘ūna naṣra anfusihim wa lā hum minnā yuṣḥabūn(a).

নে তেওঁলোকৰ এনেকুৱা দেৱতা আছে যিয়ে তেওঁলোকক আমাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পাৰে? তেওঁলোকৰ দেৱতাসকলে নিজকে সহায় কৰিবলৈ সক্ষম নহয়, আমাৰ শাস্তিৰ পৰাও তেওঁলোক সুৰক্ষিত নহয়।

بَلْ مَتَّعْنَا هٰٓؤُلَاۤءِ وَاٰبَاۤءَهُمْ حَتّٰى طَالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُۗ اَفَلَا يَرَوْنَ اَنَّا نَأْتِى الْاَرْضَ نَنْقُصُهَا مِنْ اَطْرَافِهَاۗ اَفَهُمُ الْغٰلِبُوْنَ

bal matta‘nā hā'ulā'i wa ābā'ahum ḥattā ṭāla ‘alaihimul-‘umur(u), afalā yarauna annā na'til-arḍa nanquṣuhā min aṭrāfihā, afahumul-gālibūn(a).

সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁলোকক আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকলক (এই পৃথিৱীত) ভোগ দিলোঁ যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকৰ জীৱন দীঘলীয়া নহ’ল। তেওঁলোকে দেখা নাইনে যে আমি কোনো এখন দেশলৈ আহি (কাফিৰৰ শাসনত) তাৰ পৰিসৰ তাৰ মূৰৰ পৰা কমাই দিওঁ? তেওঁলোক বিজয়ী নেকি?

قُلْ اِنَّمَآ اُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِۖ وَلَا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعَاۤءَ اِذَا مَا يُنْذَرُوْنَ

qul innamā unżirukum bil-waḥy(i), wa lā yasma‘uṣ-ṣummud-du‘ā'a iżā mā yunżarūn(a).

কওক (মহাম্মদ), "সঁচাকৈয়ে মই তোমালোকক কেৱল ওহী অনুসৰি এটা সতৰ্কবাণী দিছো।" কিন্তু বধিৰ লোকে সকীয়াই দিয়াৰ সময়ত মাত শুনা নাপায়।

وَلَىِٕنْ مَّسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِّنْ عَذَابِ رَبِّكَ لَيَقُوْلُنَّ يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

wa la'im massathum nafḥatum min ‘ażābi rabbika layaqūlunna yā wailanā innā kunnā ẓālimīn(a).

আৰু যদি আপোনাৰ প্ৰতিপালকৰ পৰা তেওঁলোকৰ ওপৰত সামান্যতম শাস্তি পৰে, তেন্তে তেওঁলোকে নিশ্চয় ক’ব, "আমাৰ ধিক্! সঁচাকৈয়ে আমি সেইসকলৰ মাজত আছো যিয়ে সদায় (নিজৰ ওপৰত) অন্যায় কৰে।"

وَنَضَعُ الْمَوَازِيْنَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيٰمَةِ فَلَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔاۗ وَاِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ اَتَيْنَا بِهَاۗ وَكَفٰى بِنَا حٰسِبِيْنَ

wa naḍa‘ul-mawāzīnal-qisṭa liyaumil-qiyāmati falā tuẓlamu nafsun syai'ā(n), wa in kāna miṡqāla ḥabbatim min khardalin atainā bihā, wa kafā binā ḥāsibīn(a).

আৰু আমি কিয়ামতৰ দিনত ন্যায়ৰ পাল্লা স্থাপন কৰিম, যাতে কোনো আত্মাৰ ওপৰত অলপো অন্যায় নহয়; যদিও সেয়া সৰিয়হৰ গুটিৰ ওজন হয়, আমি ইয়াক (পুৰস্কাৰ) আনিম। আৰু হিচাপ ল’বলৈ আমি যথেষ্ট।

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسٰى وَهٰرُوْنَ الْفُرْقَانَ وَضِيَاۤءً وَّذِكْرًا لِّلْمُتَّقِيْنَ ۙ

wa laqad ātainā mūsā wa hārūnal-furqāna wa ḍiyā'aw wa żikral lil-muttaqīn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে আমি মোচি আৰু হাৰুণক ফুৰকান (তওৰাতৰ কিতাপ) আৰু ধৰ্মপৰায়ণসকলৰ বাবে জ্ঞান আৰু শিক্ষা দিছো।

الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَهُمْ مِّنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُوْنَ

allażīna yakhsyauna rabbahum bil-gaibi wa hum minas-sā‘ati musyfiqūn(a).

(অৰ্থাৎ) যিসকলে নিজৰ প্ৰভুৰ (শাস্তিত) ভয় কৰে, যদিও তেওঁলোকে তেওঁক দেখা নাপায়, আৰু তেওঁলোকে কিয়ামতৰ দিন (আগমন)লৈ ভয় কৰে।

وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ

wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).

আৰু এইটো (কোৰআন) হৈছে আমি নমাই দিয়া নিশ্চিন্তা সন্নিবিষ্ট কৰা সতৰ্কবাণী। গতিকে আপুনি ইয়াক অস্বীকাৰ কৰেনে?

۞ وَلَقَدْ اٰتَيْنَآ اِبْرٰهِيْمَ رُشْدَهٗ مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا بِهٖ عٰلِمِيْنَ

wa laqad ātainā ibrāhīma rusydahū min qablu wa kunnā bihī ‘ālimīn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে তেওঁৰ আগত (মোচি আৰু হাৰুণ) আমি ইব্ৰাহীমক হিদায়ত দিলোঁ, আৰু আমি তেওঁক ইতিমধ্যে চিনি পাইছিলোঁ।

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ وَقَوْمِهٖ مَا هٰذِهِ التَّمَاثِيْلُ الَّتِيْٓ اَنْتُمْ لَهَا عٰكِفُوْنَ

iż qāla li'abīhi wa qaumihī mā hāżihit-tamāṡīlul-latī antum lahā ‘ākifūn(a).

(মনত ৰাখিবা), যেতিয়া তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) নিজৰ পিতৃ আৰু নিজৰ লোকসকলক কৈছিল, "আপুনি অধ্যৱসায়ীভাৱে পূজা কৰা এই মূৰ্তিটো কি?"

قَالُوْا وَجَدْنَآ اٰبَاۤءَنَا لَهَا عٰبِدِيْنَ

qālū wajadnā ābā'anā lahā ‘ābidīn(a).

তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, “আমি আমাৰ পূৰ্বপুৰুষক তেওঁক পূজা কৰি থকা দেখিলোঁ।”

قَالَ لَقَدْ كُنْتُمْ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

qāla laqad kuntum antum wa ābā'ukum fī ḍalālim mubīn(in).

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) ক’লে, “সঁচাকৈয়ে তোমালোক আৰু তোমালোকৰ পূৰ্বপুৰুষসকল স্পষ্ট ভুলত আছে।”

قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا بِالْحَقِّ اَمْ اَنْتَ مِنَ اللّٰعِبِيْنَ

qālū aji'tanā bil-ḥaqqi am anta minal-lā‘ibīn(a).

তেওঁলোকে ক'লে, "আপুনি সত্য লৈ আমাৰ ওচৰলৈ আহিছে নে খেলা-ধূলা কৰি আছে?"

قَالَ بَلْ رَّبُّكُمْ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ الَّذِيْ فَطَرَهُنَّۖ وَاَنَا۠ عَلٰى ذٰلِكُمْ مِّنَ الشّٰهِدِيْنَ

qāla bar rabbukum rabbus-samāwāti wal-arḍil-lażī faṭarahunn(a), wa ana ‘alā żālikum minasy-syāhidīn(a).

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) উত্তৰ দিলে, "আচলতে আপোনাৰ প্ৰভু হৈছে আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰভু; (তেওঁ) সেইবোৰ সৃষ্টি কৰাজন; আৰু মই সেইসকলৰ মাজৰ এজন যিয়ে ইয়াৰ সাক্ষ্য দিব পাৰে।"

وَتَاللّٰهِ لَاَكِيْدَنَّ اَصْنَامَكُمْ بَعْدَ اَنْ تُوَلُّوْا مُدْبِرِيْنَ

wa tallāhi la'akīdanna aṣnāmakum ba‘da an tuwallū mudbirīn(a).

আৰু আল্লাহৰ কচম, সঁচাকৈ মই তোমালোকৰ মূৰ্তিবোৰক ত্যাগ কৰাৰ পিছত প্ৰতাৰণা কৰিম।

فَجَعَلَهُمْ جُذٰذًا اِلَّا كَبِيْرًا لَّهُمْ لَعَلَّهُمْ اِلَيْهِ يَرْجِعُوْنَ

fa ja‘alahum jużāżan illā kabīral lahum la‘allahum ilaihi yarji‘ūn(a).

গতিকে তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) (মূৰ্তিবোৰ) টুকুৰা-টুকুৰ কৰি পেলালে, আটাইতকৈ ডাঙৰটোৰ (তাৰ পিতৃ-মাতৃৰ) বাহিৰে; যাতে তেওঁলোকে তেওঁক (সুধিবলৈ) উভতি যায়।

قَالُوْا مَنْ فَعَلَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَآ اِنَّهٗ لَمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

qālū man fa‘ala hāżā bi'ālihatinā innahū laminaẓ-ẓālimīn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, "আমাৰ দেৱতাসকলৰ বিৰুদ্ধে কোনে এই কাম কৰিলে? সঁচাকৈয়ে তেওঁ অন্যায়কাৰীসকলৰ ভিতৰত এজন।"

قَالُوْا سَمِعْنَا فَتًى يَّذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهٗٓ اِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū sami‘nā fatay yażkuruhum yuqālu lahū ibrāhīm(u).

তেওঁলোকে (আনসকলে) ক'লে, "আমি শুনিছো যে এজন যুৱকে (এই মূৰ্তিবোৰক) নিন্দা কৰিছিল, তেওঁৰ নাম আছিল ইব্ৰাহিম।"

قَالُوْا فَأْتُوْا بِهٖ عَلٰٓى اَعْيُنِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشْهَدُوْنَ

qālū fa'tū bihī ‘alā a‘yunin-nāsi la‘allahum yasyhadūn(a).

তেওঁলোকে ক’লে, “(তেতিয়া) তেওঁক উলিয়াই আনি মানুহবোৰক দেখুৱাওক, যাতে তেওঁলোকে চাব পাৰে।”

قَالُوْٓا ءَاَنْتَ فَعَلْتَ هٰذَا بِاٰلِهَتِنَا يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۗ

qālū a'anta fa‘alta hāżā bi'ālihatinā yā ibrāhīm(u).

তেওঁলোকে সুধিলে, "হে অব্ৰাহাম, আপুনি আমাৰ দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে এই (কাৰ্য্য) কৰাজন নেকি?"

قَالَ بَلْ فَعَلَهٗ كَبِيْرُهُمْ هٰذَا فَسْـَٔلُوْهُمْ اِنْ كَانُوْا يَنْطِقُوْنَ

qāla bal fa‘alahū kabīruhum hāżā fas'alūhum in kānū yanṭiqūn(a).

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) উত্তৰ দিলে, "আচলতে ডাঙৰ (মূৰ্তিটোৱে) কৰিলে, গতিকে তেওঁলোকক সুধিব, তেওঁলোকে কথা ক'ব পাৰে নেকি।"

فَرَجَعُوْٓا اِلٰٓى اَنْفُسِهِمْ فَقَالُوْٓا اِنَّكُمْ اَنْتُمُ الظّٰلِمُوْنَ ۙ

fa raja‘ū ilā anfusihim fa qālū innakum antumuẓ-ẓālimūn(a).

গতিকে তেওঁলোকে জ্ঞানলৈ ঘূৰি আহি ক’লে, “সঁচাকৈয়ে, তোমালোকেহে (নিজৰ ওপৰত) অন্যায় কৰিছে।”

ثُمَّ نُكِسُوْا عَلٰى رُءُوْسِهِمْۚ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا هٰٓؤُلَاۤءِ يَنْطِقُوْنَ

Ṡumma nukisū ‘alā ru'ūsihim, laqad ‘alimta mā hā'ulā'i yanṭiqūn(a).

তাৰ পাছত তেওঁলোকে মূৰ নত কৰিলে (আৰু ক’লে), “আপুনি (অব্ৰাহমে) নিশ্চয় জানে যে (মূৰ্ত্তিবোৰে) কথা ক’ব নোৱাৰে।”

قَالَ اَفَتَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْـًٔا وَّلَا يَضُرُّكُمْ ۗ

qāla afata‘budūna min dūnillāhi mā lā yanfa‘ukum syai'aw wa lā yaḍurrukum.

তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) ক’লে, “আপুনি কিয় আল্লাহৰ বাহিৰে আন ইবাদত কৰে, যিটোৱে আপোনাক সামান্যতম উপকাৰ কৰিব নোৱাৰে, আৰু তোমালোকৰ (ও) ক্ষতি নকৰে?

اُفٍّ لَّكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

uffil lakum wa limā ta‘budūna min dūnillāh(i), afalā ta‘qilūn(a).

ধিক্ তোমালোক আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে যি ইবাদত কৰা! বুজি পোৱা নাই নেকি?”

قَالُوْا حَرِّقُوْهُ وَانْصُرُوْٓا اٰلِهَتَكُمْ اِنْ كُنْتُمْ فٰعِلِيْنَ

qālū ḥarriqūhu wanṣurū ālihatakum in kuntum fā‘ilīn(a).

তেওঁলোকে ক'লে, "তেওঁক জ্বলাই দিয়ক আৰু আপোনাৰ দেৱতাক সহায় কৰক, যদি আপুনি সঁচাকৈয়ে কৰিব বিচাৰে।"

قُلْنَا يٰنَارُ كُوْنِيْ بَرْدًا وَّسَلٰمًا عَلٰٓى اِبْرٰهِيْمَ ۙ

qulnā yā nāru kūnī bardaw wa salāman ‘alā ibrāhīm(a).

আমি (আল্লাহ) কলো, "হে জুই! তোমালোক ঠাণ্ডা হোৱা, আৰু ইব্ৰাহিমৰ বাবে ত্ৰাণকৰ্তা!"

وَاَرَادُوْا بِهٖ كَيْدًا فَجَعَلْنٰهُمُ الْاَخْسَرِيْنَ ۚ

wa arādū bihī kaidan fa ja‘alnāhumul-akhsarīn(a).

আৰু তেওঁলোকে ইব্ৰাহীমৰ ওপৰত বেয়া কাম কৰিব বিচাৰিছিল, গতিকে আমি তেওঁলোকক সেইসকল কৰি দিলোঁ যিসকলে আটাইতকৈ বেছি ক্ষতিৰ সন্মুখীন হ’ব।

وَنَجَّيْنٰهُ وَلُوْطًا اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْناَ فِيْهَا لِلْعٰلَمِيْنَ

wa najjaināhu wa lūṭan ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā lil-‘ālamīn(a).

আৰু আমি তেওঁক (ইব্ৰাহিম) আৰু লুতক এনে এখন দেশলৈ ৰক্ষা কৰিলোঁ, যিখন দেশৰ বাবে আমি আশীৰ্বাদ দিলোঁ।

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ نَافِلَةً ۗوَكُلًّا جَعَلْنَا صٰلِحِيْنَ

wa wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūba nāfilah(tan), wa kullan ja‘alnā ṣāliḥīn(a).

আৰু আমি তেওঁক (ইব্ৰাহিম) ইচহাক আৰু যাকোবক উপহাৰ হিচাপে প্ৰদান কৰিলোঁ। আৰু আমি তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেককে সৎ ব্যক্তি কৰি তুলিলোঁ।

وَجَعَلْنٰهُمْ اَىِٕمَّةً يَّهْدُوْنَ بِاَمْرِنَا وَاَوْحَيْنَآ اِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرٰتِ وَاِقَامَ الصَّلٰوةِ وَاِيْتَاۤءَ الزَّكٰوةِۚ وَكَانُوْا لَنَا عٰبِدِيْنَ ۙ

wa ja‘alnāhum a'immatay yahdūna bi'amrinā wa auḥainā ilaihim fi‘lal-khairāti wa iqāmaṣ-ṣalāti wa ītā'az-zakāh(ti), wa kānū lanā ‘ābidīn(a).

আৰু আমি তেওঁলোকক আমাৰ আজ্ঞাৰে আমাক পথ প্ৰদৰ্শন কৰা নেতা বনালোঁ আৰু আমি তেওঁলোকৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ কৰিলোঁ যে তেওঁলোকে ভাল কাম কৰিব লাগে, নামাজ আদায় কৰিব লাগে আৰু জাকাত কৰিব লাগে আৰু কেৱল আমিহে তেওঁলোকৰ ইবাদত কৰিব লাগে।

وَلُوْطًا اٰتَيْنٰهُ حُكْمًا وَّعِلْمًا وَّنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتِيْ كَانَتْ تَّعْمَلُ الْخَبٰۤىِٕثَ ۗاِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فٰسِقِيْنَۙ

wa lūṭan ātaināhu ḥumkaw wa ‘ilmaw wa najjaināhu minal-qaryatil-latī kānat ta‘malul-khabā'iṡ(a), innahum kānū qauma sau'in fāsiqīn(a).

লুতক আমি জ্ঞান আৰু জ্ঞান দিলোঁ আৰু ঘৃণনীয় কাম কৰা নগৰৰ পৰা (যি শাস্তি বাসিন্দাসকলৰ ওপৰত পৰিছিল) তাৰ পৰা আমি তেওঁক ৰক্ষা কৰিলোঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক দুষ্ট আৰু দুষ্ট লোক।

وَاَدْخَلْنٰهُ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهٗ مِنَ الصّٰلِحِيْنَ ࣖ

wa adkhalnāhu fī raḥmatinā, innahū minaṣ-ṣāliḥīn(a).

আৰু আমি তেওঁক আমাৰ দয়াত ভৰাই দিলোঁ; সঁচাকৈয়ে তেওঁ ধৰ্মপৰায়ণ লোকসকলৰ ভিতৰত এজন।

وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ

wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).

আৰু (মনত ৰাখিব) নোহৰ কাহিনী, তাৰ আগতে, যেতিয়া তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। আমি তেওঁৰ (প্ৰাৰ্থনা) গ্ৰহণ কৰিলোঁ, তাৰ পিছত আমি তেওঁক আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলক এক বৃহৎ দুৰ্যোগৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলোঁ।

وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ

wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).

আৰু আমাৰ চিনবোৰ মিছা কৰাসকলৰ পৰা আমি তেওঁক সহায় কৰিলোঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক দুষ্ট মানুহ আছিল, গতিকে আমি তেওঁলোকক সকলোকে ডুবাই দিলোঁ।

وَدَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ اِذْ يَحْكُمٰنِ فِى الْحَرْثِ اِذْ نَفَشَتْ فِيْهِ غَنَمُ الْقَوْمِۚ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شٰهِدِيْنَ ۖ

wa dāwūda wa sulaimāna iż yaḥkumāni fil-ḥarṡi iż nafasyat fīhi ganamul-qaum(i), wa kunnā liḥukmihim syāhidīn(a).

আৰু (মনত আছে) দাউদ আৰু চুলেমানৰ কাহিনী, যেতিয়া দুয়োজনে পথাৰখনৰ সন্দৰ্ভত সিদ্ধান্ত লৈছিল, কাৰণ (খেতিখন) তেওঁলোকৰ মানুহৰ ছাগলীবোৰে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছিল। আৰু আমি তেওঁলোকৰ দ্বাৰা (প্ৰদত্ত) সিদ্ধান্তৰ সাক্ষী হ’লোঁ।

فَفَهَّمْنٰهَا سُلَيْمٰنَۚ وَكُلًّا اٰتَيْنَا حُكْمًا وَّعِلْمًاۖ وَّسَخَّرْنَا مَعَ دَاوٗدَ الْجِبَالَ يُسَبِّحْنَ وَالطَّيْرَۗ وَكُنَّا فٰعِلِيْنَ

fa fahhamnāhā sulaimān(a), wa kullan ātainā ḥukmaw wa ‘ilmā(n), wa sakhkharnā ma‘a dāwūdal-jibāla yusabbiḥna waṭ-ṭair(a), wa kunnā fā‘ilīn(a).

আৰু আমি চুলেমানক বুজাবুজি দিলোঁ (অধিক নিখুঁত নিয়মৰ); আৰু প্ৰত্যেককে আমি জ্ঞান আৰু জ্ঞান দিলোঁ, আৰু আমি পৰ্বত আৰু চৰাইবোৰক বশ কৰিলোঁ, সকলোৱে দাউদৰ সৈতে মহিমামণ্ডিত কৰিলোঁ। আৰু আমিয়েই কৰো।

وَعَلَّمْنٰهُ صَنْعَةَ لَبُوْسٍ لَّكُمْ لِتُحْصِنَكُمْ مِّنْۢ بَأْسِكُمْۚ فَهَلْ اَنْتُمْ شٰكِرُوْنَ

wa ‘allamnāhu ṣan‘ata labūsil lakum lituḥṣinakum mim ba'sikum, fahal antum syākirūn(a).

আৰু আমি (আৰু) দাউদক শিকাইছিলো যে কেনেকৈ আপোনাৰ বাবে কৱচ বনাব লাগে, যুদ্ধত আপোনাক ৰক্ষা কৰিব লাগে। আপুনি (আল্লাহৰ ওচৰত) কৃতজ্ঞ নেকি?

وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ

wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).

আৰু (আমি) চুলেমানৰ ওচৰত অতি প্ৰচণ্ড বতাহ বলিছিলো যিয়ে তেওঁৰ আদেশত আমি তেওঁক আশীৰ্বাদ দিয়া দেশখনলৈ বলিছিল। আৰু আমি সকলো কথাৰ সৰ্বজ্ঞানী।

وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ

wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).

আৰু (আমি চলোমনৰ ওচৰতো বশ কৰিলোঁ) চয়তানৰ এটা দল যিয়ে তেওঁৰ বাবে (সাগৰত) ডুব গৈছিল আৰু তেওঁলোকে তাৰ বাহিৰে আন কাম কৰিছিল; আৰু আমিয়েই তেওঁলোকক চোৱা-চিতা কৰোঁ।

۞ وَاَيُّوْبَ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرّٰحِمِيْنَ ۚ

wa ayyūba iż nādā rabbahū annī massaniyaḍ-ḍurru wa anta arḥamur-rāḥimīn(a).

আৰু (মনত ৰাখিবা) ইয়োবৰ কাহিনী, যেতিয়া তেওঁ নিজৰ প্ৰভুক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, "(হে মোৰ প্ৰভু), সঁচাকৈয়ে, মই ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছো, যদিও তুমি সকলো দয়ালুৰ পৰম দয়ালু প্ৰভু।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ

fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).

গতিকে আমি (তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনা)ৰ উত্তৰ দিলোঁ, তাৰ পিছত আমি তেওঁৰ ওপৰত থকা ৰোগটো আঁতৰাই দিলোঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালক তেওঁৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিলোঁ, আৰু (আমি তেওঁলোকৰ সংখ্যা গুণ কৰিলোঁ) আমাৰ পৰা দয়া হিচাপে, আৰু আমাক ইবাদত কৰা সকলোৰে বাবে সতৰ্কবাণী হিচাপে।

وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ

wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).

আৰু (কাহিনীটো মনত আছে) ইছমাইল, ইদ্ৰিছ আৰু জুলকিফলী। সকলো ধৈৰ্য্যশীল মানুহ।

وَاَدْخَلْنٰهُمْ فِيْ رَحْمَتِنَاۗ اِنَّهُمْ مِّنَ الصّٰلِحِيْنَ

wa adkhalnāhum fī raḥmatinā, innahum minaṣ-ṣāliḥīn(a).

আৰু আমি তেওঁলোকক আমাৰ দয়াত স্বীকাৰ কৰিলোঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক ধৰ্মপৰায়ণ লোকসকলৰ মাজত আছে।

وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ

wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).

আৰু (মনত আছে) জুন নুন (যোনা)ৰ কাহিনী, যেতিয়া তেওঁ খঙৰ অৱস্থাত গুচি গ'ল, তেতিয়া তেওঁ ভাবিলে যে আমি তেওঁৰ বাবে কামবোৰ কঠিন কৰিম, গতিকে তেওঁ অতি অন্ধকাৰ পৰিস্থিতিত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, "আপোনাৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতা নাই, আপোনাৰ মহিমা হওক। সঁচাকৈয়ে, মই অন্যায়কাৰীসকলৰ ভিতৰত এজন।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗۙ وَنَجَّيْنٰهُ مِنَ الْغَمِّۗ وَكَذٰلِكَ نُـْۨجِى الْمُؤْمِنِيْنَ

fastajabnā lahū wa najjaināhu minal-gamm(i), wa każālika nunjil-mu'minīn(a).

গতিকে আমি তেওঁৰ (প্ৰাৰ্থনা)ৰ উত্তৰ দিলোঁ আৰু তেওঁক দুখৰ পৰা ৰক্ষা কৰিলোঁ। আৰু এইদৰে আমি মুমিনসকলক ৰক্ষা কৰোঁ।

وَزَكَرِيَّآ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ رَبِّ لَا تَذَرْنِيْ فَرْدًا وَّاَنْتَ خَيْرُ الْوٰرِثِيْنَ ۚ

wa zakariyyā iż nādā rabbahū rabbi lā tażarnī fardaw wa anta khairul-wāriṡīn(a).

আৰু (মনত আছে) জাকাৰিয়াৰ কাহিনী, যেতিয়া তেওঁ নিজৰ ঈশ্বৰৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, "হে মোৰ ভগৱান, মোক অকলে (সন্তানবিহীন) জীয়াই থাকিবলৈ নিদিবা আৰু তুমিয়েই শ্ৰেষ্ঠ উত্তৰাধিকাৰী।"

فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ ۖوَوَهَبْنَا لَهٗ يَحْيٰى وَاَصْلَحْنَا لَهٗ زَوْجَهٗۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا يُسٰرِعُوْنَ فِى الْخَيْرٰتِ وَيَدْعُوْنَنَا رَغَبًا وَّرَهَبًاۗ وَكَانُوْا لَنَا خٰشِعِيْنَ

fastajabnā lah(ū), wa wahabnā lahū yaḥyā wa aṣlaḥnā lahū zaujah(ū), innahum kānū yusāri‘ūna fil-khairāti wa yad‘ūnanā ragabaw wa rahabā(n), wa kānū lanā khāsyi‘īn(a).

গতিকে আমি তেওঁৰ প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ দিলোঁ, আৰু আমি তেওঁক ইয়াহ্যা দিলোঁ, আৰু আমি তেওঁৰ পত্নীক (গৰ্ভধাৰণ কৰিবলৈ সক্ষম কৰিলোঁ)। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকে সদায় ভাল কামত (কৰিবলৈ) খৰখেদা কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকে আশা আৰু ভয়ৰে আমাৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল। আৰু তেওঁলোক আমাৰ আগত নম্ৰ আছিল।

وَالَّتِيْٓ اَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيْهَا مِنْ رُّوْحِنَا وَجَعَلْنٰهَا وَابْنَهَآ اٰيَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wal-latī aḥṣanat farjahā fa nafakhnā fīhā mir rūḥinā wa ja‘alnāhā wabnahā āyatal lil-‘ālamīn(a).

আৰু (মৰিয়মৰ কাহিনী মনত ৰাখিব) যিয়ে তাইৰ সন্মান বজাই ৰাখিছিল, তাৰ পিছত আমি আমাৰ পৰা (তাইৰ আত্মা) তাইৰ (দেহত) উশাহ লৈছিলো; আমি তেওঁক আৰু তেওঁৰ সন্তানক সকলো জগতৰ বাবে (আল্লাহৰ মহত্ত্বৰ) চিন কৰি দিলোঁ।

اِنَّ هٰذِهٖٓ اُمَّتُكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةًۖ وَّاَنَا۠ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْنِ

inna hāżihī ummatukum ummataw wāḥidah(tan), wa ana rabbukum fa‘budūn(i).

সঁচাকৈয়ে এই (তাওহীদ ধৰ্ম) আপোনাৰ ধৰ্ম, এক ধৰ্ম, আৰু মই তোমালোকৰ ঈশ্বৰ, গতিকে মোক পূজা কৰা।

وَتَقَطَّعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْۗ كُلٌّ اِلَيْنَا رٰجِعُوْنَ ࣖ

wa taqaṭṭa‘ū amrahum bainahum, kullun ilainā rāji‘ūn(a).

কিন্তু তেওঁলোকৰ (ধৰ্মীয়) বিষয়ত তেওঁলোকৰ মাজত বিভক্ত হৈ পৰিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকেই (সকলো গোট) আমাৰ ওচৰলৈ উভতি আহিব।

فَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا كُفْرَانَ لِسَعْيِهٖۚ وَاِنَّا لَهٗ كٰتِبُوْنَ

famay ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā kufrāna lisa‘yih(ī), wa innā lahū kātibūn(a).

যিয়ে ভাল কাম কৰে, আৰু তেওঁ বিশ্বাস কৰে, তেতিয়া তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাক অস্বীকাৰ কৰা নহ’ব (অপচয়), আৰু সঁচাকৈয়ে আমিয়েই তেওঁৰ বাবে লিপিবদ্ধ কৰোঁ।

وَحَرٰمٌ عَلٰى قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَآ اَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُوْنَ

wa ḥarāmun ‘alā qaryatin ahlaknāhā, innahum lā yarji‘ūn(a).

আৰু আমি ধ্বংস কৰা দেশ এখনৰ (বাসিন্দাসকলৰ বাবে) অসম্ভৱ যে তেওঁলোক (আমাৰ ওচৰলৈ) ঘূৰি নাহে।

حَتّٰىٓ اِذَا فُتِحَتْ يَأْجُوْجُ وَمَأْجُوْجُ وَهُمْ مِّنْ كُلِّ حَدَبٍ يَّنْسِلُوْنَ

Ḥattā iżā futiḥat ya'jūju wa ma'jūju wa hum min kulli ḥadabiy yansilūn(a).

যেতিয়ালৈকে যকজুজ আৰু মাকজুজ (দেৱাল) খোলা নাছিল আৰু সকলো ওখ ঠাইৰ পৰা দ্ৰুতগতিত নামি আহিছিল।

وَاقْتَرَبَ الْوَعْدُ الْحَقُّ فَاِذَا هِيَ شَاخِصَةٌ اَبْصَارُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۗ يٰوَيْلَنَا قَدْ كُنَّا فِيْ غَفْلَةٍ مِّنْ هٰذَا بَلْ كُنَّا ظٰلِمِيْنَ

waqtarabal-wa‘dul-ḥaqqu fa iżā hiya syākhiṣatun abṣārul-lażīna kafarū, yā wailanā qad kunnā fī gaflatim min hāżā bal kunnā ẓālimīn(a).

আৰু (যেতিয়া) সত্য প্ৰতিজ্ঞা (কিয়ামতৰ দিন) ওচৰ চাপিব, তেতিয়া হঠাতে কাফিৰ সকলৰ চকু ডাঙৰ হৈ যাব। (তেওঁলোকে ক'লে), "আমি কিমান দুৰ্ভগীয়া! আমি এই বিষয়ে সম্পূৰ্ণ অসাৱধান, আচলতে আমি সঁচাকৈয়ে অন্যায় মানুহ।"

اِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ حَصَبُ جَهَنَّمَۗ اَنْتُمْ لَهَا وٰرِدُوْنَ

innakum wa mā ta‘budūna min dūnillāhi ḥaṣabu jahannam(a), antum lahā wāridūn(a).

সঁচাকৈ তোমালোক (কাফিৰ) আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে তোমালোকে যি পূজা কৰে, জাহান্নামৰ বাবে ইন্ধন। আপুনি (নিশ্চিতভাৱে) ইয়াৰ মাজত সোমাই পৰে।

لَوْ كَانَ هٰٓؤُلَاۤءِ اٰلِهَةً مَّا وَرَدُوْهَاۗ وَكُلٌّ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

lau kāna hā'ulā'i ālihatam mā waradūhā, wa kullun fīhā khālidūn(a).

যদি (মূৰ্ত্তিবোৰ) দেৱতা হ’লহেঁতেন, তেন্তে অৱশ্যেই তেওঁলোকে তাত (নৰক) প্ৰৱেশ নকৰিলেহেঁতেন। কিন্তু সকলো তাতেই থাকিব চিৰদিনৰ বাবে।

لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّهُمْ فِيْهَا لَا يَسْمَعُوْنَ

lahum fīhā zafīruw wa hum fīhā lā yasma‘ūn(a).

তাত (নৰক) তেওঁলোকে হুমুনিয়াহ কাঢ়ে আৰু চিঞৰি উঠে, আৰু ইয়াত থকাসকলে শুনিব নোৱাৰে।

اِنَّ الَّذِيْنَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِّنَّا الْحُسْنٰىٓۙ اُولٰۤىِٕكَ عَنْهَا مُبْعَدُوْنَ ۙ

innal-lażīna sabaqat lahum minnal-ḥusnā, ulā'ika ‘anhā mub‘adūn(a).

সঁচাকৈয়ে, অতীতৰ পৰা যিসকলৰ বাবে আমাৰ পৰা ভাল (সংকল্প) আছিল, তেওঁলোকক (নৰকৰ পৰা) আঁতৰাই ৰখা হ’ব।

لَا يَسْمَعُوْنَ حَسِيْسَهَاۚ وَهُمْ فِيْ مَا اشْتَهَتْ اَنْفُسُهُمْ خٰلِدُوْنَ ۚ

lā yasma‘ūna ḥasīsahā, wa hum fīmasytahat anfusuhum khālidūn(a).

তেওঁলোকে (নৰকৰ জুইৰ) হিচকি শব্দ শুনা নাপায়, আৰু তেওঁলোকে নিজৰ ইচ্ছামতে সকলো কামতে (ভোগ কৰি) চিৰন্তন হৈ থাকে।

لَا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْاَكْبَرُ وَتَتَلَقّٰىهُمُ الْمَلٰۤىِٕكَةُۗ هٰذَا يَوْمُكُمُ الَّذِيْ كُنْتُمْ تُوْعَدُوْنَ

lā yaḥzunuhumul-faza‘ul-akbaru wa tatalaqqāhumul-malā'ikah(tu), hāżā yaumukumul-lażī kuntum tū‘adūn(a).

ভয়ংকৰ আচৰিতটোৱে তেওঁলোকক দুখী অনুভৱ নকৰে, আৰু স্বৰ্গদূতসকলে তেওঁলোকক আদৰি ল'ব (এই কথাৰে), "এইটোৱেই তোমাৰ দিন যিটো তোমাক প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছিল।"

يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ

yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).

(মনত ৰাখিব) যিদিনা আমি এটা পুস্তক গুটিয়াই আকাশক গুটিয়াই লওঁ। আমি যেনেকৈ প্ৰথম সৃষ্টি আৰম্ভ কৰিছিলো, তেনেকৈ আমি পুনৰাবৃত্তি কৰিম। (ক) প্ৰতিশ্ৰুতি আমি নিশ্চয় পূৰণ কৰিম; সঁচাকৈয়ে আমি ইয়াক পূৰণ কৰিম।

وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُوْرِ مِنْۢ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الْاَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصّٰلِحُوْنَ

wa laqad katabnā fiz-zabūri mim ba‘diż-żikri annal-arḍa yariṡuhā ‘ibādiyaṣ-ṣāliḥūn(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে, আমি আজ-জিকৰ (লাউহ মাহফুজ)ত (লিখা)ৰ পিছত জাবুৰত লিখিছো যে এই পৃথিৱীখন মোৰ সৎ বান্দাসকলৰ উত্তৰাধিকাৰী হ’ব।

اِنَّ فِيْ هٰذَا لَبَلٰغًا لِّقَوْمٍ عٰبِدِيْنَ ۗ

inna fī hāżā labalāgal liqaumin ‘ābidīn(a).

সঁচাকৈয়ে (যি কথা কোৱা হৈছে) এই (আল-কোৰআন)ত, সঁচাকৈয়ে (সম্পূৰ্ণ) হিদায়ত (সম্পূৰ্ণ) যিসকলে (আল্লাহ) ইবাদত কৰে।

وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا رَحْمَةً لِّلْعٰلَمِيْنَ

wa mā arsalnāka illā raḥmatal lil-‘ālamīn(a).

আৰু আমি তোমালোকক (মহম্মদক) পঠিয়াই দিয়া নাই বৰঞ্চ সকলো জগতৰ প্ৰতি দয়া হ’বলৈহে পঠিয়াইছিলো।

قُلْ اِنَّمَا يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

qul innamā yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), fahal antum muslimūn(a).

কওক (মহাম্মদ), "সঁচাকৈয়ে মোৰ ওচৰত যি অৱতীৰ্ণ হ'ল, সেয়া হ'ল যে আপোনাৰ প্ৰভু একক ঈশ্বৰ, গতিকে আপুনি (তেওঁৰ) বশ হ'লনে?"

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ اٰذَنْتُكُمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ وَاِنْ اَدْرِيْٓ اَقَرِيْبٌ اَمْ بَعِيْدٌ مَّا تُوْعَدُوْنَ

fa in tawallau fa qul āżantukum ‘alā sawā'(in), wa in adrī aqarībun am ba‘īdum mā tū‘adūn(a).

গতিকে যদি তেওঁলোকে আঁতৰি যায়, তেন্তে (মহাম্মদ) কওক, "মই তোমালোকলৈ একেটা (শিক্ষা) (আমাৰ মাজত) প্ৰেৰণ কৰিছো আৰু তোমালোকৰ বিৰুদ্ধে যি ভাবুকি দিয়া হৈছে সেয়া ওচৰত নে দূৰত আছে মই নাজানো।"

اِنَّهٗ يَعْلَمُ الْجَهْرَ مِنَ الْقَوْلِ وَيَعْلَمُ مَا تَكْتُمُوْنَ

innahū ya‘lamul-jahra minal-qauli wa ya‘lamu mā taktumūn(a).

সঁচাকৈ তেওঁ (আল্লাহে) আপুনি মুকলিকৈ কোৱা কথাবোৰ জানে আৰু আপুনি কি লুকুৱাই ৰাখে সেইটো তেওঁ জানে।

وَاِنْ اَدْرِيْ لَعَلَّهٗ فِتْنَةٌ لَّكُمْ وَمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ

wa in adrī la‘allahū fitnatul lakum wa matā‘un ilā ḥīn(in).

আৰু নাজানো, নিৰ্দিষ্ট সময়লৈকে আপোনাৰ বাবে ই এক পৰীক্ষা আৰু আনন্দ হ’ব পাৰে।

قٰلَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّۗ وَرَبُّنَا الرَّحْمٰنُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ ࣖ

qāla rabbiḥkum bil-ḥaqq(i), wa rabbunar-raḥmānul-musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).

তেওঁ (মহাম্মদে) ক’লে, "হে মোৰ প্ৰভু, ন্যায্যভাৱে সিদ্ধান্ত লওক। আৰু আমাৰ প্ৰভু পৰম দয়ালু, যাৰ পৰা আমি আপোনাৰ সকলো কথাৰ বাবে সহায় বিচাৰো।"