صۤ ۗوَالْقُرْاٰنِ ذِى الذِّكْرِۗ

Ṣād, wal-qur'āni żiż-żikr(i).

শ্বাদ্দ, কোৰআনৰ দ্বাৰা য'ত সতৰ্কবাণী আছে।

بَلِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِيْ عِزَّةٍ وَّشِقَاقٍ

balil-lażīna kafarū fī ‘izzatiw wa syiqāq(in).

কিন্তু যিসকলে কাফিৰ কৰে (আছে) অহংকাৰ আৰু শত্ৰুতাত।

كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَّلَاتَ حِيْنَ مَنَاصٍ

kam ahlaknā min qablihim min qarnin fanādaw wa lāta ḥīna manāṣ(in).

তেওঁলোকৰ আগতে কিমান মানুহক আমি ধ্বংস কৰিছো, তাৰ পিছত তেওঁলোকে সহায় বিচাৰিছিল যদিও (সেই সময়ত) পলায়নৰ সময় নাছিল।

وَعَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ ۖوَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا سٰحِرٌ كَذَّابٌۚ

wa ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum, wa qālal-kāfirūna hāżā sāḥirun każżāb(un).

আৰু তেওঁলোকে আচৰিত হ’ল যে তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা এজন সতৰ্ককাৰী (দূত) তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ আহিল; আৰু কাফিৰসকলে ক’লে, “এই মানুহজন বহুত মিছা কথা কোৱা যাদুকৰ।”

اَجَعَلَ الْاٰلِهَةَ اِلٰهًا وَّاحِدًا ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ

aja‘alal-ālihata ilāhaw wāḥidā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ujāb(un).

তেওঁ সকলো দেৱতাক এক ঈশ্বৰ কৰি তুলিলেনে? সঁচাকৈয়ে এইটো সঁচাকৈয়ে সঁচাকৈয়ে আচৰিত ধৰণৰ কথা।

وَانْطَلَقَ الْمَلَاُ مِنْهُمْ اَنِ امْشُوْا وَاصْبِرُوْا عَلٰٓى اٰلِهَتِكُمْ ۖاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ يُّرَادُ ۖ

wanṭalaqal-mala'u minhum animsyū waṣbirū ‘alā ālihatikum, inna hāżā lasyai'uy yurād(u).

তাৰ পাছত তেওঁলোকৰ নেতাসকলে গ’ল (ক’লে) “যা আৰু তোমালোকৰ দেৱতাসকলক (পূজা) কৰি থাকিবা, সঁচাকৈয়ে এইটো এটা বাঞ্ছনীয় কথা।”

مَا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِى الْمِلَّةِ الْاٰخِرَةِ ۖاِنْ هٰذَآ اِلَّا اخْتِلَاقٌۚ

mā sami‘nā bihāżā fil-millatil-ākhirah(ti), in hāżā illakhtilāq(un).

পিছৰ ধৰ্মবোৰত আমি কেতিয়াও এই কথা শুনা নাপাওঁ; এইটো (আল্লাহৰ ওচৰত সাক্ষ্য দিয়া), এটা ৰচনা (মিছা)ৰ বাহিৰে আন একো নহয়,

اَؤُنْزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِنْۢ بَيْنِنَا ۗبَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ مِّنْ ذِكْرِيْۚ بَلْ لَّمَّا يَذُوْقُوْا عَذَابِ ۗ

a'unzila ‘alaihiż-żikru mim baininā, bal hum fī syakkim min żikrī, bal lammā yażūqū ‘ażāb(i).

আমাৰ মাজত কিয় কোৰআন তেওঁৰ আগত অৱতীৰ্ণ হ’ল?” আচলতে তেওঁলোকে মোৰ কোৰআনত সন্দেহ কৰে, কিন্তু তেওঁলোকে (মোৰ) শাস্তি অনুভৱ কৰা নাই।

اَمْ عِنْدَهُمْ خَزَاۤىِٕنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيْزِ الْوَهَّابِۚ

am ‘indahum khazā'inu raḥmati rabbikal-‘azīzil-wahhāb(i).

নে তেওঁলোকৰ ওচৰত তোমাৰ প্ৰভু, সৰ্ব্বশক্তিমান, সৰ্বদাতাৰ পৰা অনুগ্ৰহৰ ভঁৰাল আছে?]

اَمْ لَهُمْ مُّلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۗفَلْيَرْتَقُوْا فِى الْاَسْبَابِ

am lahum mulkus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, falyartaqū fil-asbāb(i).

নে তেওঁলোকৰ আকাশ-পৃথিৱীৰ ৰাজ্য আৰু তেওঁলোকৰ মাজত কি আছে? (যদি আছে), তেন্তে সিহঁতক খোজবোৰত (স্বৰ্গলৈ) উঠিবলৈ দিয়ক।

جُنْدٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُوْمٌ مِّنَ الْاَحْزَابِ

jundum mā hunālika mahzūmum minal-aḥzāb(i).

(তেওঁলোক) তাত থকা সৈনিকৰ এটা বৃহৎ দল যি পৰাজিত হ’ব।

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوْحٍ وَّعَادٌ وَّفِرْعَوْنُ ذُو الْاَوْتَادِۙ

każżabat qablahum qaumu nūḥiw wa ‘āduw wa fir‘aunu żul-autād(i).

তেওঁলোকৰ আগত নোহৰ লোক, ‘আদ আৰু ফৰৌণ, যিসকলৰ বৃহৎ সৈন্য আছিল, তেওঁলোকেও (পাঁচনিসকলক) অস্বীকাৰ কৰিছিল।

وَثَمُوْدُ وَقَوْمُ لُوْطٍ وَّاَصْحٰبُ لْـَٔيْكَةِ ۗ اُولٰۤىِٕكَ الْاَحْزَابُ

wa ṡamūdu wa qaumu lūṭiw wa aṣḥābul-aikah(ti), ulā'ikal-aḥzāb(u).

আৰু (তেনেকৈ) চামুদ, লুতৰ লোক আৰু আইকাৰ লোকসকল। এইবোৰেই হৈছে মিত্ৰতা (পাঁচনিসকলৰ বিৰুদ্ধে)।

اِنْ كُلٌّ اِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ࣖ

in kullun illā każżabar-rusula faḥaqqa ‘iqāb(i).

তেওঁলোক সকলোৱে পাঁচনিসকলক মিছা কথা কৈছিল, গতিকে তেওঁলোকে মোৰ শাস্তি অনুভৱ কৰাৰ যোগ্য।

وَمَا يَنْظُرُ هٰٓؤُلَاۤءِ اِلَّا صَيْحَةً وَّاحِدَةً مَّا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ

wa mā yanẓuru hā'ulā'i illā ṣaiḥataw wāḥidatam mā lahā min fawāq(in).

আৰু তেওঁলোকে আচলতে যিটোৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল সেয়া আছিল মাত্ৰ এটা চিঞৰ, যাৰ কোনো বিৰতি নাছিল।

وَقَالُوْا رَبَّنَا عَجِّلْ لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ

wa qālū rabbanā ‘ajjil lanā qiṭṭanā qabla yaumil-ḥisāb(i).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “হে আমাৰ প্ৰভু, হিচাপৰ দিনৰ আগতে আমাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত শাস্তি খৰখেদা কৰক।”

اِصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوٗدَ ذَا الْاَيْدِۚ اِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

iṣbir ‘alā mā yaqūlūna ważkur ‘abdanā dāwūda żal-aid(i), innahū awwāb(un).

তেওঁলোকে কোৱা কথাবোৰত ধৈৰ্য্য ধৰিব; আৰু শক্তি থকা আমাৰ দাস দাউদক স্মৰণ কৰক; সঁচাকৈয়ে তেওঁ (আল্লাহৰ) অতি আজ্ঞাকাৰী আছিল।

اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهٗ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْاِشْرَاقِۙ

innā sakhkharnal-jibāla ma‘ahū yusabbiḥna bil-‘asyiyyi wal-isyrāq(i).

সঁচাকৈ আমিয়েই সন্ধিয়া আৰু ৰাতিপুৱা তেওঁৰ (দাউদ)ৰ লগত মহিমামণ্ডিত কৰিবলৈ পৰ্বতক বশ কৰোঁ,

وَالطَّيْرَمَحْشُوْرَةً ۗ كُلٌّ لَّهٗٓ اَوَّابٌ

waṭ-ṭaira maḥsyūrah(tan), kullul lahū awwāb(un).

আৰু (আমিও) চৰাইবোৰক সংগ্ৰহ কৰা অৱস্থাত বশ কৰিলোঁ। তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকেই (আল্লাহৰ) অতি আজ্ঞাকাৰী আছিল।

وَشَدَدْنَا مُلْكَهٗ وَاٰتَيْنٰهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ

wa syadadnā mulkahū wa ātaināhul-ḥikmata wa faṣlal-khiṭāb(i).

আৰু আমি তেওঁৰ ৰাজ্যক শক্তিশালী কৰিলোঁ আৰু আমি তেওঁক বিষয়ৰ সিদ্ধান্ত লোৱাত জ্ঞান আৰু জ্ঞান দিলোঁ।

۞ وَهَلْ اَتٰىكَ نَبَؤُا الْخَصْمِۘ اِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَۙ

wa hal atāka naba'ul-khaṣm(i), iż tasawwarul-miḥrāb(a).

আৰু মিহৰাবৰ বেৰত উঠি কাজিয়া কৰা সকলৰ খবৰ আপোনাৰ ওচৰলৈ আহিছেনে?

اِذْ دَخَلُوْا عَلٰى دَاوٗدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوْا لَا تَخَفْۚ خَصْمٰنِ بَغٰى بَعْضُنَا عَلٰى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَآ اِلٰى سَوَاۤءِ الصِّرَاطِ

iż dakhalū ‘alā dāwūda fafazi‘a minhum qālū lā takhaf, khaṣmāni bagā ba‘ḍunā ‘alā ba‘ḍin faḥkum bainanā bil-ḥaqqi wa lā tusyṭiṭ wahdinā ilā sawā'iṣ-ṣirāṭ(i).

যেতিয়া তেওঁলোকে দাউদক লগ কৰিবলৈ প্ৰৱেশ কৰিছিল তেতিয়া তেওঁলোকৰ (আগমন)ৰ বাবে তেওঁ আচৰিত হৈছিল। তেওঁলোকে ক'লে, "ভয় নকৰিবা! (আমি) দুয়োৰে মাজত বিবাদ হৈছে, আমাৰ মাজৰ কোনোবাই আনজনৰ লগত অন্যায় কৰিছে; গতিকে আমাৰ মাজত ন্যায়পৰায়ণ বিচাৰ কৰক আৰু সত্যৰ পৰা বিচ্যুত নহ'ব আৰু আমাক সোপাধৰা পথলৈ লৈ যাওক।"

اِنَّ هٰذَآ اَخِيْ ۗ لَهٗ تِسْعٌ وَّتِسْعُوْنَ نَعْجَةً وَّلِيَ نَعْجَةٌ وَّاحِدَةٌ ۗفَقَالَ اَكْفِلْنِيْهَا وَعَزَّنِيْ فِى الْخِطَابِ

inna hāżā akhī, lahū tis‘uw wa tis‘ūna na‘jataw wa liya na‘jatuw wāḥidah(tun), faqāla aqfilnīhā wa ‘azzanī fil-khiṭāb(i).

আচলতে মোৰ ভাইটিৰ উননব্বৈটা মাইকী ছাগলী আছিল আৰু মোৰ মাত্ৰ এটা আছিল, তাৰ পিছত তেওঁ ক'লে, "(আপোনাৰ ছাগলী) মোৰ হাতত তুলি দিয়ক! আৰু তেওঁ মোক বিতৰ্কত পৰাস্ত কৰিলে।"

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ اِلٰى نِعَاجِهٖۗ وَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْخُلَطَاۤءِ لَيَبْغِيْ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَقَلِيْلٌ مَّا هُمْۗ وَظَنَّ دَاوٗدُ اَنَّمَا فَتَنّٰهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهٗ وَخَرَّ رَاكِعًا وَّاَنَابَ ۩

qāla laqad ẓalamaka bisu'āli na‘jatika ilā ni‘ājih(ī), wa inna kaṡīram minal-khulaṭā'i layabgī ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍin illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa qalīlum mā hum, wa ẓanna dāwūdu annamā fatannāhu fastagfara rabbahū wa kharra rāki‘aw wa anāb(a).

তেওঁ (দাউদে) ক'লে, "সঁচাকৈয়ে তেওঁ আপোনাৰ ছাগলীক নিজৰ ছাগলীক (যোগ) কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰি আপোনাৰ লগত অন্যায় কৰিছে। সঁচাকৈয়ে, যিসকল লোক অংশীদাৰ হয়, তেওঁলোকৰ বহুতেই আনৰ লগত অন্যায় কৰে, বিশ্বাস কৰা আৰু ভাল কাম কৰাসকলৰ বাহিৰে; আৰু তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা মাত্ৰ কেইজনমানেহে তেনে কৰে।" আৰু দাউদে সন্দেহ কৰিলে যে আমি তেওঁক পৰীক্ষা কৰি আছো; গতিকে তেওঁ নিজৰ প্ৰভুৰ পৰা ক্ষমা বিচাৰিলে তাৰ পিছত পৰিল আৰু তবা কৰিলে।

فَغَفَرْنَا لَهٗ ذٰلِكَۗ وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ

fa gafarnā lahū żālik(a), wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

তাৰ পিছত আমি (তেওঁৰ ভুল) ক্ষমা কৰি দিলোঁ। আৰু সঁচাকৈয়ে, তেওঁৰ এটা পদ আছে যিটো সঁচাকৈয়ে আমাৰ ওচৰত আৰু ঘূৰি আহিবলৈ ভাল ঠাই।

يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِى الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۢبِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ ࣖ

yā dāwūdu innā ja‘alnāka khalīfatan fil-arḍi faḥkum bainan nāsi bil-ḥaqqi wa lā tattabi‘il-hawā fa yuḍillaka ‘an sabīlillāh(i), innal-lażīna yaḍillūna ‘an sabīlillāhi lahum ‘ażābun syadīdum bimā nasū yaumal-ḥisāb(i).

(আল্লাহে ক’লে), "হে দাউদ! আমি তোমাক পৃথিৱীত খলিফা (শাসক) কৰি দিছো, গতিকে মানুহৰ মাজত (কেছ) বিচাৰ ন্যায্যভাৱে কৰা আৰু তোমাৰ ইচ্ছা অনুসৰণ নকৰিবা, কাৰণ ই তোমাক আল্লাহৰ পথৰ পৰা বিপথে পৰিচালিত কৰিব।

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاۤءَ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ۗذٰلِكَ ظَنُّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنَ النَّارِۗ

wa mā khalaqnas-samā'a wal-arḍa wa mā bainahumā bāṭilā(n), żālika ẓannul-lażīna kafarū, fawailul lil-lażīna kafarū minan-nār(i).

আৰু আমি আকাশ আৰু পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ মাজৰ সকলো বস্তু অসাৰভাৱে সৃষ্টি কৰা নাই। সেইটোৱেই কাফিৰসকলৰ মতামত; গতিকে কাফিৰসকলৰ বাবে ধিক্, কিয়নো তেওঁলোকে জুইত প্ৰৱেশ কৰিব।

اَمْ نَجْعَلُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَالْمُفْسِدِيْنَ فِى الْاَرْضِۖ اَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِيْنَ كَالْفُجَّارِ

am naj‘alul-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kal-mufsidīna fil-arḍ(i), am naj‘alul-muttaqīna kal-fujjār(i).

আমি বিশ্বাস কৰা আৰু ভাল কাম কৰাসকলৰ লগত পৃথিৱীত দুষ্টামি বিয়পোৱাসকলৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত নেকি? নে আল্লাহক ভয় কৰা সকলক আমি বেয়া কাম কৰা সকলৰ সৈতে একে বুলি গণ্য কৰা উচিত?

كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ مُبٰرَكٌ لِّيَدَّبَّرُوْٓا اٰيٰتِهٖ وَلِيَتَذَكَّرَ اُولُوا الْاَلْبَابِ

kitābun anzalnāhu ilaika mubārakul liyaddabbarū āyātihī wa liyatażakkara ulul-albāb(i).

আমি আপোনালোকৰ ওচৰলৈ যি কিতাব (আল-কোৰআন) পঠিয়াইছো, সেইখন আশীৰ্বাদেৰে ভৰপূৰ, যাতে তেওঁলোকে ইয়াৰ আয়াতসমূহৰ শলাগ ল’ব পাৰে আৰু যাতে সুস্থ মনৰ লোকসকলে পাঠ ল’ব পাৰে।

وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَۗ نِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌۗ

wa wahabnā lidāwūda wa sulaimān(a), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

আৰু দাউদক আমি (এজন পুত্ৰ নাম) চুলেমান দিলোঁ; তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ দাস। সঁচাকৈয়ে তেওঁ (আল্লাহৰ) অতি আজ্ঞাকাৰী আছিল।

اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُۙ

iż ‘uriḍa ‘alaihi bil-‘asyiyyiṣ-ṣāfinātul-jiyād(u).

(মনত ৰাখিব) যেতিয়া এদিন দুপৰীয়া তেওঁক (ঘোঁৰা) দেখুওৱা হৈছিল যিবোৰ বশ, (কিন্তু) দৌৰাত অতি দ্ৰুত,

فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ

fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).

তাৰ পাছত তেওঁ ক’লে, “সঁচাকৈয়ে মই সকলো ভাল বস্তু (ঘোঁৰা) ভাল পাওঁ, যিবোৰে মোক মোৰ প্ৰভুৰ (মহত্ত্ব) স্মৰণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰে, যেতিয়ালৈকে সূৰ্য্য অস্ত নাযায়।”

رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ

ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).

“সকলো ঘোঁৰা মোৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই আনিব।” তাৰ পাছত ঘোঁৰাবোৰৰ ভৰি আৰু ডিঙি কাটি পেলালে।

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ

wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).

আৰু সঁচাকৈয়ে, আমি চলোমনক পৰীক্ষা কৰি তেওঁৰ সিংহাসনত শৰীৰৰ দৰে (বেমাৰত দুৰ্বল) শুৱাই দিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁ অনুতাপ কৰিলে।

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ

qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).

তেওঁ ক'লে, "হে মোৰ প্ৰভু, মোক ক্ষমা কৰা আৰু মোক এনে ৰাজ্য প্ৰদান কৰা, যিটো মোৰ পিছত কাৰো নাথাকিব। সঁচাকৈয়ে, তুমিয়েই দাতা।"

فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَاۤءً حَيْثُ اَصَابَۙ

fasakhkharnā lahur-rīḥa tajrī bi'amrihī rukhā'an ḥaiṡu aṣāb(a).

তাৰ পাছত তেওঁৰ আজ্ঞা অনুসাৰে ভালকৈ বলি থকা বতাহ আমি তেওঁৰ বশ কৰিলোঁ, য’তেই তেওঁ ইচ্ছা কৰিলে।

وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّاۤءٍ وَّغَوَّاصٍۙ

wasy-syayāṭīna kulla bannā'iw wa gawwāṣ(in).

আৰু (আমিও তেওঁৰ অধীন হ’লোঁ) চয়তানবোৰ, সকলো নিৰ্মাতা আৰু ডুবাৰু;

وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِ

wa ākharīna muqarranīna fil-aṣfād(i).

আৰু আন (দানৱ) যিবোৰ শিকলিৰে বান্ধি থোৱা থাকে।

هٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

hāżā ‘aṭā'unā famnun au amsik bigairi ḥisāb(in).

এইটোৱেই আমাৰ উপহাৰ; তাৰ পিছত হিচাপ নকৰাকৈ (আনক) বা ৰখা (নিজৰ বাবে)।

وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ ࣖ

wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).

আৰু সঁচাকৈয়ে, তেওঁৰ আমাৰ ওচৰত এটা পদ আছে আৰু ঘূৰি আহিবলৈ ভাল ঠাই আছে।

وَاذْكُرْ عَبْدَنَآ اَيُّوْبَۘ اِذْ نَادٰى رَبَّهٗٓ اَنِّيْ مَسَّنِيَ الشَّيْطٰنُ بِنُصْبٍ وَّعَذَابٍۗ

ważkur ‘abdanā ayyūb(a), iż nādā rabbahū annī massaniyasy-syaiṭānu binuṣbiw wa ‘ażāb(in).

আৰু আমাৰ বান্দা আয়ুবক মনত পেলাওক যেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ প্ৰভুক আহ্বান জনাইছিল, "সঁচাকৈয়ে মই চয়তানে দুখ আৰু দুৰ্যোগেৰে জুৰুলা কৰিছে।"

اُرْكُضْ بِرِجْلِكَۚ هٰذَا مُغْتَسَلٌۢ بَارِدٌ وَّشَرَابٌ

urkuḍ birijlik(a), hāżā mugtasalum bāriduw wa syarāb(un).

আল্লাহে কৈছে), "আপোনাৰ ভৰিত ঠেলি দিয়ক; এইটো গা ধোৱা আৰু খোৱাৰ বাবে শীতল পানী।"

وَوَهَبْنَا لَهٗٓ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرٰى لِاُولِى الْاَلْبَابِ

wa wahabnā lahū ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam minnā wa żikrā li'ulil-albāb(i).

আৰু আমি তেওঁক (পুনৰ মিলনৰ দ্বাৰা) তেওঁৰ পৰিয়ালৰ আশীৰ্বাদ দিলোঁ আৰু আমি তেওঁলোকৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰিলোঁ, আমাৰ পৰা দয়া হিচাপে আৰু সুস্থ মনৰ মানুহৰ বাবে শিক্ষা হিচাপে।

وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِّهٖ وَلَا تَحْنَثْ ۗاِنَّا وَجَدْنٰهُ صَابِرًا ۗنِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌ

wa khuż biyadika ḍigṡan faḍrib bihī wa lā taḥnaṡ, innā wajadnāhu ṣābirā(n), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).

আৰু হাতেৰে এটা বাণ্ডিল (ঘাঁহৰ) লওক, তাৰ পিছত তাৰে তাক কোব আৰু শপত ভংগ নকৰিব। সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁক (আয়ুব) ধৈৰ্য্যশীল মানুহ বুলি পাইছিলোঁ। তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সেৱক। সঁচাকৈয়ে তেওঁ (আল্লাহৰ) অতি আজ্ঞাকাৰী আছিল।

وَاذْكُرْ عِبٰدَنَآ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَ اُولِى الْاَيْدِيْ وَالْاَبْصَارِ

ważkur ‘ibādanā ibrāhīma wa isḥāqa wa ya‘qūba ulil-aidī wal-abṣār(i).

আৰু আমাৰ দাসসকলক স্মৰণ কৰক: অব্ৰাহাম, ইচহাক আৰু যাকোব যিসকলৰ মহান শক্তি আৰু (উচ্চ) জ্ঞান আছে।

اِنَّآ اَخْلَصْنٰهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِۚ

innā akhlaṣnāhum bikhāliṣatin żikrad-dār(i).

সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁলোকক উচ্চ নৈতিকতা (দান কৰি) শুদ্ধ কৰিছো, অৰ্থাৎ সদায় (মানুহক) আখিৰাতৰ কথা সোঁৱৰাই দিছো।

وَاِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْاَخْيَارِۗ

wa innahum ‘indanā laminal-muṣṭafainal-akhyār(i).

আৰু সঁচাকৈয়ে আমাৰ পক্ষত তেওঁলোক শ্ৰেষ্ঠ নিৰ্বাচিত মানুহৰ ভিতৰত অন্যতম।

وَاذْكُرْ اِسْمٰعِيْلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ ۗوَكُلٌّ مِّنَ الْاَخْيَارِۗ

ważkur ismā‘īla wal-yasa‘a wa żal-kifl(i), wa kullum minal-akhyār(i).

আৰু ইছমাইল, ইলিয়াছা’ আৰু জুলকিফলীক মনত পেলাওক। সকলোৱেই আটাইতকৈ ধুনীয়া মানুহৰ ভিতৰত অন্যতম।

هٰذَا ذِكْرٌ ۗوَاِنَّ لِلْمُتَّقِيْنَ لَحُسْنَ مَاٰبٍۙ

hāżā żikr(un), wa inna lil-muttaqīna laḥusna ma'āb(in).

এয়া (তেওঁলোকৰ বাবে) এক সন্মান। আৰু সঁচাকৈয়ে, যিসকলৰ ধৰ্মপৰায়ণ, তেওঁলোকৰ বাবে উভতি অহাৰ উত্তম স্থান,

جَنّٰتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْاَبْوَابُۚ

jannāti ‘adnim mufattaḥatal lahumul-abwāb(u).

(যেনে) এদন বাগিচা, যাৰ দুৱাৰ তেওঁলোকৰ বাবে খোলা আছে;

مُتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِيْرَةٍ وَّشَرَابٍ

muttaki'īna fīhā yad‘ūna fīhā bifākihatin kaṡīratiw wa syarāb(in).

ইয়াত তেওঁলোকে (চোফাত) হেলান দি থাকে আৰু প্ৰচুৰ পৰিমাণে ফল-মূল আৰু পানীয় বিচাৰে (সেই স্বৰ্গত)।

۞ وَعِنْدَهُمْ قٰصِرٰتُ الطَّرْفِ اَتْرَابٌ

wa ‘indahum qāṣirātuṭ-ṭarfi atrāb(un).

আৰু তেওঁলোকৰ কাষত (ফেৰিস্তা আছে) যাৰ দৃষ্টিশক্তি ম্লান আৰু যিসকলৰ বয়স একে।

هٰذَا مَا تُوْعَدُوْنَ لِيَوْمِ الْحِسَابِ

hāżā mā tū‘adūna liyaumil-ḥisāb(i).

হিচাপৰ দিনত তোমালোকক এইটোৱেই প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছে।

اِنَّ هٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهٗ مِنْ نَّفَادٍۚ

ina hāżā larizqunā mā lahū min nafād(in).

সঁচাকৈয়ে এইটো আমাৰ পৰা কেতিয়াও শেষ নহ’বলগীয়া ব্যৱস্থা।

هٰذَا ۗوَاِنَّ لِلطّٰغِيْنَ لَشَرَّ مَاٰبٍۙ

hāżā, wa inna liṭ-ṭāgīna lasyarra ma'āb(in).

এইটোৱেই হৈছে (তেওঁলোকৰ পৰিস্থিতি)। আৰু সঁচাকৈয়ে, যিসকলে অবাধ্য, তেওঁলোকৰ বাবে নিশ্চয়কৈ (নিৰ্দিষ্ট) উভতি যাবলৈ বেয়া ঠাই আছে,

جَهَنَّمَۚ يَصْلَوْنَهَاۚ فَبِئْسَ الْمِهَادُ

jahannam(a), yaṣlaunahā, fabi'sal-mihād(u).

(যেনে) নৰক অগ্নি যিটোত তেওঁলোকে প্ৰৱেশ কৰিব; গতিকে সেইটো এটা দুষ্ট বাসস্থান।

هٰذَاۙ فَلْيَذُوْقُوْهُ حَمِيْمٌ وَّغَسَّاقٌۙ

hāżā, falyażūqūhu ḥamīmuw wa gassāq(un).

এইটোৱেই (নৰকৰ শাস্তি), গতিকে তেওঁলোকে ইয়াৰ সোৱাদ লওক, (তেওঁলোকৰ পানীয়) অতি গৰম পানী আৰু অতি ঠাণ্ডা পানী,

وَّاٰخَرُ مِنْ شَكْلِهٖٓ اَزْوَاجٌۗ

wa ākharu min syaklihī azwāj(un).

আৰু তেনেধৰণৰ আন বিভিন্ন ধৰণৰ (শাস্তি)।

هٰذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْۚ لَا مَرْحَبًا ۢبِهِمْ ۗ اِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ

hāżā faujum muqtaḥimum ma‘akum, lā marḥabam bihim, innahum ṣālun-nār(i).

(তেওঁলোকক কোৱা হৈছিল), "এইটো এটা বৃহৎ গোট (তোমালোকৰ অনুগামীসকলৰ) যিয়ে তোমালোকৰ লগত (নৰকলৈ) একত্ৰিত হৈ আহিছে।" তেওঁলোকৰ বাবে কোনো আদৰণি নাই কাৰণ আচলতে তেওঁলোক নৰকলৈ যাব (তেওঁলোকৰ নেতাসকলে ক’লে)।

قَالُوْا بَلْ اَنْتُمْ لَا مَرْحَبًاۢ بِكُمْ ۗ اَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوْهُ لَنَاۚ فَبِئْسَ الْقَرَارُ

qālū bal antum lā marḥabam bikum, antum qaddamtumūhu lanā, fabi'sal-qarār(u).

(তেওঁলোকৰ অনুগামীসকলে উত্তৰ দিলে), "আচলতে, আপুনিয়েই যিয়ে (অধিক উপযুক্তভাৱে) আদৰণি নাপায়, কাৰণ আপুনিয়েই আমাক প্ৰলয়ত ডুবাই দিলে, গতিকে সেইটোৱেই আটাইতকৈ বেয়া ঠাই।"

قَالُوْا رَبَّنَا مَنْ قَدَّمَ لَنَا هٰذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِى النَّارِ

qālū rabbanā man qaddama lanā hāżā fazidhu ‘ażāban ḍi‘fan fin-nār(i).

তেওঁলোকে (আকৌ) ক’লে, “হে আমাৰ প্ৰভু, যিয়ে আমাক এই (আজ্জাব)ত ডুবাই দিয়ে, তেন্তে তেওঁৰ লগত নৰকত দুগুণ শাস্তি যোগ কৰক।”

وَقَالُوْا مَا لَنَا لَا نَرٰى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُمْ مِّنَ الْاَشْرَارِ

wa qālū mā lanā lā narā rijālan kunnā na‘udduhum minal-asyrār(i).

আৰু (অবাধ্য লোকসকলে) ক’লে, “আমি কিয় সেই মানুহবোৰলৈ নাচাওঁ যিসকলক আগতে (পৃথিৱীত) আমি দুষ্ট (ঘৃণনীয়) মানুহ বুলি গণ্য কৰিছিলো?

اَتَّخَذْنٰهُمْ سِخْرِيًّا اَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْاَبْصَارُ

attakhażnāhum sikhriyyan am zāgat ‘anhumul-abṣār(u).

আগতে আমি তেওঁলোকক ঠাট্টা কৰিছিলোঁ নে আমাৰ চকুৰ দৃষ্টিশক্তিয়ে তেওঁলোকক দেখাত বাধা দিয়াৰ বাবেই?”

اِنَّ ذٰلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ اَهْلِ النَّارِ ࣖ

inna żālika laḥaqqun takhāṣumu ahlin-nār(i).

সঁচাকৈয়ে প্ৰকৃততে সেইটোৱেই হয়, (অৰ্থাৎ) নৰকৰ বাসিন্দাসকলৰ মাজত কাজিয়া।

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مُنْذِرٌ ۖوَّمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

qul innamā ana munżir(un), wa mā min ilāhin illallāhul-wāḥidul-qahhār(u).

কওক (মুহাম্মাদ), "সঁচাকৈয়ে মই কেৱল এজন সতৰ্কবাণী, আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো ভগৱান নাই, যি সৰ্ব্বশক্তিমান, মহান"।

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيْزُ الْغَفَّارُ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumal-‘azīzul-gaffār(u).

(যেনে) আকাশ আৰু পৃথিবী আৰু ইয়াৰ মাজৰ যি আছে তাৰ প্ৰভু, সৰ্বশক্তিমান, ক্ষমাশীল।”

قُلْ هُوَ نَبَؤٌا عَظِيْمٌۙ

qul huwa naba'un ‘aẓīm(un).

কওক, "সেই (কোৰআন) মহান খবৰ,

اَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُوْنَ

antum ‘anhu mu‘riḍūn(a).

যে তুমি তেওঁৰ পৰা আঁতৰি আহিলা।

مَا كَانَ لِيَ مِنْ عِلْمٍۢ بِالْمَلَاِ الْاَعْلٰٓى اِذْ يَخْتَصِمُوْنَ

mā kāna liya min ‘ilmim bil-mala'il-a‘lā iż yakhtaṣimūn(a).

তেওঁলোকে তৰ্ক কৰাৰ সময়ত আল-মালাউল আ’লা (ফেৰিস্তা)ৰ বিষয়ে মোৰ অলপো জ্ঞান নাছিল।

اِنْ يُّوْحٰىٓ اِلَيَّ اِلَّآ اَنَّمَآ اَنَا۠ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ

iy yūḥā ilayya illā annamā ana nażīrum mubīn(un).

মোৰ আগত প্ৰকাশ হৈছে যে মই কেৱল এজন স্পষ্ট সতৰ্কবাণীহে।”

اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ طِيْنٍ

iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṭīn(in).

(স্মৰণ কৰক) যেতিয়া আপোনাৰ প্ৰভুৱে ফেৰেস্তাসকলক কৈছিল, “সঁচাকৈয়ে মই মানুহক মাটিৰ পৰা সৃষ্টি কৰিম।

فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ

fa'iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī faqa‘ū lahū sājidīn(a).

তাৰ পিছত যেতিয়া মই সেই কাণ্ডক নিখুঁত কৰি পেলালোঁ আৰু তেওঁৰ মাজত মোৰ আত্মা (সৃষ্টি) উশাহ দিলোঁ; গতিকে তেওঁৰ ওচৰত প্ৰণাম কৰি নিজকে বশ কৰক।"

فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ

fasajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).

তেতিয়া স্বৰ্গদূতসকলে সকলোৱে প্ৰণাম কৰিলে।

اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ

illā iblīs(a), istakbara wa kāna minal-kafirīn(a).

চয়তানৰ বাহিৰে; তেওঁ গৌৰৱ কৰে আৰু তেওঁ কাফিৰৰ দলৰ অন্তৰ্গত।

قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۗ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ

qāla yā iblīsu mā mana‘aka an tasjuda limā khalaqtu biyadayy(a), astakbarta am kunta minal-‘ālīn(a).

(আল্লাহ) ক’লে, "হে চয়তান, মই মোৰ শক্তিৰে সৃষ্টি কৰা বস্তুৰ ওচৰত নতশিৰ হ'বলৈ আপোনাক কিহে বাধা দিয়ে। আপুনি নিজৰ ওপৰত গৌৰৱ কৰে নে আপুনি (উচ্চ) শ্ৰেণীৰ বুলি (অনুভৱ কৰে)?"

قَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ

qāla ana khairum minhu khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).

(ইবলিছে) ক’লে, “মই তেওঁতকৈ ভাল, কাৰণ তুমি মোক জুইৰ পৰা সৃষ্টি কৰা, আনহাতে তুমি তেওঁক পৃথিৱীৰ পৰা সৃষ্টি কৰা।”

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَاِنَّكَ رَجِيْمٌۖ

qāla fakhruj minhā fa'innaka rajīm(un).

(আল্লাহে) ক’লে, “তেন্তে স্বৰ্গৰ পৰা ওলাই যা! সঁচাকৈ আপুনি অভিশপ্ত প্ৰাণী।”

وَّاِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِيْٓ اِلٰى يَوْمِ الدِّيْنِ

wa inna ‘alaika la‘natī ilā yaumid-dīn(i).

আৰু সঁচাকৈ মোৰ অভিশাপ বিচাৰৰ দিনলৈকে তোমালোকৰ ওপৰত থাকে।”

قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ

qāla rabbi fa'anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).

(ইবলিছে) ক’লে, “হে মোৰ প্ৰভু, তেওঁলোকে পুনৰুত্থানৰ দিনলৈকে মোক নিলম্বন কৰা।”

قَالَ فَاِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَۙ

qāla fa'innaka minal-munẓarīn(a).

(আল্লাহে) ক’লে, “তেন্তে নিশ্চয় তোমালোক সেইসকলৰ মাজৰ এজন, যিসকলক ৰেহাই দিয়া হয়, […]

اِلٰى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ

ilā yaumil-waqtil-ma‘lūm(i).

নিৰ্দিষ্ট দিন (বিচাৰৰ দিন)লৈকে।”

قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ

qāla fabi‘izzatika la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).

(চয়তানে) উত্তৰ দিলে, “তোমাৰ মহিমাৰে মই নিশ্চয় তেওঁলোকক সকলোকে বিপথে পৰিচালিত কৰিম,

اِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِيْنَ

illā ‘ibādaka minhumul-mukhlaṣīn(a).

তেওঁলোকৰ মাজৰ পৰা মনোনীত হোৱা তোমাৰ বান্দাবিলাকৰ বাহিৰে।”

قَالَ فَالْحَقُّۖ وَالْحَقَّ اَقُوْلُۚ

qāla fal-ḥaqq(u), wal-ḥaqqa aqūl(u).

(আল্লাহে) ক’লে, “গতিকে যিটো সত্য (মোৰ শপত), আৰু কেৱল সত্যটোৱেই মই কোৱা কথা।

لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكَ وَمِمَّنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ اَجْمَعِيْنَ

la'amla'anna jahannama minka wa mimman tabi‘aka minhum ajma‘īn(a).

সঁচাকৈয়ে মই তোমাৰ আৰু সকলোৰে মাজত তোমাৰ পিছে পিছে যোৱাসকলৰ লগত নৰক ভৰাই দিম।"

قُلْ مَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍ وَّمَآ اَنَا۠ مِنَ الْمُتَكَلِّفِيْنَ

qul mā as'alukum ‘alaihi min ajriw wa mā ana minal-mutakallifīn(a).

কওক (মহম্মদ), "মই তোমালোকৰ পৰা (মোৰ প্ৰচাৰৰ) সামান্যতম পুৰস্কাৰ বিচৰা নাই;

اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ

in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).

এই (আল-কোৰআন) সকলো প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি সতৰ্কবাণীৰ বাহিৰে আন একো নহয়।

وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَاَهٗ بَعْدَ حِيْنٍ ࣖ

wa lata‘lamunna naba'ahū ba‘da ḥīn(in).

আৰু সঁচাকৈ তোমালোকে কিছু সময়ৰ পাছত ইয়াৰ খবৰ (কোৰআন)ৰ (সত্যতা) জানিবা।”