اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ

al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).

প্ৰশংসা আল্লাহৰ প্ৰতি, যিজনে নিজৰ বান্দাসকলৰ ওচৰলৈ কিতাব (আল-কোৰআন) পঠিয়াইছে আৰু তাক বেঁকা কৰা নাই;

قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ

qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).

পোনপটীয়া পথনিৰ্দেশনা হিচাপে, তেওঁৰ ফালৰ পৰা অতি যন্ত্ৰণাদায়ক শাস্তিৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰি দিয়া আৰু ভাল কাম কৰা বিশ্বাসীসকলক ভাল পুৰস্কাৰ লাভ কৰিব বুলি সুখবৰ দিবলৈ,

مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ

mākiṡīna fīhi abadā(n).

তেওঁলোকে তাত চিৰকাল থাকিব।

وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ

wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).

আৰু যিসকলে কয়, “আল্লাহে এটা সন্তান লৈ গ’ল” তেওঁলোকক সতৰ্ক কৰিবলৈ।

مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا

mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).

তেওঁলোকৰ ইয়াৰ বিষয়ে কোনো ধৰণৰ জ্ঞান নাই, তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰো নাছিল। তেওঁলোকৰ মুখৰ পৰা ওলোৱা কথাবোৰ কিমান কুৎসিত; তেওঁলোকে মিছা কথাৰ বাহিৰে একো নকয়।

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا

fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).

তেতিয়া হয়তো আপুনি (মহম্মদে) নিজৰ ক্ষতি কৰিব কাৰণ তেওঁলোকে আঁতৰি যোৱাৰ পিছত আপুনি দুখী হ’ব, যদিহে তেওঁলোকে এই তথ্য (কোৰআন)ক বিশ্বাস নকৰে।

اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا

innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).

সঁচাকৈয়ে আমি পৃথিৱীৰ সকলো বস্তু তেওঁলোকৰ বাবে অলংকাৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিছো, যাতে আমি তেওঁলোকক পৰীক্ষা কৰি চাব পাৰো যে তেওঁলোকৰ কোনটো কৰ্মত শ্ৰেষ্ঠ।

وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ

wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).

আৰু আমি সঁচাকৈয়ে ইয়াৰ ওপৰত যি আছে তাক (ও) বন্যাৰ্ত আৰু শুকান ভূমি কৰিম।

اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

আপুনি ভাবেনে যে গুহাবোৰত বাস কৰা লোকসকল, আৰু (যিসকলৰ) ৰাকিম আছে, তেওঁলোক আমাৰ (মহত্ত্বৰ) আচৰিত চিনবোৰৰ ভিতৰত অন্যতম?

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(মনত ৰাখিব) যেতিয়া যুৱকসকলে গুহাত আশ্ৰয় লৈছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, "হে আমাৰ প্ৰভু। আপোনাৰ পৰা আমাক দয়া কৰক আৰু আমাৰ কামত আমাৰ বাবে সম্পূৰ্ণ পোনপটীয়া পথ প্ৰদৰ্শন কৰক।"

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

গতিকে আমি কেইবাবছৰ ধৰি গুহাটোত তেওঁলোকৰ কাণ বন্ধ কৰি দিলোঁ।

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

তাৰ পিছত আমি তেওঁলোকক জগাই দিলোঁ, যাতে আমি জানিব পাৰোঁ যে দুটা গোটৰ ভিতৰত কোনটো গোটে তেওঁলোক কিমান দিন (গুহাত) থাকিল সেইটো গণনা কৰাত অধিক সঠিক।

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

আমি আপোনালোকক (মহম্মদ) তেওঁলোকৰ কাহিনী সঁচাকৈ কওঁ। সঁচাকৈয়ে তেওঁলোক নিজৰ প্ৰভুক বিশ্বাস কৰা ডেকা, আৰু আমি তেওঁলোকক হিদায়ত যোগ কৰিছো।

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

আৰু আমি তেওঁলোকৰ হৃদয় শক্তিশালী কৰিলোঁ যেতিয়া তেওঁলোকে থিয় হ'ল আৰু তেওঁলোকে ক'লে, "আমাৰ প্ৰভু আকাশ-পৃথিৱীৰ প্ৰভু; আমি তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱতাক আহ্বান নকৰোঁ। সঁচাকৈয়ে আমি যদি তেনেকুৱা কৰিলোঁহেঁতেন তেন্তে আমি সত্যৰ পৰা বহু দূৰৈৰ কথা উচ্চাৰণ কৰিলোঁহেঁতেন।"

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

তেওঁৰ বাহিৰেও দেৱতা (পূজা কৰিবলৈ) বনোৱা আমাৰ লোক। তেওঁলোকে কিয় স্পষ্ট কাৰণ (তেওঁলোকৰ বিশ্বাসৰ বাবে) উলিয়াব নোৱাৰে? গতিকে আল্লাহৰ বিৰুদ্ধে মিছা কথা কোৱা মানুহতকৈ অন্যায় কোন?

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

আৰু যদি আপুনি তেওঁলোকক আৰু তেওঁলোকে আল্লাহৰ বাহিৰেও যি পূজা কৰে তাক ত্যাগ কৰে, তেন্তে গুহাত আশ্ৰয় লওক, আৰু আপোনাৰ প্ৰভুৱে তোমালোকক তেওঁৰ কিছু ৰহমত প্ৰদান কৰিব আৰু তোমালোকৰ কামত উপযোগী কিবা এটা যোগান ধৰিব।

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

আৰু আপুনি সূৰ্য্য উদয় হ’লে দেখা পাব, তেওঁলোকৰ গুহাৰ পৰা সোঁফালে হেলান দি, আৰু অস্ত হ’লে, তেওঁলোকৰ পৰা আঁতৰত বাওঁফালে, তেওঁলোক ভিতৰত (গুহাটোৰ) বহল ঠাইত থকাৰ সময়ত। এইবোৰ (আল্লাহৰ মহত্ত্বৰ) কিছুমান লক্ষণ। যিজনক আল্লাহৰ দ্বাৰা হিদায়ত কৰা হয়, তেন্তে তেওঁৱেই হিদায়ত; আৰু যাক তেওঁ বিপথে পৰিচালিত কৰে, তেওঁক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা সহায়ক বিচাৰি নাপাবা।

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

আৰু আপুনি ভাবিছে যে তেওঁলোক শুই থকা নাই, কিন্তু তেওঁলোক শুই আছে; আৰু আমি তেওঁলোকক সোঁফালে আৰু বাওঁফালে আগলৈ পিছলৈ ঘূৰাই দিলোঁ, আনহাতে তেওঁলোকৰ কুকুৰটোৱে গুহাৰ দুৱাৰৰ সন্মুখত বাহু দুটা মেলি দিলে। আৰু যদি আপুনি তেওঁলোকক দেখিছিল, তেন্তে অৱশ্যেই আপুনি তেওঁলোকৰ পৰা আঁতৰি আহিব (আঁতৰি) আৰু আপুনি নিশ্চয় তেওঁলোকৰ প্ৰতি ভয়ত ভৰি পৰিব।

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

আৰু এইদৰে আমি তেওঁলোকক জগাই দিলোঁ, যাতে তেওঁলোকে ইজনে সিজনক প্ৰশ্ন কৰে। এজনে ক'লে, "আপুনি কিমান দিন (ইয়াত) আছে?" তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, “আমি (ইয়াত) এদিন বা আধা দিন।” ক'লে (আন এজনে), "তোমালোকৰ ঈশ্বৰে সৰ্বোত্তমভাৱে জানে তোমালোক (ইয়াত) কিমান দিন আছে। গতিকে তোমালোকৰ মাজৰ এজনক কওক যে তোমালোকৰ ৰূপৰ মুদ্ৰাবোৰ লৈ চহৰলৈ যাওক, আৰু তেওঁ চাওঁক কোনটো খাদ্য ভাল, আৰু তাৰ কিছু অংশ তোমালোকৰ বাবে লৈ আহিব, আৰু তেওঁ কোমল হওক আৰু কেতিয়াও তোমালোকৰ বিষয়ে কাকো নকওক।"

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

সঁচাকৈ যদি তেওঁলোকে আপোনাৰ অৱস্থান জানিলে নিশ্চয় তেওঁলোকে আপোনাক শিলগুটি মাৰিব বা নিজৰ ধৰ্মলৈ ঘূৰি আহিবলৈ বাধ্য কৰিব আৰু তেনে ক্ষেত্ৰত আপুনি কেতিয়াও সফল নহ’ব।”

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

আৰু সেইবাবে (আৰু) আমি তেওঁলোকৰ লগত (মানুহক) দেখুৱালোঁ, যাতে তেওঁলোকে জানে যে আল্লাহৰ প্ৰতিজ্ঞা সত্য, আৰু (আগমন) কিয়ামতৰ দিনত ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। যেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ বিষয়ত বিবাদ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে কৈছিল, "তেওঁলোকৰ (গুহা)ৰ ওপৰত এটা অট্টালিকা স্থাপন কৰক, তেওঁলোকৰ প্ৰভুৱে তেওঁলোকৰ বিষয়ে ভালদৰে জানে।" তেওঁলোকৰ কাম-কাজৰ ওপৰত কৰ্তৃত্ব থকা ব্যক্তিজনে ক'লে, "আমি নিশ্চয় ইয়াৰ ওপৰত এটা পূজাগৃহ নিৰ্মাণ কৰিম।"

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

পিছলৈ (কিছুমান মানুহে) ক'ব, "(তেওঁলোকৰ সংখ্যা) তিনি (মানুহ), চতুৰ্থজন কুকুৰ," আৰু (আন কিছুমানে) ক'ব, "(তেওঁলোকৰ সংখ্যা) পাঁচ (মানুহ), ষষ্ঠজন কুকুৰ," অলৌকিকতাৰ বিষয়ে অনুমান হিচাপে; আৰু (আন এজনে) ক'লে, "(তেওঁলোকৰ সংখ্যা) সাতজন (মানুহ), অষ্টমজন কুকুৰ।" কওক (মহম্মদ), "মোৰ ৰবতাই তেওঁলোকৰ সংখ্যা সৰ্বোত্তমভাৱে জানে; কেইজনমানৰ বাহিৰে তেওঁলোকৰ (সংখ্যা) কোনেও নাজানে।" গতিকে আপুনি (মহম্মদে) সেইবোৰৰ বিষয়ে তৰ্ক নকৰিবনে, বাহ্যিক যুক্তিৰ বাহিৰে আৰু সেইবোৰৰ বিষয়ে (যুৱকসকলক) কাকো সোধা নাই।

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

আৰু কোনো কথাৰ বিষয়ে কেতিয়াও নকওক, “কাইলৈ ৰাতিপুৱা মই নিশ্চয় তেনেকুৱা কৰিম,”

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

বাদে (ক'লে), "ঈশ্বৰে ইচ্ছা কৰিলে।" আৰু যদি আপুনি পাহৰি যায় আৰু কয়, "আশাকৰোঁ মোৰ প্ৰভুৱে মোক পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব যাতে মই ইয়াতকৈও (সত্যৰ) ওচৰত হওঁ।"

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

আৰু তেওঁলোকে তিনিশ বছৰ প্লাছ ন বছৰ গুহাটোত বাস কৰিলে।

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

কওক, "আল্লাহে ভালকৈ জানে যে তেওঁলোক কিমান দিন (গুহাত) থাকিল; তেওঁৰ ওচৰত আকাশ আৰু পৃথিৱীত লুকাই থকা সকলো বস্তু আছে। তেওঁৰ দৃষ্টি কিমান উজ্জ্বল আৰু তেওঁৰ শ্ৰৱণ ক্ষমতা কিমান চোকা; তেওঁলোকৰ বাবে তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো ৰক্ষক নাই; আৰু তেওঁ সিদ্ধান্ত নিৰ্ণয় কৰাত কাকো নিজৰ অংশীদাৰ হিচাপে লোৱা নাই।"

وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا

watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).

আৰু তোমালোকৰ ওপৰত যি অৱতীৰ্ণ হৈছে, অৰ্থাৎ তোমাৰ প্ৰভুৰ কিতাব (কোৰআন) পাঠ কৰা (মহম্মদ)। তেওঁৰ বাক্যবোৰ একোৱেই সলনি কৰিব নোৱাৰে। আৰু তেওঁৰ বাদে আপুনি আশ্ৰয় ল’ব নোৱাৰিব

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا

waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).

আৰু ধৈৰ্য্য ধৰক, তোমালোক (মহম্মদ) যিসকলে ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি তেওঁৰ ৰবৰ আমন্ত্ৰণ কৰে, তেওঁৰ সন্তুষ্টিৰ আশাত; আৰু তেওঁলোকৰ পৰা চকু আঁতৰাই নিদিব (কাৰণ) তেওঁলোকে সংসাৰিক জীৱনৰ মণিৰ আশা কৰে; আৰু যিসকলৰ হৃদয়ত আমি আমাক স্মৰণ কৰাত অৱহেলা কৰিছো, তেওঁলোকৰ ইচ্ছা অনুসৰণ নকৰিবা আৰু যাৰ পৰিস্থিতিয়ে সীমা অতিক্ৰম কৰিছে।

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا

wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).

আৰু কওক (মহম্মদ), "সত্য তোমাৰ ৰবৰ পৰাই আহিছে; যিয়ে ইচ্ছুক (ইমান কৰিব) তেওঁ বিশ্বাস কৰক, আৰু যিয়ে ইচ্ছুক (কফিৰ কৰিব) তেওঁ কাফিৰ কৰক।" সঁচাকৈয়ে আমি অন্যায়কাৰীসকলৰ বাবে নৰক প্ৰস্তুত কৰিছো, যাৰ অস্থিৰতাই তেওঁলোকক আগুৰি ধৰিছে। যদি তেওঁলোকে সহায় বিচাৰে (পান কৰা) তেন্তে তেওঁলোকৰ মুখ জ্বলাই দিয়া উতলি থকা লোহাৰ দৰে পানী দিয়া হ’ব। (সেয়া) আটাইতকৈ বেয়া পানীয় আৰু আটাইতকৈ বেয়া জিৰণি লোৱা ঠাই।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ مَنْ اَحْسَنَ عَمَلًاۚ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti innā lā nuḍī‘u ajra man aḥsana ‘amalā(n).

সঁচাকৈয়ে যিসকলে বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, তেওঁলোকে ভাল কাম কৰাসকলৰ পুৰস্কাৰ নষ্ট নকৰো।

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّيَلْبَسُوْنَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۗ نِعْمَ الثَّوَابُۗ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ࣖ

ulā'ika lahum jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihimul-anhāru yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa yalbasūna ṡiyāban khuḍram min sundusiw wa istabraqim muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), ni‘maṡ-ṡawāb(u), wa ḥasunat murtafaqā(n).

তেওঁলোকেই আদনৰ জান্নাত লাভ কৰে, যাৰ তলত নদী বৈ যায়; (সেই স্বৰ্গত) তেওঁলোকক সোণৰ ব্ৰেচলেটেৰে সজাই তোলা হয় আৰু তেওঁলোকে মিহি ৰেচম আৰু ডাঠ ৰেচমৰ পৰা তৈয়াৰী সেউজীয়া কাপোৰ পিন্ধে, আনহাতে তেওঁলোকে ধুনীয়া চোফাত হেলান দি বহি থাকে। (অৰ্থাৎ) শ্ৰেষ্ঠ পুৰস্কাৰ আৰু সুন্দৰ বিশ্ৰাম স্থান।

۞ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِاَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ اَعْنَابٍ وَّحَفَفْنٰهُمَا بِنَخْلٍ وَّجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًاۗ

waḍrib lahum maṡalar rajulaini ja‘alnā li'aḥadihimā jannataini min a‘nābiw wa ḥafafnāhumā binakhliw wa ja‘alnā bainahumā zar‘ā(n).

আৰু (মহম্মদ) তেওঁলোকক এটা উদাহৰণ দিয়ক, দুজন মানুহ, ইয়াৰে এজন (এজন কাফিৰ) আমি তেওঁলোকক দুখন আঙুৰৰ বাগিচা দিলোঁ আৰু দুয়োখন বাগিচাক কলগছেৰে ঘেৰি ৰাখিলোঁ আৰু ইয়াৰ মাজত (বাগিচাবোৰ) আমি এখন পথাৰ বনালোঁ।

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ اٰتَتْ اُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِّنْهُ شَيْـًٔاۙ وَّفَجَّرْنَا خِلٰلَهُمَا نَهَرًاۙ

kiltal-jannataini ātat ukulahā wa lam taẓlim minhu syai'ā(n), wa fajjarnā khilālahumā naharā(n).

দুয়োখন বাগিচাই নিজৰ ফল দিছিল আৰু ফলবোৰ অলপো কমি যোৱা নাছিল আৰু সিহঁতৰ ফাঁকবোৰৰ মাজেৰে আমি নদীবোৰ বৈ গৈছিলোঁ,

وَّكَانَ لَهٗ ثَمَرٌۚ فَقَالَ لِصَاحِبِهٖ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَنَا۠ اَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَّاَعَزُّ نَفَرًا

wa kāna lahū ṡamar(un), fa qāla liṣāḥibihī wa huwa yuḥāwiruhū ana akṡaru minka mālaw wa a‘azzu nafarā(n).

আৰু তেওঁৰ বহুত ধন আছিল, গতিকে তেওঁৰ লগত কথা পাতি থাকোঁতে তেওঁৰ বন্ধুক (যিজনে বিশ্বাস কৰিছিল) ক'লে, "মোৰ ধন তোমাৰ ধনতকৈ বেছি আৰু মোৰ অনুগামীসকল শক্তিশালী।"

وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ

wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).

আৰু তেওঁ আত্মপৰাজয়ী মনোভাৱেৰে (অহংকাৰ আৰু অবিশ্বাসৰ বাবে) নিজৰ বাৰীত প্ৰৱেশ কৰিলে; তেওঁ ক’লে, “মই ভাবিছিলো যে এই বাগিচাখন কেতিয়াও নষ্ট নহ’ব,

وَّمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةً وَّلَىِٕنْ رُّدِدْتُّ اِلٰى رَبِّيْ لَاَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنْقَلَبًا

wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imataw wa la'ir rudittu ilā rabbī la'ajidanna khairam minhā munqalabā(n).

আৰু মই ভাবো যে কিয়ামতৰ দিন নাহিব, আৰু যদি মোক মোৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়া হ’লহেঁতেন, তেন্তে মই নিশ্চয় ইয়াতকৈ ভাল ঠাই বিচাৰি পালোঁহেঁতেন।”

قَالَ لَهٗ صَاحِبُهٗ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَكَفَرْتَ بِالَّذِيْ خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوّٰىكَ رَجُلًاۗ

qāla lahū ṣāḥibuhū wa huwa yuḥāwiruhū akafarta bil-lażī khalaqaka min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma sawwāka rajulā(n).

তেওঁৰ বন্ধুৱে (যিজনে বিশ্বাস কৰিছিল) তেওঁৰ লগত কথা-বতৰা পাতি থাকোঁতে তেওঁক ক’লে, “আপুনি (ঈশ্বৰক) যিজনে আপোনাক ধূলিৰ পৰা সৃষ্টি কৰিলে, তাৰ পিছত বীৰ্যৰ এটোপালৰ পৰা, তাৰ পিছত তেওঁ তোমাক সিদ্ধ মানুহ কৰিলে?

لٰكِنَّا۠ هُوَ اللّٰهُ رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

lākinna huwallāhu rabbī wa lā usyriku birabbī aḥadā(n).

কিন্তু মই (সেই বিশ্বাস কৰোঁ), তেওঁ আল্লাহ, মোৰ প্ৰভু, আৰু মই মোৰ প্ৰভুৰ লগত একো শ্বৰক নকৰো।

وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ ۚاِنْ تَرَنِ اَنَا۠ اَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَّوَلَدًاۚ

wa lau lā iż dakhalta jannataka qulta mā syā'allāh(u), lā quwwata illā billāh(i), in tarani ana aqalla minka mālaw wa waladā(n).

আৰু আপুনি যেতিয়া আপোনাৰ বাৰীত প্ৰৱেশ কৰে তেতিয়া আপুনি কিয় "মাছিয়া আল্লাহ, লা কুৱতা ইল্লাহ বিল্লাহ" বুলি নকয় (সঁচাকৈয়ে আল্লাহৰ ইচ্ছাত এই সকলোবোৰ সঁচা হ’ল), আল্লাহৰ (সহায়)ৰ বাহিৰে কোনো শক্তি নাই, যদিও আপুনি ভাবে যে মোৰ ধন-সম্পত্তি আৰু সন্তান আপোনাৰ তুলনাত কম।

فَعَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يُّؤْتِيَنِ خَيْرًا مِّنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَتُصْبِحَ صَعِيْدًا زَلَقًاۙ

fa ‘asā rabbī ay yu'tiyani khairam min jannatika wa yursila ‘alaihā ḥusbānam minas-samā'i fa tuṣbiḥa ṣa‘īdan zalaqā(n).

গতিকে হয়তো মোৰ প্ৰভুৱে মোক তোমাৰতকৈ ভাল বাগিচা এখন দিব; আৰু তেওঁ আকাশৰ পৰা তোমালোকৰ বাৰীলৈ বিজুলী নমাই দিব, যাতে ই পিছল মাটি হ’ব;

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

অথবা পানী মাটিত পিছুৱাই যায়, তেতিয়া তোমালোকে তাক পুনৰ বিচাৰি নাপাবা।”

وَاُحِيْطَ بِثَمَرِهٖ فَاَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلٰى مَآ اَنْفَقَ فِيْهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَا وَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُشْرِكْ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

wa uḥīṭa biṡamarihī fa aṣbaḥa yuqallibu kaffaihi ‘alā mā anfaqa fīhā wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā wa yaqūlu yā laitanī lam usyrik birabbī aḥadā(n).

আৰু তেওঁৰ ধন-সম্পত্তি ধ্বংস হৈ গ’ল, তাৰ পিছত তেওঁ ইয়াৰ বাবে যি খৰচ কৰিলে তাৰ বাবে হাতৰ তলুৱা (অনুশোচনাৰ চিন) ঘূৰাই দিলে, আনহাতে লতাডাল তাৰ সমৰ্থনৰ সৈতে পৰিল (পাৰ-পাৰা) তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, “যদি মই মোৰ প্ৰভুৰ লগত একো সংগতি নিদিলোঁহেঁতেন তেন্তে কি হ’লহেঁতেন।”

وَلَمْ تَكُنْ لَّهٗ فِئَةٌ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًاۗ

wa lam takul lahū fi'atuy yanṣurūnahū min dūnillāhi wa mā kāna muntaṣirā(n).

আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে তেওঁক সহায় কৰিব পৰা কোনো (এতিয়া) গোট নাই; আৰু তেওঁ নিজকে ৰক্ষা কৰিব নোৱাৰিব।

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلّٰهِ الْحَقِّۗ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ عُقْبًا ࣖ

hunālikal-walāyatu lillāhil-ḥaqq(i), huwa khairun ṡawābaw wa khairun ‘uqbā(n).

তাত সহায় কেৱল সত্য আল্লাহৰ পৰাহে আহে। তেওঁ হৈছে উত্তম পুৰস্কাৰৰ (দাতা) আৰু উত্তম পুৰস্কাৰৰ (দাতা)।

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا

waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).

আৰু তেওঁলোকৰ বাবে (মানুহৰ বাবে) পৃথিৱীৰ জীৱনৰ এটা দৃষ্টান্ত বনাওক, যেনেকৈ আমি আকাশৰ পৰা নমাই দিয়া পানী (বৰষুণ) যাতে ই পৃথিৱীত থকা গছ-গছনিবোৰক সাৰ দিয়ে, তেতিয়া (গছ-গছনিবোৰ) বতাহে উৰুৱাই নিয়াৰ লগে লগে শুকান হৈ পৰে। আৰু আল্লাহ সকলো বস্তুৰ ওপৰত সৰ্ব্বশক্তিমান।

اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا

al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).

ধন-সম্পত্তি সংসাৰিক জীৱনৰ অলংকাৰ, কিন্তু অবিৰত সৎকৰ্ম আপোনাৰ প্ৰভুৰ ওচৰত উন্নত পুৰস্কাৰ আৰু উন্নত আশা।

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ

wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).

আৰু (মনত ৰাখক) সেইদিনা (যেতিয়া) আমি পাহাৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যাম আৰু আপোনালোকে পৃথিৱীখন সমতল হোৱা দেখিব আৰু আমি তেওঁলোকক (সকলো মানুহক) গোটাম, আৰু আমি তেওঁলোকৰ কোনো এজনকো এৰি নাযাওঁ।

وَعُرِضُوْا عَلٰى رَبِّكَ صَفًّاۗ لَقَدْ جِئْتُمُوْنَا كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۖبَلْ زَعَمْتُمْ اَلَّنْ نَّجْعَلَ لَكُمْ مَّوْعِدًا

wa ‘uriḍū ‘alā rabbika ṣaffā(n), laqad ji'tumūnā kamā khalaqnākum awwala marratim bal za‘amtum allan naj‘ala lakum mau‘idā(n).

আৰু তেওঁলোকক শাৰী পাতি তোমালোকৰ প্ৰভুৰ আগত অনা হ’ব। (আল্লাহে ক’লে), “সঁচাকৈয়ে আপুনি আমাৰ ওচৰলৈ আহিছিল, যেনেকৈ আমি তোমালোকক প্ৰথমবাৰৰ বাবে সৃষ্টি কৰিছিলো; আনকি তোমালোকে ভাবিছিলা যে আমি তোমালোকৰ বাবে চুক্তিখন পূৰণ কৰিবলৈ (উত্থান হ’বলৈ) এটা সময় নিৰ্ধাৰণ নকৰো।"

وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ

wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).

আৰু কিতাপখন (কৰ্মৰ লিপি) ৰখা হয়, তেতিয়া আপুনি পাপীসকলক তাত (লিখিত) ভয় কৰা দেখিব, আৰু তেওঁলোকে কয়, "আমি কিমান দুখীয়া, এই কিতাপখন কি, সৰু-ডাঙৰ একোৱেই নাথাকে কিন্তু সকলো লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে," আৰু তেওঁলোকে (সকলো) যি কৰিছে (লিখিছে) তাক বিচাৰি পায়। আৰু তোমাৰ প্ৰভুৱে কাৰো ওপৰত অন্যায় নকৰে।

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া আমি ফেৰেস্তাসকলক ক’লোঁ, “আদমৰ আগত প্ৰণাম কৰক!” গতিকে চয়তানৰ বাহিৰে তেওঁলোকে প্ৰণাম কৰিলে। তেওঁ জিন্নৰ (গোষ্ঠী)ৰ পৰা, গতিকে তেওঁ নিজৰ প্ৰভুৰ আজ্ঞা অমান্য কৰে। তেওঁক আৰু তেওঁৰ বংশধৰসকলক মোৰ বাহিৰে আন বংশধৰসকলক নেতা হিচাপে লোৱাটো আপোনালোকৰ বাবে উপযুক্ত নেকি, যদিও তেওঁলোক আপোনালোকৰ শত্ৰু? অন্যায়কাৰীৰ বিকল্প (আল্লাহ) হিচাপে ই অতি বেয়া (চয়তান)।

۞ مَآ اَشْهَدْتُّهُمْ خَلْقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَا خَلْقَ اَنْفُسِهِمْۖ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّيْنَ عَضُدًا

mā asyhattuhum khalqas-samāwāti wal-arḍi wa lā khalqa anfusihim, wa mā kuntu muttakhiżal-muḍillīna ‘aḍudā(n).

মই তেওঁলোকক (চয়তান আৰু তেওঁৰ বংশধৰসকলক) আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ সৃষ্টিৰ সাক্ষী হ’বলৈ অনা নাছিলো আৰু (আৰু) নিজৰ সৃষ্টিৰ সাক্ষী হোৱা নাছিলো; আৰু বিপথে পৰিচালিত লোকসকলক মই সহায়ক হিচাপে নকৰোঁ।

وَيَوْمَ يَقُوْلُ نَادُوْا شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَّوْبِقًا

wa yauma yaqūlu nādū syurakā'iyal-lażīna za‘amtum fa da‘auhum falam yastajībū lahum wa ja‘alnā bainahum maubiqā(n).

আৰু (মনত ৰাখিব) সেইদিনা (যেতিয়া) তেওঁ কৈছিল, "আপুনি যিসকলক আপোনালোকৰ মিত্ৰ বুলি গণ্য কৰে তেওঁলোকক মোক মাতিব।" তাৰ পিছত তেওঁলোকে তেওঁক মাতিলে, কিন্তু তেওঁলোকে (মিত্ৰ মিত্ৰসকলে) (তেওঁলোকৰ আহ্বানৰ) কোনো উত্তৰ নিদিলে আৰু আমি তেওঁলোকৰ বাবে ধ্বংসৰ স্থান (নৰক) কৰিলোঁ।

وَرَاَ الْمُجْرِمُوْنَ النَّارَ فَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوْهَا وَلَمْ يَجِدُوْا عَنْهَا مَصْرِفًا ࣖ

wa ra'al-mujrimūnan nāra fa ẓannū annahum muwāqi‘ūhā wa lam yajidū ‘anhā maṣrifā(n).

পাপীসকলে নৰক দেখিলে, আৰু তেওঁলোকে ভাবিলে যে তেওঁলোকে তাত পৰিব, আৰু তেওঁলোকে তাৰ পৰা আঁতৰি যাবলৈ কোনো ঠাই নাপালে।

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).

আৰু সঁচাকৈয়ে আমি এই কোৰআনত বাৰে বাৰে মানুহক বিভিন্ন দস্তাবেজেৰে বুজাই দিছো। কিন্তু মানুহেই আটাইতকৈ বেছি তৰ্ক কৰে।

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).

আৰু কোনো (কোনো বস্তুৱেই) মানুহক যেতিয়া তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ হিদায়ত আহিছে তেতিয়া বিশ্বাস কৰাত বাধা দিয়ে আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰভুৰ পৰা ক্ষমা বিচৰাত বাধা দিয়ে, বাদে (ৰৈ থকা ইচ্ছা) পূৰ্বৰ লোকসকলৰ (আল্লাহৰ বিধান যিখন বলবৎ হৈ আহিছে) আগমন বা তেওঁলোকৰ ওপৰত প্ৰকৃত শাস্তি আহিব।

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).

আৰু আমি ৰাছুল পঠোৱা নাছিলো কিন্তু শুভবাৰ্তা বাহক আৰু সতৰ্কবাণী দাতা হিচাপেহে পঠিয়াইছিলো; কিন্তু যিসকলে কাফিৰ কৰে, তেওঁলোকে সত্য (সত্যক) ধ্বংস কৰিবলৈ মিছা (পথত) যুক্তি দিয়ে, আৰু মোৰ আয়াত আৰু তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে যি সতৰ্ক কৰা হৈছে তাক উপহাস কৰে।

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).

আৰু যিজনে নিজৰ প্ৰভুৰ আয়াতৰ দ্বাৰা সকীয়াই দিয়া হৈছে, তাৰ পিছত সেইবোৰৰ পৰা আঁতৰি আহি নিজৰ দুখন হাতে কৰা কামবোৰ পাহৰি যায়, তাতকৈ বেছি অন্যায় কোন? সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁলোকৰ হৃদয় বন্ধ কৰি দিছো, (যাতে তেওঁলোকে) বুজি নাপায়, আৰু (আমিও) তেওঁলোকৰ কাণত প্লাগ লগাই দিছো। আপুনি (মহম্মদে) তেওঁলোকক হিদায়ত মাতিলেও তেওঁলোকে নিশ্চয় চিৰদিনৰ বাবে হিদায়ত নাপাব।

وَرَبُّكَ الْغَفُوْرُ ذُو الرَّحْمَةِۗ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوْا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَۗ بَلْ لَّهُمْ مَّوْعِدٌ لَّنْ يَّجِدُوْا مِنْ دُوْنِهٖ مَوْىِٕلًا

wa rabbukal-gafūru żur-raḥmah(ti), lau yu'ākhiżuhum bimā kasabū la‘ajjala lahumul-‘ażāb(a), bal lahum mau‘idul lay yajidū min dūnihī mau'ilā(n).

আৰু তোমাৰ প্ৰভু ক্ষমাশীল, দয়া কৰে। যদি তেওঁ তেওঁলোকৰ কৰ্মৰ বাবে তেওঁলোকক শাস্তি দিব বিচাৰিছিল তেন্তে তেওঁলোকৰ শাস্তি খৰখেদা কৰিলেহেঁতেন। কিন্তু তেওঁলোকৰ বাবে এটা নিৰ্দিষ্ট সময় (যন্ত্ৰণাৰ) আছে, য’ত তেওঁলোকে তেওঁৰ পৰা আশ্ৰয় নাপাব।

وَتِلْكَ الْقُرٰٓى اَهْلَكْنٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوْا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَّوْعِدًا ࣖ

wa tilkal-qurā ahlaknāhum lammā ẓalamū wa ja‘alnā limahlikihim mau‘idā(n).

আৰু সেই দেশৰ (বাসিন্দাসকলক) অন্যায় কৰিলে আমি ধ্বংস কৰিলোঁ, আৰু তেওঁলোকৰ ধ্বংসৰ বাবে আমি এটা নিৰ্দিষ্ট সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিলোঁ।

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا

wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).

আৰু (মনত ৰাখিব) যেতিয়া মুছাই তেওঁৰ দাসক ক'লে, "মই দুয়োটা সাগৰৰ মিলনত পোৱাৰ আগতে (খোজ) বন্ধ নকৰো; নহ'লে বহু বছৰ খোজ কাঢ়ি যাম।"

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا

falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).

গতিকে দুয়োখন সাগৰৰ মিলন স্থানত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে মাছটো পাহৰি গ’ল আৰু মাছটোৱে জপিয়াই সাগৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল।

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا

falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).

গতিকে যেতিয়া তেওঁলোকে (সেই ঠাইখন) পাৰ হৈ গ’ল, তেতিয়া মোচিয়ে তেওঁৰ দাসক ক’লে, “আমাৰ খাদ্য আমাৰ বাবে আনি দিয়া, আমি সঁচাকৈয়ে আমাৰ যাত্ৰাৰ পৰা ক্লান্ত হৈ পৰিছো।”

قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا

qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).

তেওঁ (তেওঁৰ দাস) উত্তৰত ক’লে, “আপুনি জানেনে যে আমি যেতিয়া শিলৰ ওপৰত আশ্ৰয় বিচাৰি আছিলো, তেতিয়া মই মাছটোক পাহৰিলোঁ (তোমাক ক’বলৈ) আৰু চয়তানৰ বাহিৰে আন একোৱেই মোক মনত পেলাবলৈ পাহৰি যোৱা নাছিল, আৰু (মাছটোৱে) অতি অদ্ভুত ধৰণেৰে সাগৰলৈ বাট লৈ গ’ল।”

قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ

qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).

তেওঁ (মোচিয়ে) ক’লে, “সেয়াই (যি ঠাই) আমি বিচাৰি আছো।” তাৰ পাছত দুয়োজনে নিজৰ আদি পদাংক অনুসৰণ কৰি উভতি আহিল।

فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا

fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).

তেতিয়া তেওঁলোক দুয়োজনে আমাৰ বান্দাসকলৰ মাজত এজন বান্দাৰক লগ পালে, যাক আমি আমাৰ ফালৰ পৰা দয়া কৰিছিলোঁ, আৰু যাক আমি আমাৰ ফালৰ পৰা তেওঁক জ্ঞান শিকাইছিলোঁ।

قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا

qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).

মুছাই তেওঁক ক’লে, “মই আপোনাৰ পিছে পিছে যাব পাৰোনে যাতে তুমি মোক (সঁচা জ্ঞান) শিকাব যে তুমি পথ প্ৰদৰ্শন (হ’বলৈ) শিকাইছা?”

قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

তেওঁ উত্তৰ দিলে, “সঁচাকৈয়ে তুমি মোৰ প্ৰতি ধৈৰ্য্য ধৰিব নোৱাৰিবা।

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا

wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).

আৰু কিবা এটা বিষয়ত ধৈৰ্য্য ধৰিব কেনেকৈ হ’ব, যেতিয়া সেই বিষয়ে পৰ্যাপ্ত জ্ঞান নাথাকিব?”

قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا

qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).

তেওঁ (মোচিয়ে) ক’লে, “ঈশ্বৰে ইচ্ছা কৰিলে তুমি মোক এজন ধৈৰ্য্যশীল ব্যক্তি বিচাৰি পাবা, আৰু মই কোনো বিষয়তে তোমাৰ বিৰোধিতা নকৰো।”

قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ

qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).

তেওঁ ক’লে, “যদি তুমি মোৰ পিছে পিছে পাছা, তেন্তে মোক কোনো কথা নাসোধক, যেতিয়ালৈকে মই তোমাক বুজাই দিওঁ।

فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).

গতিকে দুয়োজনে নাওখনত উঠি যোৱালৈকে আগবাঢ়ি গ’ল আৰু তেওঁ নাওখনত ফুটা কৰিলে। তেওঁ (মোচি) ক’লে, "আপুনি নাওখনত কিয় গাঁত কৰিলে? তাত থকা লোকসকলক ডুবাই দিলে নেকি?" সঁচাকৈ তুমি মহাপাপ কৰিলা।

قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

তেওঁ ক’লে, “মই তোমাক কোৱা নাছিলোনে যে তুমি মোৰ প্ৰতি ধৈৰ্য্য ধৰিব নোৱাৰিবা?”

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا

qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).

তেওঁ (মোচিয়ে) কৈছিল, "মোৰ পাহৰি যোৱাৰ বাবে মোক শাস্তি নিদিব আৰু মোৰ কামত কোনো ধৰণৰ অসুবিধাৰ বোজা নিদিব।"

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔

fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).

গতিকে দুয়োজনে খোজ কাঢ়িলে; যেতিয়ালৈকে দুয়োজনে এজন যুৱকক লগ নাপালে, তেতিয়ালৈকে তেওঁ তেওঁক হত্যা কৰিলে। তেওঁ (মোচিয়ে) ক’লে, "আপুনি কিয় এজন বিশুদ্ধ আত্মাক হত্যা কৰে, তেওঁ আন এজনক হত্যা কৰাৰ বাবে নহয়? সঁচাকৈয়ে, আপুনি বহুত ভুল কৰিছে।"

۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

তেওঁ ক’লে, “মই তোমাক কোৱা নাছিলোনে যে তুমি মোক সহ্য কৰিব নোৱাৰিবা?”

قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا

qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).

তেওঁ (মোচিয়ে) ক’লে, “ইয়াৰ পিছত যদি মই তোমাক কোনো কথা সুধিম, তেন্তে মোক আৰু লগত যাবলৈ নিদিবা, সঁচাকৈয়ে তুমি মোৰ অজুহাত গ্ৰহণ কৰিবলৈ যথেষ্ট ধৈৰ্য্য ধৰিলা।”

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).

গতিকে দুয়ো আগবাঢ়ি গ’ল; যাতে দুয়োজনেই যেতিয়া কোনো এখন দেশৰ মানুহৰ ওচৰলৈ আহিছিল, তেতিয়া দুয়োজনে মানুহৰ দ্বাৰা আমোদ দিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁলোকে (সেই দেশৰ মানুহে) তেওঁলোকক আমোদ দিব বিচৰা নাছিল, তেতিয়া দুয়োজনে প্ৰায় ভাঙি যোৱা ঘৰবোৰৰ বেৰবোৰ ( সেই দেশত) পাইছিল, তাৰ পিছত তেওঁ সেইবোৰ পোন কৰি দিলে। তেওঁ (মোচিয়ে) ক’লে, “যদি বিচাৰে, তেন্তে তাৰ বাবে পুৰস্কাৰ বিচাৰিব পাৰে।”

قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا

qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

তেওঁ ক'লে, "এইটোৱেই মোৰ আৰু তোমাৰ মাজৰ বিচ্ছেদ; তোমালোক সহ্য কৰিব নোৱাৰা কামবোৰৰ ব্যাখ্যা মই তোমাক দিম।"

اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا

ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).

এতিয়া নাওখন সাগৰত কাম কৰা দুখীয়া মানুহৰ; মই ইয়াক ধ্বংস কৰাৰ উদ্দেশ্য আছিল, কাৰণ তেওঁলোকৰ আগতে এজন ৰজা আছিল যিয়ে প্ৰতিখন নাও দখল কৰিব।

وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ

wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).

আৰু ডেকা (কাফিৰ)ৰ কথা ক’বলৈ গ’লে, তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োজনেই মুমিন আছিল, আৰু আমি ভয় খাইছিলো যে তেওঁ নিজৰ পিতৃ-মাতৃক বিপথে পৰিচালিত কৰি কাফিৰ কৰিবলৈ বাধ্য কৰিব।

فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا

fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).

তেতিয়া আমি, যদি ঈশ্বৰ, তেন্তে তেওঁলোকে তেওঁৰ ঠাইত আন এজন (শিশু) ল’ম, যাৰ পবিত্ৰতা সেইটোতকৈ (শিশু) আৰু অধিক প্ৰিয় (মাক আৰু দেউতাকৰ বাবে)।

وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ

wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

আৰু দেৱালখনৰ কথা ক’বলৈ গ’লে নগৰৰ দুজন অনাথ ল’ৰাৰ আছিল আৰু তাৰ তলত তেওঁলোকৰ এটা ধন আছিল আৰু তেওঁলোকৰ পিতৃ এজন ধাৰ্মিক মানুহ আছিল। গতিকে আপোনাৰ প্ৰভুৱে ইচ্ছা কৰিছিল যে তেওঁলোকে পৰিপক্কতা লাভ কৰক আৰু তেওঁলোকে আপোনাৰ প্ৰভুৰ পৰা দয়া হিচাপে নিজৰ ধন উলিয়াই লওক। মই নিজৰ ইচ্ছামতে কৰা নাছিলো। তুমি অধৈৰ্য্য হৈ থকা কৰ্মবোৰৰ সেইটোৱেই প্ৰমাণ।”

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ

wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).

আৰু তেওঁলোকে আপোনাক (মহম্মদক) জুলকাৰনাইনৰ বিষয়ে সুধিলে। কোৱা, “মই তোমাক কাহিনীটো পঢ়িম।”

اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ

innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).

সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁক পৃথিৱীত এটা স্থান দিছো, আৰু আমি তেওঁক সকলো (সাধন)ৰ পথ প্ৰদান কৰিছো,

فَاَتْبَعَ سَبَبًا

fa atba‘a sababā(n).

তাৰ পিছত তেওঁ এটা বাট ল’লে।

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا

Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).

যেতিয়ালৈকে তেওঁ সূৰ্য্য অস্ত যোৱা ঠাইত উপস্থিত হৈছিল, তেতিয়ালৈকে তেওঁ ইয়াক (সূৰ্য্য) ক’লা বোকাময় সাগৰত অস্ত যোৱা দেখিছিল, আৰু তাত তেওঁ এটা জনগোষ্ঠী (যিসকলৰ কোনো ধৰ্ম নাছিল) পাইছিল। আমি ক'লোঁ, "হে জুলকাৰ্নাইন! আপুনি তেওঁলোকক শাস্তি দিব পাৰে বা ভাল কাম কৰিব পাৰে (বিশ্বাস কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ দিব পাৰে)।"

قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا

qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).

তেওঁ (জুলকৰ্ণাইনে) ক’লে, “যি কোনো অন্যায় কৰে, আমি তেওঁক শাস্তি দিম, তাৰ পিছত তেওঁক তেওঁৰ প্ৰভুৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়া হ’ব, তেতিয়া আল্লাহে তেওঁক অতি কঠোৰ শাস্তি দিব।”

وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ

wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).

যিজন ব্যক্তিয়ে বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, তেওঁ বিনিময়ত উত্তম (পুৰস্কাৰ) লাভ কৰিব, আৰু আমি তেওঁক আমাৰ সহজ আজ্ঞাবোৰ জনাই দিম।"

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

তাৰ পাছত তেওঁ আন এটা বাট ল’লে।

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ

Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).

যেতিয়ালৈকে তেওঁ সূৰ্য্য উদয় হোৱা ঠাইত (পূব দিশত) নাপালে, তেতিয়ালৈকে তেওঁ সূৰ্য্যক এনে এটা জনগোষ্ঠীৰ ওপৰত জিলিকি থকা দেখিলে, যাৰ বিৰুদ্ধে আমি কোনো ৰক্ষাকৱচ কৰা নাছিলো।

كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا

każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).

এইদৰে, আৰু সঁচাকৈয়ে আমি তেওঁৰ (জুলকৰ্ণাইন)ত থকা সকলো কথা জানো।

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

তাৰ পাছত তেওঁ আন এটা বাট ল’লে।

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا

Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).

যেতিয়ালৈকে তেওঁ দুটা পাহাৰৰ মাজত উপনীত হ’ল, তেতিয়ালৈকে তেওঁ (পাহাৰ দুটাৰ) পিছফালে এনে এটা মানুহক বিচাৰি পালে, যিয়ে তেওঁলোকে কি কৈছে সেয়া কষ্টেৰে বুজিব পৰা নাছিল।

قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا

qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).

তেওঁলোকে ক'লে, "হে জুলকৰ্ণাইন! সঁচাকৈয়ে, যগজুজ আৰু মাকজুজ (জীৱ যিয়ে) পৃথিৱীত ক্ষতি কৰে, গতিকে আমি আপোনাক পুৰস্কাৰ দিব পাৰোনে যাতে আপুনি আমাৰ আৰু তেওঁলোকৰ মাজত বাধা গঢ়ি তুলিব?"

قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ

qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).

তেওঁ (জুলকৰ্ণাইনে) ক'লে, "ভগৱানে মোক যি দিছে সেয়া ভাল (তোমাৰ পুৰস্কাৰতকৈ), গতিকে মোক শক্তিৰে সহায় কৰক, যাতে মই তোমাৰ আৰু তেওঁলোকৰ মাজত বাধা সৃষ্টি কৰিব পাৰো।"

اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ

Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).

মোক লোহাৰ টুকুৰা দিয়া!” যেতিয়ালৈকে লোহাৰ টুকুৰাবোৰ পাহাৰ দুটাৰ লগত সমতল হৈ পৰিল, তেতিয়ালৈকে তেওঁ ক’লে, “জুইত উৰুৱাওক!” যেতিয়া ই জুইৰ দৰে ৰঙা হৈ পৰিল, তেতিয়া তেওঁ ক’লে, “উতলা তাম দিয়া যাতে মই তাৰ ওপৰত ঢালি দিব পাৰো।”

فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا

famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).

গতিকে তেওঁলোকে (য়কজুজ আৰু মাকজুজে) তাত উঠিব নোৱাৰিলে আৰু তাত গাঁত (ও) কৰিব নোৱাৰিলে।

قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ

qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).

তেওঁ (জুলকৰ্ণাইনে) কৈছিল, "এই (দেৱাল) মোৰ প্ৰভুৰ পৰা আশীৰ্বাদ, গতিকে যেতিয়া মোৰ প্ৰভুৰ প্ৰতিজ্ঞা আহিব, তেতিয়া তেওঁ ইয়াক ধ্বংস কৰিব; আৰু মোৰ প্ৰভুৰ প্ৰতিজ্ঞা সত্য।"

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ يَّمُوْجُ فِيْ بَعْضٍ وَّنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَجَمَعْنٰهُمْ جَمْعًا ۙ

wa taraknā ba‘ḍahum yauma'iżiy yamūju fī ba‘ḍiw wa nufikha fiṣ-ṣūri fa jama‘nāhum jam‘ā(n).

আৰু সেইদিনা আমি তেওঁলোকক (য়কজুজ আৰু মাকজুজ) ইজনে সিজনৰ লগত মিহলি হ’বলৈ দিম আৰু (যেতিয়া) শিঙা বজোৱা হ’ব (আকৌ) আমি তেওঁলোকক সকলোকে একত্ৰিত কৰিম।

وَّعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَىِٕذٍ لِّلْكٰفِرِيْنَ عَرْضًا ۙ

wa ‘araḍnā jahannama yauma'iżil lil-kāfirīna ‘arḍā(n).

আৰু আমি সেইদিনা কাফিৰসকলক জাহান্নাম স্পষ্টকৈ দেখুৱাম,

ۨالَّذِيْنَ كَانَتْ اَعْيُنُهُمْ فِيْ غِطَاۤءٍ عَنْ ذِكْرِيْ وَكَانُوْا لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَمْعًا ࣖ

allażīna kānat a‘yunuhum fī giṭā'in ‘an żikrī wa kānū lā yastaṭī‘ūna sam‘ā(n).

(অৰ্থাৎ) যিসকলৰ চকু (হৃদয়) বন্ধ হৈ আছে (অক্ষম) মোৰ চিন (মহত্ত্বৰ) পালন কৰিবলৈ, আৰু তেওঁলোকে শুনিবলৈ সক্ষম নহয়।

اَفَحَسِبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ يَّتَّخِذُوْا عِبَادِيْ مِنْ دُوْنِيْٓ اَوْلِيَاۤءَ ۗاِنَّآ اَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ نُزُلًا

afaḥasibal-lażīna kafarū ay yattakhiżū ‘ibādī min dūnī auliyā'(a), innā a‘tadnā jahannama lil-kāfirīna nuzulā(n).

গতিকে কাফিৰসকলে ভাবেনে যে তেওঁলোকে মোৰ বান্দাসকলক মোৰ বাহিৰেও সহায়ক হিচাপে ল’ব (ব পাৰে)? সঁচাকৈ আমি কাফিৰসকলৰ বাসস্থান হিচাপে জাহান্নাম (নৰক) প্ৰস্তুত কৰিছো।

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْاَخْسَرِيْنَ اَعْمَالًا ۗ

qul hal nunabbi'ukum bil-akhsarīna a‘mālā(n).

কওক (মহাম্মদ), "যি ব্যক্তিয়ে নিজৰ কৰ্মৰ পৰা সৰ্বাধিক ক্ষতিৰ সন্মুখীন হয়, তেওঁৰ বিষয়ে আমি আপোনাক কোৱাৰ প্ৰয়োজন আছেনে?"

اَلَّذِيْنَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ يُحْسِنُوْنَ صُنْعًا

al-lażīna ḍalla sa‘yuhum fil-ḥayātid-dun-yā wa hum yaḥsabūna annahum yuḥsinūna ṣun‘ā(n).

(অৰ্থাৎ) যিসকল লোকৰ এই সাংসাৰিক জীৱনত প্ৰচেষ্টা অসাৰ হয়, আনহাতে তেওঁলোকে নিজৰ সাধ্য অনুসৰি কাম কৰা বুলি ভাবে।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَاۤىِٕهٖ فَحَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيْمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَزْنًا

ulā'ikal-lażīna kafarū bi'āyāti rabbihim wa liqā'ihī fa ḥabiṭat a‘māluhum falā nuqīma lahum yaumal-qiyāmati waznā(n).

যিসকলে নিজৰ প্ৰভুৰ আয়াতক অস্বীকাৰ কৰে আৰু তেওঁক লগ পোৱা (বিশ্বাস নকৰে)। গতিকে তেওঁলোকৰ কৰ্ম অসাৰ, আৰু আমি কিয়ামতৰ দিনত তেওঁলোকৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ ওজন নকৰো।

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا

Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).

এইদৰে তেওঁলোকৰ পুৰস্কাৰ নৰক হ’ব, তেওঁলোকৰ কাফিৰৰ বাবে আৰু কাৰণ তেওঁলোকে মোৰ আয়াত আৰু মোৰ ৰাছুলসকলক উপহাস কৰিছিল।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنّٰتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kānat lahum jannātul-firdausi nuzulā(n).

সঁচাকৈ, যিসকলে বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, তেওঁলোকৰ বাবে জান্নাত বাসস্থান হিচাপে দিয়া হৈছে,

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا لَا يَبْغُوْنَ عَنْهَا حِوَلًا

khālidīna fīhā lā yabgūna ‘anhā ḥiwalā(n).

তেওঁলোক ইয়াত চিৰন্তন, তেওঁলোকে তাৰ পৰা স্থানান্তৰিত হ’ব নিবিচাৰে।

قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا

qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).

কওক (হে মহম্মদ), “যদি সাগৰ মোৰ প্ৰভুৰ বাক্য (লিখা)ৰ বাবে চিয়াঁহী হ’লহেঁতেন তেন্তে মোৰ প্ৰভুৰ বাক্য সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ আগতেই সাগৰ শেষ হৈ যাব, যদিও আমি ইয়াৰ দৰে বস্তু পৰিপূৰক হিচাপে লৈ আহিলোঁহেঁতেন।”

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).

কওক (মহাম্মদ), "সঁচাকৈয়ে মই কেৱল আপোনাৰ দৰে এজন মানুহ, যিয়ে প্ৰকাশ পাইছে যে সঁচাকৈয়ে আপোনাৰ ঈশ্বৰ সৰ্বশক্তিমান ঈশ্বৰ।" গতিকে যিয়ে নিজৰ প্ৰভুৰ লগত সাক্ষাৎ কৰাৰ আশা কৰে, তেওঁ ভাল কাম কৰক আৰু তেওঁৰ প্ৰভুৰ ইবাদত কোনো কামৰ লগত জড়িত নহওক।"