Q.S আল-বাইনাহ (اَلْبَيِّنَة) - 8 পদৰ সংখ্যা
(নিৰ্ণায়ক প্ৰমাণ)
Qari
Murottal Audio
لَمْ يَكُنِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَالْمُشْرِكِيْنَ مُنْفَكِّيْنَ حَتّٰى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُۙ
lam yakunil-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wal-musyrikīna munfakkīna ḥattā ta'tiyahumul-bayyinah(tu).
যিসকলে কিতাব আৰু মুশ্বৰিক সকলৰ মাজৰ পৰা কাফিৰ কৰে, তেওঁলোকে (নিজৰ ধৰ্ম) ত্যাগ নকৰে, যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ স্পষ্ট প্ৰমাণ নোপোৱালৈকে,
رَسُوْلٌ مِّنَ اللّٰهِ يَتْلُوْا صُحُفًا مُّطَهَّرَةًۙ
rasūlum minallāhi yatlū ṣuḥufam muṭahharah(tan).
(যেনে) আল্লাহ (মুহাম্মাদ)ৰ পৰা অহা এজন ৰাছুল যিয়ে পবিত্ৰ পৃষ্ঠা (কোৰআন) পাঠ কৰে,
فِيْهَا كُتُبٌ قَيِّمَةٌ ۗ
fīhā kutubun qayyimah(tun).
ইয়াত পোন (সঁচা) কিতাপৰ (সামগ্ৰী) আছে।
وَمَا تَفَرَّقَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ اِلَّا مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنَةُ ۗ
wa mā tafarraqal-lażīna ūtul-kitāba illā mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinah(tu).
আৰু কিতাবৰ লোকসকলে যেতিয়ালৈকে স্পষ্ট প্ৰমাণ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ নাহিল তেতিয়ালৈকে বিভাজন কৰা নাছিল।
وَمَآ اُمِرُوْٓا اِلَّا لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِيْنَ لَهُ الدِّيْنَ ەۙ حُنَفَاۤءَ وَيُقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوا الزَّكٰوةَ وَذٰلِكَ دِيْنُ الْقَيِّمَةِۗ
wa mā umirū illā liya‘budullāha mukhliṣīna lahud-dīn(a), ḥunafā'a wa yuqīmuṣ-ṣalāta wa yu'tuz-zakāta wa żālika dīnul-qayyimah(ti).
যিহেতু তেওঁলোকক কেৱল আল্লাহৰ আন্তৰিকতাৰে ইবাদত আৰু তেওঁৰ আজ্ঞা পালন কৰিবলৈ কেৱল ধৰ্মৰ স্বাৰ্থত আৰু লগতে নামাজ আৰু জাকাত আদায় কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল আৰু সেইটোৱেই হৈছে পোনপটীয়া (সঁচা) ধৰ্ম।
اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ وَالْمُشْرِكِيْنَ فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِۗ
innal-lażīna kafarū min ahlil-kitābi wal-musyrikīna fī nāri jahannama khālidīna fīhā, ulā'ika hum syarrul-bariyyah(ti).
সঁচাকৈয়ে যিসকলে কিতাবৰ লোক আৰু মুশ্বৰিকসকলৰ মাজৰ পৰা কাফিৰ কৰে (তেওঁলোকে) জাহান্নামত প্ৰৱেশ কৰিব; তেওঁলোকে তাত চিৰকাল থাকিব। জীৱৰ দৰে দুষ্ট।
اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اُولٰۤىِٕكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِۗ
innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti ulā'ika hum khairul-bariyyah(ti).
সঁচাকৈয়ে যিসকলে বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, তেওঁলোক জীৱৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ।
جَزَاۤؤُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَآ اَبَدًا ۗرَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمْ وَرَضُوْا عَنْهُ ۗ ذٰلِكَ لِمَنْ خَشِيَ رَبَّهٗ ࣖ
jazā'uhum ‘inda rabbihim jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā abadā(n), raḍiyallāhu ‘anhum wa raḍū ‘anh(u), żālika liman khasyiya rabbah(ū).
তেওঁলোকৰ প্ৰভুৰ ওচৰত তেওঁলোকৰ পুৰস্কাৰ হ’ল আদনৰ জান্নাত যাৰ তলত নদী বৈ যায়; তেওঁলোকে তাত চিৰকাল থাকিব। আল্লাহ তেওঁলোকৰ ওপৰত সন্তুষ্ট আৰু তেওঁলোকেও তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট। অৰ্থাৎ যিসকলে নিজৰ প্ৰভুক ভয় কৰে তেওঁলোকৰ বাবে (পুৰস্কাৰ)।