كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

কাফ হা য়া 'আইন শদ

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

যি পঢ়া হৈছে সেয়া হ’ল) আপোনাৰ ৰবৰ তেওঁৰ বান্দা জাকাৰিয়াক কৰা কৃপাতৰ ব্যাখ্যা,

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(অৰ্থাৎ) যেতিয়া তেওঁ নিজৰ প্ৰভুৰ ওচৰত কোমল মাতেৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে।

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

তেওঁ (জাকাৰিয়া) ক’লে, “হে মোৰ প্ৰভু, সঁচাকৈয়ে মোৰ হাড়বোৰ দুৰ্বল আৰু মোৰ মূৰটো ধূসৰ চুলিৰে ভৰি আছে আৰু মই কেতিয়াও তোমাৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি হতাশ হোৱা নাই হে মোৰ প্ৰভু।

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

আৰু সঁচাকৈয়ে, মই মোৰ মৃত্যুৰ পিছত মোৰ আত্মীয়ৰ বাবে চিন্তিত, আৰু মোৰ পত্নী বন্ধ্যা, গতিকে মোক তোমাৰ ফালৰ পৰা এটা সন্তান প্ৰদান কৰা,

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

যি মোৰ উত্তৰাধিকাৰী হ’ব আৰু যাকোবৰ বংশৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী হ’ব; আৰু হে মোৰ প্ৰভু তেওঁক ধন্য কৰি তোলক।"

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(আল্লাহে ক’লে), “হে জখৰিয়া! আমি আপোনাক এনে এজন পুত্ৰৰ ভাল খবৰ দিছো যাৰ নাম হ’ব ইয়াহয়া, যাক আমি আগতে কেতিয়াও এনে নাম দিয়া নাই।”

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

তেওঁ (জাকাৰিয়া) ক’লে, “মোৰ প্ৰভু, মোৰ সন্তান কেনেকৈ হ’ব, যেতিয়া মোৰ পত্নী বন্ধ্যা আৰু মই (নিজৰ) সঁচাকৈয়ে অতি বৃদ্ধ বয়সত উপনীত হ’লোঁ?”

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(আল্লাহে) ক’লে, “এনেকৈয়ে আছে।” তোমাৰ প্ৰভুৱে কৈছে, "মোৰ বাবে ই সহজ; সঁচাকৈয়ে মই তোমাক তাৰ আগতেই সৃষ্টি কৰিলোঁ, যদিও (সেই সময়ত) তোমাৰ কোনো ৰূপ নাছিল।"

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

তেওঁ (জাকাৰিয়া) ক’লে, “হে মোৰ প্ৰভু, মোক এটা নিদৰ্শন দিয়া।” (আল্লাহে) ক’লে, “আপোনাৰ লক্ষণ হ’ল আপুনি সুস্থ হৈ থাকিলেও তিনি ৰাতি মানুহৰ লগত কথা-বতৰা পাতিব নোৱাৰে।”

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

গতিকে তেওঁ মিহৰাবৰ পৰা ওলাই আহি নিজৰ লোকসকলৰ ওচৰলৈ আহিল, তাৰ পিছত তেওঁ তেওঁলোকক ইংগিত দিলে; ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি নিজকে মহিমামণ্ডিত কৰক।

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

"হে ইয়াহ্যা! কিতাপ (তওৰাত)ক গুৰুত্বসহকাৰে লওক (অধ্যয়ন কৰক)। আৰু আমি তেওঁক (Yahya) সৰুতে জ্ঞান দিলোঁ,

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

আৰু (আমি) আমাৰ পৰা (অন্যৰ প্ৰতি) দয়া আৰু (পাপৰ পৰা) পৰিষ্কাৰ কৰোঁ। আৰু তেওঁ এজন ভক্তিময় মানুহো,

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

আৰু পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি অতি নিষ্ঠাবান আছিল, আৰু তেওঁ অহংকাৰী ব্যক্তি নাছিল (বা) অবাধ্য ব্যক্তি নাছিল।

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

আৰু তেওঁৰ জন্মৰ দিনা, মৃত্যুৰ দিনা আৰু পুনৰুত্থানৰ দিনা তেওঁৰ বাবে সমৃদ্ধি।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

আৰু (মুহাম্মাদ) কিতাব (আল-কুৰআন)ত মৰিয়মৰ কাহিনী কওক, (অৰ্থাৎ) যেতিয়া তাই নিজকে পৰিয়ালৰ পৰা পূব দিশৰ (বাইতুলমাকদিছ) ঠাইলৈ নিৰ্বাসিত কৰিছিল,

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

তাৰ পাছত তেওঁ তেওঁলোকৰ পৰা ওৰণি (যিটোৱে তেওঁক ৰক্ষা কৰিছিল) পিন্ধিলে; তাৰ পিছত আমি তেওঁৰ ওচৰলৈ আমাৰ আত্মা (জিব্ৰিল) পঠালোঁ, গতিকে তেওঁ নিখুঁত মানৱ ৰূপত তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হ’ল।

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

তাই (মৰিয়মে) ক’লে, “সঁচাকৈয়ে মই তোমাৰ প্ৰতি পৰম দয়ালু ঈশ্বৰৰ ওচৰত আশ্ৰয় বিচাৰো, যদি তুমি এজন ধৰ্মপৰায়ণ ব্যক্তি।”

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

তেওঁ (জিব্ৰিল) ক’লে, “সঁচাকৈয়ে মই আপোনাৰ প্ৰভুৰ পৰা মাত্ৰ এজন ৰাছুল, আপোনাক পবিত্ৰ পুত্ৰৰ দান প্ৰদান কৰিবলৈ।”

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

তাই (মৰিয়মে) ক’লে, “যেতিয়া কোনো পুৰুষে মোক কেতিয়াও স্পৰ্শ কৰা নাই আৰু মই অসতী নাৰী নহয়, তেতিয়া মোৰ পুত্ৰ কেনেকৈ হ’ব!”

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

তেওঁ (জিব্ৰিলে) ক’লে, “তেনেকৈয়ে আছে।” আপোনাৰ প্ৰভুৱে কৈছে, "মোৰ বাবে এইটো সহজ, আৰু আমি ইয়াক মানুহৰ বাবে (আল্লাহৰ মহত্ত্বৰ) চিন আৰু আমাৰ পৰা দয়া হিচাপে কৰি লওঁ; আৰু সেয়া এটা বিষয় যিটো (ইতিমধ্যে) সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে।"

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

গতিকে তাই (মৰিয়ম) গৰ্ভৱতী হ’ল, তাৰ পিছত তাই নিজকে গৰ্ভৰ সৈতে দূৰৈৰ ঠাইলৈ নিৰ্বাসিত কৰিলে।

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

তাৰ পিছত প্ৰসৱৰ বিষে তাইক খেজুৰ গছৰ গুৰিৰ ওপৰত (হেলাবলৈ) বাধ্য কৰালে, তাই (মৰিয়ম) ক'লে, "অ', ইয়াৰ আগতে মই কিমান (ভাল) মৃত্যুবৰণ কৰিলোঁ, আৰু মই এনেকুৱা এজন ব্যক্তি হৈ পৰিলোঁ যাক লক্ষ্য কৰা হোৱা নাছিল আৰু পাহৰি যোৱা নাছিল।"

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

গতিকে তেওঁ (জিব্ৰিল) নিম্ন স্থানৰ পৰা তেওঁক চিঞৰি ক’লে, “দুখ নকৰিবা, সঁচাকৈয়ে তোমাৰ প্ৰভুৱে তোমাৰ তলত এখন নদী বনাইছে।”

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

আৰু কলগছৰ গুৰিটো আপোনাৰ ফালে জোকাৰি দিয়ক, ই আপোনাৰ ওপৰত পকা খেজুৰ নিক্ষেপ কৰিব।

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

গতিকে খাওক, পান কৰক আৰু আনন্দ কৰক। যদি আপুনি কাৰোবাক দেখা পায়, তেন্তে কওক, "সঁচাকৈয়ে মই পৰম দয়ালু ঈশ্বৰৰ বাবে উপবাস কৰিবলৈ প্ৰতিজ্ঞা কৰিছো, গতিকে আজি মই কাৰো লগত কথা নকৰো।"

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

তাৰ পিছত তাই (মৰিয়ম) তাক (কেঁচুৱাটোক) ধৰি নিজৰ মানুহৰ ওচৰলৈ লৈ গ’ল। তেওঁলোকে (তাইৰ লোকসকলে) ক'লে, "হে মৰিয়ম! সঁচাকৈ, আপুনি বহুত ভুল কিবা এটা আনিছে।"

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

হে হাৰুণ (মৰিয়ম)ৰ ভগ্নী! তোমাৰ দেউতা বেয়া মানুহ নহয় আৰু মা ব্যভিচাৰী নহয়।"

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

গতিকে তাই (মৰিয়মে) তাইৰ (শিশু)লৈ আঙুলিয়াই দিলে। তেওঁলোকে ক’লে, “এতিয়াও দোলনাত থকা সৰু ল’ৰা এটাৰ লগত আমি কেনেকৈ কথা পাতিম?”

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

তেওঁ (ইছা) ক’লে, “সঁচাকৈয়ে মই আল্লাহৰ বান্দা, তেওঁ মোক কিতাব (ইঞ্জিল) দিলে আৰু মোক নবী কৰিলে।

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

আৰু মই য’তেই নাথাকো তাতেই মোক আশীৰ্বাদ কৰিছে আৰু মই জীয়াই থকালৈকে মোৰ ওপৰত নামাজ আৰু জাকাতৰ আদেশ দিছে।

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

আৰু মোৰ মাৰ প্ৰতি ভক্ত, আৰু তেওঁ মোক অহংকাৰী বা দুখীয়া কৰা নাছিল।

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

আৰু মোৰ জন্মৰ দিনা আৰু মৃত্যুৰ দিনা আৰু পুনৰুত্থানৰ দিনা মোৰ ওপৰত শান্তি হওক।”

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

সেইজন আছিল মৰিয়মৰ পুত্ৰ যীচু, (যিজনে কৈছিল) সত্য বাক্য, যাৰ সত্যতাক তেওঁলোকে সন্দেহ কৰিছিল

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

আল্লাহৰ সন্তান জন্ম দিয়াটো উপযুক্ত নহয়, মহিমামণ্ডিত তেওঁৰ। যেতিয়া তেওঁ কিবা এটা ডিক্রী কৰিব বিচাৰে, তেতিয়া তেওঁ তাক কেৱল কয়, "হোৱা!" গতিকে সেইটোৱেই হৈছে।

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(ইছাই ক’লে), "আৰু সঁচাকৈয়ে আল্লাহ মোৰ প্ৰভু আৰু তোমালোকৰ প্ৰভু, গতিকে তেওঁক ইবাদত কৰা। এইটোৱেই হৈছে সৰল পথ।"

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

গতিকে তেওঁলোকৰ মাজত (ইহুদী আৰু খ্ৰীষ্টান) গোট (যিবোৰ আছিল) পৃথক আছিল। গতিকে মহাদিনৰ সাক্ষী হ’লে কাফিৰ কৰাসকলৰ বাবে ধিক্!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

আমাৰ ওচৰলৈ অহা দিনটোত তেওঁলোকৰ শ্ৰৱণ ক্ষমতা কিমান চোকা আছিল আৰু তেওঁলোকৰ দৃষ্টিশক্তি কিমান স্পষ্ট আছিল। কিন্তু আজি (পৃথিৱীত) অন্যায় কৰা সকল স্পষ্ট ভুলত আছে।

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

আৰু তেওঁলোকক (হে মহম্মদ) অনুশোচনাৰ দিনটোৰ বিষয়ে সতৰ্ক কৰা, যেতিয়া তেওঁলোকে অসাৱধানতাত থকা আৰু বিশ্বাস নকৰাৰ সময়ত সকলো বিষয়ৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ব।

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

সঁচাকৈ আমিয়েই পৃথিৱী আৰু ইয়াত থকা সকলো বস্তুৰ উত্তৰাধিকাৰী আৰু কেৱল আমাৰ ওচৰলৈহে সেইবোৰ ঘূৰাই দিয়া হ’ব।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

আৰু (মুহাম্মাদ) কিতাব (আল-কোৰআন)ত ইব্ৰাহীমৰ কাহিনী কওক, সঁচাকৈয়ে তেওঁ আছিল এজন অতি সৎ ব্যক্তি, এজন নবী।

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(মনত ৰাখিবা) যেতিয়া তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) পিতৃক কৈছিল, "হে মোৰ পিতৃ! যিটো বস্তুৱে নুশুনে, নেদেখে, আৰু আপোনাক সামান্যতেও সহায় কৰিব নোৱাৰে, সেই বস্তুৰ আপুনি কিয় পূজা কৰে?"

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

হে মোৰ দেউতা! সঁচাকৈয়ে মোৰ ওচৰলৈ কিছুমান জ্ঞান আহিছে যিটো তোমালোকক দিয়া হোৱা নাছিল, গতিকে মোক অনুসৰণ কৰক, আৰু মই তোমাক সৰল পথ দেখুৱাম।

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

হে মোৰ দেউতা! চয়তানক পূজা নকৰিবা। সঁচাকৈয়ে চয়তানে পৰম দয়ালু ঈশ্বৰৰ অবাধ্য।

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

হে মোৰ দেউতা! মই সঁচাকৈয়ে চিন্তিত যে তোমালোকক পৰম দয়ালু ঈশ্বৰৰ শাস্তি পাব, যাতে তুমি চয়তানৰ লগত বন্ধুত্ব কৰিবা।"

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

তেওঁ (তেওঁৰ পিতৃয়ে) ক'লে, "হে ইব্ৰাহিম তুমি মোৰ দেৱতাক ঘৃণা কৰা নেকি? ৰৈ নাথাকিলে মই নিশ্চয় তোমাক শিলগুটি মাৰিম, গতিকে মোক বহুদিনলৈ এৰি দিয়া।"

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

তেওঁ (ইব্ৰাহিম) ক’লে, "তোমালোকৰ ওপৰত শান্তি হওক, মই মোৰ প্ৰভুৰ পৰা তোমাৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰিম। সঁচাকৈ তেওঁ মোৰ প্ৰতি অতি মঙ্গল।"

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

আৰু মই তোমালোকৰ পৰা আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে তোমালোকে যি পূজা কৰে তাৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখিম আৰু মোৰ প্ৰভুৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিম, আশাকৰোঁ মোৰ প্ৰভুৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি মই হতাশ নহ’ম।”

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

গতিকে যেতিয়া তেওঁ (ইব্ৰাহিমে) তেওঁলোকৰ পৰা আৰু আল্লাহৰ বাহিৰে তেওঁলোকে ইবাদত কৰা বস্তুৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই ৰাখিছিল, তেতিয়া আমি তেওঁক ইচহাক আৰু যাকোবক অৰ্পণ কৰিলোঁ। আৰু আমি তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেককে নবী হ’বলৈ নিযুক্ত কৰিলোঁ।

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

আৰু আমি তেওঁলোকক আমাৰ দয়া দিলোঁ আৰু আমি তেওঁলোকক ভাল আৰু উন্নত বাক্য দিলোঁ।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

আৰু (মুহাম্মদ) কওক, কিতাব (আল-কোৰআন)ত মুছাৰ কাহিনী। তেওঁ সঁচাকৈয়ে এজন নিৰ্বাচিত ব্যক্তি, এজন পাঁচনি আৰু ভাববাদী আছিল।

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

আৰু আমি তেওঁক পৰ্বতৰ সোঁফালৰ পৰা (চিনাই) মাতিলোঁ আৰু আমি তেওঁক কথা-বতৰাৰ বাবে ওচৰলৈ লৈ আহিলোঁ।

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

আৰু আমি তেওঁক আমাৰ দয়াৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰিলোঁ যে তেওঁৰ ভায়েক হাৰোণ এজন ভাববাদী হ’ল।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

আৰু কওক (মুহাম্মাদ), ইছমাইলৰ কাহিনী কিতাবত (আল-কুৰআন)। তেওঁ সঁচাকৈয়ে নিজৰ বাক্যৰ মানুহ, পাঁচনি আৰু ভাববাদী আছিল।

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

আৰু তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালক নামাজ আৰু জাকাত (পাতি) কৰিবলৈ আদেশ দিলে আৰু তেওঁ নিজৰ ৰবৰ ওচৰত সন্তুষ্ট হোৱা মানুহ আছিল।

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

আৰু কিতাব (আল-কুৰআন)ত ইদ্ৰিছৰ কাহিনী (মুহাম্মদ) কওক। সঁচাকৈ তেওঁ সত্যক ভালপোৱা আৰু ভাববাদী আছিল

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

আৰু আমি তেওঁক এক উচ্চ মৰ্যাদালৈ উন্নীত কৰিছো।

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

এইসকল লোকক আল্লাহে অনুগ্ৰহ দিছে, অৰ্থাৎ আদমৰ বংশৰ পৰা নবীসকলৰ পৰা (শ্ৰেণীৰ) পৰা, আৰু আমি যিসকলক আমি নূহৰ সৈতে (জাহাজত) আনিলোঁ, আৰু ইব্ৰাহীম আৰু ইস্ৰায়েলৰ বংশধৰসকলৰ পৰা (যাকোব) আৰু যিসকলক আমি হিদায়ত দিছো আৰু আমি বাছি লৈছো, তেওঁলোকৰ পৰা। যেতিয়া তেওঁলোকৰ আগত পৰম ৰহমত আল্লাহৰ আয়াত পঢ়া হয় তেতিয়া তেওঁলোকে প্ৰণাম কৰি কান্দে।

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

তেতিয়া তেওঁলোকৰ পিছত উত্তৰাধিকাৰী আহিব যিসকলে নামাজক অৱহেলা কৰি নিজৰ ইচ্ছাক অনুসৰণ কৰে, গতিকে তেওঁলোক বিপথে পৰিচালিত হ’ব,

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

বাদে যিসকলে অনুতাপ কৰে, বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, কিয়নো তেওঁলোকে জান্নাতত প্ৰৱেশ কৰিব আৰু অলপো অন্যায় নহ’ব।

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

অৰ্থাৎ স্বৰ্গ আদন যিটো পৰম দয়ালু ঈশ্বৰে তেওঁৰ দাসসকলক প্ৰতিজ্ঞা কৰিছে, যদিও (স্বৰ্গ) দৃশ্যমান নহয়। সঁচাকৈ (আল্লাহৰ প্ৰতিজ্ঞা) নিশ্চিতভাৱে পূৰণ হ’ব।

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

তাত তেওঁলোকে কোনো অসাৰ শব্দ শুনা নাই, শুভেচ্ছাৰ বাহিৰে। আৰু তাত তেওঁলোকৰ বাবে ৰাতিপুৱা আৰু গধূলি জীৱিকা আছে

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

সেই স্বৰ্গ আমি সদায় ভক্তিময় আমাৰ বান্দাসকলক উইল কৰিম।

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

আৰু আমি (জিব্ৰিল) নামি যোৱা নাছিলো, আপোনাৰ প্ৰভুৰ আজ্ঞাৰ বাহিৰে। আমাৰ আগত থকা সকলো বস্তু, আমাৰ পিছফালে থকা সকলো বস্তু আৰু ইয়াৰ মাজত থকা সকলো বস্তু তেওঁৰেই, আৰু আপোনাৰ প্ৰভুৱে পাহৰি নাযায়।

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(তেওঁ) প্ৰভু (যিজনে আকাশ আৰু পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ মাজৰ সকলো বস্তু নিয়ন্ত্ৰণ কৰে), গতিকে তেওঁক পূজা কৰক আৰু তেওঁক পূজা কৰাত অটল থাকক। তেওঁৰ সমান কিবা এটা আছে জানেনে?

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

আৰু মানুহে (অবিশ্বাসীসকলে) কয়, "এইটো সঁচা নেকি যে মই যেতিয়া মৰিম, তেতিয়া এদিন মই সঁচাকৈয়ে পুনৰ জীৱিত হ'ম?"

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

আৰু মানুহে নাভাবেনে যে আমি তেওঁক আগতেই সৃষ্টি কৰিলোঁ, আনহাতে তেওঁ একেবাৰে একো নাছিল?

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

গতিকে, আপোনাৰ প্ৰভুৰ দ্বাৰা, সঁচাকৈয়ে, আমি নিশ্চয় তেওঁলোকক চয়তানৰ সৈতে একত্ৰিত কৰিম, তেতিয়া আমি নিশ্চিতভাৱে তেওঁলোকক আঁঠু লৈ জাহান্নামৰ চৌপাশলৈ লৈ আহিম।

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

তেতিয়া আমি নিশ্চয়কৈ প্ৰতিটো গোটৰ পৰা আঁতৰাই দিম তেওঁলোকৰ মাজৰ যিসকল পৰম দয়ালু ঈশ্বৰৰ অবাধ্য।

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

তদুপৰি, আমি বেছিকৈ জানো কোনক জাহান্নামত (ঘটনা) দিয়া উচিত।

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

আৰু তোমালোকৰ মাজত এনে এজনো নাই যি ইয়ালৈ (নৰক) নাহিব। সেইটো তোমাৰ প্ৰভুৰ ওচৰত এটা আজ্ঞা।

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

তেতিয়া আমি ধৰ্মপৰায়ণ লোকসকলক ৰক্ষা কৰি অন্যায়কাৰীসকলক (নৰকত) আঁঠু লৈ এৰি দিম।

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

আৰু যেতিয়া আমাৰ স্পষ্ট আয়াতবোৰ তেওঁলোকৰ ওচৰত (অৰ্থ) আবৃত্তি কৰা হ’ল, তেতিয়া কাফিৰসকলে বিশ্বাস কৰাসকলক ক’লে, “দুয়োটা গোটৰ ভিতৰত কোনটো গোটত বাস কৰিবলৈ ভাল ঠাই আৰু তেওঁলোকৰ সভাৰ বাবে অধিক ধুনীয়া ঠাই আছে?”

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

আৰু তেওঁলোকৰ আগত আমি কিমান মানুহক (কাফিৰ) ধ্বংস কৰিলোঁ, যদিও তেওঁলোকৰ ঘৰুৱা বাচন-বৰ্তন ভাল আছিল আৰু চকুত (অধিক ভাল লগা) আছিল।

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

কওক (মহম্মদ), “যিজনৰ ভুল হৈছে, তেওঁ পৰম দয়ালু ঈশ্বৰে তেওঁৰ বাবে (সময়) দীঘলীয়া কৰক, যাতে যেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে যি ভাবুকি আহিছে, সেয়া চালে, সেয়া শাস্তি হওক বা প্ৰলয়ৰ দিন হওক, তেতিয়া তেওঁলোকে গম পাব কোনৰ অৱস্থা বেয়া আৰু কাৰ সৈন্য দুৰ্বল।”

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

আৰু যিসকলে হিদায়ত লাভ কৰিছে তেওঁলোকৰ বাবে আল্লাহে হিদায়ত বৃদ্ধি কৰিব। আৰু চিৰন্তন সৎকৰ্মৰ আপোনাৰ প্ৰভুৰ ওচৰত উন্নত পুৰস্কাৰ আৰু উন্নত পৰিণতি হ’ব।

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

তেতিয়া আপুনি এনে এজন ব্যক্তিক দেখিছেনে যিয়ে আমাৰ আয়াতবোৰক অস্বীকাৰ কৰে আৰু তেওঁ কয়, "মোক নিশ্চয় ধন আৰু সন্তান দিয়া হ'ব।"

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

তেওঁ অদৃশ্য দেখিছে নে তেওঁ পৰম দয়ালু ঈশ্বৰৰ লগত চুক্তি কৰিছে?

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

একেবাৰে নহয়! তেওঁ যি ক’লে আমি লিখিম আৰু তেওঁৰ শাস্তি সম্পূৰ্ণৰূপে দীঘলীয়া কৰিম,

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

আৰু তেওঁ কোৱা কথা আমি উত্তৰাধিকাৰী হ’ম আৰু তেওঁ অকলেই আমাৰ ওচৰলৈ আহিব।

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

আৰু তেওঁলোকে আল্লাহৰ বাহিৰে আন দেৱতা বাছি লৈছে, যাতে এই দেৱতাসকলে তেওঁলোকৰ ৰক্ষক হয়।

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

একেবাৰে নহয়! পিছত তেওঁলোকে (উপাসকসকলে) তেওঁৰ পূজা অস্বীকাৰ কৰিব, আৰু তেওঁলোকৰ শত্ৰু হ’ব।

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

আপুনি দেখা নাইনে যে আমি কাফিৰসকলৰ ওচৰলৈ চয়তানবোৰক আন্তৰিকতাৰে (পাপ কৰিবলৈ) উচটনি দিবলৈ পঠিয়াইছো?

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

গতিকে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে খৰখেদা নকৰিবা (শাস্তিৰ আহ্বানত), কিয়নো আমি তেওঁলোকৰ বাবে সঠিক হিচাপ (অত্যাচাৰৰ দিনৰ আগমন) হিচাপ কৰিছো।

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(মনত ৰাখিবা) সেইদিনা (যেতিয়া) আমি (যেতিয়া) পৰম ৰহমত ভয় কৰা লোকসকলক একত্ৰিত কৰিছিলো, সন্মানীয় কাৰাভানৰ দৰে,

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

আৰু আমি অবাধ্যসকলক পিয়াহৰ অৱস্থাত জাহান্নামলৈ খেদি দিম।

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

যিসকলে (আল্লাহ) পৰম ৰহমানৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হৈছে তেওঁলোকৰ বাহিৰে তেওঁলোকৰ কোনো শোভাযাত্ৰা (সহায়) কৰাৰ অধিকাৰ নাই।

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

আৰু তেওঁলোকে ক’লে, “(আল্লাহ)ৰ এটা সন্তান আছে।”

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

সঁচাকৈয়ে আপুনি বৰ ভুল কিবা এটা আনিছে,

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

আকাশবোৰ প্ৰায় ছিন্নভিন্ন হৈ পৰিল, আৰু পৃথিৱীখন ফাটি গ’ল, আৰু পৰ্বতবোৰ ভাঙি গ’ল, (সেই বাক্যৰ বাবে),

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

কাৰণ তেওঁলোকে (আল্লাহ) সন্তান জন্ম দিয়াৰ বাবে ৰহমান বুলি গণ্য কৰে।

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

আৰু (আল্লাহ) ৰহমানৰ বাবে সন্তান জন্ম দিয়াটো অসম্ভৱ।

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

আকাশ-পৃথিৱীত কোনো নাই, কিন্তু আহিব (আল্লাহ) পৰম দয়ালুৰ ওচৰলৈ বান্দা হিচাপে।

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

তেওঁ (আল্লাহ) সঁচাকৈয়ে তেওঁলোকৰ সংখ্যা নিৰ্ধাৰণ কৰিছে আৰু নিৰ্দিষ্ট গণনাৰ দ্বাৰা গণনা কৰিছে।

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকেই কিয়ামতৰ দিনা পৃথকে পৃথকে আল্লাহৰ ওচৰলৈ আহিব।

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

সঁচাকৈ, যিসকলে বিশ্বাস কৰে আৰু ভাল কাম কৰে, তেওঁলোকে পিছত (আল্লাহ) ৰহমানে (তেওঁলোকৰ অন্তৰত) কৰুণাৰ বীজ সিঁচিব।

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

গতিকে সঁচাকৈয়ে আমি আপোনাৰ ভাষাত (মুহাম্মদ) ইয়াক (কোৰআন) সহজ কৰি দিছো, যাতে ইয়াৰ দ্বাৰা আপুনি ধৰ্মপৰায়ণসকলক ভাল খবৰ দিব পাৰে, আৰু যাতে অবাধ্য লোকসকলক সতৰ্কবাণী দিব পাৰে।

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

আৰু আমি তেওঁলোকৰ আগত কিমান জনগোষ্ঠীক ধ্বংস কৰিলোঁ। আপুনি (মহম্মদে) তেওঁলোকৰ কোনোবা এজনক দেখিছেনে বা তেওঁলোকৰ ফুচফুচানি শুনিছেনে?