قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ
qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).
Вӑл (Моисей) каланӑ: «Эй, Самири, сана мӗн хӗтӗртрӗ?»
قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ
qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.
Вӑл (Самири) ҫапла хуравланӑ: «Эпӗ вӗсем пӗлмен япалана пӗлетӗп, ҫавӑнпа та эпӗ элчӗн урисенчен пӗр ывӑҫ ҫӗр илтӗм те ӑна вут-ҫулӑма пӑрахрӑм, ҫапла вара манӑн ҫӑткӑнлӑх мана ӳкӗте кӗртрӗ».
قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا
qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).
Вӑл (Моисей) каланӑ: «Кай! Ҫапла вара, чӑнах та, пурнӑҫра (ҫак тӗнчере) эсир (ҫак тӗнчере) ҫапла калама пултаратӑр: «Мана ан тивӗр». тинӗсе (сапаланса).