قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ
qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).
Hie (de Moses) sot: "Wat huet dech dozou bruecht, O Samiri?"
قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ
qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.
Hie (Samiri) huet geäntwert: "Ech weess eppes, wat si net wëssen, dofir hunn ech eng Handvoll (Äerd aus) de Foussstape vum Apostel geholl an se (an d'Feier) gehäit, sou huet mäi Wonsch mech verlockt."
قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا
qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).
Hie (de Moses) sot: "Gitt! Also tatsächlech am Liewen (op dëser Welt) kënnt Dir (nëmmen) soen: 'Réiert (mech) net un'. An Dir wäert sécherlech (d'Strofe) kréien, déi versprach gouf (am Hierno), déi Dir net vermeide kënnt, a kuckt op Äre Gott, deen Dir weiderhi veréiert. Mir wäerten hien definitiv verbrennen, dann wäerte mir hien (seng Äsche) an d'Mier (verstreet) verstreeten.