قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ
qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).
او (موسی) گفت: «چه چیز تو را واداشت (این کار را بکنی)، ای سامری؟»
قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ
qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.
او (سامری) گفت: «من چیزی دیدم که آن‌ها ندیدند، پس مشتی از اثر (جای پای) فرستاده (جبرئیل) گرفتم و آن را (به آتش) افکندم، و این‌گونه نفسم به من فرمان داد.»
قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا
qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).
او (موسی) گفت: «برو! در زندگی (جهان) تنها (می‌توانی) بگویی: «مرا لمس نکن»، و برایت وعده‌ای (از عذاب) است که هرگز از آن تخلف نمی‌شود. و به خدایت که پیوسته آن را پرستیدی بنگر، ما آن را می‌سوزانیم، سپس خاکسترش را به دریا می‌پاشیم.»