Q.S Maryam (مَرْيَم) - 98 Ayatitteh Ixxima

كۤهٰيٰعۤصۤ ۚ

kāf hā yā ‘aīn ṣād.

کف ها یا عین شاد

ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهٗ زَكَرِيَّا ۚ

Żikru raḥmati rabbika ‘abdahū zakariyyā.

هغه څه چې لوستل کیږي) ستاسو د رب د رحمت تشریح ده چې په خپل بنده زکریا باندې یې کړې ده،

اِذْ نَادٰى رَبَّهٗ نِدَاۤءً خَفِيًّا

iż nādā rabbahū nidā'an khafiyyā(n).

(یعنې) کله چې هغه خپل رب ته په نرم غږ دعا کوي.

قَالَ رَبِّ اِنِّيْ وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّيْ وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَيْبًا وَّلَمْ اَكُنْۢ بِدُعَاۤىِٕكَ رَبِّ شَقِيًّا

qāla rabbi innī wahanal-‘aẓmu minnī wasyta‘alar-ra'su syaibaw wa lam akum bidu‘ā'ika rabbi syaqiyyā(n).

زکریا علیه السلام وویل: "ای زما ربه، په رښتیا سره زما هډوکي کمزوري دي او زما سر له سپینو ویښتانو ډک دی، او زه هیڅکله ستا په دعا کولو کې نه یم مایوسه شوی، ای زما ربه!

وَاِنِّيْ خِفْتُ الْمَوَالِيَ مِنْ وَّرَاۤءِيْ وَكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا فَهَبْ لِيْ مِنْ لَّدُنْكَ وَلِيًّا ۙ

wa innī khiftul-mawāliya miw warā'ī wa kānatimra'atī ‘āqiran fahab lī mil ladunka waliyyā(n).

او په رښتيا چې زه د خپل مرګ وروسته د خپلوانو په اړه اندېښمن يم، او زما ښځه هم بانجھ ده، نو ماته له خپل لوري يو اولاد راکړه،

يَّرِثُنِيْ وَيَرِثُ مِنْ اٰلِ يَعْقُوْبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيًّا

yariṡunī wa yariṡu min āli ya‘qūba waj‘alhu rabbi raḍiyyā(n).

هغه چې زما او د یعقوب د کورنۍ وارث به شي؛ او ای زما ربه، هغه یو برکتناک وګرځوه."

يٰزَكَرِيَّآ اِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلٰمِ ِۨاسْمُهٗ يَحْيٰىۙ لَمْ نَجْعَلْ لَّهٗ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا

yā zakariyyā innā nubasysyiruka bigulāminismuhū yaḥyā, lam naj‘al lahū min qablu samiyyā(n).

(الله تعالی وفرمایل) "ای زکریا! موږ تا ته د یو زوی زیری درکوو چې نوم به یې یحیی وي، چې موږ هیڅکله د هغه په څیر نوم نه دی ورکړی."

قَالَ رَبِّ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّكَانَتِ امْرَاَتِيْ عَاقِرًا وَّقَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا

qāla rabbi annā yakūnu lī gulāmuw wa kānatimra'atī ‘āqiraw wa qad balagtu minal-kibari ‘itiyyā(n).

زکریا علیه السلام وویل: "زما ربه، زه به څنګه اولاد وزېږوم، حال دا چې زما ښځه شنډه ده او زه (په خپله) ډېر بوډا شوی یم؟"

قَالَ كَذٰلِكَۗ قَالَ رَبُّكَ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَّقَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ تَكُ شَيْـًٔا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyinuw wa qad khalaqtuka min qablu wa lam taku syai'ā(n).

(الله) وویل: "همداسې ده." ستا رب وویل: "دا زما لپاره اسانه ده، په حقیقت کې ما ته له دې څخه مخکې پیدا کړی یې، که څه هم (په هغه وخت کې) ته هیڅ شکل نه درلودې."

قَالَ رَبِّ اجْعَلْ لِّيْٓ اٰيَةً ۗقَالَ اٰيَتُكَ اَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلٰثَ لَيَالٍ سَوِيًّا

qāla rabbij‘al lī āyah(tan), qāla āyatuka allā tukalliman-nāsa ṡalāṡa layālin sawiyyā(n).

زکریا علیه السلام وویل: "ای زما ربه، ماته یوه نښه راکړه." (الله تعالی) وویل: "ستا نښه دا ده چې ته درې شپې له انسانانو سره خبرې نشې کولی، سره له دې چې ته روغ یې."

فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ مِنَ الْمِحْرَابِ فَاَوْحٰٓى اِلَيْهِمْ اَنْ سَبِّحُوْا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

fa kharaja ‘alā qaumihī minal-miḥrābi fa auḥā ilaihim an sabbiḥū bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

نو هغه له محراب څخه راووت او خپل قوم ته یې اشاره وکړه، سهار او ماښام یې تسبیح وکړه.

يٰيَحْيٰى خُذِ الْكِتٰبَ بِقُوَّةٍ ۗوَاٰتَيْنٰهُ الْحُكْمَ صَبِيًّاۙ

yā yaḥyā khużil-kitāba biquwwah(tin), wa ātaināhul-ḥukma ṣabiyyā(n).

"ای یحیی! کتاب (تورات) په جدي توګه واخله." او موږ هغه (یحیی) ته حکمت ورکړ کله چې هغه لا ماشوم و.

وَّحَنَانًا مِّنْ لَّدُنَّا وَزَكٰوةً ۗوَكَانَ تَقِيًّا ۙ

wa ḥanānam mil ladunnā wa zakāh(tan), wa kāna taqiyyā(n).

او (موږ) له خپل لوري (له نورو سره) شفقت کوو او (له ګناه څخه) پاک یو. او هغه هم یو پرهیزګار سړی دی.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا

wa barram biwālidaihi wa lam yakun jabbāran ‘aṣiyyā(n).

او د خپل مور او پلار سره ډېر وفادار و، او هغه نه متکبر (او نه) نافرمانه کس و.

وَسَلٰمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوْتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ࣖ

wa salāmun ‘alaihi yauma wulida wa yauma yamūtu wa yauma yub‘aṡu ḥayyā(n).

او په هغه ورځ چې هغه پیدا شو، په هغه ورځ چې هغه مړ شو، او په هغه ورځ چې هغه بیرته ژوندی راپورته شو، برکت ورته وي.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مَرْيَمَۘ اِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ اَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi maryam(a), iżintabażat min ahlihā makānan syarqiyyā(n).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) ته په کتاب (قرآن) کې د مریم کیسه بیان کړه، (یعنې) کله چې هغې ځان له خپلې کورنۍ څخه ختیځ ته (بیت المقدس) ته هجرت کړ.

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُوْنِهِمْ حِجَابًاۗ فَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهَا رُوْحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا

fattakhażat min dūnihim ḥijābā(n), fa arsalnā ilaihā rūḥanā fa tamaṡṡala lahā basyaran sawiyyā(n).

بیا یې پرده وغځوله (چې هغه یې له هغوی څخه خوندي کړ)؛ بیا موږ خپل روح (جبریل) هغه ته واستاوه، نو هغه د هغه په وړاندې په بشپړ انساني شکل کې راڅرګند شو.

قَالَتْ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِالرَّحْمٰنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيًّا

qālat innī a‘ūżu bir-raḥmāni minka in kunta taqiyyā(n).

هغې (مریم) وویل: "په حقیقت کې، زه ستا په لور د لوی رحم کوونکي خدای پناه غواړم، که ته پرهیزګار یې."

قَالَ اِنَّمَآ اَنَا۠ رَسُوْلُ رَبِّكِۖ لِاَهَبَ لَكِ غُلٰمًا زَكِيًّا

qāla innamā ana rasūlu rabbik(a), li'ahaba laki gulāman zakiyyā(n).

جبرائیل علیه السلام وویل: "په حقیقت کې زه یوازې ستا د رب له خوا رالیږل شوی استازی یم، ترڅو تاته د یو پاک زوی ډالۍ درکړم."

قَالَتْ اَنّٰى يَكُوْنُ لِيْ غُلٰمٌ وَّلَمْ يَمْسَسْنِيْ بَشَرٌ وَّلَمْ اَكُ بَغِيًّا

qālat annā yakūnu lī gulāmuw wa lam yamsasnī basyaruw wa lam aku bagiyyā(n).

هغې (مریم) وویل: "زه څنګه زوی پیدا کولی شم، حال دا چې هیڅ سړي ماته لاس نه دی راوړی او زه بدکاره ښځه نه یم!"

قَالَ كَذٰلِكِۚ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌۚ وَلِنَجْعَلَهٗٓ اٰيَةً لِّلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِّنَّاۚ وَكَانَ اَمْرًا مَّقْضِيًّا

qāla każālik(a), qāla rabbuka huwa ‘alayya hayyin(un), wa linaj‘alahū āyatal lin-nāsi wa raḥmatam minnā, wa kāna amram maqḍiyyā(n).

جبرائیل علیه السلام وویل: "همداسې ده." ستا رب وویل: "دا زما لپاره اسانه ده، او موږ دا د خلکو لپاره د (الله د عظمت) نښه او له خپل رحمت څخه وګرځوو؛ او دا یوه پریکړه شوې خبره ده."

۞ فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهٖ مَكَانًا قَصِيًّا

fa ḥamalathu fantabażat bihī makānan qaṣiyyā(n).

نو هغه (مریم) امیندواره شوه، بیا یې ځان د خپل رحم سره لرې ځای ته وشړلو.

فَاَجَاۤءَهَا الْمَخَاضُ اِلٰى جِذْعِ النَّخْلَةِۚ قَالَتْ يٰلَيْتَنِيْ مِتُّ قَبْلَ هٰذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَّنْسِيًّا

fa ajā'ahal-makhāḍu ilā jiz‘in nakhlah(ti), qālat yā laitanī mittu qabla hāżā wa kuntu nas-yam mansiyyā(n).

بیا د زیږون درد هغه دې ته اړ کړه چې د خرما د ونې په بنسټ تکیه وکړي، هغې (مریم) وویل: "اوه، څومره (ښه) زه له دې دمخه مړه شوه، او زه هغه څوک شوم چې پام یې نه کیده او هیره شوې وه."

فَنَادٰىهَا مِنْ تَحْتِهَآ اَلَّا تَحْزَنِيْ قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا

fa nādāhā min taḥtihā allā taḥzanī qad ja‘ala rabbuki taḥtaki sariyyā(n).

نو جبرائیل علیه السلام له یوې ټیټې سیمې څخه هغه ته غږ وکړ: "مه خفه کیږه، په حقیقت کې ستا رب ستا لاندې یوه نهر بهولې ده."

وَهُزِّيْٓ اِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسٰقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ۖ

wa huzzī ilaiki bijiz‘in-nakhlati tusāqiṭ ‘alaiki ruṭaban janiyyā(n).

او د خرما د ونې بنسټ ځان ته وخوځوه، هغه به په تا باندې پخې خرماوې وغورځوي.

فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ

fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).

نو وخورئ، وڅښئ او خوشحاله اوسئ. که تاسو څوک ووینئ، نو ووایاست، "په حقیقت کې، ما د خدای، چې ډېر مهربان دی، لپاره روژه نیولې ده، نو زه به نن ورځ له چا سره خبرې ونه کړم."

فَاَتَتْ بِهٖ قَوْمَهَا تَحْمِلُهٗ ۗقَالُوْا يٰمَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْـًٔا فَرِيًّا

fa atat bihī qaumahā taḥmiluh(ū), qālū yā maryamu laqad ji'ti syai'an fariyyā(n).

بیا هغې (مریم) هغه (ماشوم) خپلو خلکو ته په داسې حال کې یوړ چې هغه یې په غېږ کې ونیو. هغوی (د هغې قوم) وویل: "ای مریم! په حقیقت کې، تا یو ډېر بد شی راوړی دی."

يٰٓاُخْتَ هٰرُوْنَ مَا كَانَ اَبُوْكِ امْرَاَ سَوْءٍ وَّمَا كَانَتْ اُمُّكِ بَغِيًّا ۖ

yā ukhta hārūna kāna abūkimra'a sau'iw wa mā kānat ummuki bagiyyā(n).

اې د هارون (مریم) خور! ستا پلار بد سړی نه دی او ستا مور زناکاره نه ده.

فَاَشَارَتْ اِلَيْهِۗ قَالُوْا كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كَانَ فِى الْمَهْدِ صَبِيًّا

fa asyārat ilaīh(i), qālū kaifa nukallimu man kāna fil-mahdi ṣabiyyā(n).

نو هغې (مریم) هغې (ماشوم) ته اشاره وکړه. هغوی وویل، "موږ به څنګه له یو کوچني ماشوم سره خبرې وکړو چې لا هم په ځوږ کې دی؟"

قَالَ اِنِّيْ عَبْدُ اللّٰهِ ۗاٰتٰنِيَ الْكِتٰبَ وَجَعَلَنِيْ نَبِيًّا ۙ

qāla innī ‘abdullāh(i), ātāniyal-kitāba wa ja‘alanī nabiyyā(n).

هغه (عیسی علیه السلام) وویل: "په حقیقت کې زه د الله بنده یم، هغه ماته کتاب (انجیل) راکړ او هغه زه پیغمبر کړم."

وَّجَعَلَنِيْ مُبٰرَكًا اَيْنَ مَا كُنْتُۖ وَاَوْصٰنِيْ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِ مَا دُمْتُ حَيًّا ۖ

wa ja‘alanī mubārakan aina mā kunt(u), wa auṣānī biṣ-ṣalāti waz-zakāti mā dumtu ḥayyā(n).

او هغه ما ته برکت راکړی دی هر ځای چې یم، او هغه ماته د لمانځه او زکات امر کړی دی تر هغه چې زه ژوندی یم.

وَّبَرًّاۢ بِوَالِدَتِيْ وَلَمْ يَجْعَلْنِيْ جَبَّارًا شَقِيًّا

wa barram biwālidatī wa lam yaj‘alnī jabbāran syaqiyyā(n).

او خپلې مور ته وقف وم، او هغه ما مغرور یا بدبخت نه کړ.

وَالسَّلٰمُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُّ وَيَوْمَ اَمُوْتُ وَيَوْمَ اُبْعَثُ حَيًّا

was-salāmu ‘alayya yauma wulittu wa yauma amūtu wa yauma ub‘aṡu ḥayyā(n).

او سلام دې وي پر ما باندې په هغه ورځ چې زه پيدا شوم، او په هغه ورځ چې زه مړ شم، او په هغه ورځ چې زه بيا ژوندی راپورته شم."

ذٰلِكَ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ ۚقَوْلَ الْحَقِّ الَّذِيْ فِيْهِ يَمْتَرُوْنَ

Żālika ‘īsabnu maryam(a), qaulal-ḥaqqil-lażī fīhi yamtarūn(a).

دا عیسی علیه السلام د مریم زوی وو، هغه ریښتینې خبرې یې وکړې، چې دوی یې په ریښتینوالي کې شکمن وو.

مَا كَانَ لِلّٰهِ اَنْ يَّتَّخِذَ مِنْ وَّلَدٍ سُبْحٰنَهٗ ۗاِذَا قَضٰٓى اَمْرًا فَاِنَّمَا يَقُوْلُ لَهٗ كُنْ فَيَكُوْنُ ۗ

mā kāna lillāhi ay yattakhiża miw waladin subḥānah(ū), iżā qaḍā amran fa innamā yaqūlu lahū kun fa yakūn(u).

دا د الله لپاره مناسبه نه ده چې اولاد ولري، پاک دی وي. کله چې هغه غواړي یو څه وغواړي، نو هغه یوازې ورته وايي، "شه!" نو همداسې ده.

وَاِنَّ اللّٰهَ رَبِّيْ وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوْهُ ۗهٰذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيْمٌ

wa innallāha rabbī wa rabbukum fa‘budūh(u), hāżā ṣirāṭum mustaqīm(un).

(عيسى عليه السلام وويل) "او يقيناً الله زما او ستاسو رب دى، نو د هغه عبادت وکړئ. دا سمه لار ده."

فَاخْتَلَفَ الْاَحْزَابُ مِنْۢ بَيْنِهِمْۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ مَّشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيْمٍ

fakhtalafal-aḥzābu mim bainihim, fa wailul lil-lażīna kafarū mim masyhadi yaumin ‘aẓīm(in).

نو د دوی (یهودیانو او عیسویانو) ترمنځ ډلو (چې شتون درلود) اختلاف وکړ. نو د هغو کسانو لپاره افسوس دی چې کافران دي کله چې دوی لویه ورځ وویني!

اَسْمِعْ بِهِمْ وَاَبْصِرْۙ يَوْمَ يَأْتُوْنَنَا لٰكِنِ الظّٰلِمُوْنَ الْيَوْمَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ

asmi‘ bihim wa abṣir, yauma ya'tūnanā lākiniẓ-ẓālimūnal-yauma fī ḍalālim mubīn(in).

په هغه ورځ چې دوی موږ ته راغلل، د دوی اورېدل او لیدل څومره ګړندي وو، خو ظالمان نن (په نړۍ کې) په څرګنده ګمراهۍ کې دي.

وَاَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ اِذْ قُضِيَ الْاَمْرُۘ وَهُمْ فِيْ غَفْلَةٍ وَّهُمْ لَا يُؤْمِنُوْنَ

wa anżirhum yaumal-ḥasrati iż quḍiyal-amr(u), wa hum fī gaflatiw wa hum lā yu'minūn(a).

او (اې محمده) دوی د پښېمانۍ له ورځې څخه ووېروه، کله چې ټولې چارې په داسې حال کې فیصله شي چې دوی په غفلت کې وي او ایمان نه راوړي.

اِنَّا نَحْنُ نَرِثُ الْاَرْضَ وَمَنْ عَلَيْهَا وَاِلَيْنَا يُرْجَعُوْنَ ࣖ

innā naḥnu nariṡul-arḍa wa man ‘alaihā wa ilainā yurja‘ūn(a).

په حقیقت کې، موږ د ځمکې او په هغې کې د ټولو شیانو وارثان یو، او یوازې زموږ خوا ته به بیرته راګرځول کیږي.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِبْرٰهِيْمَ ەۗ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi ibrāhīm(a), innahū kāna ṣiddīqan nabiyyā(n).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) ته په کتاب (قرآن) کې د ابراهیم کیسه بیان کړه، په حقیقت کې هغه ډېر صالح سړی او پیغمبر وو.

اِذْ قَالَ لِاَبِيْهِ يٰٓاَبَتِ لِمَ تَعْبُدُ مَا لَا يَسْمَعُ وَلَا يُبْصِرُ وَلَا يُغْنِيْ عَنْكَ شَيْـًٔا

iż qāla li'abīhi yā abati lima ta‘budu mā lā yasma‘u wa lā yubṣiru wa lā yugnī ‘anka syai'ā(n).

(یاد کړئ) کله چې هغه (ابراهيم) خپل پلار ته وویل: "ای زما پلاره! ته ولې د هغه څه عبادت کوې چې نه اوري، نه ګوري او نه ستا سره هیڅ مرسته کولی شي؟"

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْ قَدْ جَاۤءَنِيْ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأْتِكَ فَاتَّبِعْنِيْٓ اَهْدِكَ صِرَاطًا سَوِيًّا

yā abati innī qad jā'anī minal-‘ilmi mā lam ya'tika fattabi‘nī ahdika ṣirāṭan sawiyyā(n).

اې زما پلاره! بېشکه ما ته داسې علم راغلی دی چې تاته نه دی ورکړل شوی، نو زما پیروي وکړه، زه به تاته سمه لاره وښیم.

يٰٓاَبَتِ لَا تَعْبُدِ الشَّيْطٰنَۗ اِنَّ الشَّيْطٰنَ كَانَ لِلرَّحْمٰنِ عَصِيًّا

yā abati lā ta‘budisy-syaiṭān(a), innasy-syaiṭāna kāna lir-raḥmāni ‘aṣiyyā(n).

اې زما پلاره! د شیطان عبادت مه کوه، په حقیقت کې شیطان د لوی خدای، چې ډېر مهربان دی، نافرمانه دی.

يٰٓاَبَتِ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يَّمَسَّكَ عَذَابٌ مِّنَ الرَّحْمٰنِ فَتَكُوْنَ لِلشَّيْطٰنِ وَلِيًّا

yā abati innī akhāfu ay yamassaka ‘ażābum minar-raḥmāni fa takūna lisy-syaiṭāni waliyyā(n).

اې زما پلاره! زه ډېر اندېښمن یم چې د ډېر مهربان خدای له لوري به تاته عذاب درکړل شي، ترڅو ته د شیطان ملګري شې."

قَالَ اَرَاغِبٌ اَنْتَ عَنْ اٰلِهَتِيْ يٰٓاِبْرٰهِيْمُ ۚ لَىِٕنْ لَّمْ تَنْتَهِ لَاَرْجُمَنَّكَ وَاهْجُرْنِيْ مَلِيًّا

qāla arāgibun anta ‘an ālihatī yā ibrāhīm(u), la'illam tantahi la'arjumannaka wahjurnī maliyyā(n).

هغه (پلار یې) وویل: "ایا ته زما له خدایانو څخه کرکه کوې، ای ابراهیمه؟ که ته ونه درېدې، زه به خامخا تا سنګسار کړم، نو ما د اوږدې مودې لپاره پریږده."

قَالَ سَلٰمٌ عَلَيْكَۚ سَاَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّيْۗ اِنَّهٗ كَانَ بِيْ حَفِيًّا

qāla salāmun ‘alaik(a), sa'astagfiru laka rabbī, innahū kāna bī ḥafiyyā(n).

هغه (ابراهيم) وويل: "سلام دې وي پر تا، زه به ستا لپاره له خپل رب څخه بخښنه وغواړم، په حقيقت کې هغه پر ما ډېر مهربان دی."

وَاَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَاَدْعُوْا رَبِّيْۖ عَسٰٓى اَلَّآ اَكُوْنَ بِدُعَاۤءِ رَبِّيْ شَقِيًّا

wa a‘tazilukum wa mā tad‘ūna min dūnillāhi wa ad‘ū rabbī, ‘asā allā akūna bidu‘ā'i rabbī syaqiyyā(n).

او زه به له تاسو او له هغه څه څخه چې تاسو یې د الله پرته عبادت کوئ ځان لرې کړم، او زه به خپل رب ته دعا وکړم، هیله ده چې زه به د خپل رب په دعا کولو سره مایوسه نه شم.

فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۙوَهَبْنَا لَهٗٓ اِسْحٰقَ وَيَعْقُوْبَۗ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا

falamma‘tazalahum wa mā ya‘budūna min dūnillāh(i), wahabnā lahū isḥāqa wa ya‘qūb(a), wa kullan ja‘alnā nabiyyā(n).

نو کله چې هغه (ابراهيم) له هغوی او له هغو شیانو څخه چې دوی یې له الله پرته عبادت کاوه، ځان جلا کړ، موږ هغه ته اسحاق او یعقوب ورکړل او موږ هر یو یې پیغمبر وټاکه.

وَوَهَبْنَا لَهُمْ مِّنْ رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا ࣖ

wa wahabnā lahum mir raḥmatinā wa ja‘alnā lahum lisāna ṣidqin ‘aliyyā(n).

او موږ هغوی ته له خپل رحمت څخه برکت ورکړ او هغوی مو ښې او پاکې خبرې وکړې.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ مُوْسٰٓىۖ اِنَّهٗ كَانَ مُخْلَصًا وَّكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا

ważkur fil-kitābi mūsā, innahū kāna mukhlaṣaw wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) ته د موسی علیه السلام کیسه په کتاب (قرآن) کې بیان کړه. هغه په ریښتیا سره یو غوره شوی، رسول او پیغمبر و.

وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا

wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).

او موږ هغه د غره (سینا) له ښي خوا څخه راوغوښت او د خبرو اترو لپاره مو هغه نږدې کړ.

وَوَهَبْنَا لَهٗ مِنْ رَّحْمَتِنَآ اَخَاهُ هٰرُوْنَ نَبِيًّا

wa wahabnā lahū mir raḥmatinā akhāhu hārūna nabiyyā(n).

او موږ هغه ته له خپل رحمت څخه دا ورکړه چې د هغه ورور هارون نبي شو.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِسْمٰعِيْلَ ۖاِنَّهٗ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُوْلًا نَّبِيًّا ۚ

ważkur fil-kitābi ismā‘īl(a), innahū kāna ṣādiqal-wa‘di wa kāna rasūlan nabiyyā(n).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) ته د اسماعیل کیسه په کتاب (قرآن کریم) کې بیان کړه. هغه په ریښتیا سره د خپلې خبرې پابند سړی، رسول او پیغمبر و.

وَكَانَ يَأْمُرُ اَهْلَهٗ بِالصَّلٰوةِ وَالزَّكٰوةِۖ وَكَانَ عِنْدَ رَبِّهٖ مَرْضِيًّا

wa kāna ya'muru ahlahū biṣ-ṣalāti waz-zakāh(ti), wa kāna ‘inda rabbihī marḍiyyā(n).

او هغه خپل کورنۍ ته د لمانځه او زکات امر کاوه، او هغه یو داسې سړی و چې له خپل رب څخه راضي و.

وَاذْكُرْ فِى الْكِتٰبِ اِدْرِيْسَۖ اِنَّهٗ كَانَ صِدِّيْقًا نَّبِيًّا ۙ

ważkur fil-kitābi idrīs(a), innahū kāna ṣādiqan nabiyyā(n).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) ته په کتاب (قرآن) کې د ادریس کیسه بیان کړه، په حقیقت کې هغه یو سړی و چې حق یې خوښاوه او پیغمبر و.

وَّرَفَعْنٰهُ مَكَانًا عَلِيًّا

wa rafa‘nāhu makānan ‘aliyyā(n).

او موږ هغه لوړ مقام ته رسولی دی.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوْحٍۖ وَّمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰهِيْمَ وَاِسْرَاۤءِيْلَ ۖوَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۗ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوْا سُجَّدًا وَّبُكِيًّا ۩

ulā'ikal-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna min żurriyyati ādama wa mimman ḥamalnā ma‘a nūḥ(in), wa min żurriyyati ibrāhīma wa isrā'īl(a), wa mimman hadainā wajtabainā, iżā tutlā ‘alaihim āyātur-raḥmāni kharrū sujjadaw wa bukiyyā(n).

دا هغه خلک دي چې الله تعالی پرې احسان کړی دی، یعنې د آدم علیه السلام له اولادې څخه د پیغمبرانو له ډلې څخه، او له هغو کسانو څخه چې موږ له نوح علیه السلام سره (په کښتۍ کې) راوستل، او د ابراهیم علیه السلام او اسراییل علیه السلام له اولادې څخه (چې موږ ورته لارښوونه کړې او غوره کړې ده). کله چې د لوی خدای تعالی آیتونه ورته لوستل کېږي، نو سجده کوي او ژاړي.

۞ فَخَلَفَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوٰتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا ۙ

fa khalafa mim ba‘dihim khalfun aḍā‘uṣ-ṣalāta wattaba‘usy-syahawāti fa saufa yalqauna gayyā(n).

بیا به له دوی وروسته داسې ځای ناستي راشي چې لمونځ به یې پریښی وي او د خپلو خواهشاتو پیروي به کوي، نو دوی به ګمراه شي،

اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَاُولٰۤىِٕكَ يَدْخُلُوْنَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُوْنَ شَيْـًٔا ۙ

illā man tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa ulā'ika yadkhulūnal-jannata wa lā yuẓlamūna syai'ā(n).

پرته له هغو کسانو څخه چې توبه وباسي، ایمان راوړي او ښه عملونه وکړي، ځکه چې دوی به جنت ته ننوځي او هیڅ ظلم به پرې ونه شي.

جَنّٰتِ عَدْنِ ِۨالَّتِيْ وَعَدَ الرَّحْمٰنُ عِبَادَهٗ بِالْغَيْبِۗ اِنَّهٗ كَانَ وَعْدُهٗ مَأْتِيًّا

jannāti ‘adninil-latī wa‘adar-raḥmānu ‘ibādahū bil-gaib(i), innahū kāna wa‘duhū ma'tiyyā(n).

یعنې جنت عدن چې د مهربان خدای له خوا خپلو بندګانو ته وعده شوې ده، که څه هم (جنت) نه لیدل کیږي. په حقیقت کې، (د الله ژمنه) به خامخا پوره شي.

لَا يَسْمَعُوْنَ فِيْهَا لَغْوًا اِلَّا سَلٰمًاۗ وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيْهَا بُكْرَةً وَّعَشِيًّا

lā yasma‘ūna fīhā lagwan illā salāmā(n), wa lahum rizquhum fīhā bukrataw wa ‘asyiyyā(n).

هلته به دوی بې ګټې خبرې نه اوري، پرته له سلام څخه. او هلته به د دوی لپاره سهار او ماښام رزق وي.

تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِيْ نُوْرِثُ مِنْ عِبَادِنَا مَنْ كَانَ تَقِيًّا

tilkal-jannatul-latī nūriṡu min ‘ibādinā man kāna taqiyyā(n).

دا هغه جنت دی چې موږ به یې خپلو هغو بندګانو ته په میراث ورکړو چې تل پرهیزګار وي.

وَمَا نَتَنَزَّلُ اِلَّا بِاَمْرِ رَبِّكَۚ لَهٗ مَا بَيْنَ اَيْدِيْنَا وَمَا خَلْفَنَا وَمَا بَيْنَ ذٰلِكَ وَمَا كَانَ رَبُّكَ نَسِيًّا ۚ

wa mā natanazzalu illā bi'amri rabbik(a), lahū mā baina aidīnā wa mā khalfanā wa mā baina żālika wa mā kāna rabbuka nasiyyā(n).

او موږ (جبریل علیه السلام) د خپل رب په امر پرته له هغه نه دي راکوز شوي، هر هغه څه چې زموږ په وړاندې دي، هر هغه څه چې زموږ شاته دي، او هر هغه څه چې د دوی په مینځ کې دي، د هغه دي، او ستا رب نه هېروي.

رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَاعْبُدْهُ وَاصْطَبِرْ لِعِبَادَتِهٖۗ هَلْ تَعْلَمُ لَهٗ سَمِيًّا ࣖ

rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā fa‘budhu waṣṭabir li‘ibādatih(ī), hal ta‘lamu lahū samiyyā(n).

(هغه) رب دی چې اسمانونه او ځمکه او د دوی ترمنځ هرڅه کنټرولوي، نو د هغه عبادت وکړئ او په عبادت کې یې ثابت قدم اوسئ. ایا ته پوهېږې چې د هغه سره یو برابر څوک شته؟

وَيَقُوْلُ الْاِنْسَانُ ءَاِذَا مَا مِتُّ لَسَوْفَ اُخْرَجُ حَيًّا

wa yaqūlul-insānu a'iżā mā mittu lasaufa ukhraju ḥayyā(n).

او خلک (کافران) وايي، "ایا دا ریښتیا ده چې کله زه مړ شم، نو یوه ورځ به په ریښتیا سره بیا ژوندی را پورته شم؟"

اَوَلَا يَذْكُرُ الْاِنْسَانُ اَنَّا خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَكُ شَيْـًٔا

awalā yażkurul-insānu annā khalaqnāhu min qablu wa lam yaku syai'ā(n).

او ایا انسان فکر نه کوي چې موږ هغه مخکې پیدا کړی و، پداسې حال کې چې هغه هیڅ شی نه و؟

فَوَرَبِّكَ لَنَحْشُرَنَّهُمْ وَالشَّيٰطِيْنَ ثُمَّ لَنُحْضِرَنَّهُمْ حَوْلَ جَهَنَّمَ جِثِيًّا

fa wa rabbika lanaḥsyurannahum wasy-syayāṭīna ṡumma lanuḥḍirannahum ḥaula jahannama jiṡiyyā(n).

نو ستا په رب قسم، موږ به خامخا دوی له شیطان سره راټول کړو، بیا به یې خامخا د دوزخ شاوخوا ته په ګونډو راولو.

ثُمَّ لَنَنْزِعَنَّ مِنْ كُلِّ شِيْعَةٍ اَيُّهُمْ اَشَدُّ عَلَى الرَّحْمٰنِ عِتِيًّا ۚ

Ṡumma lananzi‘anna min kulli syī‘atin ayyuhum asyaddu ‘alar-raḥmāni ‘itiyyā(n).

بیا به موږ خامخا له هرې ډلې څخه هغه کسان وباسو چې د دوی له ډلې څخه د خدای، رحمن، تر ټولو زیات نافرمانه دي.

ثُمَّ لَنَحْنُ اَعْلَمُ بِالَّذِيْنَ هُمْ اَوْلٰى بِهَا صِلِيًّا

Ṡumma lanaḥnu a‘lamu bil-lażīna hum aulā bihā ṣiliyyā(n).

سربېره پردې، موږ ښه پوهیږو چې څوک باید دوزخ ته واچول شي.

وَاِنْ مِّنْكُمْ اِلَّا وَارِدُهَا ۚ كَانَ عَلٰى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ۚ

wa im minkum illā wāriduhā, kāna ‘alā rabbika ḥatmam maqḍiyyā(n).

او ستاسو څخه هیڅوک داسې نشته چې هغه (دوزخ) ته نه راځي. دا ستاسو د رب په نزد یوه پریکړه ده.

ثُمَّ نُنَجِّى الَّذِيْنَ اتَّقَوْا وَّنَذَرُ الظّٰلِمِيْنَ فِيْهَا جِثِيًّا

Ṡumma nunajjil-lażīnattaqau wa nażaruẓ-ẓālimīna fīhā jiṡiyyā(n).

بیا به موږ پرهیزګاران وژغورو او ظالمان به په ګونډو (دوزخ) کې پریږدو.

وَاِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيٰتُنَا بَيِّنٰتٍ قَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓاۙ اَيُّ الْفَرِيْقَيْنِ خَيْرٌ مَّقَامًا وَّاَحْسَنُ نَدِيًّا

wa iżā tutlā ‘alaihim āyātunā bayyinātin qālal-lażīna kafarū lil-lażīna āmanū, ayyul-farīqaini khairum maqāmaw wa aḥsanu nadiyyā(n).

او کله چې زموږ روښانه آیتونه ورته لوستل کېدل (معنی)، نو کافرانو هغو کسانو ته چې ایمان یې راوړی وو وویل: "په دواړو ډلو کې کومه یوه د اوسېدو لپاره غوره او د غونډو لپاره ښکلې ځای ده؟"

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍ هُمْ اَحْسَنُ اَثَاثًا وَّرِءْيًا

wa kam ahlaknā qablahum min qarnin hum aḥsanu aṡāṡaw wa ri'yā(n).

او موږ له دوی څخه مخکې څومره ډېر خلک (کافران) هلاک کړي دي، که څه هم دوی د کور سامانونه غوره وو او سترګو ته (ډیر ښکلي) وو.

قُلْ مَنْ كَانَ فِى الضَّلٰلَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمٰنُ مَدًّا ەۚ حَتّٰىٓ اِذَا رَاَوْا مَا يُوْعَدُوْنَ اِمَّا الْعَذَابَ وَاِمَّا السَّاعَةَ ۗفَسَيَعْلَمُوْنَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضْعَفُ جُنْدًا

qul man kāna fiḍ-ḍalālati falyamdud lahur-raḥmānu maddā(n), ḥattā iżā ra'au mā yū‘adūna immal-‘ażāba wa immas-sā‘ata fa saya‘lamūna man huwa syarrum makānaw wa aḍ‘afu jundā(n).

ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "څوک چې په ګمراهۍ کې وي، نو خدای چې ډېر مهربان دی، هغه ته دې (وخت) اوږد کړي، ترڅو کله چې دوی هغه څه وویني چې د دوی په وړاندې ګواښل شوي دي، که عذاب وي یا قیامت، نو دوی به پوه شي چې څوک په بد حالت کې دی او د چا لښکر کمزوری دی."

وَيَزِيْدُ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اهْتَدَوْا هُدًىۗ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ مَّرَدًّا

wa yazīdullāhul-lażīnahtadau hudā(n), wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairum maraddā(n).

او الله به هغو کسانو ته چې لارښوونه یې کړې ده، لارښوونه زیاته کړي. او تلپاتې نیک عملونه به ستا د رب په وړاندې غوره اجر او غوره پایله ولري.

اَفَرَاَيْتَ الَّذِيْ كَفَرَ بِاٰيٰتِنَا وَقَالَ لَاُوْتَيَنَّ مَالًا وَّوَلَدًا ۗ

afa ra'aital-lażī kafara bi'āyātinā wa qāla la'ūtayanna mālaw wa waladā(n).

نو ایا تا هغه کس لیدلی چې زموږ آیتونه ردوي او وايي چې "ماته به خامخا مال او اولاد راکړل شي؟"

اَطَّلَعَ الْغَيْبَ اَمِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۙ

aṭṭala‘al-gaiba amittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

ایا هغه غیب لیدلی دی یا یې له لوی خدای (ج) سره ژمنه کړې ده؟

كَلَّا ۗسَنَكْتُبُ مَا يَقُوْلُ وَنَمُدُّ لَهٗ مِنَ الْعَذَابِ مَدًّا ۙ

kallā, sanaktubu mā yaqūlu wa namuddu lahū minal-‘ażābi maddā(n).

بالکل نه! موږ به هغه څه ولیکو چې هغه وویل، او موږ به د هغه لپاره بشپړ عذاب اوږد کړو،

وَّنَرِثُهٗ مَا يَقُوْلُ وَيَأْتِيْنَا فَرْدًا

wa nariṡuhū mā yaqūlu wa ya'tīnā fardā(n).

او موږ به هغه څه وارث کړو چې هغه وویل، او هغه به یوازې موږ ته راشي.

وَاتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ اٰلِهَةً لِّيَكُوْنُوْا لَهُمْ عِزًّا ۙ

wattakhażū min dūnillāhi ālihatal liyakūnū lahum ‘izzā(n).

او دوی د الله پرته نور معبودان غوره کړي دي، نو دا معبودان به د دوی ساتونکي وي.

كَلَّا ۗسَيَكْفُرُوْنَ بِعِبَادَتِهِمْ وَيَكُوْنُوْنَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا ࣖ

kallā, sayakfurūna bi‘ibādatihim wa yakūnūna ‘alaihim ḍiddā(n).

بالکل نه! وروسته به دوی (عبادت کوونکي) د هغه له عبادت څخه انکار وکړي، او د دوی دښمنان به شي.

اَلَمْ تَرَ اَنَّآ اَرْسَلْنَا الشَّيٰطِيْنَ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ تَؤُزُّهُمْ اَزًّا ۙ

alam tara annā arsalnasy-syayāṭīna ‘alal-kāfirīna ta'uzzuhum azzā(n).

ایا ته نه ګورې چې موږ شیطانان کافرانو ته لیږلي دي ترڅو هغوی په کلکه (ګناه ته) وهڅوي؟

فَلَا تَعْجَلْ عَلَيْهِمْۗ اِنَّمَا نَعُدُّ لَهُمْ عَدًّا ۗ

falā ta‘jal ‘alaihim, innamā na‘uddu lahum ‘addā(n).

نو د هغوی په وړاندې (د عذاب غوښتلو کې) بیړه مه کوه، ځکه چې موږ د هغوی لپاره په سمه توګه حساب کړی دی (د عذاب ورځ راتلل).

يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِيْنَ اِلَى الرَّحْمٰنِ وَفْدًا

yauma naḥsyurul-muttaqīna ilar-raḥmāni wafdā(n).

(یاد کړئ) هغه ورځ (چې) موږ هغه کسان چې له رحمن (الله) څخه وېرېدل، د عزتمن کاروان په څېر راټول کړل،

وَنَسُوْقُ الْمُجْرِمِيْنَ اِلٰى جَهَنَّمَ وِرْدًا ۘ

wa nasūqul-mujrimīna ilā jahannama wirdā(n).

او موږ به نافرمانان د تږي په حالت کې دوزخ ته بوځو.

لَا يَمْلِكُوْنَ الشَّفَاعَةَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمٰنِ عَهْدًا ۘ

lā yamlikūnasy-syafā‘ata illā manittakhaża ‘indar-raḥmāni ‘ahdā(n).

هغوی د شفاعت (مرستې) حق نلري مګر هغه کسان چې له رحمن (الله) سره یې تړون کړی وي.

وَقَالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمٰنُ وَلَدًا ۗ

wa qāluttakhażar-raḥmānu waladā(n).

او هغوی وویل: "(الله) رحمن یو ماشوم لري."

لَقَدْ جِئْتُمْ شَيْـًٔا اِدًّا ۙ

laqad ji'tum syai'an iddā(n).

په حقیقت کې، تاسو یو ډیر غلط شی راوړی دی،

تَكَادُ السَّمٰوٰتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَتَنْشَقُّ الْاَرْضُ وَتَخِرُّ الْجِبَالُ هَدًّا ۙ

takādus-samāwātu yatafaṭṭarna minhu wa tansyaqqul-arḍu wa takhirrul-jibālu haddā(n).

نږدې وه چې اسمانونه ټوټه ټوټه شي، ځمکه ټوټه ټوټه شي، او غرونه (د دې خبرې له امله) وغورځېدل.

اَنْ دَعَوْا لِلرَّحْمٰنِ وَلَدًا ۚ

an da‘au lir-raḥmāni waladā(n).

ځکه چې دوی (الله) ته اولاد ورکول ډېر مهربان ګڼي.

وَمَا يَنْۢبَغِيْ لِلرَّحْمٰنِ اَنْ يَّتَّخِذَ وَلَدًا ۗ

wa mā yambagī lir-raḥmāni ay yattakhiża waladā(n).

او د رحمن الله لپاره اولاد درلودل ناممکن دي.

اِنْ كُلُّ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ اِلَّآ اٰتِى الرَّحْمٰنِ عَبْدًا ۗ

in kullu man fis-samāwāti wal-arḍi illā ātir-raḥmāni ‘abdā(n).

په اسمانونو او ځمکه کې هیڅوک نشته مګر د رحمن (الله) په حضور کې به د بنده په توګه راشي.

لَقَدْ اَحْصٰىهُمْ وَعَدَّهُمْ عَدًّا ۗ

laqad aḥṣāhum wa ‘addahum ‘addā(n).

هغه (الله) په حقیقت کې د دوی شمېر معلوم کړی دی او په دقیقه شمېرنه یې حساب کړی دی.

وَكُلُّهُمْ اٰتِيْهِ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَرْدًا

wa kulluhum ātīhi yaumal-qiyāmati fardā(n).

او هر یو به د قیامت په ورځ په انفرادي ډول الله ته راشي.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti sayaj‘alu lahumur-raḥmānu wuddā(n).

په حقیقت کې، هغه کسان چې ایمان راوړي او ښه عملونه کوي، وروسته به رحمن الله (د دوی په زړونو کې) رحم وکړي.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لِتُبَشِّرَ بِهِ الْمُتَّقِيْنَ وَتُنْذِرَ بِهٖ قَوْمًا لُّدًّا

fa innamā yassarnāhu bilisānika litubasysyira bihil-muttaqīna wa tunżira bihī qaumal luddā(n).

نو په حقیقت کې موږ دا (قرآن) ستا په ژبه (ای محمده) اسانه کړی دی، ترڅو ته پرې هغو کسانو ته زیری ورکړې چې پرهیزګاران دي، او د دې لپاره چې ته نافرمانه خلکو ته خبردارې ورکړې.

وَكَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنْ قَرْنٍۗ هَلْ تُحِسُّ مِنْهُمْ مِّنْ اَحَدٍ اَوْ تَسْمَعُ لَهُمْ رِكْزًا ࣖ

wa kam ahlaknā qablahum min qarn(in), hal tuḥissu minhum min aḥadin au tasma‘u lahum rikzā(n).

او له دوی څخه مخکې موږ څومره ډېر قومونه هلاک کړي دي، ایا تا (محمد صلی الله علیه وسلم) له دوی څخه کوم یو لیدلی دی یا تا د دوی غږونه اوریدلي دي؟