Q.S Koofiya (هُود) - 123 Ayatitteh Ixxima

الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ

alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).

الف لام را (دا) یو کتاب دی چې آیتونه یې په ښه توګه ترتیب شوي او بیا په تفصیل سره تشریح شوي، (کوم چې د (الله) له لوري چې ډېر حکمت لرونکی او ډېر بشپړ دی، نازل شوی دی.

اَلَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۗاِنَّنِيْ لَكُمْ مِّنْهُ نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌۙ

allā ta‘budū illallāh(a), innanī lakum minhu nażīruw wa basyīr(un).

ترڅو تاسو د الله پرته د بل چا عبادت ونه کړئ، په حقیقت کې زه (محمد) ستاسو لپاره د هغه له لوري یو خبردارونکی او د خوښۍ زیری ورکوونکی یم.

وَّاَنِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَّتَاعًا حَسَنًا اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى وَّيُؤْتِ كُلَّ ذِيْ فَضْلٍ فَضْلَهٗ ۗ وَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيْرٍ

wa anistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yumatti‘kum matā‘an ḥasanan ilā ajalim musammaw wa yu'ti kulla żī faḍlin faḍlah(ū), wa in tawallau fa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin kabīr(in).

او تاسو باید له خپل رب څخه بخښنه وغواړئ او هغه ته توبه وباسئ، یقینا هغه به تاسو ته تر ټاکلي وخت پورې ښه ګټه درکړي. او هغه به هر هغه چا ته خپل فضل ورکړي چې ښه کار کوي. او که تاسو مخ واړوئ، نو په ریښتیا سره، زه ویره لرم چې تاسو ته به په لویه ورځ (قیامت) عذاب راشي.

اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ ۚوَهُوَ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيْرٌ

ilallāhi marji‘ukum, wa huwa ‘alā kulli syai'in qadīr(un).

الله ته به ستاسي بيرته ستنېدل وي. هغه پر هر څه قادر دی.

اَلَآ اِنَّهُمْ يَثْنُوْنَ صُدُوْرَهُمْ لِيَسْتَخْفُوْا مِنْهُۗ اَلَا حِيْنَ يَسْتَغْشُوْنَ ثِيَابَهُمْ ۙيَعْلَمُ مَا يُسِرُّوْنَ وَمَا يُعْلِنُوْنَۚ اِنَّهٗ عَلِيْمٌ ۢ بِذَاتِ الصُّدُوْرِ ۔

alā innahum yaṡnūna ṣudūrahum liyastakhfū minh(u), alā ḥīna yastagsyūna ṡiyābahum, ya‘lamu mā yusirrūna wa mā yu‘linūn(a), innahū ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).

په یاد ولرئ، په حقیقت کې دوی (منافقین) د هغه (محمد) څخه د ځان پټولو لپاره شا اړوي. په یاد ولرئ، کله چې دوی ځانونه په ټوکر پوښي، الله پوهیږي هغه څه چې دوی پټوي او هغه څه چې دوی ښکاره کوي، په حقیقت کې الله د دوی د زړونو په ټولو پټو شیانو پوهیږي.

۞ وَمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ فِى الْاَرْضِ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا ۗ كُلٌّ فِيْ كِتٰبٍ مُّبِيْنٍ

wa mā min dābbatin fil-arḍi illā ‘alallāhi rizquhā wa ya‘lamu mustaqarrahā wa mustauda‘ahā, kullun fī kitābim mubīn(in).

او هیڅ یو مخلوق په ځمکه کې حرکت نه کوي (ژوند کوي) مګر الله د هر څه لپاره د هغې د رزق تضمین نه کوي. هغه پوهیده چې چیرته اوسیږي او چیرته ساتل کیږي. هرڅه (لیکل شوي) په اصلي کتاب (لوح محفوظ) کې.

وَهُوَ الَّذِيْ خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ فِيْ سِتَّةِ اَيَّامٍ وَّكَانَ عَرْشُهٗ عَلَى الْمَاۤءِ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا ۗ وَلَىِٕنْ قُلْتَ اِنَّكُمْ مَّبْعُوْثُوْنَ مِنْۢ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَٓا اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ

wa huwal-lażī khalaqas-samāwāti wal-arḍa fī sittati ayyāmiw wa kāna ‘arsyuhū ‘alal-mā'i liyabluwakum ayyukum aḥsanu ‘amalā(n), wa la'in qulta innakum mab‘ūṡūna mim ba‘dil-mauti layaqūlannal-lażīna kafarū in hāżā illā siḥrum mubīn(un).

او هغه ذات دی چې اسمانونه او ځمکه یې په شپږو زمانو کې پیدا کړل، او د هغه عرش یې د اوبو له پاسه، ترڅو هغه وازمایي چې ستاسو څخه څوک په عمل کې غوره دی. که تاسو (د مکې خلکو ته) ووایاست، "بېشکه تاسو به له مرګ وروسته بیا راژوندي شئ،" نو یقینا کافران به ووایی، "دا یوازې ریښتینی جادو دی."

وَلَىِٕنْ اَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ اِلٰٓى اُمَّةٍ مَّعْدُوْدَةٍ لَّيَقُوْلُنَّ مَا يَحْبِسُهٗ ۗ اَلَا يَوْمَ يَأْتِيْهِمْ لَيْسَ مَصْرُوْفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ

wa la'in akhkharnā ‘anhumul-‘ażāba ilā ummatim ma‘dūdatil layaqūlunna mā yaḥbisuh(ū), alā yauma ya'tīhim laisa maṣrūfan ‘anhum wa ḥāqa bihim mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).

او البته، که موږ د دوی پر وړاندې عذاب تر ټاکلي وخت پورې وځنډوو، نو دوی به ووایي: "څه شی یې مخنیوی کوي؟" پوه شئ چې کله دوی ته عذاب راشي، نو دوی یې نشي مخنیوی کولی. دوی د هغه (عذاب) سره محاصره دي چې دوی یې ملنډې وهلې.

وَلَىِٕنْ اَذَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنٰهَا مِنْهُۚ اِنَّهٗ لَيَـُٔوْسٌ كَفُوْرٌ

wa la'in ażaqnal-insāna minnā raḥmatan ṡumma naza‘nāhā ‘anh(u), innahū laya'ūsun kafūr(un).

او که موږ پر انسان خپل نعمتونه ورسوو او بیا یې بیرته واخلو، نو خامخا به نا امیده او ناشکره شي.

وَلَىِٕنْ اَذَقْنٰهُ نَعْمَاۤءَ بَعْدَ ضَرَّاۤءَ مَسَّتْهُ لَيَقُوْلَنَّ ذَهَبَ السَّيِّاٰتُ عَنِّيْ ۗاِنَّهٗ لَفَرِحٌ فَخُوْرٌۙ

wa la'in ażaqnāhu na‘mā'a ba‘da ḍarrā'a massathu layaqūlanna żahabas-sayyi'ātu ‘annī, innahū lafariḥun fakhūr(un).

او که موږ هغه ته له کومې مصیبت وروسته خوشحالي ورکړو، نو هغه به خامخا ووایي: "هغه مصیبت له ما څخه ورک شو." په حقیقت کې هغه ډېر خوشحاله او ویاړمن و.

اِلَّا الَّذِيْنَ صَبَرُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ كَبِيْرٌ

illal-lażīna ṣabarū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāt(i), ulā'ika lahum magfiratuw wa ajrun kabīr(un).

پرته له هغو کسانو چې صبر کوي او ښه عملونه کوي، دوی ته بخښنه او لوی اجر ورکول کیږي.

فَلَعَلَّكَ تَارِكٌۢ بَعْضَ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَضَاۤىِٕقٌۢ بِهٖ صَدْرُكَ اَنْ يَّقُوْلُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ جَاۤءَ مَعَهٗ مَلَكٌ ۗ اِنَّمَآ اَنْتَ نَذِيْرٌ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ ۗ

fa la‘allaka tārikum ba‘ḍa mā yūḥā ilaika wa ḍā'ikum bihī ṣadruka ay yaqūlū lau lā unzila ‘alaihi kanzun au jā'a ma‘ahū malak(un), innamā anta nażīr(un), wallāhu ‘alā kulli syai'in wakīl(un).

نو ښايي چې ته (محمد صلی الله علیه وسلم) وغواړې چې د هغه څه څخه چې تا ته نازل شوي دي ځینې یې پرېږدې او ستا سینه د هغې له امله تنګه شي، ځکه چې دوی به ووایي: "ولې پر هغه خزانه (مال) نه ده نازله شوې یا ورسره فرښته ولې نه وه راغلې؟" په حقیقت کې ته یوازې یو خبردارونکی یې او الله د هر څه ساتونکی دی.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗقُلْ فَأْتُوْا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِّثْلِهٖ مُفْتَرَيٰتٍ وَّادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bi‘asyri suwarim miṡlihī muftarayātiw wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).

هغوی حتی وویل: "هغه (محمد) قرآن جوړ کړی دی." ووایه، "(بیا)، د دې (قرآن) په څیر لس سورتونه راوړئ چې جوړ شوي دي، او له تاسو څخه هر هغه څوک راوبلئ چې له الله پرته توان لري، که تاسو صادق خلک یاست."

فَاِلَّمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَكُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَآ اُنْزِلَ بِعِلْمِ اللّٰهِ وَاَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۚفَهَلْ اَنْتُمْ مُّسْلِمُوْنَ

fa illam yastajībū lakum fa‘lamū annamā unzila bi‘ilmillāhi wa allā ilāha illā huw(a), fahal antum muslimūn(a).

نو که دوی ستا د غوښتنې ځواب ورنکړي، نو (ووایه) "پوه شئ چې (قرآن) د الله په علم سره نازل شوی دی، او دا چې له هغه پرته بل معبود نشته، نو ایا تاسو (اسلام ته) تسلیم کیږئ؟"

مَنْ كَانَ يُرِيْدُ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا وَزِيْنَتَهَا نُوَفِّ اِلَيْهِمْ اَعْمَالَهُمْ فِيْهَا وَهُمْ فِيْهَا لَا يُبْخَسُوْنَ

man kāna yurīdul-ḥayātad-dun-yā wa zīnatahā nuwaffi ilaihim a‘mālahum fīhā wa hum fīhā lā yubkhasūn(a).

څوک چې د دنیا ژوند او د هغې ښکلا غواړي، موږ به خامخا په دې دنیا کې د دوی د عملونو (بشپړ) بدله ورکړو او په دې دنیا کې به ورسره ظلم ونه شي.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَيْسَ لَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ اِلَّا النَّارُ ۖوَحَبِطَ مَا صَنَعُوْا فِيْهَا وَبٰطِلٌ مَّا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ

ulā'ikal-lażīna laisa lahum fil-ākhirati illan-nār(u), wa ḥabiṭa mā ṣana‘ū fīhā wa bāṭilum mā kānū ya‘malūn(a).

دا هغه خلک دي چې په اخرت کې له دوزخ پرته بل څه نه ترلاسه کوي، او هغه څه چې دوی په (دې نړۍ کې) لپاره کړي دي هلته بې ګټې دي او هغه څه چې دوی کړي دي له منځه ځي.

اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ

afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).

نو ایا (کافران) د هغو خلکو په څیر دي چې د خپل رب له لوري څرګند دلیل (قرآن) لري، او د هغه له لوري شاهدان تعقیبوي او د موسی علیه السلام کتاب د دوی لپاره د لارښود او رحمت په توګه مخکې و؟ دوی په دې (قرآن) ایمان لري. څوک چې د (قریشو) له ډلو څخه له دې (قرآن) څخه انکار وکړي، نو دوزخ د هغه لپاره ګواښ شوی ځای دی، نو په قرآن کې شک مه کوئ. په حقیقت کې، قرآن په ریښتیا ستاسو د رب له لوري دی، مګر ډیری خلک ایمان نه راوړي.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ

wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).

او له هغه چا څخه به بل ظالم څوک وي چې پر الله تعالی دروغ تړي؟ دوی به د خپل رب په وړاندې وړاندې شي، او شاهدان به ووایي: "دا هغه خلک دي چې خپل رب ته یې دروغ ویلي وو." په یاد ولرئ، په ظالمانو باندې د الله تعالی لعنت دی.

الَّذِيْنَ يَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَيَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۗ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ كفِٰرُوْنَ

al-lażīna yaṣuddūna ‘an sabīlillāhi wa yabgūnahā ‘iwajā(n), wa hum bil-ākhirati hum kāfirūn(a).

(یعنې) هغه کسان چې د الله له لارې څخه منع کوي او غواړي چې هغه کږه کړي. او دا هغه کسان دي چې په آخرت ایمان نه لري.

اُولٰۤىِٕكَ لَمْ يَكُوْنُوْا مُعْجِزِيْنَ فِى الْاَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ۘ يُضٰعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ ۗمَا كَانُوْا يَسْتَطِيْعُوْنَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوْا يُبْصِرُوْنَ

ulā'ika lam yakūnū mu‘jizīna fil-arḍi wa mā kāna lahum min dūnillāhi min auliyā'(a), yuḍā‘afu lahumul-‘ażāb(u), mā kānū yastaṭī‘ūnas-sam‘a wa mā kānū yubṣirūn(a).

دوی په ځمکه کې د (الله د عذاب) مخه نشي نیولی، او د الله پرته به د دوی هیڅ مرستندوی نه وي. د دوی لپاره عذاب دوه چنده شو. دوی (حق) نه اوري او نه یې لیدلی شي.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ خَسِرُوْٓا اَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَّا كَانُوْا يَفْتَرُوْنَ

ulā'ikal-lażīna khasirū anfusahum wa ḍalla ‘anhum mā kānū yaftarūn(a).

دا هغه خلک دي چې ځان ته زیان رسوي، او هغه څه چې دوی تل رامینځته کړي دي له دوی څخه ورک کیږي.

لَاجَرَمَ اَنَّهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ

lā jarama annahum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).

یقینا دوی به هغه خلک وي چې په آخرت کې به تر ټولو ډیر زیان منونکي وي.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَاَخْبَتُوْٓا اِلٰى رَبِّهِمْۙ اُولٰۤىِٕكَ اَصْحٰبُ الْجَنَّةِۚ هُمْ فِيْهَا خٰلِدُوْنَ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa akhbatū ilā rabbihim, ulā'ika aṣḥābul-jannati hum fīhā khālidūn(a).

په حقیقت کې، هغه کسان چې ایمان راوړي او ښه کارونه وکړي او د خدای په وړاندې عاجزي وکړي، دوی د جنت اوسیدونکي دي، دوی به په هغه کې تل پاتې شي.

۞ مَثَلُ الْفَرِيْقَيْنِ كَالْاَعْمٰى وَالْاَصَمِّ وَالْبَصِيْرِ وَالسَّمِيْعِۗ هَلْ يَسْتَوِيٰنِ مَثَلًا ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ ࣖ

maṡalul-farīqaini kal-a‘mā wal-aṣammi wal-baṣīri was-samī‘(i), hal yastawiyāni maṡalā(n), afalā tażakkarūn(a).

د دواړو ډلو (کافرانو او مؤمنانو) مثال د هغو خلکو په څیر دی چې ړانده او کاڼه دي او هغه خلک چې لیدل او اوریدل کولی شي. ایا دواړه ډلې یو شان دي؟ ایا تاسو عبرت نه اخلئ؟

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا نُوْحًا اِلٰى قَوْمِهٖٓ اِنِّيْ لَكُمْ نَذِيْرٌ مُّبِيْنٌ ۙ

wa laqad arsalnā nūḥan ilā qaumihī innī lakum nażīrum mubīn(un).

او په رښتيا موږ نوح عليه السلام د هغه قوم ته ولېږه، (هغه وويل) "په رښتيا چې زه ستاسو لپاره يو څرګند خبردارى يم،

اَنْ لَّا تَعْبُدُوْٓا اِلَّا اللّٰهَ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ اَلِيْمٍ

allā ta‘budū illallāh(a), innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumin alīm(in).

ترڅو تاسو د الله پرته د بل چا عبادت ونه کړئ. زه په رښتیا سره ویره لرم چې تاسو به په یوه ډیره دردناکه ورځ کې عذاب سره مخ شئ.

فَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا نَرٰىكَ اِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرٰىكَ اتَّبَعَكَ اِلَّا الَّذِيْنَ هُمْ اَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِۚ وَمَا نَرٰى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍۢ بَلْ نَظُنُّكُمْ كٰذِبِيْنَ

fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā narāka illā basyaram miṡlanā wa mā narākattaba‘aka illal-lażīna hum arāżilunā bādiyar-ra'y(i), wa mā narā lakum ‘alainā min faḍlim bal naẓunnukum kāżibīn(a).

نو د دوی د قوم کافرانو مشرانو وویل: "موږ ته نه ګورو، مګر یوازې زموږ په څیر یو (عادي) انسان، او موږ هیڅوک نه ګورو چې ستا پیروي وکړي، مګر زموږ له منځه هغه کمزوري خلک چې ژر ایمان راوړي. موږ نه ګورو چې ته پر موږ کوم برتری لرې، په حقیقت کې موږ تا دروغجن ګڼو."

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَاٰتٰىنِيْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِهٖ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْۗ اَنُلْزِمُكُمُوْهَا وَاَنْتُمْ لَهَا كٰرِهُوْنَ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa ātānī raḥmatam min ‘indihī fa ‘ummiyat ‘alaikum, anulzimukumūhā wa antum lahā kārihūn(a).

هغه (نوح علیه السلام) وویل: "ای زما قومه! تاسو به څه فکر کوئ که چیرې زه د خپل رب له لوري څرګند دلیل ولرم، او د هغه له لوري رحمت راکړل شي، پداسې حال کې چې (هغه فضل) ستاسو لپاره پټ وي؟ ایا موږ به تاسو مجبور کړو چې دا ومني، که څه هم تاسو یې نه خوښوئ؟"

وَيٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مَالًاۗ اِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى اللّٰهِ وَمَآ اَنَا۠ بِطَارِدِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّهُمْ مُّلٰقُوْا رَبِّهِمْ وَلٰكِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ قَوْمًا تَجْهَلُوْنَ

wa yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi mālā(n), in ajriya illā ‘alallāhi wa mā ana biṭāridil-lażīna āmanū, innahum mulāqū rabbihim wa lākinnī arākum qauman tajhalūn(a).

او اې زما قومه! زه له تاسو څخه د خپل بلنې په بدل کې شتمني نه غواړم. زما اجر یوازې د الله په غاړه دی او زه به هیڅکله هغه څوک ونه باسم چې ایمان یې راوړی وي. په حقیقت کې، دوی به له خپل رب سره مخ شي، او پرځای یې زه تاسو د احمقانو په توګه ګورم.

وَيٰقَوْمِ مَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ طَرَدْتُّهُمْ ۗ اَفَلَا تَذَكَّرُوْنَ

wa yā qaumi may yanṣurunī minallāhi in ṭarattuhum, afalā tażakkarūn(a).

او اې زما قومه! که زه هغوی وشړم نو د الله (ج) له عذاب څخه به څوک زما مرسته وکړي؟ ایا تاسو عبرت نه اخلئ؟

وَلَآ اَقُوْلُ لَكُمْ عِنْدِيْ خَزَاۤىِٕنُ اللّٰهِ وَلَآ اَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَآ اَقُوْلُ اِنِّيْ مَلَكٌ وَّلَآ اَقُوْلُ لِلَّذِيْنَ تَزْدَرِيْٓ اَعْيُنُكُمْ لَنْ يُّؤْتِيَهُمُ اللّٰهُ خَيْرًا ۗ اَللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ ۚاِنِّيْٓ اِذًا لَّمِنَ الظّٰلِمِيْنَ

wa lā aqūlu lakum ‘indī khazā'inullāhi wa lā a‘lamul-gaiba wa lā aqūlu innī malakuw wa lā aqūlu lil-lażīna tazdarī a‘yunukum lay yu'tiyahumullāhu khairā(n), allāhu a‘lamu bimā fī anfusihim, innī iżal laminaẓ-ẓālimīn(a).

او زه تاسو ته دا نه وایم چې زه د الله له لوري د رزق او شتمنۍ زېرمې لرم، او نه زه په غیب پوهیږم، او نه زه دا وایم چې زه فرښته یم، او نه زه هغو کسانو ته وایم چې ستاسو سترګې یې سپکوي، "الله به دوی ته خیر ورنکړي. الله ښه پوهیږي چې د دوی په روحونو کې څه دي. په حقیقت کې، زه به د ظالمانو څخه وم."

قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ

qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).

هغوی وویل: "ای نوحه! په حقیقت کې تا زموږ سره جګړه وکړه او زموږ په وړاندې دې خپله جګړه اوږده کړه، نو که ته له رښتینو څخه یې، هغه عذاب را باندې راوړه چې ته یې ګواښ کوې."

قَالَ اِنَّمَا يَأْتِيْكُمْ بِهِ اللّٰهُ اِنْ شَاۤءَ وَمَآ اَنْتُمْ بِمُعْجِزِيْنَ

qāla innamā ya'tīkum bihillāhu in syā'a wa mā antum bimu‘jizīn(a).

نوح علیه السلام ځواب ورکړ: "یوازې الله به تاسو ته عذاب درکړي که هغه وغواړي، او تاسو به د دې څخه خلاصون ونه لرئ."

وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ

wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).

او زما نصیحت به ستاسو لپاره ګټور نه وي که څه هم زه وغواړم چې تاسو ته نصیحت وکړم، که څه هم الله وغواړي چې تاسو ګمراه کړي. هغه ستاسو رب دی، او تاسو به هغه ته بیرته ستنیږئ.

اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُۗ قُلْ اِنِ افْتَرَيْتُهٗ فَعَلَيَّ اِجْرَامِيْ وَاَنَا۠ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُجْرِمُوْنَ ࣖ

am yaqūlūnaftarāh(u), qul iniftaraituhū fa ‘alayya ijrāmī wa ana barī'um mimmā tujrimūn(a).

حتی هغوی (کافرانو) وویل، "هغه یوازې جوړ کړی دی." (محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه، "که زه یې جوړ کړم، نو ګناه به یې په غاړه واخلم، او زه له هغه ګناه څخه پاک یم چې تاسو یې کوئ."

وَاُوْحِيَ اِلٰى نُوْحٍ اَنَّهٗ لَنْ يُّؤْمِنَ مِنْ قَوْمِكَ اِلَّا مَنْ قَدْ اٰمَنَ فَلَا تَبْتَىِٕسْ بِمَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَۖ

wa ūḥiya ilā nūḥin annahū lay yu'mina min qaumika illā man qad āmana falā tabta'is bimā kānū yaf‘alūn(a).

او نوح ته وحي وشوه چې پوه شه چې ستا په قوم کې به هیڅوک مؤمن نه وي، پرته له هغو کسانو چې رښتیني مؤمنان دي، نو د دوی په کړنو مه خفه کیږه.

وَاصْنَعِ الْفُلْكَ بِاَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا وَلَا تُخَاطِبْنِيْ فِى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا ۚاِنَّهُمْ مُّغْرَقُوْنَ

waṣna‘il-fulka bi'a‘yuninā wa waḥyinā wa lā tukhāṭibnī fil-lażīna ẓalamū, innahum mugraqūn(a).

او زموږ د ایتونو په څارنه او لارښوونه کښتۍ جوړه کړه، او د ظالمانو په اړه ما سره خبرې مه کوه، یقینا دوی به ډوب شي.

وَيَصْنَعُ الْفُلْكَۗ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَاٌ مِّنْ قَوْمِهٖ سَخِرُوْا مِنْهُ ۗقَالَ اِنْ تَسْخَرُوْا مِنَّا فَاِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُوْنَۗ

wa yaṣna‘ul-fulk(a), wa kullamā marra ‘alaihi mala'um min qaumihī sakhirū minh(u), qāla in taskharū minnā fa innā naskharu minkum kamā taskharūn(a).

او هغه (نوح علیه السلام) د کښتۍ په جوړولو پیل وکړ. هر کله چې به د هغه د قوم مشران له هغه څخه تېرېدل، نو هغوی به پرې ملنډې وهلې. هغه (نوح علیه السلام) وویل: "که ته موږ ملنډې وهې، نو موږ به هم ستاسو ملنډې وهو لکه څنګه چې ته موږ ملنډې وهې."

فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيْمٌ

fa saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa yaḥillu ‘alaihi ‘ażābum muqīm(un).

بیا به په راتلونکي کې تاسو ته معلومه شي چې څوک به د سپکاوي عذاب سره مخ شي او (څوک) به د تل پاتې عذاب سره مخ شي."

حَتّٰىٓ اِذَا جَاۤءَ اَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّوْرُۙ قُلْنَا احْمِلْ فِيْهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَاَهْلَكَ اِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ اٰمَنَ ۗوَمَآ اٰمَنَ مَعَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلٌ

Ḥattā iżā jā'a amrunā wafārat-tannūr(u), qulnaḥmil fīhā min kullin zaujainiṡnaini wa ahlaka illā man sabaqa ‘alaihil-qaulu wa man āman(a), wa mā āmana ma‘ahū illā qalīl(un).

تر هغه چې زموږ امر راغی او بخارۍ (پخلنځی) اوبه راوبهولې، موږ وویل: "په هغه (لوښی) کې هر (څاروی) جوړه (نر او ښځه) او (همدارنګه) خپل کورنۍ بار کړئ، پرته له هغو کسانو څخه چې د مخکیني فرمان له امله اغیزمن شوي دي او (همدارنګه) هغه کسان چې ایمان یې راوړی دی." معلومه شوه چې د نوح علیه السلام سره یوازې څو مؤمنان وو.

۞ وَقَالَ ارْكَبُوْا فِيْهَا بِسْمِ اللّٰهِ مَجْرٰ۪ىهَا وَمُرْسٰىهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ لَغَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ

wa qālarkabū fīhā bismillāhi majrêhā wa mursāhā, inna rabbī lagafūrur raḥīm(un).

او هغه وويل: "تاسو ټول په دې (کښتۍ) کې سپور شئ، کله چې حرکت وکړي او لنگر وکړي، د الله په نوم یاد کړئ، بېشکه زما رب بخښونکی او مهربان دی."

وَهِيَ تَجْرِيْ بِهِمْ فِيْ مَوْجٍ كَالْجِبَالِۗ وَنَادٰى نُوْحُ ِۨابْنَهٗ وَكَانَ فِيْ مَعْزِلٍ يّٰبُنَيَّ ارْكَبْ مَّعَنَا وَلَا تَكُنْ مَّعَ الْكٰفِرِيْنَ

wa hiya tajrī bihim fī maujin kal-jibāl(i), wa nādā nūḥunibnahū wa kāna fī ma‘ziliy yā bunayyarkam ma‘anā wa lā takum ma‘al-kāfirīn(a).

او کښتۍ روانه شوه، هغوی یې د غرونو په څیر څپو کې بوتلل. او نوح خپل زوی ته غږ وکړ، کله چې هغه (ماشوم) په یوه لرې ځای کې و، "ای زما زویه! زموږ سره (کښتۍ ته) پورته شه او د کافرانو سره مه کیږه."

قَالَ سَاٰوِيْٓ اِلٰى جَبَلٍ يَّعْصِمُنِيْ مِنَ الْمَاۤءِ ۗقَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ اِلَّا مَنْ رَّحِمَ ۚوَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِيْنَ

qāla sa'āwī ilā jabaliy ya‘ṣimunī minal-mā'(i), qāla lā ‘āṣimal-yauma min amrillāhi illā ma raḥim(a), wa ḥāla bainahumal-mauju fa kāna minal-mugraqīn(a).

هغه (زوی) ځواب ورکړ، "زه به په هغه غره کې پناه وغواړم چې ما له سیلاب څخه وژغوري!" (نوح) وویل، "نن ورځ د الله له عذاب څخه هیڅوک نه شي ژغورلی مګر یوازې الله چې ډېر مهربان دی." او څپه د دواړو ترمنځ پرده شوه؛ بیا هغه (ماشوم) د هغو کسانو څخه شو چې ډوب شول.

وَقِيْلَ يٰٓاَرْضُ ابْلَعِيْ مَاۤءَكِ وَيٰسَمَاۤءُ اَقْلِعِيْ وَغِيْضَ الْمَاۤءُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُوْدِيِّ وَقِيْلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ

wa qīla yā arḍubla‘ī mā'aki wa yā samā'u aqli‘ī wa gīḍal-mā'u wa quḍiyal-amru wastawat ‘alal-jūdiyyi wa qīla bu‘dal lil-qaumiẓ-ẓālimīn(a).

او وويل شول، "ای ځمکې! خپلې اوبه تېر کړه او اې اسمانه (باران!) ودروه." او اوبه کمې شوې، او امر بشپړ شو او کښتۍ د جودي په غره کې ودرېده، او وويل شول، "ظالم خلک هلاک شي."

وَنَادٰى نُوْحٌ رَّبَّهٗ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْنِيْ مِنْ اَهْلِيْۚ وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحٰكِمِيْنَ

wa nādā nūḥur rabbahū fa qāla rabbi innabnī min ahlī, wa inna wa‘dakal-ḥaqqu wa anta aḥkamul-ḥākimīn(a).

او نوح له خپل رب څخه وغوښتل، ويې ويل: "ای زما ربه، په رښتيا سره زما زوی زما له کورنۍ څخه دی، او ستا ژمنه په يقيني ډول رښتينې ده. ته تر ټولو عادل قاضي يې."

قَالَ يٰنُوْحُ اِنَّهٗ لَيْسَ مِنْ اَهْلِكَ ۚاِنَّهٗ عَمَلٌ غَيْرُ صَالِحٍ فَلَا تَسْـَٔلْنِ مَا لَيْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ۗاِنِّيْٓ اَعِظُكَ اَنْ تَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ

qāla yā nūḥu innahū laisa min ahlik(a), innahū ‘amalun gairu ṣāliḥ(in), falā tas'alnī mā laisa laka bihī ‘ilm(un), innī a‘iẓuka an takūna minal-jāhilīn(a).

الله (ج) وفرمایل: "ای نوح! په حقیقت کې هغه ستا له کورنۍ څخه نه دی، ځکه چې د هغه عملونه په حقیقت کې ښه نه دي، نو له ما څخه هغه څه مه غواړه چې ته یې (د هغه جوهر) نه پوهېږې. زه تاته نصیحت کوم چې (ته) د احمقانو څخه نه یې."

قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَعُوْذُ بِكَ اَنْ اَسْـَٔلَكَ مَا لَيْسَ لِيْ بِهٖ عِلْمٌ ۗوَاِلَّا تَغْفِرْ لِيْ وَتَرْحَمْنِيْٓ اَكُنْ مِّنَ الْخٰسِرِيْنَ

qāla rabbi innī a‘ūżu bika an as'alaka mā laisa lī bihī ‘ilm(un), wa illā tagfir lī wa tarḥamnī akum minal-khāsirīn(a).

نوح علیه السلام وویل: "ای زما ربه، زه ستا پناه غواړم چې له تا څخه هغه څه وغواړم چې زه یې (اصل) نه پوهیږم. که ته ما ته بښنه ونه کړې او پر ما رحم ونه کړې، نو زه به خامخا له زیانکارانو څخه شم."

قِيْلَ يٰنُوْحُ اهْبِطْ بِسَلٰمٍ مِّنَّا وَبَرَكٰتٍ عَلَيْكَ وَعَلٰٓى اُمَمٍ مِّمَّنْ مَّعَكَ ۗوَاُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِّنَّا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

qīla yā nūḥuhbiṭ bisalāmim minnā wa barakātin ‘alaika wa ‘alā umamim mimmam ma‘ak(a), wa umamun sanumatti‘uhum ṡumma yamassuhum minnā ‘ażābun alīm(un).

وويل شول، "اې نوحه! زموږ له لوري د سلامتۍ او برکتونو سره راښکته شه، ستا لپاره او د ټولو هغو خلکو (مؤمنانو) لپاره چې ستا سره دي. او داسې خلک شته چې موږ ورته (په دنياوي ژوند کې) خوښي ورکوو، بيا به زموږ دردناک عذاب ور ورسېږي."

تِلْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهَآ اِلَيْكَ ۚمَا كُنْتَ تَعْلَمُهَآ اَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هٰذَاۚ فَاصْبِرْۚ اِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ

tilka min ambā'il-gaibi nūḥīhā ilaik(a), mā kunta ta‘lamuhā anta wa lā qaumuka min qabli hāżā, faṣbir, innal-‘āqibata lil-muttaqīn(a).

دا د هغو غیب خبرونو څخه دي چې موږ تاته (محمد صلی الله علیه وسلم) وحې کړې دي؛ نه ته پرې پوهېدې او نه ستا قوم له دې مخکې پوهیده. نو صبر وکړه، په حقیقت کې (ښه) پایله د پرهیزګارانو لپاره ده.

وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ

wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).

او د عاد قوم ته مو د هغوی ورور هود ولیږه، هغه وویل: "ای زما قومه! د الله عبادت وکړئ، ستاسو لپاره له هغه پرته بل معبود نشته. (دا ټول وخت) تاسو یوازې په دروغو جوړ شوي یاست."

يٰقَوْمِ لَآ اَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ اَجْرًا ۗاِنْ اَجْرِيَ اِلَّا عَلَى الَّذِيْ فَطَرَنِيْ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ

yā qaumi lā as'alukum ‘alaihi ajrā(n), in ajriya illā ‘alal-lażī faṭaranī, afalā ta‘qilūn(a).

اې زما قومه! زه له تاسو څخه د دې (زما بلنې) لپاره اجر نه غواړم. زما اجر یوازې د هغه الله په غاړه دی چې زه یې پیدا کړی یم. ایا تاسو نه پوهیږئ؟"

وَيٰقَوْمِ اسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ يُرْسِلِ السَّمَاۤءَ عَلَيْكُمْ مِّدْرَارًا وَّيَزِدْكُمْ قُوَّةً اِلٰى قُوَّتِكُمْ وَلَا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِيْنَ

wa yā qaumistagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaihi yursilis-samā'a ‘alaikum midrāraw wa yazidkum quwwatan ilā quwwatikum wa lā tatawallau mujrimīn(a).

او (هود علیه السلام وویل) "ای زما قومه! له خپل رب څخه بخښنه وغواړئ او بیا هغه ته توبه وباسئ، هغه به ډېر سخت باران ووروي، هغه به ستاسو ځواک ته قوت ورکړي، او له ګناهګارانو څخه مه ګرځئ."

قَالُوْا يٰهُوْدُ مَاجِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَّمَا نَحْنُ بِتَارِكِيْٓ اٰلِهَتِنَا عَنْ قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ

qālū yā hūdu mā ji'tanā bibayyinatiw wa mā naḥnu bitārikī ālihatinā ‘an qaulika wa mā naḥnu laka bimu'minīn(a).

هغوی (عادیانو) وویل: "ای هود! ته موږ ته کوم څرګند دلیل نه دی راوړی، او موږ به ستا د خبرو له امله خپل بتان نه پریږدو، او نه به ستا خبره ومنو."

اِنْ نَّقُوْلُ اِلَّا اعْتَرٰىكَ بَعْضُ اٰلِهَتِنَا بِسُوْۤءٍ ۗقَالَ اِنِّيْٓ اُشْهِدُ اللّٰهَ وَاشْهَدُوْٓا اَنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ

in naqūlu illa‘tarāka ba‘ḍu ālihatinā bisū'(in), qāla innī usyhidullāha wasyhadū annī barī'um mimmā tusyrikūn(a).

موږ یوازې دا وایو چې زموږ ځینو بتانو تا لیونتوب کړی دی." (هود علیه السلام) وویل: "بې شکه زه د الله شاهدي ورکوم او شاهدي ورکوم چې زه له هغه څه څخه بېزاره یم چې تاسو یې ورسره شریک کوئ.

مِنْ دُوْنِهٖ فَكِيْدُوْنِيْ جَمِيْعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُوْنِ

min dūnihī fa kīdūnī jamī‘an ṡumma lā tunẓirūn(i).

له نورو سره، نو خپل ټول دوکه زما په وړاندې ترسره کړئ او نور ځنډ مه کوئ.

اِنِّيْ تَوَكَّلْتُ عَلَى اللّٰهِ رَبِّيْ وَرَبِّكُمْ ۗمَا مِنْ دَاۤبَّةٍ اِلَّا هُوَ اٰخِذٌۢ بِنَاصِيَتِهَا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ

innī tawakkaltu ‘alallāhi rabbī wa rabbikum, mā min dābbatin illā huwa ākhiżum bināṣiyatihā, inna rabbī ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).

په حقیقت کې، زه په خپل رب او ستاسو رب الله توکل کوم. هیڅ یو خوځنده مخلوق ژوندی نه لري مګر هغه څوک دی چې د تندي ویښتان یې نیسي (حکمراني کوي). په حقیقت کې، زما رب په مستقیمه لاره روان دی.

فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ مَّآ اُرْسِلْتُ بِهٖٓ اِلَيْكُمْ ۗوَيَسْتَخْلِفُ رَبِّيْ قَوْمًا غَيْرَكُمْۗ وَلَا تَضُرُّوْنَهٗ شَيْـًٔا ۗاِنَّ رَبِّيْ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيْظٌ

fa in tawallau faqad ablagtukum mā ursiltu bihī ilaikum, wa yastakhlifu rabbī qauman gairakum, wa lā taḍurrūnahū syai'ā(n), inna rabbī ‘alā kulli syai'in ḥafīẓ(un).

نو که تاسو مخ واړوئ، نو ما تاسو ته هغه څه رسولي دي چې زما دنده ده. او زما رب به ستاسو پر ځای بل قوم راولي، په داسې حال کې چې تاسو هغه ته هیڅ زیان نشئ رسولی. په حقیقت کې، زما رب د هر څه پالونکی دی.

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا هُوْدًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَنَجَّيْنٰهُمْ مِّنْ عَذَابٍ غَلِيْظٍ

wa lammā jā'a amrunā najjainā hūdaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa najjaināhum min ‘ażābin galīẓ(in).

او کله چې زموږ عذاب راغی، موږ هود او هغه کسان چې له هغه سره یې ایمان راوړی و، په خپل رحمت سره وژغورل او موږ (په آخرت کې) هغوی له سخت عذاب څخه وژغورو.

وَتِلْكَ عَادٌ ۖجَحَدُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَعَصَوْا رُسُلَهٗ وَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيْدٍ

wa tilka ‘ādun jaḥadū bi'āyāti rabbihim wa ‘aṣau rusulahū wattaba‘ū amra kulli jabbārin ‘anīd(in).

او دا د عاد قوم (کیسه) ده چې د خدای له نښو (قدرت) څخه یې انکار وکړ. دوی د هغه د رسولانو نافرماني وکړه او د ټولو سرکشو او نافرمانه واکمنانو امرونه یې ومنل.

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ عَادًا كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّعَادٍ قَوْمِ هُوْدٍ ࣖ

wa utbi‘ū fī hażihid-dun-yā la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), alā inna ‘ādan kafarū rabbahum, alā bu‘dal li‘ādin qaumi hūd(in).

او په دې نړۍ کې او (همدارنګه) د قیامت په ورځ هم تل د لعنتونو سره تعقیب کیږي. په یاد ولرئ، د عاد قوم په خپل خدای کفر وکړ. په حقیقت کې، د عاد قوم، د هود قوم، به هلاک شي.

۞ وَاِلٰى ثَمُوْدَ اَخَاهُمْ صٰلِحًا ۘ قَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗهُوَ اَنْشَاَكُمْ مِّنَ الْاَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيْهَا فَاسْتَغْفِرُوْهُ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ قَرِيْبٌ مُّجِيْبٌ

wa ilā ṡamūda akhāhum ṣālihā(n), qāla yā qaumi‘budullāḥa mā lakum min ilāhin gairuh(ū), huwa ansya'akum minal-arḍi wasta‘marakum fīhā fastagfirūhu ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī qarībum mujīb(un).

او د ثمود قوم ته مو د هغوی ورور صالح ولیږه. هغه وویل: "ای زما قومه! د الله عبادت وکړئ، ستاسو لپاره له هغه پرته بل معبود نشته. هغه تاسو له ځمکې (خاورې) څخه پیدا کړي یاست او تاسو یې شتمن کړي یاست، نو له هغه څخه بخښنه وغواړئ، بیا هغه ته توبه وباسئ، په حقیقت کې زما رب ډېر نږدې دی (د هغه رحمت) او (د خپلو بندګانو دعاګانې) قبلوي."

قَالُوْا يٰصٰلِحُ قَدْ كُنْتَ فِيْنَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هٰذَآ اَتَنْهٰىنَآ اَنْ نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا وَاِنَّنَا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ

qālū yā ṣāliḥu qad kunta fīnā marjuwwan qabla hāżā atanhānā an na‘buda mā ya‘budu ābā'unā wa innanā lafī syakkim mimmā tad‘ūnā ilaihi murīb(in).

هغوی (صمودانو) وویل: "ای صالحه! په رښتیا سره، مخکې له دې چې ته زموږ په منځ کې وې، ته یو داسې کس وې چې تمه کېده، ولې موږ د هغو شیانو له عبادت څخه منع کوې چې زموږ پلرونو یې عبادت کاوه؟ په حقیقت کې، موږ په ریښتیا سره د هغه (دین) په اړه په شک او اندیښنه کې یو چې ته موږ ته بلنه راکوې."

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْۗ وَاٰتٰىنِيْ مِنْهُ رَحْمَةً فَمَنْ يَّنْصُرُنِيْ مِنَ اللّٰهِ اِنْ عَصَيْتُهٗ ۗفَمَا تَزِيْدُوْنَنِيْ غَيْرَ تَخْسِيْرٍ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī, wa ātānī minhu raḥmatan famay yanṣurunī minallāhi in ‘aṣaituh(ū), famā tazīdūnanī gaira takhsīr(in).

هغه (صالح) وویل: "ای زما قومه! ما ته دا واضح کړئ چې که زه د خپل رب له لوري څرګند دلیل ولرم او هغه ماته له خپل لوري فضل (نبوت) راکړی وي، نو که زه د هغه نافرماني وکړم نو څوک به زما د الله (د عذاب) څخه مرسته وکړي؟ بیا به تاسو زما زیانونه زیات کړئ."

وَيٰقَوْمِ هٰذِهٖ نَاقَةُ اللّٰهِ لَكُمْ اٰيَةً فَذَرُوْهَا تَأْكُلْ فِيْٓ اَرْضِ اللّٰهِ وَلَا تَمَسُّوْهَا بِسُوْۤءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابٌ قَرِيْبٌ

wa yā qaumi hāżihī nāqatullāhi lakum āyatan fa żarūhā ta'kul fī arḍillāhi wa lā tamassūhā bisū'in fa ya'khużakum ‘ażābun qarīb(un).

او اې زما قومه! دا د الله له لوري اوښه ده، ستاسو لپاره د معجزې په توګه، نو پرېږدئ چې د الله په ځمکه کې وخوري، او په هغې کې داسې ګډوډي مه کوئ چې تاسو ته په سمدستي توګه عذاب درکړي."

فَعَقَرُوْهَا فَقَالَ تَمَتَّعُوْا فِيْ دَارِكُمْ ثَلٰثَةَ اَيَّامٍ ۗذٰلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوْبٍ

fa ‘aqarūhā fa qāla tamatta‘ū fī dārikum ṡalāṡata ayyām(in), żālika wa‘dun gairu makżūb(in).

نو هغوی اوښ حلال کړ، بیا هغه (صالح) وویل: "تاسو ټول په خپلو کورونو کې درې ورځې خوشحاله اوسئ. دا هغه ژمنه ده چې رد کېدای نشي."

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا صٰلِحًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَمِنْ خِزْيِ يَوْمِىِٕذٍ ۗاِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيْزُ

falammā jā'a amrunā najjainā ṣāliḥaw wal-lażīna āmanū ma‘ahū biraḥmatim minnā wa min khizyi yaumi'iż(in), inna rabbaka huwal-qawiyyul-‘ażīz(u).

نو کله چې زموږ پرېکړه راغله، موږ صالح او هغه کسان چې له هغه سره یې ایمان راوړی و، په خپل رحمت سره وژغورل او (موږ هغوی په هغه ورځ له ذلت څخه وژغورل)، په حقیقت کې ستا رب، هغه ډېر غالب او ځواکمن دی.

وَاَخَذَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa akhażal-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).

بیا په ظالمانو یو سخت غږ راغی، نو هغوی په خپلو کورونو کې پراته مړه شول.

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَآ اِنَّ ثَمُوْدَا۟ كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّثَمُوْدَ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā inna ṡamūda kafarū rabbahum, alā bu‘dal liṡamūd(a).

دا داسې وه لکه دوی هیڅکله په هغه ځای کې نه وو اوسیدلي. په یاد ولرئ، د صمود خلکو خپل خدای رد کړ. په یاد ولرئ، د صمود خلک به هلاک شي.

وَلَقَدْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَآ اِبْرٰهِيْمَ بِالْبُشْرٰى قَالُوْا سَلٰمًا ۖقَالَ سَلٰمٌ فَمَا لَبِثَ اَنْ جَاۤءَ بِعِجْلٍ حَنِيْذٍ

wa laqad jā'at rusulunā ibrāhīma bil-busyrā qālū salāmā(n), qāla salāmun famā labiṡa an jā'a bi‘ijlin ḥanīż(in).

او زموږ استازي (فرښتې) ابراهیم ته د ښه خبر سره راغلي وو، هغوی وویل: "مبارک شه." هغه (ابراهیم) ځواب ورکړ: "مبارک شه (تاسو ته)." نو لږ وروسته، ابراهیم د غوايي غوښه وخوړله.

فَلَمَّا رَآٰ اَيْدِيَهُمْ لَا تَصِلُ اِلَيْهِ نَكِرَهُمْ وَاَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيْفَةً ۗقَالُوْا لَا تَخَفْ اِنَّآ اُرْسِلْنَآ اِلٰى قَوْمِ لُوْطٍۗ

falammā ra'ā aidiyahum lā taṣilu ilaihi nakirahum wa aujasa minhum khīfah(tan), qālū lā takhaf innā ursilnā ilā qaumi lūṭ(in).

نو کله چې هغه ولیدل چې د دوی لاسونه هغه ته نه رسیږي، هغه (ابراهيم) په دوی شک وکړ او له هغوی څخه ووېرېد، دوی (فرښتو) وویل: "مه وېرېږئ، په حقیقت کې موږ د لوط قوم ته لیږل شوي یو."

وَامْرَاَتُهٗ قَاۤىِٕمَةٌ فَضَحِكَتْ فَبَشَّرْنٰهَا بِاِسْحٰقَۙ وَمِنْ وَّرَاۤءِ اِسْحٰقَ يَعْقُوْبَ

wamra'atuhū qā'imatun fa ḍaḥikat fa basysyarnāhā bi'isḥāq(a), wa miw warā'i isḥāqa ya‘qūb(a).

او د هغه ښځه ودرېده او موسکا یې وکړه. نو موږ هغې ته د اسحاق او له اسحاق وروسته د یعقوب زېری ورکړ.

قَالَتْ يٰوَيْلَتٰىٓ ءَاَلِدُ وَاَنَا۠ عَجُوْزٌ وَّهٰذَا بَعْلِيْ شَيْخًا ۗاِنَّ هٰذَا لَشَيْءٌ عَجِيْبٌ

qālat yā wailatā a'alidu wa ana ‘ajūzuw wa hāżā ba‘lī syaikhā(n), inna hāżā lasyai'un ‘ajīb(un).

هغې (د هغه میرمنې) وویل: "دا واقعیا معجزه ده، ایا دا ممکنه ده چې زه به ماشوم وزېږوم کله چې زه دمخه بوډا یم، او زما میړه ډیر بوډا دی؟ دا واقعیا یوه معجزه ده."

قَالُوْٓا اَتَعْجَبِيْنَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ رَحْمَتُ اللّٰهِ وَبَرَكٰتُهٗ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِۗ اِنَّهٗ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ

qālū ata‘jabīna min amrillāhi raḥmatullāhi wa barakātuh(ū), ‘alaikum ahlal-bait(i), innahū ḥamīdum majīd(un).

هغوی (فرښتو) وویل: "تاسو ولې د الله تعالی په حکم تعجب کوئ؟ (دا) د الله تعالی رحمت او برکتونه دي، چې پر تاسو نازل شوي دي، ای د بیت اهل بیت! په حقیقت کې، الله تعالی ډېر ستایل شوی او ډېر مهربان دی."

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ اِبْرٰهِيْمَ الرَّوْعُ وَجَاۤءَتْهُ الْبُشْرٰى يُجَادِلُنَا فِيْ قَوْمِ لُوْطٍ

falammā żahaba ‘an ibrāhīmar rau‘u wa jā'athul busyrā yujādilunā fī qaumi lūṭ(in).

نو کله چې د ابراهیم علیه السلام څخه ویره لاړه او هغه ته زیری راغی، نو هغه له موږ (فرښتو) څخه د لوط علیه السلام د قوم په اړه پوښتنه وکړه.

اِنَّ اِبْرٰهِيْمَ لَحَلِيْمٌ اَوَّاهٌ مُّنِيْبٌ

inna ibrāhīma laḥalīmun awwāhum munīb(un).

ابراهیم علیه السلام ډېر مهربان او نرم وو او (الله ته) بیرته ستنیدل یې خوښول.

يٰٓاِبْرٰهِيْمُ اَعْرِضْ عَنْ هٰذَا ۚاِنَّهٗ قَدْ جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۚ وَاِنَّهُمْ اٰتِيْهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُوْدٍ

yā ibrāhīmu a‘riḍ ‘an hāżā, innahū qad jā'a amru rabbik(a), wa innahum ātīhim ‘ażābun gairu mardūd(in).

اې ابراهیمه! دا (خبرې) پریږده، په حقیقت کې ستا د رب حکم راغی، او دوی به داسې عذاب سره مخ شي چې رد کېدای نشي.

وَلَمَّا جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالَ هٰذَا يَوْمٌ عَصِيْبٌ

wa lammā jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qāla hāżā yaumun ‘aṣīb(un).

او کله چې زموږ استازي (فرښتې) لوط ته راغلل، نو هغه شکمن شو او د هغوی له امله یې سینه تنګه شوه، هغه (لوط) وویل: "دا ډېره سخته ورځ ده."

وَجَاۤءَهٗ قَوْمُهٗ يُهْرَعُوْنَ اِلَيْهِۗ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۗ قَالَ يٰقَوْمِ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنَاتِيْ هُنَّ اَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ فِيْ ضَيْفِيْۗ اَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَّشِيْدٌ

wa jā'ahū qaumuhū yuhra‘ūna ilaih(i), wa min qablu kānū ya‘malūnas-sayyi'āt(i), qāla yā qaumi hā'ulā'i banātī hunna aṭharu lakum fattaqullāha wa lā tukhzūni fī ḍaifī, alaisa minkum rajulur rasyīd(un).

او د هغه قوم سمدلاسه هغه ته راغی. او له لرغونو وختونو راهیسې دوی تل ناوړه کارونه کړي دي. لوط وویل: "ای زما قومه! دا زما (د ځمکې) لوڼې دي، دوی ستاسو لپاره ډیرې مقدسې دي، نو له الله څخه ووېرېږئ او زما د میلمه په وړاندې زما (نوم) سپکاوی مه کوئ. ایا ستاسو په منځ کې څوک هوښیار نشته؟"

قَالُوْا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِيْ بَنٰتِكَ مِنْ حَقٍّۚ وَاِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيْدُ

qālū laqad ‘alimta mā lanā fī banātika min ḥaqq(in), wa innaka lata‘lamu mā nurīd(u).

هغوی ځواب ورکړ: "په رښتيا سره، ته پوهېږې چې موږ ستا د لوڼو سره هيڅ مينه نه لرو؛ او ته پوهېږې چې موږ (په رښتيا) څه غواړو."

قَالَ لَوْ اَنَّ لِيْ بِكُمْ قُوَّةً اَوْ اٰوِيْٓ اِلٰى رُكْنٍ شَدِيْدٍ

qāla lau anna lī bikum quwwatan au āwī ilā ruknin syadīd(in).

هغه (لوط) وویل: "که زه (ستاسو د ردولو) ځواک ولرم یا زه کولی شم په یوه قوي کورنۍ کې پناه واخلم (البته زه به یې وکړم)."

قَالُوْا يٰلُوْطُ اِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَّصِلُوْٓا اِلَيْكَ فَاَسْرِ بِاَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِّنَ الَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ اَحَدٌ اِلَّا امْرَاَتَكَۗ اِنَّهٗ مُصِيْبُهَا مَآ اَصَابَهُمْ ۗاِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ ۗ اَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيْبٍ

qālū yā lūṭu innā rusulu rabbika lay yaṣilū ilaika fa asri bi'ahlika biqiṭ‘im minal-laili wa lā yaltafit minkum aḥadun illamra'atak(a), innahū muṣībuhā mā aṣābahum, inna mau‘idahumuṣ-ṣubḥ(u), alaisaṣ-ṣubḥu biqarīb(in).

هغوی (فرښتو) وویل: "ای لوط! موږ ستا د رب استازي یو، دوی به تاته هیڅ زیان ونه رسوي. نو د شپې په پای کې له خپلې کورنۍ سره ووځه، او له تاسو څخه هیڅوک دې شاته نه ګوري پرته له خپلې میرمنې څخه. هغه به خامخا په هغه عذاب اخته شي چې دوی ته رسیدلی و. د دوی د عذاب ساعت به سهار وختي وي. ایا سهار نږدې نه دی؟"

فَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّنْ سِجِّيْلٍ مَّنْضُوْدٍ

falammā jā'a amrunā ja‘alnā ‘āliyahā sāfilahā wa amṭarnā ‘alaihā ḥijāratam min sijjīlim manḍūd(in).

نو کله چې زموږ حکم راغی، موږ د لوط علیه السلام د قوم ځمکه نسکوره کړه او پر هغوی مو له سوځېدونکې ځمکې څخه ډبرې واورولې،

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَۗ وَمَا هِيَ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ بِبَعِيْدٍ ࣖ

musawwamatan ‘inda rabbik(a) wa mā hiya minaẓ-ẓālimīna biba‘īd(in).

کوم چې ستا د رب له لوري نښه ورکړل شوې وه. او عذاب له ظالم څخه لرې نه دی.

۞ وَاِلٰى مَدْيَنَ اَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗوَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ اِنِّيْٓ اَرٰىكُمْ بِخَيْرٍ وَّاِنِّيْٓ اَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيْطٍ

wa ilā madyana akhāhum syu‘aibā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), wa lā tanquṣul-mikyāla wal-mīzāna innī arākum bikhairiw wa innī akhāfu ‘alaikum ‘ażāba yaumim muḥīṭ(in).

او د مدین (خلکو) ته مو د دوی ورور شعیب علیه السلام ولیږه، هغه وویل: "ای زما قومه! د الله عبادت وکړئ، ستاسو لپاره له هغه پرته بل معبود نشته. او پیمانه او تله مه کموئ. بېشکه زه تاسو په ښه حالت کې (خوشحاله) وینم. او بېشکه زه ویره لرم چې د هلاکت (قیامت) په ورځ به تاسو ته عذاب راشي."

وَيٰقَوْمِ اَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ اَشْيَاۤءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ

wa yā qaumi auful-mikyāla wal-mīzāna bil-qisṭi wa lā tabkhasun-nāsa asy-yā'ahum wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).

او اې زما قومه! تول او تلې په انصاف سره پوره کړئ او خلکو ته د هغوی د حق په ورکولو سره ضرر مه رسوئ او په ځمکه کې د ضرر رسولو له لارې فساد مه راولئ.

بَقِيَّتُ اللّٰهِ خَيْرٌ لَّكُمْ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ەۚ وَمَآ اَنَا۠ عَلَيْكُمْ بِحَفِيْظٍ

baqiyyatullāhi khairul lakum in kuntum mu'minīn(a), wa mā ana ‘alaikum biḥafīẓ(in).

هغه څه چې د الله له لوري پاتې دي (حلال دي) ستاسو لپاره غوره دي که تاسو مومنان یاست. او زه ستاسو ساتونکی نه یم.

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ اَصَلٰوتُكَ تَأْمُرُكَ اَنْ نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَآ اَوْ اَنْ نَّفْعَلَ فِيْٓ اَمْوَالِنَا مَا نَشٰۤؤُا ۗاِنَّكَ لَاَنْتَ الْحَلِيْمُ الرَّشِيْدُ

qālū yā syu‘aibu aṣalātuka ta'muruka an natruka mā ya‘budu ābā'unā au an naf‘ala fī amwālinā mā nasyā'(u), innaka la'antal-ḥalīmur-rasyīd(u).

هغوی وویل: "ای شعیب! آیا ستا دین تا ته وایي چې هغه څه پریږده چې زموږ پلرونو یې عبادت کاوه یا موږ منع کوو چې خپل ملکیت په هغه ډول اداره کړو چې موږ یې غواړو؟ په حقیقت کې، ته په ریښتیا سره یو ډیر مهربان او هوښیار سړی یې."

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ

qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).

هغه (شعیب) وویل: "ای زما قومه! ما ته وضاحت راکړئ که زه د خپل رب له لوري څرګند دلیل ولرم او هغه ماته خیر راکړی وي (ایا دا زما لپاره مناسبه ده چې د هغه له احکامو سرغړونه وکړم)؟ زه اراده نه لرم چې تاسو په هغه څه کې سرغړونه وکړم چې ما تاسو منع کړي دي. زه یوازې د ښه والي اراده لرم تر هغه چې زه لاهم توان لرم. او هغه لارښوونه چې زه یې تعقیبوم یوازې د الله له لوري ده. زه په هغه توکل کوم او هغه ته (هم) بیرته ځم."

وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ

wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).

او اې زما قومه! زما او ستاسو ترمنځ شخړه دې تاسو ګناه ته اړ نه کړي، چې تاسو ته به د هغه عذاب په څېر عذاب درکړل شي چې د نوح قوم، د هود قوم یا د صالح قوم ته راغلی و، پداسې حال کې چې د لوط قوم له تاسو څخه لرې نه و.

وَاسْتَغْفِرُوْا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوْبُوْٓا اِلَيْهِ ۗاِنَّ رَبِّيْ رَحِيْمٌ وَّدُوْدٌ

wastagfirū rabbakum ṡumma tūbū ilaih(i), inna rabbī raḥīmuw wadūd(un).

او له خپل رب څخه بخښنه وغواړئ، بیا هغه ته توبه وباسئ، په حقیقت کې زما رب ډېر مهربان او رحم کوونکی دی.

قَالُوْا يٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيْرًا مِّمَّا تَقُوْلُ وَاِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْنَا ضَعِيْفًا ۗوَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنٰكَ ۖوَمَآ اَنْتَ عَلَيْنَا بِعَزِيْزٍ

qālū yā syu‘aibu mā nafqahu kaṡīram mimmā taqūlu wa innā lanarāka fīnā ḍa‘īfā(n), wa lau lā rahṭuka larajamnāk(a), wa anta ‘alainā bi‘azīz(in).

هغوی وویل: "ای شعیب! موږ ستا په خبرو ډېر څه نه پوهېږو، خو په حقیقت کې موږ ته په موږ کې تر ټولو کمزوری یې. که ستا کورنۍ نه وای، نو موږ به تا سنګسار کړی وای، سره له دې چې ته زموږ په حلقه کې یو با نفوذه کس نه یې."

قَالَ يٰقَوْمِ اَرَهْطِيْٓ اَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِّنَ اللّٰهِ ۗوَاتَّخَذْتُمُوْهُ وَرَاۤءَكُمْ ظِهْرِيًّا ۗاِنَّ رَبِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ مُحِيْطٌ

qāla yā qaumi arahṭī a‘azzu ‘alaikum minallāh(i), wattakhażtumūhu warā'akum ẓihriyyā(n), inna rabbī bimā ta‘malūna muḥīṭ(un).

هغه (شعیب) ځواب ورکړ: "ای زما قومه! ایا زما کورنۍ ستاسو په نظر کې له الله څخه غوره ده، که څه هم تاسو هغه شاته غورځولی دی (له پامه غورځولی یې یاست)؟ پوه شئ چې زما د رب علم هغه څه شامل دي چې تاسو یې کوئ."

وَيٰقَوْمِ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْ اِنِّيْ عَامِلٌ ۗسَوْفَ تَعْلَمُوْنَۙ مَنْ يَّأْتِيْهِ عَذَابٌ يُّخْزِيْهِ وَمَنْ هُوَ كَاذِبٌۗ وَارْتَقِبُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ رَقِيْبٌ

wa yā qaumi‘malū ‘alā makānatikum innī ‘āmil(un), saufa ta‘lamūn(a), may ya'tīhi ‘ażābuy yukhzīhi wa man huwa kāżib(un), wartaqibū innī ma‘akum raqīb(un).

او اې زما قومه! د خپل توان سره سم عمل وکړئ، بېشکه زه هم (هم) کوم. وروسته به تاسو پوه شئ چې څوک به د سپکاوي عذاب سره مخ شي او څوک به دروغجن وي. او انتظار وکړئ! په حقیقت کې زه ستاسو سره انتظار کوونکی یم.

وَلَمَّا جَاۤءَ اَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَّالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّاۚ وَاَخَذَتِ الَّذِيْنَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دِيَارِهِمْ جٰثِمِيْنَۙ

wa lammā jā'a amrunā najjainā syu‘aibaw wal-lażīna amanū ma‘ahū biraḥmatim minnā, wa akhażatil-lażīna ẓalamuṣ-ṣaiḥatu fa aṣbaḥū fī diyārihim jāṡimīn(a).

نو کله چې زموږ پریکړه راغله، موږ شعیب علیه السلام او هغه کسان چې له هغه سره یې ایمان راوړی و، په خپل رحمت سره وژغورل. پداسې حال کې چې ظالمان د تندر په غږ سره هلاک کیږي، نو دوی په خپلو کورونو کې پراته مړه کیږي.

كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ

ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).

لکه څنګه چې دوی هیڅکله په هغه ځای کې نه وو اوسیدلي. په یاد ولرئ، د مدین خلک به هم د ثمود خلکو په څیر هلاک شي.

وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا مُوْسٰى بِاٰيٰتِنَا وَسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۙ

wa laqad arsalnā mūsā bi'āyātinā wa sulṭānim mubīn(in).

او په رښتيا چې موږ موسى عليه السلام له خپلو نښانو (قدرت) او څرګندو دليلونو سره لېږلى و،

اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَاتَّبَعُوْٓا اَمْرَ فِرْعَوْنَ ۚوَمَآ اَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيْدٍ

ilā fir‘auna wa mala'ihī fattaba‘ū amra fir‘aun(a), wa mā amru fir‘auna birasyīd(in).

فرعون او د هغه د قوم مشرانو ته، خو هغوی د فرعون د امر پيروي وکړه، که څه هم د فرعون امر حق (احکام) نه وو.

يَقْدُمُ قَوْمَهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ فَاَوْرَدَهُمُ النَّارَ ۗوَبِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُوْدُ

yaqdumu qaumahū yaumal-qiyāmati fa auradahumun-nār(a), wa bi'sal-wirdul-maurūd(u).

هغه (فرعون) د قیامت په ورځ د خپل قوم په مخ کې وګرځېد، بیا یې هغوی دوزخ ته یوړل. دوزخ تر ټولو بد ځای دی.

وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهٖ لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُوْدُ

wa utbi‘ū fī hāżihī la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), bi'sar-rifdul-marfūd(u).

او دلته (په نړۍ کې) او (همدارنګه) د قیامت په ورځ هم د لعنتونو سره تعقیب کیږي. (الناطیمه) تر ټولو بده ډالۍ ده.

ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْقُرٰى نَقُصُّهٗ عَلَيْكَ مِنْهَا قَاۤىِٕمٌ وَّحَصِيْدٌ

Żālika min ambā'il-qurā naquṣṣuhū ‘alaika minhā qā'imuw wa ḥaṣīd(un).

دا د هغو ښارونو (چې ویجاړ شوي دي) ځینې خبرونه دي چې موږ تاسو ته (ای محمده) ویلي دي، د ځینو یې لا هم نښې نښانې پاتې دي، او ځینې یې ویجاړ شوي دي.

وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَمَآ اَغْنَتْ عَنْهُمْ اٰلِهَتُهُمُ الَّتِيْ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ لَّمَّا جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۗ وَمَا زَادُوْهُمْ غَيْرَ تَتْبِيْبٍ

wa mā ẓalamnāhum wa lākin ẓalamū anfusahum famā agnat ‘anhum ālihatuhumul-latī yad‘ūna min dūnillāhi min syai'il lammā jā'a amru rabbik(a), wa mā zādūhum gaira tatbīb(in).

او موږ پر هغوی ظلم نه دی کړی، بلکې هغوی پر ځانونو ظلم کړی دی، نو کله چې ستا د رب عذاب راغی، نو هغه څه چې دوی یې له الله پرته عبادت کاوه، هیڅ ګټه یې ونه کړه، بلکې یوازې د هغوی هلاکت یې زیات کړ.

وَكَذٰلِكَ اَخْذُ رَبِّكَ اِذَآ اَخَذَ الْقُرٰى وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۗاِنَّ اَخْذَهٗٓ اَلِيْمٌ شَدِيْدٌ

wa każālika akhżu rabbika iżā akhażal-qurā wa hiya ẓālimah(tun), inna akhżahū alīmun syadīd(un).

او دا ستا د رب سزا ده کله چې هغه هغو هېوادونو ته عذاب ورکوي چې ظلم کوي، په حقیقت کې د هغه سزا ډېره دردناکه او ډېره درنه ده.

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْاٰخِرَةِ ۗذٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوْعٌۙ لَّهُ النَّاسُ وَذٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُوْدٌ

inna fī żālika la'āyatal liman khāfa ‘ażābal-ākhirah(ti), żālika yaumum majmū‘(un), lahun-nāsu wa żālika yaumum masyhūd(un).

په حقیقت کې، پدې کې باید د هغو کسانو لپاره یو درس وي چې د آخرت له عذاب څخه ویره لري. دا هغه ورځ ده چې ټول انسانان به (د حساب لپاره) راټول شي، او دا هغه ورځ ده چې (ټول مخلوقات به یې شاهد وي).

وَمَا نُؤَخِّرُهٗٓ اِلَّا لِاَجَلٍ مَّعْدُوْدٍۗ

wa mā nu'akhkhiruhū illā li'ajalim ma‘dūd(in).

او موږ به ځنډ ونه کړو، مګر تر یوې ټاکلې مودې پورې.

يَوْمَ يَأْتِ لَا تَكَلَّمُ نَفْسٌ اِلَّا بِاِذْنِهٖۚ فَمِنْهُمْ شَقِيٌّ وَّسَعِيْدٌ

yauma ya'ti lā takallamu nafsun illā bi'iżnih(ī), fa minhum syaqiyyuw wa sa‘īd(un).

کله چې هغه ورځ راشي، نو هیڅوک به د هغه له اجازې پرته خبرې ونه کړي؛ نو ځینې به یې بدبخته وي او ځینې به خوشحاله وي.

فَاَمَّا الَّذِيْنَ شَقُوْا فَفِى النَّارِ لَهُمْ فِيْهَا زَفِيْرٌ وَّشَهِيْقٌۙ

fa ammal-lażīna syaqū fa fin-nāri lahum fīhā zafīruw wa syahīq(un).

نو هغه کسان چې بدبخت دي، نو (د دوی ځای په دوزخ کې دی، هلته به دوی ساه اخلي او په ژړا سره ساه اخلي.)

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ اِنَّ رَبَّكَ فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيْدُ

khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), inna rabbaka fa‘‘ālul limā yurīd(u).

تر هغه چې اسمان او ځمکه وي، دوی به په هغه کې تل پاتې وي، مګر دا چې ستا رب وغواړي (بل ډول). په حقیقت کې ستا رب هغه څه کوي چې وغواړي.

۞ وَاَمَّا الَّذِيْنَ سُعِدُوْا فَفِى الْجَنَّةِ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا مَا دَامَتِ السَّمٰوٰتُ وَالْاَرْضُ اِلَّا مَا شَاۤءَ رَبُّكَۗ عَطَاۤءً غَيْرَ مَجْذُوْذٍ

wa ammal-lażīna su‘idū fa fil-jannati khālidīna fīhā mā dāmatis-samāwātu wal-arḍu illā mā syā'a rabbuk(a), ‘aṭā'an gaira majżūż(in).

او هغه کسان چې نېکمرغه دي، نو (د هغوی ځای) په جنت کې دی، دوی به هلته تر هغه وخته پورې پاتې شي چې اسمان او ځمکه وي، مګر دا چې ستا رب وغواړي (بل ډول)؛ د یوې داسې ډالۍ په توګه چې هیڅکله پای ته نه رسیږي.

فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّمَّا يَعْبُدُ هٰٓؤُلَاۤءِ ۗمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا كَمَا يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُهُمْ مِّنْ قَبْلُ ۗوَاِنَّا لَمُوَفُّوْهُمْ نَصِيْبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوْصٍ ࣖ

falā taku fī miryatim mimmā ya‘budu hā'ulā'(i), mā ya‘budūna illā kamā ya‘budu ābā'uhum min qabl(u), wa innā lamuwaffūhum naṣībahum gaira manqūṣ(in).

نو ته (محمد صلی الله علیه وسلم) د هغه څه په اړه شک مه کوه چې دوی یې عبادت کوي. دوی هماغسې عبادت کوي لکه څنګه چې د دوی پلرونو عبادت کاوه. موږ به خامخا خپل غچ (د دوی په وړاندې) بشپړ کړو پرته له دې چې لږ څه کم کړو.

وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ فَاخْتُلِفَ فِيْهِ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّهُمْ لَفِيْ شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيْبٍ

wa laqad ātainā mūsal-kitāba fakhtulifa fīh(i), wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika laquḍiya bainahum, wa innahum lafī syakkim minhu murīb(in).

او په حقیقت کې، موږ موسی علیه السلام ته کتاب (تورات) ورکړ، او هغه په هغه کې شخړه وکړه. او که ستا د رب له خوا مخکې له مخکې کومه پریکړه نه وای شوې، نو د دوی ترمنځ به عذاب عملي شوی وای. په حقیقت کې، دوی (د مکې کافران) په ریښتیا سره د هغه (قرآن) په اړه په شک او تردید کې دي.

وَاِنَّ كُلًّا لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ اَعْمَالَهُمْ ۗاِنَّهٗ بِمَا يَعْمَلُوْنَ خَبِيْرٌ

wa inna kullan lammā layuwaffiyannahum rabbuka a‘mālahum, innahū bimā ya‘malūna khabīr(un).

او بېشکه، هر یو (چې په شخړه کې دي) ته به ستا رب خامخا د دوی د عملونو پوره بدله ورکړي، په حقیقت کې، هغه د هغه څه څخه ډیر محتاط دی چې دوی یې کوي.

فَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۗ اِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ

fastaqim kamā umirta wa man tāba ma‘aka wa lā taṭgau, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).

نو ته (محمد صلی الله علیه وسلم) (په سمه لاره) ټینګ اوسه، لکه څنګه چې تا ته امر شوی دی او هغه کسان چې ستا سره توبه باسي، او له حده مه اوړئ، په حقیقت کې هغه ستاسو د کارونو لیدونکی دی.

وَلَا تَرْكَنُوْٓا اِلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُۙ وَمَا لَكُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ اَوْلِيَاۤءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُوْنَ

wa lā tarkanū ilal-lażīna ẓalamū fa tamassakumun-nār(u), wa mā lakum min dūnillāhi min auliyā'a ṡumma lā tunṣarūn(a).

او د هغو ظالمانو په لور مه مائل کېږئ چې تاسو ته د دوزخ اور رسوي، پداسې حال کې چې ستاسو لپاره له الله پرته بل څوک مرستندوی نشته، نو له تاسو سره به مرسته ونه شي.

وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ الَّيْلِ ۗاِنَّ الْحَسَنٰتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّاٰتِۗ ذٰلِكَ ذِكْرٰى لِلذّٰكِرِيْنَ

wa aqimiṣ-ṣalāta ṭarafayin-nahāri wa zulafam minal-lail(i), innal-ḥasanāti yużhibnas-sayyi'āt(i), żālika żikrā liż-żākirīn(a).

او د ورځې په دواړو سرونو (سهار او ماښام) او د شپې په پیل کې لمونځونه وکړئ. نیکۍ خطاګانې له منځه وړي. دا د هغو کسانو لپاره یو نصیحت دی چې تل (الله) یادوي.

وَاصْبِرْ فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُضِيْعُ اَجْرَ الْمُحْسِنِيْنَ

waṣbir fa innallāha lā yaḍī‘u ajral-muḥsinīn(a).

او صبر وکړه، ځکه چې الله د نیکو کار کوونکو اجر نه ضایع کوي.

فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُوْنِ مِنْ قَبْلِكُمْ اُولُوْا بَقِيَّةٍ يَّنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِى الْاَرْضِ اِلَّا قَلِيْلًا مِّمَّنْ اَنْجَيْنَا مِنْهُمْ ۚوَاتَّبَعَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا مَآ اُتْرِفُوْا فِيْهِ وَكَانُوْا مُجْرِمِيْنَ

fa lau lā kāna minal-qurūni min qablikum ulū baqiyyatiy yanhauna ‘anil-fasādi fil-arḍi illā qalīlam mimman anjainā minhum, wattaba‘al-lażīna ẓalamū mā utrifū fīhi wa kānū mujrimīn(a).

نو ولې له تاسو څخه مخکې په خلکو کې داسې څوک نه وو چې په ځمکه کې له فساد څخه منع کړي، پرته له هغو کسانو څخه چې موږ یې وژغورل. او ظالم خلک یوازې د لذتونو او عیش و عشرت پروا لري. او دوی ګناهکاران دي.

وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرٰى بِظُلْمٍ وَّاَهْلُهَا مُصْلِحُوْنَ

wa mā kāna rabbuka liyuhlikal-qurā biẓulmiw wa ahluhā muṣliḥūn(a).

او ستا رب به هېوادونه په ظلم سره نه تباه کوي، تر هغه چې د هغوی اوسیدونکي نیک عمل کوونکي وي.

وَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلَا يَزَالُوْنَ مُخْتَلِفِيْنَۙ

wa lau syā'a rabbuka laja‘alan-nāsa ummataw wāḥidataw wa lā yazālūna mukhtalifīn(a).

او که ستا رب غوښتلی وای، نو ټول انسانان به یې یو امت ګرځولي وای، خو دوی تل (په نظر کې) اختلاف لري.

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ رَبُّكَ ۗوَلِذٰلِكَ خَلَقَهُمْ ۗوَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَ

illā mar raḥima rabbuk(a), wa liżālika khalaqahum, wa tammat kalimatu rabbika la'amla'anna jahannama minal-jinnati wan-nāsi ajma‘īn(a).

پرته له هغو کسانو څخه چې ستا رب پرې رحم کړی دی. او الله تعالی دوی د همدې لپاره پیدا کړي دي. ستا د رب دا خبره (پرېکړه) پاتې ده، "زه به خامخا دوزخ له ټولو جنیانو او انسانانو (چې نافرمانه دي) ډک کړم."

وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهٖ فُؤَادَكَ وَجَاۤءَكَ فِيْ هٰذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَّذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ

wa kullan naquṣṣu ‘alaika min ambā'ir-rusuli mā nuṡabbitu bihī fu'ādaka wa jā'aka fī hāżihil-ḥaqqu wa mau‘iẓatuw wa żikrā lil-mu'minīn(a).

او د رسولانو ټولې کیسې، موږ تاسو ته (محمد صلی الله علیه وسلم) بیانوو، ترڅو په دې کیسو سره ستاسو زړونه قوي کړو؛ او په دې کې تاسو ته (ټول) حق، نصیحت او اخطار درکړل شوی دی د هغو کسانو لپاره چې ایمان راوړي.

وَقُلْ لِّلَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ اعْمَلُوْا عَلٰى مَكَانَتِكُمْۗ اِنَّا عٰمِلُوْنَۙ

wa qul lil-lażīna lā yu'minūna‘malū ‘alā makānatikum, innā ‘āmilūn(a).

او هغو کسانو ته چې ایمان نه راوړي ووایه (محمد) چې د خپل موقف سره سم عمل وکړئ، موږ به هم وکړو،

وَانْتَظِرُوْاۚ اِنَّا مُنْتَظِرُوْنَ

wantaẓirū innā muntaẓirūn(a).

او انتظار وکړئ، بېشکه موږ هم له انتظار کوونکو څخه یو."

وَلِلّٰهِ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَاِلَيْهِ يُرْجَعُ الْاَمْرُ كُلُّهٗ فَاعْبُدْهُ وَتَوَكَّلْ عَلَيْهِۗ وَمَا رَبُّكَ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ ࣖ

wa lillāhi gaibus-samāwāti wal-arḍi wa ilaihi yurja‘ul-amru kulluhū fa‘budhu wa tawakkal ‘alaih(i), wa mā rabbuka bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).

او د اسمانونو او ځمکې پټ رازونه الله ته دي او ټول کارونه هغه ته ورګرځول کېږي. نو د هغه عبادت وکړئ او په هغه توکل وکړئ. او ستا رب به ستاسو له کړنو څخه بې خبره نه وي.