Q.S Al-Kahfi (اَلْكَهْف) - 110 Ayatitteh Ixxima

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ

al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).

ستاينه هغه الله ته ده چې پر خپلو بندګانو يې کتاب (قرآن) نازل کړی او هغه يې کوږوالی نه دی کړی؛

قَيِّمًا لِّيُنْذِرَ بَأْسًا شَدِيْدًا مِّنْ لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا حَسَنًاۙ

qayyimal liyunżira ba'san syadīdam mil ladunhu wa yubasysyiral-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran ḥasanā(n).

د یوې مستقیمې لارښوونې په توګه، د هغه له لوري د یو ډېر دردناک عذاب څخه د خبردارۍ ورکولو لپاره او هغو مومنانو ته چې ښه عملونه کوي، د دې زېری ورکولو لپاره چې دوی ته به ښه اجر ورکړل شي،

مّٰكِثِيْنَ فِيْهِ اَبَدًاۙ

mākiṡīna fīhi abadā(n).

دوی به تل په هغه کې پاتې شي.

وَّيُنْذِرَ الَّذِيْنَ قَالُوا اتَّخَذَ اللّٰهُ وَلَدًاۖ

wa yunżiral-lażīna qāluttakhażallāhu waladā(n).

او هغو کسانو ته خبرداری ورکول چې وايي: "الله یو ماشوم نیولی دی."

مَّا لَهُمْ بِهٖ مِنْ عِلْمٍ وَّلَا لِاٰبَاۤىِٕهِمْۗ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ اَفْوَاهِهِمْۗ اِنْ يَّقُوْلُوْنَ اِلَّا كَذِبًا

mā lahum bihī min ‘ilmiw wa lā li'ābā'ihim, kaburat kalimatan takhruju min afwāhihim, iy yaqūlūna illā każibā(n).

دوی په دې اړه هیڅ معلومات نلري او نه هم د دوی پلرونو. څومره بدصورت خبرې دي چې د دوی له خولې راوځي؛ دوی له دروغو پرته بل څه نه وايي.

فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ اِنْ لَّمْ يُؤْمِنُوْا بِهٰذَا الْحَدِيْثِ اَسَفًا

fa la‘allaka bākhi‘un nafsaka ‘alā āṡārihim illam yu'minū bihāżal-ḥadīṡi asafā(n).

بیا شاید ته (محمد) ځان ته زیان ورسوې ځکه چې ته به د دوی له شا تګ وروسته غمجن شې، که دوی په دې معلوماتو (قرآن) باور ونکړي.

اِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْاَرْضِ زِيْنَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ اَيُّهُمْ اَحْسَنُ عَمَلًا

innā ja‘alnā mā ‘alal-arḍi zīnatal lahā linabluwahum ayyuhum aḥsanu ‘amalā(n).

په حقیقت کې، موږ په ځمکه کې هر څه د دوی لپاره د زینت په توګه ګرځولي دي، ترڅو موږ دوی وازمایو چې وګورو چې کوم یو یې په عمل کې غوره دی.

وَاِنَّا لَجٰعِلُوْنَ مَا عَلَيْهَا صَعِيْدًا جُرُزًاۗ

wa innā lajā‘ilūna mā ‘alaihā ṣa‘īdan juruzā(n).

او موږ به خامخا هغه څه چې د هغې پورته دي (هم) بې اوبو او وچې ځمکې ته واړوو.

اَمْ حَسِبْتَ اَنَّ اَصْحٰبَ الْكَهْفِ وَالرَّقِيْمِ كَانُوْا مِنْ اٰيٰتِنَا عَجَبًا

am ḥasibta anna aṣḥābal-kahfi war-raqīmi kānū min āyātinā ‘ajabā(n).

ایا ته فکر کوې چې هغه خلک چې په غارونو کې اوسېږي او (چې) رقیم لري، زموږ د (عظمت) له حیرانوونکو نښو څخه دي؟

اِذْ اَوَى الْفِتْيَةُ اِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوْا رَبَّنَآ اٰتِنَا مِنْ لَّدُنْكَ رَحْمَةً وَّهَيِّئْ لَنَا مِنْ اَمْرِنَا رَشَدًا

iż awal-fityatu ilal-kahfi fa qālū rabbanā ātinā mil ladunka raḥmataw wa hayyi' lanā min amrinā rasyadā(n).

(یاد کړئ) کله چې ځوانانو په غار کې پناه واخیسته، نو دعا یې وکړه: "زموږ ربه! موږ ته له خپل لوري رحمت راکړه او زموږ په کار کې زموږ لپاره سمه لارښوونه بشپړه کړه."

فَضَرَبْنَا عَلٰٓى اٰذَانِهِمْ فِى الْكَهْفِ سِنِيْنَ عَدَدًاۙ

faḍarabnā ‘alā āżānihim fil-kahfi sinīna ‘adadā(n).

نو موږ د څو کلونو لپاره په غار کې د دوی غوږونه بند کړل.

ثُمَّ بَعَثْنٰهُمْ لِنَعْلَمَ اَيُّ الْحِزْبَيْنِ اَحْصٰى لِمَا لَبِثُوْٓا اَمَدًا ࣖ

Ṡumma ba‘aṡnāhum lina‘lama ayyul-ḥizbaini aḥṣā limā labiṡū amadā(n).

بیا موږ هغوی راویښ کړل، ترڅو پوه شو چې د دواړو ډلو څخه کومه یوه یې په (غار کې) د پاتې کېدو په موده کې ډېره دقیقه محاسبه کړې وه.

نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَاَهُمْ بِالْحَقِّۗ اِنَّهُمْ فِتْيَةٌ اٰمَنُوْا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنٰهُمْ هُدًىۖ

naḥnu naquṣṣu ‘alaika naba'ahum bil-ḥaqq(i), innahum fityatun āmanū birabbihim wa zidnāhum hudā(n).

موږ تاته (محمد صلی الله علیه وسلم) د هغوی کیسه په رښتیا سره بیانوو. په حقیقت کې، دوی هغه ځوانان دي چې په خپل رب ایمان لري، او موږ ورته لارښوونه زیاته کړې ده.

وَّرَبَطْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اِذْ قَامُوْا فَقَالُوْا رَبُّنَا رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ لَنْ نَّدْعُوَا۟ مِنْ دُوْنِهٖٓ اِلٰهًا لَّقَدْ قُلْنَآ اِذًا شَطَطًا

wa rabaṭnā ‘alā qulūbihim iż qāmū fa qālū rabbunā rabbus-samāwāti wal-arḍi lan nad‘uwa min dūnihī ilāhal laqad qulnā iżan syaṭaṭā(n).

او موږ د دوی زړونه هغه وخت قوي کړل کله چې دوی ودریدل او ویې ویل: "زموږ رب د اسمانونو او ځمکې رب دی، موږ له هغه پرته بل خدای نه بلو. په حقیقت کې، که موږ دا کار کړی وای، نو موږ به داسې خبرې کړې وای چې له حقیقت څخه ډېرې لرې دي."

هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ

hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).

دا زموږ قوم دی چې له هغه پرته یې نور معبودان (د عبادت لپاره) جوړ کړي دي. ولې دوی (د خپلو عقایدو لپاره) څرګند دلیلونه نه راوړي؟ نو له هغه چا څخه څوک ډیر ظالم دی چې په الله باندې دروغ وایي؟

وَاِذِ اعْتَزَلْتُمُوْهُمْ وَمَا يَعْبُدُوْنَ اِلَّا اللّٰهَ فَأْوٗٓا اِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِّنْ رَّحْمَتِهٖ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِّنْ اَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

wa iżi‘tazaltumūhum wa mā ya‘budūna illallāha fa'wū ilal-kahfi yansyur lakum rabbukum mir raḥmatihī wa yuhayyi' lakum min amrikum mirfaqā(n).

او که تاسو هغوی او هغه څه چې دوی یې د الله پرته عبادت کوي پریږدئ، نو په غار کې پناه واخلئ، ستاسو رب به تاسو ته له خپل رحمت څخه یو څه درکړي او ستاسو په چارو کې به ګټور شی درکړي.

۞ وَتَرَى الشَّمْسَ اِذَا طَلَعَتْ تَّزٰوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَاِذَا غَرَبَتْ تَّقْرِضُهُمْ ذَاتَ الشِّمَالِ وَهُمْ فِيْ فَجْوَةٍ مِّنْهُۗ ذٰلِكَ مِنْ اٰيٰتِ اللّٰهِ ۗمَنْ يَّهْدِ اللّٰهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُّضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ وَلِيًّا مُّرْشِدًا ࣖ

wa tarasy-syamsa iżā ṭala‘at tazāwaru ‘an kahfihim żātal-yamīni wa iżā garabat taqriḍuhum żātasy-syimāli wa hum fī fajwatim minh(u), żālika min āyātillāh(i), may yahdillāhu fa huwal-muhtadi wa may yuḍlil falan tajida lahū waliyyam mursyidā(n).

او ته به لمر ووینې کله چې راښکته شي، د دوی له غار څخه ښي خوا ته کږیږي او کله چې لویږي، له دوی څخه کیڼ خوا ته لرې وي پداسې حال کې چې دوی د (غار) دننه په یوه پراخه فضا کې دي. دا د (الله د عظمت) ځینې نښې دي. څوک چې د الله له لوري لارښوونه کیږي، نو هغه هدایت منونکی دی؛ او څوک چې هغه ګمراه کړي، نو ته به هیڅ مرستندوی ونه مومې چې هغه ته لارښوونه وکړي.

وَتَحْسَبُهُمْ اَيْقَاظًا وَّهُمْ رُقُوْدٌ ۖوَّنُقَلِّبُهُمْ ذَاتَ الْيَمِيْنِ وَذَاتَ الشِّمَالِ ۖوَكَلْبُهُمْ بَاسِطٌ ذِرَاعَيْهِ بِالْوَصِيْدِۗ لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِرَارًا وَّلَمُلِئْتَ مِنْهُمْ رُعْبًا

wa taḥsabuhum aiqāẓaw wa hum ruqūd(un), wa nuqallibuhum żātal-yamīni wa żātasy-syimāl(i), wa kalbuhum bāsiṭun żirā‘aihi bil-waṣīd(i), lawiṭṭala‘ta ‘alaihim lawallaita minhum firāraw wa lamuli'ta minhum ru‘bā(n).

او ته فکر کوې چې دوی ویده نه دي، بلکې دوی ویده دي؛ او موږ دوی ښي او کیڼ اړخ ته اړول، پداسې حال کې چې د دوی سپی خپل لاسونه د غار دروازې مخې ته غځول. او که ته دوی ووینې، نو خامخا به له دوی څخه مخ واړوې او خامخا به له دوی څخه ویره ولرې.

وَكَذٰلِكَ بَعَثْنٰهُمْ لِيَتَسَاۤءَلُوْا بَيْنَهُمْۗ قَالَ قَاۤىِٕلٌ مِّنْهُمْ كَمْ لَبِثْتُمْۗ قَالُوْا لَبِثْنَا يَوْمًا اَوْ بَعْضَ يَوْمٍۗ قَالُوْا رَبُّكُمْ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثْتُمْۗ فَابْعَثُوْٓا اَحَدَكُمْ بِوَرِقِكُمْ هٰذِهٖٓ اِلَى الْمَدِيْنَةِ فَلْيَنْظُرْ اَيُّهَآ اَزْكٰى طَعَامًا فَلْيَأْتِكُمْ بِرِزْقٍ مِّنْهُ وَلْيَتَلَطَّفْ وَلَا يُشْعِرَنَّ بِكُمْ اَحَدًا

wa każālika ba‘aṡnāhum liyatasā'alū bainahum, qāla qā'ilum minhum kam labiṡtum, qālū labiṡnā yauman au ba‘ḍa yaum(in), qālū rabbukum a‘lamu bimā labiṡtum, fab‘aṡū aḥadakum biwariqikum hāżihī ilal-madīnati falyanẓur ayyuhā azkā ṭa‘āman falya'tikum birizqim minhu walyatalaṭṭaf wa lā yusy‘iranna bikum aḥadā(n).

او په دې توګه موږ هغوی راویښ کړل، ترڅو یو له بل څخه پوښتنې وکړي. یو له دوی څخه وویل: "تاسو څومره وخت (دلته) یاست؟" دوی ځواب ورکړ، "موږ (دلته) یوه ورځ یا نیمه ورځ یو." بل وویل: "ستاسو خدای ښه پوهیږي چې تاسو څومره وخت (دلته) یاست. نو له تاسو څخه یو ته ووایاست چې د خپلو سپینو زرو سکې سره ښار ته لاړ شي، او هغه وګوري چې کوم خواړه غوره دي، او ستاسو لپاره یو څه راوړي، او هغه باید نرم وي او هیڅکله ستاسو په اړه چا ته ونه وايي.

اِنَّهُمْ اِنْ يَّظْهَرُوْا عَلَيْكُمْ يَرْجُمُوْكُمْ اَوْ يُعِيْدُوْكُمْ فِيْ مِلَّتِهِمْ وَلَنْ تُفْلِحُوْٓا اِذًا اَبَدًا

innahum iy yaẓharū ‘alaikum yarjumūkum au yu‘īdūkum fī millatihim wa lan tufliḥū iżan abadā(n).

په حقیقت کې، که دوی ستاسو د ځای ځایګي پوه شي، نو خامخا به یې سنګسار کړي یا به مو خپل دین ته بیرته راګرځولو ته اړ کړي، او په دې صورت کې به هیڅکله بریالي نشئ."

وَكَذٰلِكَ اَعْثَرْنَا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوْٓا اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّاَنَّ السَّاعَةَ لَا رَيْبَ فِيْهَاۚ اِذْ يَتَنَازَعُوْنَ بَيْنَهُمْ اَمْرَهُمْ فَقَالُوا ابْنُوْا عَلَيْهِمْ بُنْيَانًاۗ رَبُّهُمْ اَعْلَمُ بِهِمْۗ قَالَ الَّذِيْنَ غَلَبُوْا عَلٰٓى اَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَّسْجِدًا

wa każālika a‘ṡarnā ‘alaihim liya‘lamū anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa annas-sā‘ata lā raiba fīhā, iż yatanāza‘ūna bainahum amrahum fa qālubnū ‘alaihim bun-yānā(n), rabbuhum a‘lamu bihim, qālal-lażīna galabū ‘alā amrihim lanattakhiżanna ‘alaihim masjidā(n).

او په همدې ډول (هم) موږ (خلکو ته) د هغوی سره ښکاره کړه، ترڅو دوی پوه شي چې د الله ژمنه رښتیا ده، او دا چې د قیامت ورځ (راتلونکې) په کې هیڅ شک نشته. کله چې دوی د خپلو چارو په اړه شخړه وکړه، نو دوی وویل: "د دوی (غار) څخه پورته یوه ودانۍ جوړه کړئ، د دوی رب د دوی په اړه ښه پوهیږي." هغه کس چې د دوی د چارو واک یې درلود، وویل: "موږ به خامخا په هغې باندې د عبادت کور جوړ کړو."

سَيَقُوْلُوْنَ ثَلٰثَةٌ رَّابِعُهُمْ كَلْبُهُمْۚ وَيَقُوْلُوْنَ خَمْسَةٌ سَادِسُهُمْ كَلْبُهُمْ رَجْمًاۢ بِالْغَيْبِۚ وَيَقُوْلُوْنَ سَبْعَةٌ وَّثَامِنُهُمْ كَلْبُهُمْ ۗقُلْ رَّبِّيْٓ اَعْلَمُ بِعِدَّتِهِمْ مَّا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا قَلِيْلٌ ەۗ فَلَا تُمَارِ فِيْهِمْ اِلَّا مِرَاۤءً ظَاهِرًا ۖوَّلَا تَسْتَفْتِ فِيْهِمْ مِّنْهُمْ اَحَدًا ࣖ

sayaqūlūna ṡalāṡatur rābi‘uhum kalbuhum, wa yaqūlūna khamsatun sādisuhum kalbuhum rajmam bil-gaib(i), wa yaqūlūna sab‘atuw wa ṡāminuhum kalbuhum, qur rabbī a‘lamu bi‘iddatihim mā ya‘lamuhum illā qalīl(un), falā tumāri fīhim illā mirā'an ẓāhirā(n), wa lā tastafti fīhim minhum aḥadā(n).

وروسته به (ځینې خلک) ووایي، "(د دوی شمیر) درې (خلک) دي، څلورم سپی دی،" او (نور) ووایي، "(د دوی شمیر) پنځه (خلک) دي، شپږم سپی دی،" د فوق العاده اټکل په توګه؛ او (بل) وویل، "(د دوی شمیر) اووه (خلک) دي، اتم سپی دی." ووایه (محمد)، "زما رب د دوی شمیر ښه پوهیږي؛ د دوی (شمیر) پرته له څو کسانو څخه هیڅوک نه پوهیږي." له همدې امله، تاسو (محمد) د دوی په اړه بحث مه کوئ، پرته له ظاهري دلیلونو څخه او د دوی (ځوانانو) په اړه له چا څخه پوښتنه مه کوئ.

وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ

wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).

او هیڅکله د هیڅ شی په اړه مه وایه، "زه به خامخا سبا سهار دا کار وکړم."

اِلَّآ اَنْ يَّشَاۤءَ اللّٰهُ ۖوَاذْكُرْ رَّبَّكَ اِذَا نَسِيْتَ وَقُلْ عَسٰٓى اَنْ يَّهْدِيَنِ رَبِّيْ لِاَقْرَبَ مِنْ هٰذَا رَشَدًا

illā ay yasyā'allāh(u), ważkur rabbaka iżā nasīta wa qul ‘asā ay yahdiyani rabbī li'aqraba min hāżā rasyadā(n).

مګر (د دې په ویلو سره) چې "انشاء الله". او که هېر کړې نو خپل رب یاد کړه او ووایه، "هیله ده چې زما رب به ما ته لارښوونه وکړي چې زه له دې څخه (حق ته) نږدې شم."

وَلَبِثُوْا فِيْ كَهْفِهِمْ ثَلٰثَ مِائَةٍ سِنِيْنَ وَازْدَادُوْا تِسْعًا

wa labiṡū fī kahfihim ṡalāṡa mi'atin sinīna wazdādū tis‘ā(n).

او دوی په غار کې درې سوه کاله او نهه کاله ژوند وکړ.

قُلِ اللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا لَبِثُوْا ۚ لَهٗ غَيْبُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ اَبْصِرْ بِهٖ وَاَسْمِعْۗ مَا لَهُمْ مِّنْ دُوْنِهٖ مِنْ وَّلِيٍّۗ وَلَا يُشْرِكُ فِيْ حُكْمِهٖٓ اَحَدًا

qulillāhu a‘lamu bimā labiṡū, lahū gaibus-samāwāti wal-arḍ(i), abṣir bihī wa asmi‘, mā lahum min dūnihī miw waliyy(in), wa lā yusyriku fī ḥukmihī aḥadā(n).

ووایه: "الله ښه پوهیږي چې دوی څومره موده (په غار کې) پاتې شوي وو، ټول هغه څه چې په اسمانونو او ځمکه کې پټ دي، د هغه لید څومره روښانه دی او د هغه غوږ څومره تیز دی، د هغه پرته بل څوک د دوی لپاره ساتونکی نشته؛ او هغه په پریکړه کولو کې هیڅوک خپل شریک نه نیسي."

وَاتْلُ مَآ اُوْحِيَ اِلَيْكَ مِنْ كِتَابِ رَبِّكَۗ لَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِهٖۗ وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُوْنِهٖ مُلْتَحَدًا

watlu mā ūḥiya ilaika min kitābi rabbik(a), lā mubaddila likalimātih(ī), wa lan tajida min dūnihī multaḥadā(n).

او هغه څه چې تاته نازل شوي دي، یعنې د خپل رب کتاب (قرآن) ولوله. هیڅ شی د هغه فرمانونه نشي بدلولی. او ته به د هغه پرته بل ځای پناه نشې موندلی.

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِيْنَ يَدْعُوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَدٰوةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيْدُوْنَ وَجْهَهٗ وَلَا تَعْدُ عَيْنٰكَ عَنْهُمْۚ تُرِيْدُ زِيْنَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَلَا تُطِعْ مَنْ اَغْفَلْنَا قَلْبَهٗ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ وَكَانَ اَمْرُهٗ فُرُطًا

waṣbir nafsaka ma‘al-lażīna yad‘ūna rabbahum bil-gadāti wal-‘asyiyyi yurīdūna wajhahū wa lā ta‘du ‘aināka ‘anhum, turīdu zīnatal-ḥayātid-dun-yā, wa lā tuṭi‘ man agfalnā qalbahū ‘an żikrinā wattaba‘a hawāhu wa kāna amruhū furuṭā(n).

او (ای محمده!) له هغو کسانو سره صبر وکړه چې سهار او ماښام خپل رب بولي او د هغه د رضا په هیله وي؛ او له هغوی څخه سترګې مه اړوه (ځکه چې دوی د دنیا د ښکلاوو هیله لري)؛ او د هغو کسانو پیروي مه کوه چې زړونه یې موږ له خپل یاد څخه غافل کړي دي، او د هغوی د غوښتنو پیروي مه کوه او حالات یې له پولې اوړي.

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكُمْۗ فَمَنْ شَاۤءَ فَلْيُؤْمِنْ وَّمَنْ شَاۤءَ فَلْيَكْفُرْۚ اِنَّآ اَعْتَدْنَا لِلظّٰلِمِيْنَ نَارًاۙ اَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَاۗ وَاِنْ يَّسْتَغِيْثُوْا يُغَاثُوْا بِمَاۤءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِى الْوُجُوْهَۗ بِئْسَ الشَّرَابُۗ وَسَاۤءَتْ مُرْتَفَقًا

wa qulil-ḥaqqu mir rabbikum, faman syā'a falyu'miw wa man syā'a falyakfur, innā a‘tadnā liẓ-ẓālimīna nārā(n), aḥāṭa bihim surādiquhā, wa iy yastagīṡū yugāṡū bimā'in kal-muhli yasywil-wujūh(a), bi'sasy-syarāb(u), wa sā'at murtafaqā(n).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه: "حق ستا د رب له لوري راغلی دی، څوک چې غواړي (ایمان راوړي) نو ایمان دې راوړي، او څوک چې غواړي (کافر شي) نو کافر دې شي." بېشکه، موږ د ظالمانو لپاره دوزخ چمتو کړی دی، چې د دوی کړاوونه یې محاصره کړي دي. که دوی مرسته وغواړي (څښل)، نو دوی ته به د جوش شوي اوسپنې په څیر اوبه ورکړل شي چې د دوی مخونه سوځوي. (دا) تر ټولو بد څښاک او تر ټولو بد استراحت ځای دی.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ اِنَّا لَا نُضِيْعُ اَجْرَ مَنْ اَحْسَنَ عَمَلًاۚ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti innā lā nuḍī‘u ajra man aḥsana ‘amalā(n).

په حقیقت کې هغه کسان چې ایمان یې راوړی او ښه کارونه یې کړي دي، موږ به د هغو کسانو اجر ضایع نه کړو چې ښه کارونه کوي.

اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمُ الْاَنْهٰرُ يُحَلَّوْنَ فِيْهَا مِنْ اَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَّيَلْبَسُوْنَ ثِيَابًا خُضْرًا مِّنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَّكِـِٕيْنَ فِيْهَا عَلَى الْاَرَاۤىِٕكِۗ نِعْمَ الثَّوَابُۗ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ࣖ

ulā'ika lahum jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihimul-anhāru yuḥallauna fīhā min asāwira min żahabiw wa yalbasūna ṡiyāban khuḍram min sundusiw wa istabraqim muttaki'īna fīhā ‘alal-arā'ik(i), ni‘maṡ-ṡawāb(u), wa ḥasunat murtafaqā(n).

دا هغه کسان دي چې د عدن جنت ترلاسه کوي، چې لاندې یې سیندونه بهیږي؛ (په هغه جنت کې) دوی د سرو زرو بنګړیو سره سینګار شوي او دوی د ښه ورېښمو او غليظ ورېښمو څخه جوړ شوي شنه جامې اغوندي، پداسې حال کې چې دوی په ښکلي تختونو تکیه کوي. (دا) غوره اجر او ښکلی آرام ځای دی.

۞ وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلًا رَّجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِاَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ اَعْنَابٍ وَّحَفَفْنٰهُمَا بِنَخْلٍ وَّجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًاۗ

waḍrib lahum maṡalar rajulaini ja‘alnā li'aḥadihimā jannataini min a‘nābiw wa ḥafafnāhumā binakhliw wa ja‘alnā bainahumā zar‘ā(n).

او (محمد صلی الله علیه وسلم) دوی ته د دوو سړیو مثال راکړه، چې یو یې (کافر) و، موږ دوی ته د انګورو دوه باغونه ورکړل او دواړه باغونه مو د خرما په ونو سره محاصره کړل او د دوی (باغونو) ترمنځ مو یو کروندې جوړه کړه.

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ اٰتَتْ اُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِّنْهُ شَيْـًٔاۙ وَّفَجَّرْنَا خِلٰلَهُمَا نَهَرًاۙ

kiltal-jannataini ātat ukulahā wa lam taẓlim minhu syai'ā(n), wa fajjarnā khilālahumā naharā(n).

دواړو باغونو خپلې مېوې ورکړې، او د هغوی مېوې هیڅ کمې نه شوې، او موږ د هغوی له درزونو څخه ویالې روانې کړې،

وَّكَانَ لَهٗ ثَمَرٌۚ فَقَالَ لِصَاحِبِهٖ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَنَا۠ اَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَّاَعَزُّ نَفَرًا

wa kāna lahū ṡamar(un), fa qāla liṣāḥibihī wa huwa yuḥāwiruhū ana akṡaru minka mālaw wa a‘azzu nafarā(n).

او هغه ډېر شتمن وو، نو هغه خپل ملګري (چې مؤمن و) ته د خبرو اترو په وخت کې وویل: "زما شتمني ستا څخه ډېره ده او زما پیروان ډېر پیاوړي دي."

وَدَخَلَ جَنَّتَهٗ وَهُوَ ظَالِمٌ لِّنَفْسِهٖۚ قَالَ مَآ اَظُنُّ اَنْ تَبِيْدَ هٰذِهٖٓ اَبَدًاۙ

wa dakhala jannatahū wa huwa ẓālimul linafsih(ī), qāla mā aẓunnu an tabīda hāżihī abadā(n).

او هغه خپل باغ ته د ځان ماتې خوړلو په حالت کې (د تکبر او کفر له امله) ننوت؛ هغه وویل: "ما فکر کاوه چې دا باغ به هیڅکله له منځه لاړ نشي،"

وَّمَآ اَظُنُّ السَّاعَةَ قَاۤىِٕمَةً وَّلَىِٕنْ رُّدِدْتُّ اِلٰى رَبِّيْ لَاَجِدَنَّ خَيْرًا مِّنْهَا مُنْقَلَبًا

wa mā aẓunnus-sā‘ata qā'imataw wa la'ir rudittu ilā rabbī la'ajidanna khairam minhā munqalabā(n).

او زه فکر کوم چې د قیامت ورځ به نه راځي، او که زه خپل رب ته بیرته راستون شوم، نو زه به خامخا له دې څخه غوره ځای ومومم."

قَالَ لَهٗ صَاحِبُهٗ وَهُوَ يُحَاوِرُهٗٓ اَكَفَرْتَ بِالَّذِيْ خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُّطْفَةٍ ثُمَّ سَوّٰىكَ رَجُلًاۗ

qāla lahū ṣāḥibuhū wa huwa yuḥāwiruhū akafarta bil-lażī khalaqaka min turābin ṡumma min nuṭfatin ṡumma sawwāka rajulā(n).

د هغه ملګري (چې مؤمن و) د خبرو اترو په وخت کې ورته وویل: "ایا ته په هغه (خدای) کافر یې چې ته یې له خاورې څخه پیدا کړې، بیا یې د منی له څاڅکي څخه، بیا یې ته یو بشپړ سړی جوړ کړې؟"

لٰكِنَّا۠ هُوَ اللّٰهُ رَبِّيْ وَلَآ اُشْرِكُ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

lākinna huwallāhu rabbī wa lā usyriku birabbī aḥadā(n).

خو زه (په دې باور لرم) چې هغه الله زما رب دی او زه له خپل رب سره هیڅ شی نه شریکوم.

وَلَوْلَآ اِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۙ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ ۚاِنْ تَرَنِ اَنَا۠ اَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَّوَلَدًاۚ

wa lau lā iż dakhalta jannataka qulta mā syā'allāh(u), lā quwwata illā billāh(i), in tarani ana aqalla minka mālaw wa waladā(n).

او ولې کله چې ته خپل باغ ته ننوځې نو "مَسَى اللهُ، لا قوَةَ الا بالله" نه وایې (په حقیقت کې، د الله په اراده، دا ټول ریښتیا شوي دي)، د الله (په مرسته) پرته هیڅ ځواک نشته، که څه هم ته فکر کوې چې زما شتمني او اولادونه ستا په پرتله کم دي.

فَعَسٰى رَبِّيْٓ اَنْ يُّؤْتِيَنِ خَيْرًا مِّنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَتُصْبِحَ صَعِيْدًا زَلَقًاۙ

fa ‘asā rabbī ay yu'tiyani khairam min jannatika wa yursila ‘alaihā ḥusbānam minas-samā'i fa tuṣbiḥa ṣa‘īdan zalaqā(n).

نو کېدای شي زما رب به ماته ستا له باغ څخه غوره باغ راکړي؛ او هغه به ستا پر باغ له اسمانه برېښنا راولوېږي، چې هغه به ښویېدلې ځمکه شي.

اَوْ يُصْبِحَ مَاۤؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيْعَ لَهٗ طَلَبًا

au yuṣbiḥa mā'uhā gauran falan tastaṭī‘a lahū ṭalabā(n).

یا اوبه ځمکې ته ښکته شي، نو بیا به یې ونه مومئ."

وَاُحِيْطَ بِثَمَرِهٖ فَاَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلٰى مَآ اَنْفَقَ فِيْهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلٰى عُرُوْشِهَا وَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِيْ لَمْ اُشْرِكْ بِرَبِّيْٓ اَحَدًا

wa uḥīṭa biṡamarihī fa aṣbaḥa yuqallibu kaffaihi ‘alā mā anfaqa fīhā wa hiya khāwiyatun ‘alā ‘urūsyihā wa yaqūlu yā laitanī lam usyrik birabbī aḥadā(n).

او د هغه مال تباه شو، بیا یې خپل لاسونه وګرځول (د افسوس نښه) په هغه څه چې هغه پرې لګولي وو، پداسې حال کې چې انګور د خپل پای سره ولوېد (پارا-پارا) بیا یې وویل: "څه به وای که ما د خپل رب سره هیڅ شی شریک نه وای کړی."

وَلَمْ تَكُنْ لَّهٗ فِئَةٌ يَّنْصُرُوْنَهٗ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًاۗ

wa lam takul lahū fi'atuy yanṣurūnahū min dūnillāhi wa mā kāna muntaṣirā(n).

او هیڅ داسې ډله نشته چې له الله پرته د هغه مرسته وکړي؛ او هغه به د ځان دفاع ونه شي کولی.

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلّٰهِ الْحَقِّۗ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ عُقْبًا ࣖ

hunālikal-walāyatu lillāhil-ḥaqq(i), huwa khairun ṡawābaw wa khairun ‘uqbā(n).

هلته، مرسته یوازې د الله له خوا راځي، چې تر ټولو ریښتینی دی. هغه د غوره اجر (ورکوونکی) او د غوره اجر (ورکوونکی) دی.

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَّثَلَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا كَمَاۤءٍ اَنْزَلْنٰهُ مِنَ السَّمَاۤءِ فَاخْتَلَطَ بِهٖ نَبَاتُ الْاَرْضِ فَاَصْبَحَ هَشِيْمًا تَذْرُوْهُ الرِّيٰحُ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا

waḍrib lahum maṡalal-ḥayātid-dun-yā kamā'in anzalnāhu minas-samā'i fakhtalaṭa bihī nabātul-arḍi fa aṣbaḥa hasyīman tażrūhur-riyāḥ(u), wa kānallāhu ‘alā kulli syai'im muqtadirā(n).

او د دوی (خلکو) لپاره د دنیا د ژوند مثال داسې بیان کړه لکه هغه اوبه (باران) چې موږ له اسمانه را واوروله، ترڅو په ځمکه کې بوټي سرې کړي، بیا (بوټي) وچ شي لکه څنګه چې باد یې والوزوي، او الله په هرڅه باندې قادر دی.

اَلْمَالُ وَالْبَنُوْنَ زِيْنَةُ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۚ وَالْبٰقِيٰتُ الصّٰلِحٰتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَّخَيْرٌ اَمَلًا

al-mālu wal-banūna zīnatul-ḥayātid-dun-yā, wal-bāqiyātuṣ-ṣāliḥātu khairun ‘inda rabbika ṡawābaw wa khairun amalā(n).

مال او اولاد د دنیا د ژوند ښکلا ده، خو دوامداره نیک عملونه ستا د رب په نزد غوره اجر او غوره امید دی.

وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ

wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).

او (یاد کړه) هغه ورځ (چې) موږ به له غرونو تېر شو او ته به ځمکه ووینې چې هواره شوې ده او موږ به هغوی (ټول خلک) راټول کړو او له هغوی څخه به هیڅوک پرې نه ږدو.

وَعُرِضُوْا عَلٰى رَبِّكَ صَفًّاۗ لَقَدْ جِئْتُمُوْنَا كَمَا خَلَقْنٰكُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍۢ ۖبَلْ زَعَمْتُمْ اَلَّنْ نَّجْعَلَ لَكُمْ مَّوْعِدًا

wa ‘uriḍū ‘alā rabbika ṣaffā(n), laqad ji'tumūnā kamā khalaqnākum awwala marratim bal za‘amtum allan naj‘ala lakum mau‘idā(n).

او ستا د رب په وړاندې به په قطارونو کې وړاندې شي (الله تعالی وفرمایل) "په حقیقت کې تاسو موږ ته راغلل، لکه څنګه چې موږ تاسو په لومړي ځل پیدا کړي وو، حتی تاسو فکر کاوه چې موږ به ستاسو لپاره د ژمنې د پوره کولو لپاره یو وخت ونه ټاکو."

وَوُضِعَ الْكِتٰبُ فَتَرَى الْمُجْرِمِيْنَ مُشْفِقِيْنَ مِمَّا فِيْهِ وَيَقُوْلُوْنَ يٰوَيْلَتَنَا مَالِ هٰذَا الْكِتٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيْرَةً وَّلَا كَبِيْرَةً اِلَّآ اَحْصٰىهَاۚ وَوَجَدُوْا مَا عَمِلُوْا حَاضِرًاۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ اَحَدًا ࣖ

wa wuḍi‘al-kitābu fa taral-mujrimīna musyfiqīna mimmā fīhi wa yaqūlūna yā wailatanā mā lihāżal-kitābi lā yugādiru ṣagīrataw wa lā kabīratan illā aḥṣāhā, wa wajadū mā ‘amilū ḥaḍirā(n), wa lā yaẓlimu rabbuka aḥadā(n).

او د عملونو کتاب (د عملونو کتاب) کېښودل شي، بیا به ته ګناهګاران ووینې چې د هغه څه څخه ویره لري چې په هغه کې لیکل شوي دي، او دوی وايي، "موږ څومره بدبخت یو، دا کتاب څه دی، هیڅ شی نه دی پاتې، کوچنی او لوی مګر هرڅه ثبت شوي دي،" او دوی (ټول) هغه څه ومومي چې دوی کړي دي (لیکل شوي). او ستا رب په هیچا ظلم نه کوي.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).

او (یاد کړئ) کله چې موږ ملایکو ته وویل: "آدم ته سجده وکړئ!" نو ټولو سجده وکړه پرته له شیطان څخه. هغه د جناتو (ډلې) څخه دی، نو هغه د خپل رب له امر څخه سرغړونه کوي. ایا دا مناسبه ده چې تاسو هغه او د هغه اولادې زما پرته نور مشران وټاکئ، که څه هم دوی ستاسو دښمنان دي؟ دا د ظالم لپاره د (الله) په ځای ډیر بد دی.

۞ مَآ اَشْهَدْتُّهُمْ خَلْقَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَلَا خَلْقَ اَنْفُسِهِمْۖ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّيْنَ عَضُدًا

mā asyhattuhum khalqas-samāwāti wal-arḍi wa lā khalqa anfusihim, wa mā kuntu muttakhiżal-muḍillīna ‘aḍudā(n).

ما هغوی (شیطان او د هغه اولاد) د اسمانونو او ځمکې د پیدایښت شاهد نه کړل او نه هم د هغوی د ځانونو د پیدایښت شاهدان وو؛ او زه هغه کسان چې ګمراه کوي، خپل مرستندویان نه ګرځوم.

وَيَوْمَ يَقُوْلُ نَادُوْا شُرَكَاۤءِيَ الَّذِيْنَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيْبُوْا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَّوْبِقًا

wa yauma yaqūlu nādū syurakā'iyal-lażīna za‘amtum fa da‘auhum falam yastajībū lahum wa ja‘alnā bainahum maubiqā(n).

او (یاد کړئ) هغه ورځ (چې) هغه وویل: "خپل هغه ملګري چې تاسو یې ګڼئ، ماته راوبلئ." بیا دوی هغه ته غږ وکړ، مګر دوی (اتحادیانو) ځواب ورنه کړ او موږ د دوی لپاره د هلاکت ځای (دوزخ) وټاکه.

وَرَاَ الْمُجْرِمُوْنَ النَّارَ فَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ مُّوَاقِعُوْهَا وَلَمْ يَجِدُوْا عَنْهَا مَصْرِفًا ࣖ

wa ra'al-mujrimūnan nāra fa ẓannū annahum muwāqi‘ūhā wa lam yajidū ‘anhā maṣrifā(n).

او ګناهګارانو دوزخ ولید، او فکر یې وکړ چې په هغه کې به وغورځېږي، او دوی له هغه څخه د وتلو لپاره هیڅ ځای ونه موند.

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَكَانَ الْاِنْسَانُ اَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا

wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni lin-nāsi min kulli maṡal(in), wa kānal-insānu akṡara syai'in jadalā(n).

او په حقیقت کې، موږ دا په دې قرآن کې په مختلفو مثالونو سره خلکو ته څو ځله تشریح کړی دی. مګر انسانان هغه کسان دي چې تر ټولو ډیر جنجال کوي.

وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰى وَيَسْتَغْفِرُوْا رَبَّهُمْ اِلَّآ اَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْاَوَّلِيْنَ اَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا

wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā wa yastagfirū rabbahum illā an ta'tiyahum sunnatul-awwalīna au ya'tiyahumul-‘ażābu qubulā(n).

او هیڅ شی (هیڅ شی) نشته چې خلک د ایمان راوړلو څخه منع کړي کله چې دوی ته لارښوونه راشي او له خپل رب څخه بخښنه وغواړي، مګر (د انتظار کولو هیله) د (الله د قانون چې په تیرو خلکو باندې نافذ دی) یا په دوی باندې د حقیقي عذاب راتلو ته.

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّا مُبَشِّرِيْنَ وَمُنْذِرِيْنَۚ وَيُجَادِلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوْا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَمَآ اُنْذِرُوْا هُزُوًا

wa mā nursilul-mursalīna illā mubasysyirīna wa munżirīn(a), wa yujādilul-lażīna kafarū bil-bāṭili liyudḥiḍū bihil-ḥaqqa wattakhażū āyātī wa mā unżirū huzuwā(n).

او موږ پېغمبران نه دي لېږلي مګر د زېري ورکوونکي او وېروونکي په توګه، خو هغه کسان چې کافران شوي دي په باطله توګه بحث کوي ترڅو حق (حق) له منځه یوسي، او زما ایتونه او هغه څه چې د دوی په وړاندې اخطار شوي دي مسخره کوي.

وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖ فَاَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُۗ اِنَّا جَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًاۗ وَاِنْ تَدْعُهُمْ اِلَى الْهُدٰى فَلَنْ يَّهْتَدُوْٓا اِذًا اَبَدًا

wa man aẓlamu mimman żukkira bi'āyāti rabbihī fa a‘raḍa ‘anhā wa nasiya mā qaddamat yadāh(u), innā ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa in tad‘uhum ilal-hudā falay yahtadū iżan abadā(n).

او له هغه چا څخه به ډېر ظالم څوک وي چې د خپل رب په ایتونو سره ورته خبردارى ورکړل شي، بیا له هغو څخه مخ واړوي او هغه څه هېر کړي چې د هغه دواړو لاسونو کړي دي؟ په حقیقت کې، موږ د دوی زړونه تړلي دي، (چې دوی پرې نه پوهیږي)، او (موږ د دوی په غوږونو کې هم) پلګونه اچولي دي. که څه هم ته (محمد صلی الله علیه وسلم) دوی د لارښوونې ته راوبلې، دوی به خامخا تل لپاره لارښوونه ونه مومي.

وَرَبُّكَ الْغَفُوْرُ ذُو الرَّحْمَةِۗ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوْا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَۗ بَلْ لَّهُمْ مَّوْعِدٌ لَّنْ يَّجِدُوْا مِنْ دُوْنِهٖ مَوْىِٕلًا

wa rabbukal-gafūru żur-raḥmah(ti), lau yu'ākhiżuhum bimā kasabū la‘ajjala lahumul-‘ażāb(a), bal lahum mau‘idul lay yajidū min dūnihī mau'ilā(n).

او ستا رب بخښونکی او رحم کوونکی دی. که هغه غوښتل چې دوی ته د دوی د کړنو سزا ورکړي، نو هغه به یې ژر سزا ورکړې وای. خو د دوی لپاره یو ټاکلی وخت (د عذاب) دی چې په هغه کې به دوی له هغه څخه پناه ونه مومي.

وَتِلْكَ الْقُرٰٓى اَهْلَكْنٰهُمْ لَمَّا ظَلَمُوْا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَّوْعِدًا ࣖ

wa tilkal-qurā ahlaknāhum lammā ẓalamū wa ja‘alnā limahlikihim mau‘idā(n).

او د هغه ځمکې (اوسیدونکي) موږ هغه وخت هلاک کړل کله چې دوی ظلم وکړ، او موږ د دوی د هلاکت لپاره یو ټاکلی وخت وټاکلو.

وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِفَتٰىهُ لَآ اَبْرَحُ حَتّٰٓى اَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ اَوْ اَمْضِيَ حُقُبًا

wa iż qāla mūsā lifatāhu lā abraḥu ḥattā abluga majma‘al-baḥraini au amḍiya ḥuqubā(n).

او (یاد کړه) کله چې موسی خپل خادم ته وویل: "زه به (لاړ شم) تر هغه چې د دوو سمندرونو د یوځای کیدو ځای ته ورسیږم، یا به زه ډیر کلونه (لاړ شم) مزل وکړم."

فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوْتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ سَرَبًا

falammā balagā majma‘a bainihimā nasiyā ḥūtahumā fattakhaża sabīlahū fil-baḥri sarabā(n).

نو کله چې دوی د دوو سمندرونو د یو ځای کېدو ځای ته ورسېدل، نو کب یې هېر کړ، او هغه ټوپ کړ او سمندر ته یې لاره ونیوله.

فَلَمَّا جَاوَزَا قَالَ لِفَتٰىهُ اٰتِنَا غَدَاۤءَنَاۖ لَقَدْ لَقِيْنَا مِنْ سَفَرِنَا هٰذَا نَصَبًا

falammā jāwazā qāla lifatāhu ātinā gadā'anā laqad laqīnā min safarinā hāżā naṣabā(n).

نو کله چې دوی (له هغه ځای څخه) تېر شول، موسی خپل نوکر ته وویل: "زموږ خواړه راوړه، موږ په حقیقت کې له خپل سفر څخه ستړي شوي یو."

قَالَ اَرَاَيْتَ اِذْ اَوَيْنَآ اِلَى الصَّخْرَةِ فَاِنِّيْ نَسِيْتُ الْحُوْتَۖ وَمَآ اَنْسٰىنِيْهُ اِلَّا الشَّيْطٰنُ اَنْ اَذْكُرَهٗۚ وَاتَّخَذَ سَبِيْلَهٗ فِى الْبَحْرِ عَجَبًا

qāla ara'aita iż awainā ilaṣ-ṣakhrati fa innī nasītul-ḥūt(a), wa mā ansānīhu illasy-syaiṭanu an ażkurah(ū), wattakhaża sabīlahū fil-baḥri ‘ajabā(n).

هغه (د هغه خادم) ځواب ورکړ: "ایا ته پوهېږې چې کله موږ په ډبره کې پناه اخیسته، ما کب هیر کړ (تاسو ته یې په اړه ووایم) او هیڅ شی ما د شیطان پرته د هغه یادولو هیر نه کړ، او (کب) په ډیره عجیبه توګه سمندر ته لاره وموندله."

قَالَ ذٰلِكَ مَا كُنَّا نَبْغِۖ فَارْتَدَّا عَلٰٓى اٰثَارِهِمَا قَصَصًاۙ

qāla żālika mā kunnā nabg(i), fartaddā ‘alā āṡārihimā qaṣaṣā(n).

هغه (موسی علیه السلام) وویل، "دا هغه ځای دی چې موږ یې لټوو." بیا دوی دواړه بیرته راستانه شول، د خپلو اصلي پښو په تعقیب.

فَوَجَدَا عَبْدًا مِّنْ عِبَادِنَآ اٰتَيْنٰهُ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَعَلَّمْنٰهُ مِنْ لَّدُنَّا عِلْمًا

fa wajadā ‘abdam min ‘ibādinā ātaināhu raḥmatam min ‘indinā wa ‘allamnāhu mil ladunnā ‘ilmā(n).

بیا دوی دواړه زموږ د بندګانو له ډلې څخه یو بنده سره ولیدل، چې موږ له خپل لوري رحمت ورته ورکړی و او له خپل لوري مو هغه ته علم ورزده کړی و.

قَالَ لَهٗ مُوْسٰى هَلْ اَتَّبِعُكَ عَلٰٓى اَنْ تُعَلِّمَنِ مِمَّا عُلِّمْتَ رُشْدًا

qāla lahū mūsā hal attabi‘uka ‘alā an tu‘allimani mimmā ‘ullimta rusydā(n).

موسى عليه السلام ورته وويل: "آيا زه ستا پيروي وکړم ترڅو ته ما ته هغه (حقيقي علم) را زده کړې چې تا هدايت کړى دى؟"

قَالَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

هغه ځواب ورکړ: "په رښتیا سره، ته به زما سره صبر ونه کړې."

وَكَيْفَ تَصْبِرُ عَلٰى مَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ خُبْرًا

wa kaifa taṣbiru ‘alā mā lam tuḥiṭ bihī khubrā(n).

او څنګه به وکولی شې چې په یو څه صبر وکړې، کله چې ته د هغې په اړه کافي پوهه نه لرې؟"

قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا

qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).

هغه (موسی علیه السلام) وویل: "که ان شاء الله ما صبر کوونکی ومومې، او زه به ستا په هیڅ کار کې مخالفت ونه کړم."

قَالَ فَاِنِ اتَّبَعْتَنِيْ فَلَا تَسْـَٔلْنِيْ عَنْ شَيْءٍ حَتّٰٓى اُحْدِثَ لَكَ مِنْهُ ذِكْرًا ࣖ

qāla fa inittaba‘tanī falā tas'alnī ‘an syai'in ḥattā uḥdiṡa laka minhu żikrā(n).

هغه وويل: "که ته زما پيروي کوې، نو له ما څخه د هيڅ شي په اړه پوښتنه مه کوه، تر څو چې زه يې درته تشريح نه کړم."

فَانْطَلَقَاۗ حَتّٰٓى اِذَا رَكِبَا فِى السَّفِيْنَةِ خَرَقَهَاۗ قَالَ اَخَرَقْتَهَا لِتُغْرِقَ اَهْلَهَاۚ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا اِمْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā rakibā fis-safīnati khara ahā, qāla akharaqtahā litugriqa ahlahā, laqad ji'ta syai'an imrā(n).

نو دواړه روان شول تر هغه چې کښتۍ ته سپور شول او هغه په کې سوری وکړ. هغه (موسی) وویل: "تا ولې په کښتۍ کې سوری وکړ؟ ایا تا د هغې سپاره کسان غرق کړل؟" په حقیقت کې، تا لویه ګناه کړې ده.

قَالَ اَلَمْ اَقُلْ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

هغه وويل: "ما درته نه وو ويلي چې ته به زما سره صبر ونه کړې؟"

قَالَ لَا تُؤَاخِذْنِيْ بِمَا نَسِيْتُ وَلَا تُرْهِقْنِيْ مِنْ اَمْرِيْ عُسْرًا

qāla lā tu'ākhiżnī bimā nasītu wa lā turhiqnī min amrī ‘usrā(n).

هغه (موسی علیه السلام) وویل: "زما د هېرولو له امله ما ته سزا مه راکوه او زما په کارونو کې ما ته کوم مشکل مه راوله."

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰٓى اِذَا لَقِيَا غُلٰمًا فَقَتَلَهٗ ۙقَالَ اَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً؈ۢبِغَيْرِ نَفْسٍۗ لَقَدْ جِئْتَ شَيْـًٔا نُّكْرًا ۔

fanṭalaqā, ḥattā iżā laqiyā gulāman fa qatalah(ū), qāla aqatalta nafsan zakiyyatam bigairi nafs(in), laqad ji'ta syai'an nukrā(n).

نو دواړه روان شول؛ تر دې چې دواړه یو ځوان سره ولیدل، هغه یې وواژه. هغه (موسی) وویل: "ولې تاسو یو پاک نفس وژنئ، نه دا چې هغه بل کس وواژه؟ په حقیقت کې، تاسو یو ډیر غلط کار کړی دی."

۞ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكَ اِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيْعَ مَعِيَ صَبْرًا

qāla alam aqul laka innaka lan tastaṭī‘a ma‘iya ṣabrā(n).

هغه وويل: "ما درته نه وو ويلي چې ته به زما سره صبر ونه کړې؟"

قَالَ اِنْ سَاَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍۢ بَعْدَهَا فَلَا تُصٰحِبْنِيْۚ قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَّدُنِّيْ عُذْرًا

qāla in sa'altuka ‘an syai'im ba‘dahā falā tuṣāḥibnī, qad balagta mil ladunnī ‘użrā(n).

هغه (موسی علیه السلام) وویل: "که زه له دې وروسته له تا څخه د څه په اړه پوښتنه وکړم، نو نور ما ته اجازه مه ورکوه چې له تا سره مل شم، په حقیقت کې تا دومره صبر وکړ چې زما عذرونه دې ومنل."

فَانْطَلَقَا ۗحَتّٰىٓ اِذَآ اَتَيَآ اَهْلَ قَرْيَةِ ِۨاسْتَطْعَمَآ اَهْلَهَا فَاَبَوْا اَنْ يُّضَيِّفُوْهُمَا فَوَجَدَا فِيْهَا جِدَارًا يُّرِيْدُ اَنْ يَّنْقَضَّ فَاَقَامَهٗ ۗقَالَ لَوْ شِئْتَ لَتَّخَذْتَ عَلَيْهِ اَجْرًا

fanṭalaqā, ḥattā iżā atayā ahla qaryatinistaṭ‘amā ahlahā fa abau ay yuḍayyifūhumā fa wajadā fīhā jidāray yurīdu ay yaqaḍḍa fa aqāmah(ū), qāla lau syi'ta lattakhażta ‘alaihi ajrā(n).

نو دواړه روان شول؛ نو کله چې دوی دواړه د یو هیواد خلکو ته راغلل، نو دواړو د خلکو څخه د میلمستیا غوښتنه وکړه، مګر دوی (د هغه هیواد خلکو) نه غوښتل چې د دوی میلمستیا وکړي، نو دوی دواړو د کورونو دیوالونه وموندل چې نږدې (په هغه هیواد کې) نړیدلي وو، بیا یې هغه سیده کړل. هغه (موسی) وویل: "که تاسو وغواړئ، نو تاسو کولی شئ د دې لپاره اجر وغواړئ."

قَالَ هٰذَا فِرَاقُ بَيْنِيْ وَبَيْنِكَۚ سَاُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيْلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًا

qāla hāżā firāqu bainī wa bainik(a), sa'unabbi'uka bita'wīli mā lam tastaṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

هغه وویل: "دا زما او ستا ترمنځ جلاوالی دی؛ زه به تاسو ته د هغو کړنو لپاره وضاحت درکړم چې تاسو یې د زغملو توان نه درلود.

اَمَّا السَّفِيْنَةُ فَكَانَتْ لِمَسٰكِيْنَ يَعْمَلُوْنَ فِى الْبَحْرِ فَاَرَدْتُّ اَنْ اَعِيْبَهَاۗ وَكَانَ وَرَاۤءَهُمْ مَّلِكٌ يَّأْخُذُ كُلَّ سَفِيْنَةٍ غَصْبًا

ammas-safīnatu fa kānat limasākīna ya‘malūna fil-baḥri fa arattu an a‘ībahā, wa kāna warā'ahum malikuy ya'khużu kulla safīnatin gaṣbā(n).

اوس کښتۍ د بې وزلو خلکو وه چې په سمندر کې یې کار کاوه؛ ما اراده وکړه چې هغه له منځه یوسم، ځکه چې د دوی په وړاندې یو پاچا وو چې هره کښتۍ به یې نیوله.

وَاَمَّا الْغُلٰمُ فَكَانَ اَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِيْنَآ اَنْ يُّرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَّكُفْرًا ۚ

wa ammal-gulāmu fa kāna abawāhu mu'minaini fa khasyīnā ay yurhiqahumā ṭugyānaw wa kufrā(n).

او د ځوان (کافر) په اړه، د هغه مور او پلار دواړه مؤمنان وو، او موږ وېرېږو چې هغه به خپل مور او پلار ګمراهۍ او کفر ته اړ کړي.

فَاَرَدْنَآ اَنْ يُّبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكٰوةً وَّاَقْرَبَ رُحْمًا

fa aradnā ay yubdilahumā rabbuhumā khairam minhu zakātaw wa aqraba ruḥmā(n).

بیا به موږ، که خدایه، دوی د هغه پر ځای بل (ماشوم) راولي چې پاکوالی یې له هغه (ماشوم) څخه غوره او (د هغه مور او پلار ته) ډیر ګران وي.

وَاَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلٰمَيْنِ يَتِيْمَيْنِ فِى الْمَدِيْنَةِ وَكَانَ تَحْتَهٗ كَنْزٌ لَّهُمَا وَكَانَ اَبُوْهُمَا صَالِحًا ۚفَاَرَادَ رَبُّكَ اَنْ يَّبْلُغَآ اَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَۚ وَمَا فَعَلْتُهٗ عَنْ اَمْرِيْۗ ذٰلِكَ تَأْوِيْلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَّلَيْهِ صَبْرًاۗ ࣖ

wa ammal-jidāru fa kāna ligulāmaini yatīmaini fil-madīnati wa kāna taḥtahū kanzul lahumā wa kāna abūhumā ṣāliḥā(n), fa arāda rabbuka ay yablugā asyuddahumā wa yastakhrijā kanzahumā raḥmatam mir rabbik(a), wa mā fa‘altuhū ‘an amrī, żālika ta'wīlu mā lam tasṭī‘ ‘alaihi ṣabrā(n).

او د دیوال په اړه، دا د ښار د دوو یتیمانو وه، او د هغې لاندې د دوی یوه خزانه وه، او د دوی پلار یو نیک سړی و. نو ستا رب غوښتل چې دوی بلوغ ته ورسیږي او دوی دې خپله خزانه ستا د رب د رحمت په توګه وباسي. ما دا په خپله خوښه نه ده کړې. دا د هغو کارونو ثبوت دی چې تاسو یې په بیړه کول.

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ

wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).

او له تا (محمد صلی الله علیه وسلم) څخه د ذوالقرنین په اړه پوښتنه وشوه، ووایه، "زه به درته کیسه ولولم."

اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ

innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).

په حقیقت کې، موږ هغه ته په ځمکه کې مقام ورکړی دی، او موږ د هغه لپاره د هرڅه (د لاسته راوړلو) لاره برابره کړې ده،

فَاَتْبَعَ سَبَبًا

fa atba‘a sababā(n).

بیا یې لاره ونیوله.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا

Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).

تر دې چې کله هغه د لمر د ډوبېدو ځای ته ورسېد، نو هغه یې (لمر) په تور خټې سمندر کې ډوبېدو ولید، او هلته یې یو قوم وموند (چې هیڅ دین یې نه درلود). موږ وویل: "ای ذوالقرنین! ته کولی شې هغوی ته سزا ورکړې یا ښه وکړه (دوی ته د ایمان راوړلو بلنه ورکړه)."

قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا

qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).

هغه (ذوالقرنین) وویل: "څوک چې ظلم وکړي، موږ به هغه ته سزا ورکړو، بیا به هغه خپل رب ته بیرته واستول شي، بیا به الله تعالی هغه ته په ډیره سخته سزا ورکړي."

وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ

wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).

هغه څوک چې ایمان راوړي او ښه عمل وکړي، هغه ته به په بدله کې غوره (اجر) ورکړل شي، او موږ به هغه ته خپل اسانه احکام ورسوو."

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

بیا یې بله لاره ونیوله.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ

Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).

تر دې چې کله هغه د لمر د راختلو ځای ته ورسېد (په ختیځ کې)، نو هغه یې په داسې خلکو باندې ځلیدونکی وموند چې موږ یې په وړاندې هیڅ ساتنه نه وه کړې.

كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا

każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).

په دې ډول، او په حقیقت کې موږ هر هغه څه پوهیږو چې په هغه (ذوالقرنین) کې دي.

ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا

Ṡumma atba‘a sababā(n).

بیا یې بله لاره ونیوله.

حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا

Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).

تر دې چې کله هغه د دوو غرونو تر منځ ته ورسېد، نو د (دواړو غرونو) تر شا یې یو قوم وموند چې په سختۍ سره یې د دوی خبرې پوهېدلې.

قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا

qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).

هغوی وویل: "ای ذوالقرنین! په حقیقت کې، یاجوج او مکجوج (هغه مخلوقات چې په ځمکه کې زیان رسوي)، نو ایا موږ تاسو ته انعام درکړو چې تاسو زموږ او د دوی ترمنځ دیوال جوړ کړئ؟"

قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ

qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).

هغه (ذوالقرنین) وویل: هغه څه چې خدای ماته راکړي دي (ستاسو د اجر څخه) غوره دي، نو زما سره په قوت سره مرسته وکړئ ترڅو ستاسو او د دوی ترمنځ یو دیوال جوړ کړم.

اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ

Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).

"ما ته د اوسپنې ټوټې راکړه!" تر هغه چې کله د اوسپنې ټوټې د دوو غرونو سره برابرې شوې، هغه وویل: "اور پرې واچوه!" کله چې هغه د اور په څیر سور شو، هغه وویل: "ماته جوش شوی مس راکړه چې زه یې پرې واچوم."

فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا

famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).

نو دوی (یعقوب او مکوج) نشوای کولی چې هغه وخېژوي او (هم) په هغه کې سوری ونه کړي.

قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ

qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).

هغه (ذوالقرنین) وویل: "دا (دیوال) زما د رب له لوري یو نعمت دی، نو کله چې زما د رب ژمنه راشي، هغه به یې ونړوي؛ او زما د رب ژمنه رښتیا ده."

۞ وَتَرَكْنَا بَعْضَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ يَّمُوْجُ فِيْ بَعْضٍ وَّنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَجَمَعْنٰهُمْ جَمْعًا ۙ

wa taraknā ba‘ḍahum yauma'iżiy yamūju fī ba‘ḍiw wa nufikha fiṣ-ṣūri fa jama‘nāhum jam‘ā(n).

او په هغه ورځ به موږ دوی (یعقوب او مکوج) یو له بل سره ګډ کړو، او (کله چې) شپیلۍ (بیا) ووهل شي، موږ به ټول راټول کړو.

وَّعَرَضْنَا جَهَنَّمَ يَوْمَىِٕذٍ لِّلْكٰفِرِيْنَ عَرْضًا ۙ

wa ‘araḍnā jahannama yauma'iżil lil-kāfirīna ‘arḍā(n).

او موږ به په هغه ورځ کافرانو ته په څرګنده توګه دوزخ وښیو،

ۨالَّذِيْنَ كَانَتْ اَعْيُنُهُمْ فِيْ غِطَاۤءٍ عَنْ ذِكْرِيْ وَكَانُوْا لَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَمْعًا ࣖ

allażīna kānat a‘yunuhum fī giṭā'in ‘an żikrī wa kānū lā yastaṭī‘ūna sam‘ā(n).

(یعنې) هغه کسان چې سترګې (زړونه) زما د (عظمت) نښانو د لیدلو توان نلري (تړلي دي) او دوی اوریدل نشي کولی.

اَفَحَسِبَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اَنْ يَّتَّخِذُوْا عِبَادِيْ مِنْ دُوْنِيْٓ اَوْلِيَاۤءَ ۗاِنَّآ اَعْتَدْنَا جَهَنَّمَ لِلْكٰفِرِيْنَ نُزُلًا

afaḥasibal-lażīna kafarū ay yattakhiżū ‘ibādī min dūnī auliyā'(a), innā a‘tadnā jahannama lil-kāfirīna nuzulā(n).

نو ایا کافران دا فکر کوي چې دوی زما پرته زما بندګان د مرستې په توګه نیولی شي؟ په حقیقت کې موږ د کافرانو لپاره د استوګنې لپاره دوزخ چمتو کړی دی.

قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْاَخْسَرِيْنَ اَعْمَالًا ۗ

qul hal nunabbi'ukum bil-akhsarīna a‘mālā(n).

(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه، "ایا موږ باید تاسو ته د هغه چا په اړه ووایو چې د خپلو کړنو له امله تر ټولو زیات زیان ګالي؟"

اَلَّذِيْنَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُوْنَ اَنَّهُمْ يُحْسِنُوْنَ صُنْعًا

al-lażīna ḍalla sa‘yuhum fil-ḥayātid-dun-yā wa hum yaḥsabūna annahum yuḥsinūna ṣun‘ā(n).

(یعنې) هغه خلک چې په دې دنیاوي ژوند کې یې هڅې بې ګټې دي، پداسې حال کې چې دوی فکر کوي چې دوی خپل غوره کار کړی دی.

اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ وَلِقَاۤىِٕهٖ فَحَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِيْمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وَزْنًا

ulā'ikal-lażīna kafarū bi'āyāti rabbihim wa liqā'ihī fa ḥabiṭat a‘māluhum falā nuqīma lahum yaumal-qiyāmati waznā(n).

دا هغه کسان دي چې د خپل رب له آیتونو څخه انکار کوي او د هغه سره په ملاقات (ایمان نه لري)، نو د دوی عملونه ضایع شوي دي، او موږ به د قیامت په ورځ د دوی په وړاندې وزن ونه کړو.

ذٰلِكَ جَزَاۤؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا كَفَرُوْا وَاتَّخَذُوْٓا اٰيٰتِيْ وَرُسُلِيْ هُزُوًا

Żālika jazā'uhum jahannamu bimā kafarū wattakhażū āyātī wa rusulī huzuwā(n).

نو د دوی د کفر له امله او زما په آیتونو او زما رسولانو پورې د هغوی د ملنډو وهلو له امله به د دوی سزا دوزخ وي.

اِنَّ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ كَانَتْ لَهُمْ جَنّٰتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلًا ۙ

innal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti kānat lahum jannātul-firdausi nuzulā(n).

په حقیقت کې، هغه کسان چې ایمان راوړي او ښه عملونه وکړي، جنت د دوی لپاره د استوګنې ځای په توګه چمتو شوی دی،

خٰلِدِيْنَ فِيْهَا لَا يَبْغُوْنَ عَنْهَا حِوَلًا

khālidīna fīhā lā yabgūna ‘anhā ḥiwalā(n).

دوی په هغه کې ابدي دي، دوی نه غواړي له هغه ځایه حرکت وکړي.

قُلْ لَّوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِّكَلِمٰتِ رَبِّيْ لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمٰتُ رَبِّيْ وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا

qul lau kānal-baḥru midādal likalimāti rabbī lanafidal-baḥru qabla an tanfada kalimāṭu rabbī wa lau ji'nā bimiṡlihī madadā(n).

ووایه (ای محمده)، که سمندر زما د رب د خبرو (لیکلو) لپاره رنګ شي، نو سمندر به زما د رب د خبرو د بشپړیدو دمخه ختم شي، که څه هم موږ د هغې په څیر یو بل د اضافه کولو لپاره راوړو.

قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ

qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).

(محمد صلی الله علیه وسلم) ته ووایه، "په حقیقت کې زه یوازې ستاسو په څیر یو انسان یم، چې ما ته وحی شوې ده چې ستاسو خدای په حقیقت کې قادر مطلق خدای دی." نو څوک چې د خپل رب سره د لیدنې هیله لري، هغه باید ښه عمل وکړي او د خپل رب په عبادت کې ځان له هیڅ شی سره شریک نه کړي."