Q.S Та-Ха (طه) - 135 Колькасць вершаў

طٰهٰ ۚ

Ṭāhā.

Таха

مَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْاٰنَ لِتَشْقٰٓى ۙ

mā anzalnā ‘alaikal-qur'āna litasyqā.

Мы паслалі табе (Мухамеду) гэты Каран не для таго, каб ты меў бяду;

اِلَّا تَذْكِرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۙ

illā tażkiratal limay yakhsyā.

але як папярэджанне тым, хто баіцца (Алаха),

تَنْزِيْلًا مِّمَّنْ خَلَقَ الْاَرْضَ وَالسَّمٰوٰتِ الْعُلٰى ۗ

tanzīlam mimman khalaqal-arḍa was-samāwātil-‘ulā.

пасланы ад (Алаха), які стварыў зямлю і высокія нябёсы,

اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى

ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.

(а менавіта) Найміласцівейшы, які знаходзіцца над Тронам.

لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَمَا تَحْتَ الثَّرٰى

lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍi wa mā bainahumā wa mā taḥtaṡ-ṡarā.

Яму належыць усё, што на нябёсах, і ўсё, што на зямлі, і ўсё, што паміж імі, і ўсё, што пад зямлёй.

وَاِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَاِنَّهٗ يَعْلَمُ السِّرَّ وَاَخْفٰى

wa in tajhar bil-qauli fa innahū ya‘lamus-sirra wa akhfā.

А калі вы загаворыце ўслых, дык сапраўды, Ён ведае і таемнае, і тое, што яшчэ больш схавана.

اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ لَهُ الْاَسْمَاۤءُ الْحُسْنٰى

allāhu lā ilāha illā huw(a), lahul-asmā'ul-ḥusnā.

(Ён —) Алах, няма бога, акрамя Яго, у якога найлепшыя імёны.

وَهَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰى ۘ

wa hal atāka ḥadīṡu mūsā.

А ці дайшла да вас гісторыя пра Майсея?

اِذْ رَاٰ نَارًا فَقَالَ لِاَهْلِهِ امْكُثُوْٓا اِنِّيْٓ اٰنَسْتُ نَارًا لَّعَلِّيْٓ اٰتِيْكُمْ مِّنْهَا بِقَبَسٍ اَوْ اَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدًى

iż ra'ā nāran fa qāla li'ahlihimkuṡū innī ānastu nāral la‘allī ātīkum minhā biqabasin au ajidu ‘alan-nāri hudā(n).

Калі ён (Місей) убачыў агонь, ён сказаў сваёй сям'і: «Застаньцеся (тут), я бачу агонь, спадзяюся, я змагу прынесці вам трохі полымя, альбо я атрымаю кіраўніцтва ў месцы агню».

فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ

falammā atāhā nūdiya yā mūsā.

Калі ён прыйшоў да яго (да месца агню), яго паклікалі: «О Муса!

اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ

innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Сапраўды, Я — твой Бог, таму адпусці свае два праклёны. Бо сапраўды ты ў святой даліне, Тува.

وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى

wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.

І Я выбраў цябе, дык слухай, што будзе адкрыта (табе).

اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ

innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.

Сапраўды, Я — Алах, няма бога, акрамя Мяне, таму пакланяйцеся Мне і выконвайце малітвы, каб памятаць Мяне.

اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى

innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.

Сапраўды, надыходзіць Гадзіна, Я буду трымаць яе ў сакрэце, каб кожны атрымаў адплату паводле таго, што ён заслужыў.

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى

falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.

Дык няхай вас не адварочваюць ад (Суднага дня) тыя, хто ў яго не верыць, і тыя, хто кіруецца сваімі жаданнямі, што прывядзе вас да гібелі».

وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.

«А што ў тваёй правай руцэ, о Муса?»

قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى

qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.

Ён (Майсей) сказаў: «Гэта мой посох, я абапіраюся на яго і выбіваю ім (лісце) для сваіх коз, і гэта яшчэ больш карысці для мяне».

قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى

qāla alqihā yā mūsā.

Ён (Алах) сказаў: «Кінь яго, о Муса!»

فَاَلْقٰىهَا فَاِذَا هِيَ حَيَّةٌ تَسْعٰى

fa alqāhā fa iżā hiya ḥayyatun tas‘ā.

Тады (Майсей) кінуў палку, і раптам яна ператварылася ў змяю, якая хутка папаўзла.

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى

qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.

Ён (Алах) сказаў: «Трымай яго і не бойся, Мы вернем яго ў першапачатковы стан,

وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ

waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.

і пакладзеце руку пад паху, яна выйдзе белай (зіхатлівай) без якіх-небудзь дэфектаў, як чарговы цуд,

لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ

linuriyaka min āyātinal-kubrā.

каб Мы паказалі табе (некаторыя з Нашых вялікіх знакаў),

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Ідзі да фараона; ён сапраўды пераступіў мяжу.

قَالَ رَبِّ اشْرَحْ لِيْ صَدْرِيْ ۙ

qāla rabbisyraḥ lī ṣadrī.

Ён (Мусей) сказаў: «О Госпадзе мой, адкрый мне грудзі,

وَيَسِّرْ لِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa yassir lī amrī.

і зрабіць усё лягчэйшым для мяне,

وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّنْ لِّسَانِيْ ۙ

waḥlul ‘uqdatam mil lisānī.

і знішчы скаванасць з майго языка,

يَفْقَهُوْا قَوْلِيْ ۖ

yafqahū qaulī.

каб яны зразумелі мае словы,

وَاجْعَلْ لِّيْ وَزِيْرًا مِّنْ اَهْلِيْ ۙ

waj‘al lī wazīram min ahlī.

і зрабі мяне слугой маёй сям'і,

هٰرُوْنَ اَخِى ۙ

hārūna akhī.

(а менавіта) Аарон, мой брат,

اشْدُدْ بِهٖٓ اَزْرِيْ ۙ

usydud bihī azrī.

умацоўваю маю сілу (існаваннем) Яго,

وَاَشْرِكْهُ فِيْٓ اَمْرِيْ ۙ

wa asyrik-hu fī amrī.

і зраблю яго сябрам у маіх справах,

كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيْرًا ۙ

kai nusabbiḥaka kaṡīrā(n).

каб мы маглі шмат славіць Цябе,

وَّنَذْكُرَكَ كَثِيْرًا ۗ

wa nażkuraka kaṡīrā(n).

і шмат пра цябе ўспамінаю,

اِنَّكَ كُنْتَ بِنَا بَصِيْرًا

innaka kunta binā baṣīrā(n).

Сапраўды, Ты бачыш (наша становішча)».

قَالَ قَدْ اُوْتِيْتَ سُؤْلَكَ يٰمُوْسٰى

qāla qad ūtīta su'laka yā mūsā.

Ён (Алах) сказаў: «Сапраўды, твая просьба была задаволена, о Муса!

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً اُخْرٰىٓ ۙ

wa laqad manannā ‘alaika marratan ukhrā.

І сапраўды, Мы ўжо раней давалі вам ласкі,

اِذْ اَوْحَيْنَآ اِلٰٓى اُمِّكَ مَا يُوْحٰىٓ ۙ

iż auḥainā ilā ummika mā yūḥā.

(а менавіта) калі Мы натхнілі тваю маці нечым натхнёным,

اَنِ اقْذِفِيْهِ فِى التَّابُوْتِ فَاقْذِفِيْهِ فِى الْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّيْ وَعَدُوٌّ لَّهٗ ۗوَاَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّيْ ەۚ وَلِتُصْنَعَ عَلٰى عَيْنِيْ ۘ

aniqżifīhi fit-tābūti faqżifīhi fil-yammi falyulqihil-yammu bis-sāḥili ya'khużhu ‘aduwwul lī wa ‘aduwwul lah(ū), wa alqaitu ‘alaika maḥabbatam minnī, wa lituṣna‘a ‘alā ‘ainī.

(гэта значыць), пакладзеце яго (Майсея) ў скрыню, потым кіньце яго ў раку (Ніл), потым хай рака (плынь) вынясе яго на бераг, яго возьмуць (фараон) Мой вораг і яго ворагі. Я дараваў вам любоў, якая паходзіць ад Мяне; і вы можаце быць выхаваны пад Маім наглядам.

اِذْ تَمْشِيْٓ اُخْتُكَ فَتَقُوْلُ هَلْ اَدُلُّكُمْ عَلٰى مَنْ يَّكْفُلُهٗ ۗفَرَجَعْنٰكَ اِلٰٓى اُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ەۗ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنٰكَ مِنَ الْغَمِّ وَفَتَنّٰكَ فُتُوْنًا ەۗ فَلَبِثْتَ سِنِيْنَ فِيْٓ اَهْلِ مَدْيَنَ ەۙ ثُمَّ جِئْتَ عَلٰى قَدَرٍ يّٰمُوْسٰى

iż tamsyī ukhtuka fa taqūlu hal adullukum ‘alā may yakfuluh(ū), fa raja‘nāka ilā ummika kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzan(a), wa qatalta nafsan fa najjaināka minal-gammi wa fatannāka futūnā(n), fa labiṡta sinīna fī ahli madyan(a), ṡumma ji'ta ‘alā qadariy yā mūsā.

(Гэта значыць), калі твая сястра ішла, потым сказала (сям'і фараона): «Ці магу я паказаць вам чалавека, які будзе даглядаць за ёй?» І Мы вярнулі цябе да тваёй маці, каб яна была шчаслівая і не смуткавала. А ты аднойчы забіў кагосьці, потым Мы выратавалі цябе ад (вялікіх) цяжкасцей і выпрабавалі цябе некалькімі (цяжкімі) выпрабаваннямі; потым ты жыў некалькі гадоў сярод жыхароў Мадыяна, потым ты, о Муса, прыйшоў у прызначаны час,

وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِيْۚ

wasṭana‘tuka linafsī.

і Я выбраў цябе (пасланнікам) для Сябе.

اِذْهَبْ اَنْتَ وَاَخُوْكَ بِاٰيٰتِيْ وَلَا تَنِيَا فِيْ ذِكْرِيْۚ

iżhab anta wa akhūka bi'āyātī wa lā taniyā fī żikrī.

Ідзі ты і твой брат, нясучы Мае знакі (сілу), і не забывайце Мяне.

اِذْهَبَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۚ

iżhabā ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Ідзіце вы абодва да фараона, бо ён сапраўды пераступіў межы;

فَقُوْلَا لَهٗ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهٗ يَتَذَكَّرُ اَوْ يَخْشٰى

fa qūlā lahū qaulal layyinal la‘allahū yatażakkaru au yakhsyā.

Дык гавары з ім (фараонам) ласкавымі словамі, магчыма, ён зразумее гэта ці спалохаецца.

قَالَا رَبَّنَآ اِنَّنَا نَخَافُ اَنْ يَّفْرُطَ عَلَيْنَآ اَوْ اَنْ يَّطْغٰى

qālā rabbanā innanā nakhāfu ay yafruṭa ‘alainā au ay yaṭgā.

Яны абодва сказалі: «Наш Гасподзь, мы баімся, што Ён хутка пакарае нас або што Ён узмацніць нас без межаў».

قَالَ لَا تَخَافَآ اِنَّنِيْ مَعَكُمَآ اَسْمَعُ وَاَرٰى

qāla lā takhāfā innanī ma‘akumā asma‘u wa arā.

Ён (Алах) сказаў: «Не хвалюйцеся, сапраўды Я з вамі абодвума, Я чую і бачу».

فَأْتِيٰهُ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلَا رَبِّكَ فَاَرْسِلْ مَعَنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ەۙ وَلَا تُعَذِّبْهُمْۗ قَدْ جِئْنٰكَ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكَ ۗوَالسَّلٰمُ عَلٰى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدٰى

fa'tiyāhu fa qūlā innā rasūlā rabbika fa arsil ma‘anā banī isrā'īl(a), wa lā tu‘ażżibhum, qad ji'nāka bi'āyatim mir rabbik(a), was-salāmu ‘alā manittaba‘al-hudā.

Дык вось, вы абодва пойдзеце да яго (фараона) і скажаце: «Сапраўды, мы абодва — пасланцы твайго Госпада, дык адпусці сыноў Ізраіля з намі і не муч іх. Сапраўды, мы прыйшлі да цябе з доказам (нашага паслання) ад твайго Госпада. І выратаванне даецца тым, хто выконвае загады».

اِنَّا قَدْ اُوْحِيَ اِلَيْنَآ اَنَّ الْعَذَابَ عَلٰى مَنْ كَذَّبَ وَتَوَلّٰى

innā qad ūḥiya ilainā annal-‘ażāba ‘alā man każżaba wa tawallā.

Сапраўды, нам было адкрыта, што пакуты (накладаюцца) на тых, хто адмаўляе (вучэнне рэлігіі, якую Мы прынеслі) і адварочваецца (не клапоціцца пра гэта)».

قَالَ فَمَنْ رَّبُّكُمَا يٰمُوْسٰى

qāla famar rabbukumā yā mūsā.

Ён (фараон) сказаў: «Хто ваш Гасподзь, о Муса?»

قَالَ رَبُّنَا الَّذِيْٓ اَعْطٰى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهٗ ثُمَّ هَدٰى

qāla rabbunal-lażī a‘ṭā kulla syai'in khalqahū ṡumma hadā.

Ён (Муса) адказаў: «Наш Гасподзь — Той, Хто даў ўсяму пэўную форму, а потым даў ёй кірунак».

قَالَ فَمَا بَالُ الْقُرُوْنِ الْاُوْلٰى

qāla famā bālul-qurūnil-ūlā.

Ён (фараон) сказаў: «Дык якім жа быў стан старажытных людзей?»

قَالَ عِلْمُهَا عِنْدَ رَبِّيْ فِيْ كِتٰبٍۚ لَا يَضِلُّ رَبِّيْ وَلَا يَنْسَىۖ

qāla ‘ilmuhā ‘inda rabbī fī kitāb(in), lā yaḍillu rabbī wa lā yansā.

Ён (Муса) адказаў: «Веданне пра гэта ў майго Госпада ў Кнізе (Лаўх Махфуз). Мой Гасподзь не памыліцца і не забудзе.

الَّذِيْ جَعَلَ لَكُمُ الْاَرْضَ مَهْدًا وَّسَلَكَ لَكُمْ فِيْهَا سُبُلًا وَّاَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۗ فَاَخْرَجْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْ نَّبَاتٍ شَتّٰى

al-lażī ja‘ala lakumul-arḍa mahdaw wa salaka lakum fīhā subulaw wa anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī azwājam min nabātin syattā.

(Бог), Які зрабіў зямлю для вас месцам адпачынку і праклаў па ёй для вас сцежкі, і пасылае з неба ваду (дождж)». Потым Мы вырошчваем з яе (дажджавой вады) розныя віды раслін.

كُلُوْا وَارْعَوْا اَنْعَامَكُمْ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

kulū war‘au an‘āmakum, inna fī żālika la'āyātil li'ulin-nuhā.

Ешце і пасвіце сваіх жывёл. Сапраўды, у гэтым ёсць знакі (велічы Алаха) для людзей, якія разумеюць.

۞ مِنْهَا خَلَقْنٰكُمْ وَفِيْهَا نُعِيْدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

minhā khalaqnākum wa fīhā nu‘īdukum wa minhā nukhrijukum tāratan ukhrā.

З яе (зямлі) Мы стварылі вас, і да яе Мы вернем вас, і адтуль Мы вывядзем вас у іншы час.

وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى

wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.

І сапраўды, Мы паказалі яму (фараону) усе Нашыя знакі (велічы), але ён аказаўся хлуснёй і неахвотна (прыняў праўду).

قَالَ اَجِئْتَنَا لِتُخْرِجَنَا مِنْ اَرْضِنَا بِسِحْرِكَ يٰمُوْسٰى

qāla aji'tanā litukhrijanā min arḍinā bisiḥrika yā mūsā.

Ён (фараон) сказаў: «Ці прыйшоў ты да нас, каб выгнаць нас з нашай зямлі сваімі чарамі, о Муса?

فَلَنَأْتِيَنَّكَ بِسِحْرٍ مِّثْلِهٖ فَاجْعَلْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ مَوْعِدًا لَّا نُخْلِفُهٗ نَحْنُ وَلَآ اَنْتَ مَكَانًا سُوًى

fa lana'tiyannaka bisiḥrim miṡlihī faj‘al bainanā wa bainaka mau‘idal lā nukhlifuhū naḥnu wa lā anta makānan suwā(n).

Такім чынам, мы абавязкова прынясем вам такую ​​магію, таму дамовіцеся аб сустрэчы паміж намі і вамі, якую мы не будзем парушаць ні (ні) вас, у адкрытым месцы».

قَالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّيْنَةِ وَاَنْ يُّحْشَرَ النَّاسُ ضُحًى

qāla mau‘idukum yaumuz-zīnati wa ay yuḥsyaran-nāsu ḍuḥā(n).

Ён (Мойсей) сказаў: «Час (сустрэчы з табой) — святочны дзень, і няхай людзі збяруцца раніцай (духа)».

فَتَوَلّٰى فِرْعَوْنُ فَجَمَعَ كَيْدَهٗ ثُمَّ اَتٰى

fa tawallā fir‘aunu fa jama‘a kaidahū ṡumma atā.

І фараон пайшоў (з таго месца), потым склаў свой план, а потым вярнуўся (у прызначаны дзень).

قَالَ لَهُمْ مُّوْسٰى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوْا عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍۚ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرٰى

qāla lahum mūsā wailakum lā taftarū ‘alallāhi każiban fa yusḥitakum bi‘ażab(in), wa qad khāba maniftarā.

Муса сказаў ім (чараўнікам): «Гора вам! Не кажыце хлусні на Алаха, каб Ён не знішчыў вас пакараннем». Якая ж гэта страта для тых, хто выдумляе хлусню.

فَتَنَازَعُوْٓا اَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ وَاَسَرُّوا النَّجْوٰى

fa tanāza‘ū amrahum bainahum wa asarrun-najwā.

Дык вось, яны спрачаліся пра свае справы і трымалі (свае) размовы ў сакрэце.

قَالُوْٓا اِنْ هٰذٰنِ لَسَاحِرٰنِ يُرِيْدَانِ اَنْ يُّخْرِجٰكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِمَا وَيَذْهَبَا بِطَرِيْقَتِكُمُ الْمُثْلٰى

qālū in hāżāni lasāḥirāni yurīdāni ay yukhrijākum min arḍikum bisiḥrihimā wa yażhabā biṭarīqatikumul-muṡlā.

Яны (чараўнікі) сказалі: «Сапраўды, гэтыя два чалавекі — чараўнікі, якія хочуць выгнаць цябе (фараона) з тваёй краіны сваёй магіяй і хочуць знішчыць твае асноўныя звычаі».

فَاَجْمِعُوْا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوْا صَفًّاۚ وَقَدْ اَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلٰى

fa ajmi‘ū kaidakum ṡumma'tū ṣaffā(n), wa qad aflaḥal-yauma manista‘lā.

Дык збярыце ўсе свае трукі (магію), потым выйдзіце ў шэраг, і сапраўды, шчаслівы той, хто сёння пераможа».

قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ اَوَّلَ مَنْ اَلْقٰى

qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna awwala man alqā.

Яны сказалі: «О Муса! Ты кінуў (першы) ці мы кінулі першымі?»

قَالَ بَلْ اَلْقُوْاۚ فَاِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ اِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ اَنَّهَا تَسْعٰى

qāla bal alqū, fa iżā ḥibāluhum wa ‘iṣiyyuhum yukhayyalu ilaihi min siḥrihim annahā tas‘ā.

Ён (Майсей) сказаў: «Калі ласка, кінь!» І раптам яму (Майсею) з’явіліся іхнія вяроўкі і посахі, быццам ён хутка поўзае з-за іх чараўніцтва.

فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى

fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.

Дык Муса адчуў страх у сваім сэрцы.

قُلْنَا لَا تَخَفْ اِنَّكَ اَنْتَ الْاَعْلٰى

qulnā lā takhaf innaka antal-a‘lā.

Мы сказалі: «Не бойся! Ты — найлепшы (пераможца).»

وَاَلْقِ مَا فِيْ يَمِيْنِكَ تَلْقَفْ مَا صَنَعُوْاۗ اِنَّمَا صَنَعُوْا كَيْدُ سٰحِرٍۗ وَلَا يُفْلِحُ السَّاحِرُ حَيْثُ اَتٰى

wa alqi mā fī yamīnika talqaf mā ṣana‘ū, innamā ṣana‘ū kaidu sāḥir(in), wa lā yufliḥus-sāḥiru ḥaiṡu atā.

І кінь тое, што ў тваёй правай руцэ, — яно праглыне тое, што яны зрабілі. Тое, што яны зрабілі, — гэта ўсяго толькі фокус. І чарадзей не пераможа, адкуль бы ён ні прыйшоў.

فَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سُجَّدًا قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ هٰرُوْنَ وَمُوْسٰى

fa ulqiyas-saḥaratu sujjadan qālū āmannā birabbi hārūna wa mūsā.

Тады чараўнікі пакланіліся і сказалі: «Мы паверылі ў Бога Аарона і Майсея».

قَالَ اٰمَنْتُمْ لَهٗ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۗ اِنَّهٗ لَكَبِيْرُكُمُ الَّذِيْ عَلَّمَكُمُ السِّحْرَۚ فَلَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ وَّلَاُصَلِّبَنَّكُمْ فِيْ جُذُوْعِ النَّخْلِۖ وَلَتَعْلَمُنَّ اَيُّنَآ اَشَدُّ عَذَابًا وَّاَبْقٰى

qāla āmantum lahū qabla an āżana lakum, innahū lakabīrukumul-lażī ‘allamakumus-siḥr(a), fa la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfiw wa la'uṣallibannakum fī jużū‘in-nakhl(i), wa lata‘lamunna ayyunā asyaddu ‘ażābaw wa abqā.

Ён (фараон) сказаў: «Ці верылі вы ў яго (Майсея), перш чым Я даў вам дазвол? Сапраўды, ён быў вашым правадыром, які навучыў вас чарадзейству. Таму, сапраўды, Я адсяку вам рукі і ногі крыж-накрыж, і сапраўды, Я рассяку вас ля падножжа фінікавай пальмы, і сапраўды, вы напэўна даведаецеся, хто з нас мае больш цяжкія і больш вечныя пакуты».

قَالُوْا لَنْ نُّؤْثِرَكَ عَلٰى مَا جَاۤءَنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالَّذِيْ فَطَرَنَا فَاقْضِ مَآ اَنْتَ قَاضٍۗ اِنَّمَا تَقْضِيْ هٰذِهِ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا ۗ

qālū lan nu'ṡiraka ‘alā mā jā'anā minal-bayyināti wal-lażī faṭaranā faqḍi mā anta qāḍ(in), innamā taqḍī hāżihil-ḥayātad-dun-yā.

Яны (чараўнікі) сказалі: «Мы не будзем выбіраць (падпарадкоўвацца) вам на падставе відавочных доказаў (цудаў), якія прыйшлі да нас, і на (Алаха), які стварыў нас. Таму вырашайце, што вы хочаце вырашыць. Насамрэч, вы можаце вырашаць толькі пра жыццё ў гэтым свеце».

اِنَّآ اٰمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطٰيٰنَا وَمَآ اَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِۗ وَاللّٰهُ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

innā āmannā birabbinā liyagfira lanā khaṭāyānā wa mā akrahtanā ‘alaihi minas-siḥr(i), wallāhu khairuw wa abqā.

Мы сапраўды паверылі ў нашага Бога, каб Ён дараваў нам нашыя памылкі і чары, якія вы на нас наклалі. Алах лепшы (Яго ўзнагарода) і больш вечны (Яго пакаранне)».

اِنَّهٗ مَنْ يَّأْتِ رَبَّهٗ مُجْرِمًا فَاِنَّ لَهٗ جَهَنَّمَ ۗ لَا يَمُوْتُ فِيْهَا وَلَا يَحْيٰى

innahū may ya'ti rabbahū mujriman fa inna lahū jahannam(a), lā yamūtu fīhā wa lā yaḥyā.

Сапраўды, той, хто прыйдзе да свайго Госпада ў граху, будзе ў пекле. Ён не памёр (не адчуваў пакарання) ў ім і не жыў (не мог пакаяцца).

وَمَنْ يَّأْتِهٖ مُؤْمِنًا قَدْ عَمِلَ الصّٰلِحٰتِ فَاُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ الدَّرَجٰتُ الْعُلٰى ۙ

wa may ya'tihī mu'minan qad ‘amilaṣ-ṣāliḥāti fa ulā'ika lahumud-darajātul-‘ulā.

А хто прыйдзе да Яго з верай і здзейсніць добрыя справы, той дасягне высокага (высакароднага) рангу,

جَنّٰتُ عَدْنٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗوَذٰلِكَ جَزَاۤءُ مَنْ تَزَكّٰى ࣖ

jannātu ‘adnin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālika jazā'u man tazakkā.

(А менавіта) сады Эдэмскія, пад якімі цякуць рэкі, і яны будуць там вечна. Гэта ўзнагарода тым, хто ачышчае сябе.

وَلَقَدْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَسْرِ بِعِبَادِيْ فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيْقًا فِى الْبَحْرِ يَبَسًاۙ لَّا تَخٰفُ دَرَكًا وَّلَا تَخْشٰى

wa laqad auḥainā ilā mūsā an asri bi‘ibādī faḍrib lahum ṭarīqan fil-baḥri yabasā(n), lā takhāfu darakaw wa lā takhsyā.

І сапраўды, Мы адкрылі Мусе: «Ідзі з Маімі рабамі (сынамі Ізраіля) уначы і пракладзі ім сухую сцежку ў моры, (табе) не трэба баяцца, што цябе дагоняць, і не трэба турбавацца (што ты патанеш)».

فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُوْدِهٖ فَغَشِيَهُمْ مِّنَ الْيَمِّ مَا غَشِيَهُمْ ۗ

fa atba‘ahum fir‘aunu bijunūdihī fa gasyiyahum minal-yammi mā gasyiyahum.

Тады фараон і яго войска пагналіся за імі, але хвалі мора змылі іх і патапілі.

وَاَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهٗ وَمَا هَدٰى

wa aḍalla fir‘aunu qaumahū wa mā hadā.

І фараон увёў свой народ у зман і не даў ім правільнага шляху.

يٰبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ قَدْ اَنْجَيْنٰكُمْ مِّنْ عَدُوِّكُمْ وَوٰعَدْنٰكُمْ جَانِبَ الطُّوْرِ الْاَيْمَنَ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى

yā banī isrā'īla qad anjainākum min ‘aduwwikum wa wā‘adnākum jānibaṭ-ṭūril-aimana wa nazzalnā ‘alaikumul-mannā was-salwā.

О сыны Ізраіля! Мы выратавалі вас ад вашых ворагаў і заключылі з вамі запавет (малітву) па правы бок гары (Сінай), і паслалі вам манну і сальву.

كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْۙ وَلَا تَطْغَوْا فِيْهِ فَيَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبِيْۚ وَمَنْ يَّحْلِلْ عَلَيْهِ غَضَبِيْ فَقَدْ هَوٰى

kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa lā taṭgau fīhi fa yaḥilla ‘alaikum gaḍabī, wa may yaḥlil ‘alaihi gaḍabī faqad hawā.

Ешце з таго добрага, чым Мы вас надзялілі, і не перавышайце норму, каб не выклікаць на вас Мой гнеў. Хто трапіць пад Мой гнеў, той загіне.

وَاِنِّيْ لَغَفَّارٌ لِّمَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدٰى

wa innī lagaffārul liman tāba wa āmana wa ‘amila ṣāliḥan ṡummahtadā.

І сапраўды, Я дарую тым, хто пакаецца, паверыць і здзейсніць добрыя справы, а потым застанецца на правільным шляху.

۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى

wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.

«А чаму ты прыйшоў хутчэй за свой народ, о Муса?»

قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى

qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.

Ён (Муса) сказаў: «Яны ідуць за мной, і я спяшаюся да Цябе, о мой Госпадзе, каб Ты быў задаволены (мною)».

قَالَ فَاِنَّا قَدْ فَتَنَّا قَوْمَكَ مِنْۢ بَعْدِكَ وَاَضَلَّهُمُ السَّامِرِيُّ

qāla fa innā qad fatannā qaumaka mim ba‘dika wa aḍallahumus-sāmiriyy(u).

Ён (Алах) сказаў: «Сапраўды, Мы выпрабавалі твой народ пасля таго, як ты сышоў, і яны былі збітыя з шляху самірамі».

فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ

fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.

Тады Муса вярнуўся да свайго народа раззлаваны і засмучаны. Ён (Муса) сказаў: «О мой народ! Ці ж не абяцаў вам ваш Гасподзь добрага абяцання? Ці ж тэрмін запавету занадта доўгі для вас, ці вы хочаце, каб на вас абрынуўся гнеў Божы? Чаму вы парушаеце свой запавет са мной?»

قَالُوْا مَآ اَخْلَفْنَا مَوْعِدَكَ بِمَلْكِنَا وَلٰكِنَّا حُمِّلْنَآ اَوْزَارًا مِّنْ زِيْنَةِ الْقَوْمِ فَقَذَفْنٰهَا فَكَذٰلِكَ اَلْقَى السَّامِرِيُّ ۙ

qālū mā akhlafnā mau‘idaka bimalkinā wa lākinnā ḥummilnā auzāram min zīnatil-qaumi fa qażafnāhā fa każālika alqas-sāmiriyy(u).

Яны сказалі: «Мы не парушылі твайго запавету па ўласнай волі, але нам давялося несці цяжкі цяжар упрыгожванняў народа (фараона), потым мы кінулі іх (у агонь), і гэтак жа кінуў іх Саміры,

فَاَخْرَجَ لَهُمْ عِجْلًا جَسَدًا لَّهٗ خُوَارٌ فَقَالُوْا هٰذَآ اِلٰهُكُمْ وَاِلٰهُ مُوْسٰى ەۙ فَنَسِيَ ۗ

fa akhraja lahum ‘ijlan jasadal lahū khuwārun fa qālū hāżā ilāhukum wa ilāhu mūsā, fa nasiy(a).

потым (з вогнішча) ён (Саміры) вынес (статую) цяляці з целам і голасам для іх, і яны сказалі: «Гэта ваш Бог і Бог Майсея, але ён (Майсей) забыўся».

اَفَلَا يَرَوْنَ اَلَّا يَرْجِعُ اِلَيْهِمْ قَوْلًا ەۙ وَّلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَّلَا نَفْعًا ࣖ

afalā yarauna allā yarji‘u ilaihim qaulā(n), wa lā yamliku lahum ḍarraw wa lā naf‘ā(n).

Дык хіба яны не заўважылі, што (статуя цяляці) не магла даць ім адказу, не магла супрацьстаяць шкодзе або прынесці ім карысць?

وَلَقَدْ قَالَ لَهُمْ هٰرُوْنُ مِنْ قَبْلُ يٰقَوْمِ اِنَّمَا فُتِنْتُمْ بِهٖۚ وَاِنَّ رَبَّكُمُ الرَّحْمٰنُ فَاتَّبِعُوْنِيْ وَاَطِيْعُوْٓا اَمْرِيْ

wa laqad qāla lahum hārūnu min qablu yā qaumi innamā futintum bih(ī), wa inna rabbakumur-raḥmānu fattabi‘ūnī wa aṭī‘ū amrī.

І сапраўды, раней Гарун сказаў ім: «О мой народ! Вам было дадзена толькі выпрабаванне (з дапамогай статуі цяляці), і сапраўды, ваш Гасподзь — Найміласэрнейшы, таму ідзіце за мной і выконвайце мае загады».

قَالُوْا لَنْ نَّبْرَحَ عَلَيْهِ عٰكِفِيْنَ حَتّٰى يَرْجِعَ اِلَيْنَا مُوْسٰى

qālū lan nabraḥa ‘alaihi ‘ākifīna ḥattā yarji‘a ilainā mūsā.

Яны адказалі: «Мы не пакінем яго (і) будзем працягваць пакланяцца яму (істуле цяляці), пакуль Майсей не вернецца да нас».

قَالَ يٰهٰرُوْنُ مَا مَنَعَكَ اِذْ رَاَيْتَهُمْ ضَلُّوْٓا ۙ

qāla yā hārūnu mā mana‘aka iż ra'aitahum ḍallū.

Ён (Муса) сказаў: «О Гарун! Што перашкаджае табе, калі ты бачыш, што яны збіліся з правільнага шляху,

اَلَّا تَتَّبِعَنِۗ اَفَعَصَيْتَ اَمْرِيْ

allā tattabi‘an(i), afa ‘aṣaita amrī.

(так) ты не ідзеш за мной? Ты (наўмысна) не падпарадкаваўся маім загадам?

قَالَ يَبْنَؤُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْيَتِيْ وَلَا بِرَأْسِيْۚ اِنِّيْ خَشِيْتُ اَنْ تَقُوْلَ فَرَّقْتَ بَيْنَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِيْ

qāla yabna'umma lā ta'khuż biliḥyatī wa lā bira'sī, innī khasyītu an taqūla farraqta baina banī isrā'īla wa lam tarqub qaulī.

Ён (Гарун) адказаў: «Сыне маёй маці! Не чапай маёй барады і не галавы маёй. Я сапраўды баюся, што ты скажаш (мне): “Ты падзяліў сыноў Ізраіля і не захаваў майго слова”».

قَالَ فَمَا خَطْبُكَ يٰسَامِرِيُّ

qāla famā khaṭbuka yā sāmiriyy(u).

Ён (Мусей) сказаў: «Што падштурхнула цябе (да гэтага), о Саміры?»

قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ يَبْصُرُوْا بِهٖ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ اَثَرِ الرَّسُوْلِ فَنَبَذْتُهَا وَكَذٰلِكَ سَوَّلَتْ لِيْ نَفْسِيْ

qāla baṣurtu bimā lam yabṣurū bihī fa qabaḍtu qabḍatam min aṡarir-rasūli fa nabażtuhā wa każālika sawwalat lī nafsī.

Ён (Саміры) адказаў: «Я ведаю нешта такое, чаго не ведаюць яны, таму я ўзяў жменю (зямлі) са слядоў пасланніка і кінуў яе (у агонь), і такім чынам маё жаданне спакусіла мяне».

قَالَ فَاذْهَبْ فَاِنَّ لَكَ فِى الْحَيٰوةِ اَنْ تَقُوْلَ لَا مِسَاسَۖ وَاِنَّ لَكَ مَوْعِدًا لَّنْ تُخْلَفَهٗۚ وَانْظُرْ اِلٰٓى اِلٰهِكَ الَّذِيْ ظَلْتَ عَلَيْهِ عَاكِفًا ۗ لَنُحَرِّقَنَّهٗ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهٗ فِى الْيَمِّ نَسْفًا

qāla fażhab fa inna laka fil-ḥayāti an taqūla lā misās(a), wa inna laka mau‘idal lan tukhlafah(ū), wanẓur ilā ilāhikal-lażī ẓalta ‘alaihi ‘ākifā(n), lanuḥarriqannahū ṡumma lanansifannahū fil-yammi nasfā(n).

Ён (Мусей) сказаў: «Ідзі! Бо ў жыцці (у гэтым свеце) ты (толькі) скажаш: “Не чапай (мяне)”. І ты абавязкова атрымаеш (пакаранне), абяцанае (у замагільным жыцці), якога ты не зможаш пазбегнуць, і паглядзі на свайго бога, якому ты працягваеш пакланяцца. Мы абавязкова спалім яго, а потым развеем (яго попел) у моры (рассыпаем).

اِنَّمَآ اِلٰهُكُمُ اللّٰهُ الَّذِيْ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۗ وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا

innamā ilāhukumullāhul-lażī lā ilāha illā huw(a), wasi‘a kulla syai'in ‘ilmā(n).

Сапраўды, ваш Бог — толькі Алах, няма бога, акрамя Яго. Яго веды ахопліваюць усё».

كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ

każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).

Такім чынам, Мы расказваем табе (Мухамеду) некаторыя з гісторый (людзей), якія здарыліся, і сапраўды, Мы папярэдзілі цябе (Каран) ад Нас.

مَنْ اَعْرَضَ عَنْهُ فَاِنَّهٗ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ وِزْرًا

man a‘raḍa ‘anhu fa innahū yaḥmilu yaumal-qiyāmati wizrā(n).

Той, хто адвярнецца ад яго (Карана), у Дзень Уваскрэсення панясе цяжкі цяжар (грэх),

خٰلِدِيْنَ فِيْهِ ۗوَسَاۤءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ حِمْلًاۙ

khālidīna fīh(i), wa sā'a lahum yaumal-qiyāmati ḥimlā(n).

яны застаюцца ў гэтым стане. І цяжар грахоў будзе для іх жахлівым у Дзень Уваскрэсення,

يَّوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ وَنَحْشُرُ الْمُجْرِمِيْنَ يَوْمَىِٕذٍ زُرْقًا ۖ

yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri wa naḥsyurul-mujrimīna yauma'iżin zurqā(n).

У дзень (Суднага дня) трубяць у трубу (другі раз), і ў гэты дзень Мы збіраем грэшнікаў з сінімі (тварамі) змрочнымі,

يَّتَخَافَتُوْنَ بَيْنَهُمْ اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا عَشْرًا

yatakhāfatūna bainahum il labiṡtum illā ‘asyrā(n).

Яны шапталі адзін аднаму: «Ты застанешся (у свеце) не больш за дзесяць (дзён)».

نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَقُوْلُوْنَ اِذْ يَقُوْلُ اَمْثَلُهُمْ طَرِيْقَةً اِنْ لَّبِثْتُمْ اِلَّا يَوْمًا ࣖ

naḥnu a‘lamu bimā yaqūlūna iż yaqūlu amṡaluhum ṭarīqatan il labiṡtum illā yaumā(n).

Мы найлепш ведаем, што яны скажуць, калі самы праведны чалавек скажа: «Ты прабыў (у свеце) не больш за адзін дзень».

وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ

wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).

І яны пытаюцца ў цябе (Мухамеда) пра горы, дык скажы: «Мой Гасподзь знішчыць іх (у Дзень Уваскрэсення) як мага больш поўна,

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ

fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).

тады Ён (ранейшыя горы) цалкам зраўняе,

لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ

lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).

(каб) ты больш не ўбачыш там нізкіх і ўзвышшаў».

يَوْمَىِٕذٍ يَّتَّبِعُوْنَ الدَّاعِيَ لَا عِوَجَ لَهٗ ۚوَخَشَعَتِ الْاَصْوَاتُ لِلرَّحْمٰنِ فَلَا تَسْمَعُ اِلَّا هَمْسًا

yauma'iżiy yattabi‘ūnad-dā‘iya lā ‘iwaja lah(ū), wa khasya‘atil-aṣwātu lir-raḥmāni falā tasma‘u illā hamsā(n).

У той дзень яны паслухаліся анёла, які клікаў, не азірнуўшыся назад, і ўсе галасы схіліліся перад Найміласэрнейшым Богам, так што вы чуеце толькі шэпт.

يَوْمَىِٕذٍ لَّا تَنْفَعُ الشَّفَاعَةُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمٰنُ وَرَضِيَ لَهٗ قَوْلًا

yauma'iżil lā tanfa‘usy-syafā‘atu illā man ażina lahur-raḥmānu wa raḍiya lahū qaulā(n).

У гэты дзень няма патрэбы ў заступніцтве (дапамозе), акрамя як ад тых, каму Бог, Найміласэрнейшы, даў дазвол, і чые словы Ён ухваляе.

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ اَيْدِيْهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيْطُوْنَ بِهٖ عِلْمًا

ya‘lamu mā baina aidīhim wa mā khalfahum wa lā yuḥīṭūna bihī ‘ilmā(n).

Ён (Алах) ведае, што перад імі (што адбудзецца) і што пасля іх (што ўжо адбылося), а іх веды не могуць уключаць Яго веды.

۞ وَعَنَتِ الْوُجُوْهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّوْمِۗ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا

wa ‘anatil-wujūhu lil-ḥayyil-qayyūm(i), wa qad khāba man ḥamala ẓulmā(n).

І ўсе твары схіліліся перад (Алахам) Жывым і Адзіным. Гэта сапраўды страта для тых, хто чыніць несправядлівасць.

وَمَنْ يَّعْمَلْ مِنَ الصّٰلِحٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخٰفُ ظُلْمًا وَّلَا هَضْمًا

wa may ya‘mal minaṣ-ṣāliḥāti wa huwa mu'minun falā yakhāfu ẓulmaw wa lā haḍmā(n).

А той, хто верыць і робіць добрыя справы, не баіцца несправядлівасці і не баіцца абмежавання сваіх правоў.

وَكَذٰلِكَ اَنْزَلْنٰهُ قُرْاٰنًا عَرَبِيًّا وَّصَرَّفْنَا فِيْهِ مِنَ الْوَعِيْدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ اَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا

wa każālika anzalnāhu qur'ānan ‘arabiyyaw wa ṣarrafnā fīhi minal-wa‘īdi la‘allahum yattaqūna au yuḥdiṡu lahum żikrā(n).

І вось Мы паслалі Каран на арабскай мове і неаднаразова тлумачылі ў ім некаторыя пагрозы, каб яны сталі пабожнымі, альбо каб ён быў для іх напамінам.

فَتَعٰلَى اللّٰهُ الْمَلِكُ الْحَقُّۚ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْاٰنِ مِنْ قَبْلِ اَنْ يُّقْضٰٓى اِلَيْكَ وَحْيُهٗ ۖوَقُلْ رَّبِّ زِدْنِيْ عِلْمًا

fa ta‘ālallāhul-malikul-ḥaqq(u), wa lā ta‘jal bil-qur'āni min qabli ay yuqḍā ilaika waḥyuh(ū), wa qur rabbi zidnī ‘ilmā(n).

І сапраўды, Алах — Усявышні, сапраўдны Цар. І не спяшайся чытаць Каран, пакуль ён не быў табе адкрыты, і не кажы: «Госпадзе мой, павяліч мае веды!»

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ

wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).

І сапраўды, Мы загадалі Адаму раней, але ён забыўся, і Мы не знайшлі ў ім моцнай волі.

وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ

wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.

І (памятайце), калі Мы сказалі анёлам: «Пакланіцеся Адаму!» Тады ўсе пакланіліся, акрамя шайтана; але ён адмовіўся.

فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى

fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.

Тады Мы сказалі: «О Адам! Сапраўды, гэты (шайтан) — вораг табе і тваёй жонцы, таму не дазваляй яму выгнаць вас абодвух з Раю, каб вы не апынуліся ў няшчасці».

اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ

inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.

Сапраўды, там ёсць (гарантыя) для цябе, ты не будзеш галадаць і не будзеш голы.

وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى

wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.

І сапраўды, там вы не будзеце адчуваць смагі, і сонечная спёка не будзе вас пячы».

فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى

fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.

Тады Сатана прашаптаў яму (злую думку): «О Адам! Ці пакажу табе дрэва неўміручасці (хулдзі) і царства, якое не будзе знішчана?»

فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ

fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.

Потым яны абодва з'елі яго, і ім сталі бачнымі іхнія інтымныя месцы, і яны пачалі пакрываць яго лісцем раю. Адам не паслухаўся свайго Госпада і збіўся з шляху.

ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى

Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.

Тады яго Гасподзь абраў яго, прыняў яго пакаянне і даў яму кірунак.

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى

qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.

Ён (Алах) сказаў: «Сыходзьце з Раю разам, адны з вас ворагамі іншых. Калі да вас прыйдзе Маё кіраўніцтва, то (ведайце), што той, хто пойдзе па Маім кіраўніцтве, не збіцца з шляху і не пацерпіць шкоды».

وَمَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِيْ فَاِنَّ لَهٗ مَعِيْشَةً ضَنْكًا وَّنَحْشُرُهٗ يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اَعْمٰى

wa man a‘raḍa ‘an żikrī fa inna lahū ma‘īsyatan ḍankaw wa naḥsyuruhū yaumal-qiyāmati a‘mā.

А хто адвярнецца ад Маёй засцярогі, той будзе жыць у абмежаванасці, і Мы збярэм яго ў Дзень Уваскрэсення сляпым».

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِيْٓ اَعْمٰى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيْرًا

qāla rabbi lima ḥasyartanī a‘mā wa qad kuntu baṣīrā(n).

Ён сказаў: «Госпадзе мой, чаму Ты сабраў мяне сляпым, калі раней я мог бачыць?»

قَالَ كَذٰلِكَ اَتَتْكَ اٰيٰتُنَا فَنَسِيْتَهَاۚ وَكَذٰلِكَ الْيَوْمَ تُنْسٰى

qāla każālika atatka āyātunā fa nasītahā, wa każālikal-yauma tunsā.

Ён (Алах) сказаў: «Такім чынам, раней да цябе прыходзілі Нашыя аяты, а ты ігнараваў іх, таму і сёння цябе ігнаравалі».

وَكَذٰلِكَ نَجْزِيْ مَنْ اَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْۢ بِاٰيٰتِ رَبِّهٖۗ وَلَعَذَابُ الْاٰخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقٰى

wa każālika najzī man asrafa wa lam yu'mim bi'āyāti rabbih(ī), wa la‘ażābul-ākhirati asyaddu wa abqā.

І так Мы ўзнагароджваем тых, хто парушае межы і не верыць у знакі свайго Госпада. Сапраўды, пакаранне ў замагільным жыцці цяжэйшае і вечнае.

اَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ اَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِّنَ الْقُرُوْنِ يَمْشُوْنَ فِيْ مَسٰكِنِهِمْۗ اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيٰتٍ لِّاُولِى النُّهٰى ࣖ

afalam yahdi lahum kam ahlaknā qablahum minal-qurūni yamsyūna fī masākinihim, inna fī żālika la'āyātil li'ulin nuhā.

Хіба ж гэта не знак для іх (палытэістаў), колькі (пакаленняў) да іх Мы знішчылі, хоць яны і праходзілі (па слядах) іх (жытла)? Сапраўды, у гэтым ёсць знакі (моцы) для людзей разумных.

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَّاَجَلٌ مُّسَمًّى ۗ

wa lau lā kalimatun sabaqat mir rabbika lakāna lizāmaw wa ajalum musammā(n).

Калі б не было папярэдняга рашэння ад твайго Госпада і не быў вызначаны тэрмін (смерці), то (пакуты) непазбежна напаткалі б іх.

فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى

faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.

Дык будзь цярплівы да таго, што яны кажуць, і праслаўляй сябе, хвалячы свайго Госпада, да ўзыходу сонца і да яго заходу; і маліся (таксама) апоўначы і ў канцы дня, каб адчуваць сябе спакойна.

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى

wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.

І не звяртайце вачэй на асалоды, якія Мы далі некаторым з іх як кветку жыцця ў свеце, каб выпрабаваць іх імі. Міласць вашага Бога лепшая і вечная.

وَأْمُرْ اَهْلَكَ بِالصَّلٰوةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَاۗ لَا نَسْـَٔلُكَ رِزْقًاۗ نَحْنُ نَرْزُقُكَۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوٰى

wa'mur ahlaka biṣ-ṣalāti waṣṭabir ‘alaihā, lā nas'aluka rizqā(n), naḥnu narzuquk(a), wal-‘āqibatu lit-taqwā.

І загадай сваёй сям'і выконваць малітвы і быць цярплівымі ў іх выкананні. Мы не просім у вас утрымання, Мы — тыя, хто дае вам утрыманне. А наступствы (добрыя ў замагільным жыцці) для тых, хто пабожны.

وَقَالُوْا لَوْلَا يَأْتِيْنَا بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖۗ اَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِى الصُّحُفِ الْاُوْلٰى

wa qālū lau lā ya'tīnā bi'āyatim mir rabbih(ī), awalam ta'tihim bayyinatu mā fiṣ-ṣuḥufil-ūlā.

І яны сказалі: «Чаму ён не прынёс нам знака (доказа) ад свайго Госпада?» Ці ж не прыйшлі да іх (сапраўдныя) доказы, падобныя да тых, што згадваюцца ў папярэдніх кнігах?

وَلَوْ اَنَّآ اَهْلَكْنٰهُمْ بِعَذَابٍ مِّنْ قَبْلِهٖ لَقَالُوْا رَبَّنَا لَوْلَآ اَرْسَلْتَ اِلَيْنَا رَسُوْلًا فَنَتَّبِعَ اٰيٰتِكَ مِنْ قَبْلِ اَنْ نَّذِلَّ وَنَخْزٰى

wa lau annā ahlaknāhum bi‘ażābim min qablihī laqālū rabbanā lau lā arsalta ilainā rasūlan fa nattabi‘a āyātika min qabli an nażilla wa nakhzā.

Калі б Мы пакаралі іх папярэднімі пакутамі (нібыта быў пасланы Каран), яны б сказалі: «Госпадзе наш, чаму Ты не паслаў да нас пасланніка, каб мы пайшлі за Тваімі вершамі, перш чым мы станем пагарджанымі і прыніжанымі?»

قُلْ كُلٌّ مُّتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوْاۚ فَسَتَعْلَمُوْنَ مَنْ اَصْحٰبُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدٰى ࣖ ۔

qul kullum mutarabbiṣun fa tarabbaṣū, fa sata‘lamūna man aṣḥābuṣ-ṣirāṭis-sawiyyi wa manihtadā.

Скажы (Мухамед): «Кожны з (нас) чакае, дык чакайце і вас! І аднойчы вы даведаецеся, хто ідзе прамым шляхам, а хто кіруецца правільным».