۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
او دا د انسان لپاره مناسب نه ده چې الله ورسره خبرې وکړي مګر د وحي په واسطه یا د پردې تر شا یا د رسول (فرښتې) په لیږلو سره او بیا د هغه په اجازه هغه ته هغه څه وحی کړي چې هغه یې غواړي، په حقیقت کې هغه لوړ او حکمت والا دی.
اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰىۙ
in huwa illā waḥyuy yūḥā.
بل څه نه دي مګر (قرآن) یوه وحی ده چې (هغه ته) نازله شوې ده،
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰىۚ
fa kāna qāba qausaini au adnā.
نو دا واټن (شاوخوا) دوه کمانونه یا نږدې (بیا) وي.