۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
අල්ලාහ් මිනිසෙකුට වහී මගින් හෝ තිරයක් පිටුපස සිට හෝ දූතයෙකු (දේවදූතයෙකු) යවා, පසුව ඔහුගේ අවසරය ඇතිව ඔහු කැමති දේ ඔහුට හෙළි කිරීමෙන් මිස ඔහු සමඟ කතා කිරීම සුදුසු නොවේ. නියත වශයෙන්ම ඔහු උත්තරීතර, ප්රඥාවන්තය.
اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰىۙ
in huwa illā waḥyuy yūḥā.
(අල් කුර්ආනය) (ඔහුට) පහළ කරන ලද හෙළිදරව්වක් මිස, වෙන කිසිවක් නැත.
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰىۚ
fa kāna qāba qausaini au adnā.
එවිට දුර (නැවතත්) දුනු දෙකක් හෝ ඊට ආසන්න වේ.