۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
Tin, mihring tan chuan Allah-in thupuan hmang emaw, puan hnunglam atanga emaw, tirhkoh (vantirhkoh) tirh a, chuta tang chuan A phalnain a duhzawng a hriattir mai loh chuan a biak hi a dik lo. Dik tak chuan Amah chu Chungnungbera, Mi fing ber a ni.
اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰىۙ
in huwa illā waḥyuy yūḥā.
(Qur’an) tih loh chu engmah hi (a hnena thupuan) a ni lo, .
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰىۚ
fa kāna qāba qausaini au adnā.
chutiang chuan a hlat zawng chu (a vel) bow pahnih emaw a hnaih zawk (again) a ni.