۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
Kò sì yẹ fún ènìyàn kan pé kí Allāhu bá a sọ̀rọ̀ àyàfi nípasẹ̀ ìfihàn tàbí láti ẹ̀yìn ìbòjú tàbí nípa fífi ìránṣẹ́ kan (áńgẹ́lì) ránṣẹ́, lẹ́yìn náà kí ó fi ohun tí Ó fẹ́ hàn án pẹ̀lú ìyọ̀ǹda Rẹ̀. Dájúdájú, Òun ni Ẹni Gíga Jùlọ, Ọlọ́gbọ́n Jùlọ.
اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰىۙ
in huwa illā waḥyuy yūḥā.
Kò sí ohun tí ó jẹ́ àfi (Al-Qur’an) tí a fihàn (fún un).
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰىۚ
fa kāna qāba qausaini au adnā.
kí ìjìnnà náà lè tó (tó) ìbọn méjì tàbí jù bẹ́ẹ̀ lọ (lẹ́ẹ̀kan sí i).