۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
Һәм әҙәм балаһына Аллаһ Тәғәләнең уның менән вәхи аша йәки пәрҙә артынан йәки пәйғәмбәр (фәрештә) ебәреп, унан һуң рөхсәте менән уға Үҙе теләгәнде вәхи итеп кенә һөйләшеүе килешмәй. Ысынлап та, Ул — иң юғары һәм хикмәт эйәһе.
اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰىۙ
in huwa illā waḥyuy yūḥā.
(Ҡөрьәндән) башҡа бер нәмә лә (уға) иңдерелгән вәхи түгел,
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰىۚ
fa kāna qāba qausaini au adnā.
арауыҡ (яҡынса) ике уҡ йәки яҡыныраҡ (тағы) булһын өсөн.