۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
आनी अल्लान ताचे कडेन प्रकटीकरणा वरवीं वा पडद्या फाटल्यान वा दूत (देवदूत) धाडून आनी मागीर ताका जाय तें ताचे परवानगेन उक्तें करून सोडल्यार मनशाक योग्य न्हय. खरेंच तो सगळ्यांत उंचेलो, सगळ्यांत बुद्धीमान.
اِنْ هُوَ اِلَّا وَحْيٌ يُّوْحٰىۙ
in huwa illā waḥyuy yūḥā.
(कुराण) सोडून हेर कांयच न्हय (ताका),
فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ اَوْ اَدْنٰىۚ
fa kāna qāba qausaini au adnā.
म्हणजे अंतर (सुमार) दोन धनुष्य वा ताचेपरस लागीं (परत) आसता.