وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
او له تا (محمد صلی الله علیه وسلم) څخه د ذوالقرنین په اړه پوښتنه وشوه، ووایه، "زه به درته کیسه ولولم."
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
په حقیقت کې، موږ هغه ته په ځمکه کې مقام ورکړی دی، او موږ د هغه لپاره د هرڅه (د لاسته راوړلو) لاره برابره کړې ده،
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
تر دې چې کله هغه د لمر د ډوبېدو ځای ته ورسېد، نو هغه یې (لمر) په تور خټې سمندر کې ډوبېدو ولید، او هلته یې یو قوم وموند (چې هیڅ دین یې نه درلود). موږ وویل: "ای ذوالقرنین! ته کولی شې هغوی ته سزا ورکړې یا ښه وکړه (دوی ته د ایمان راوړلو بلنه ورکړه)."
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
هغه (ذوالقرنین) وویل: "څوک چې ظلم وکړي، موږ به هغه ته سزا ورکړو، بیا به هغه خپل رب ته بیرته واستول شي، بیا به الله تعالی هغه ته په ډیره سخته سزا ورکړي."
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
هغه څوک چې ایمان راوړي او ښه عمل وکړي، هغه ته به په بدله کې غوره (اجر) ورکړل شي، او موږ به هغه ته خپل اسانه احکام ورسوو."
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
تر دې چې کله هغه د لمر د راختلو ځای ته ورسېد (په ختیځ کې)، نو هغه یې په داسې خلکو باندې ځلیدونکی وموند چې موږ یې په وړاندې هیڅ ساتنه نه وه کړې.
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
په دې ډول، او په حقیقت کې موږ هر هغه څه پوهیږو چې په هغه (ذوالقرنین) کې دي.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
تر دې چې کله هغه د دوو غرونو تر منځ ته ورسېد، نو د (دواړو غرونو) تر شا یې یو قوم وموند چې په سختۍ سره یې د دوی خبرې پوهېدلې.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
هغوی وویل: "ای ذوالقرنین! په حقیقت کې، یاجوج او مکجوج (هغه مخلوقات چې په ځمکه کې زیان رسوي)، نو ایا موږ تاسو ته انعام درکړو چې تاسو زموږ او د دوی ترمنځ دیوال جوړ کړئ؟"
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
هغه (ذوالقرنین) وویل: هغه څه چې خدای ماته راکړي دي (ستاسو د اجر څخه) غوره دي، نو زما سره په قوت سره مرسته وکړئ ترڅو ستاسو او د دوی ترمنځ یو دیوال جوړ کړم.
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
"ما ته د اوسپنې ټوټې راکړه!" تر هغه چې کله د اوسپنې ټوټې د دوو غرونو سره برابرې شوې، هغه وویل: "اور پرې واچوه!" کله چې هغه د اور په څیر سور شو، هغه وویل: "ماته جوش شوی مس راکړه چې زه یې پرې واچوم."
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
نو دوی (یعقوب او مکوج) نشوای کولی چې هغه وخېژوي او (هم) په هغه کې سوری ونه کړي.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
هغه (ذوالقرنین) وویل: "دا (دیوال) زما د رب له لوري یو نعمت دی، نو کله چې زما د رب ژمنه راشي، هغه به یې ونړوي؛ او زما د رب ژمنه رښتیا ده."