وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
Æмæ дæ (Мæхæмæты) фæрсынц Зулкъарнаинæй. Зæгъ: «Æз дын бакæсдзынæн радзырд».
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
Æцæгæйдæр, мах ын радтам бынат зæххыл, æмæ йын мах сарæзтам фæндаг (цæмæй йæ къухы бафта) алцыдæр,
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
Цалынмæ хур кæм аныгуылд, уырдæм куы бахæццæ, уæдмæ йæ (хур) ауыдта сау цъыфы денджызы, æмæ уым ссардта адæмы (дин кæмæн нæ уыд). Мах загътам: «О Зулкарнаин! Дæ бон у сæ бафхæрын, кæнæ хорздзинад саразын (баууæндынмæ сæ æрбахон)».
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
Уый (Зулкарнаин) загъта: «Чи æнæрастдзинад бакæна, уый бафхæрдзыстæм, стæй йæ Хицаумæ раздахдзæн, уæд æй Аллах тынг карз æфхæрдæй бафхæрдзæн».
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
Чи æууæнды æмæ хорз хъуыддæгтæ чи кæны, уый тыххæй та уый тыххæй райсдзæн хуыздæр (хæрзиуæг), æмæ йæм фæхæццæ кæндзыстæм нæ æнцон фæдзæхстытæ».
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
Уый фæстæ ацыд (æндæр) фæндагыл.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
Цалынмæ хур кæм скæсы, уырдæм куы бахæццæ (скæсæны), уæдмæ ссардта (хур) æрттивгæ адæмыл, кæцытæн сын нæ сарæзтам хъахъхъæнæн (хуры рухсæй),
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
афтæмæй, æмæ æцæгæйдæр Мах зонæм, цы йæ мидæг ис, уый иууылдæр (Зулкарнаин).
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
Уый фæстæ рацыд иу фæндагыл (ноджы æндæр).
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
Цалынмæ дыууæ хохы æхсæнмæ куы бахæццæ, уæдмæ (дыууæ хохы) фæстæ ссардта, ныхас зынтæй чи бамбæрста, ахæм адæмы.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
Уыдон загътой: «О Зулкарнаин! Æцæгæйдæр, Ягджудж æмæ Макджудж (цæрæгойтæ, кæцытæ) зиан хæссынц зæххыл, уæдæ дын мах бафидæм хæрзиуæг, цæмæй мах æмæ уыдоны æхсæн барьер саразай?»
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
Уый (Зулкарнайн) загъта: «Хуыцау мын цы радта, уый хуыздæр у (дæ хæрзиуæгæй), уымæ гæсгæ мын тыхæй баххуыс кæн, цæмæй дæу æмæ уыдоны хсæн барьер саразон
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
Æфсæйнаг скъуыдтæ мын ратт!» Цалынмæ æфсæйнаг скъуыддзаг хохы дыууæ цъуппыл æмхуызонæй нæ бафидар, уæдмæ уый (Зулкарнаин) загъта: «Артæй æхсын!»
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
Уæдæ уыдонæн (Якджудж æмæ Макджуджæн) сæ бон нæ уыд схизын æмæ дзы дзыхъхъ дæр нæ сарæзтой.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
Уый (Зулкарнайн) загъта: «Ацы (къул) у мæ Хицауы арфæ, уымæ гæсгæ мæ Хицауы зæрдæвæрд куы æрцæуа, уæд æй ныппырх кæндзæн; æмæ мæ Хицауы зæрдæвæрд у æцæг».