وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
و از تو (ای محمد) در مورد ذوالقرنین می‌پرسند. بگو، "من داستان او را برای شما خواهم خواند. "
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
به راستی که ما به او در زمین جایگاهی داده ایم و راهی برای او فراهم کرده ایم تا به همه چیز برسد،
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
تا زمانیکه او به جاییکه آفتاب غروب میکرد رسیده بود، او (خورشید) را در بحر سیاه گل آلود غروب میکند، و آنجا او مردمی را یافت (که هیچ دین نداشتند). ما گفتیم، "ای ذوالکرنین! شما میتوانید آنها را مجازات کنید یا خوب کنید (آنها را به ایمان دعوت کنید). "
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
او (ذوالکرنین) گفت: «هرکس ظلم کند، ما او را مجازات می‌کنیم، سپس به پروردگارش بازگردانده می‌شود، سپس خداوند او را با عذاب بسیار سختی عذاب می‌دهد».
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
اما کسی که ایمان آورده و کارهای نیک را انجام دهد، در مقابل او بهترین (پاداش) را دریافت میکند و ما دستورات آسان خود را به او می‌رسانیم».
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
بعد او یک راه (متفاوت) را در پیش گرفت.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
تا اینکه به جایی که خورشید (شرق) طلوع میکند رسید (خورشید) را بر مردمی میدرخشد که ما برای آنها از (نور خورشید) محافظت نکرده بودیم،
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
از اینرو، و در حقیقت ما هر چیزی را که در او (ذولکرنین) است میدانیم.
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
بعد او یک راه (یک راه دیگر) را در پیش گرفت.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
تا اینکه وقتی بین دو کوه رسید، در عقب (دو کوه) مردمی را یافت که به سختی میتوانستند مکالمه را بفهمند.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
گفتند: ای ذوالکرنین! به راستی که یگجوج و مکجوج (موجوداتی که) بر روی زمین زیان می زنند، پس می توانیم به تو پاداشی بپردازیم تا بین ما و آنها مانعی بسازی؟
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
او (ذوالکرنین) گفت: «آنچه خداوند به من داده است (از ثواب تو) بهتر است، پس مرا با قوت یاری کن، تا بتوانم بین تو و آنها سدی ایجاد کنم
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
به من تکه های آهن بدهید! تا زمانیکه (تکه) آهن به طور مساوی به دو (قله) کوه (وصل) شد، او (ذوالکرنین) گفت، "آتش را دمید" زمانیکه (آهن) (سرخ مانند) آتش شد، او گفت، "مس (جوش) را به من بدهید تا من آنرا روی (آهن داغ) بریزم. "
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
از اینرو آنها (یکجوج و مکجوج) نتوانستند از آن بالا بروند و نتوانستند (همچنان) در آن سوراخ بسازند.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
او (ذوالکرنین) گفت: «این (دیوار) نعمت پروردگارم است، پس وقتی وعده پروردگارم آمد، آن را نابود میکند؛ و وعده پروردگارم برحق است».