وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
ስለ ዙልከርናይንም (ሙሐመድን) ጠየቁህ። “ታሪኩን አነብልሃለሁ” በል።
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
በእርግጥም በምድር ላይ ቦታ ሰጥተነው ነበር፤ ሁሉንም ነገር ለማሳካትም መንገድ አዘጋጅተናል።
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
ፀሐይ ወደምትጠልቅበት ቦታ እስኪደርስ ድረስ (ፀሐይ) በጥቁር ጭቃማ ባህር ውስጥ ስትጠልቅ አየና እዚያም ሃይማኖት የሌላቸውን ሰዎች አገኘ። «ዙልከርናይን ሆይ! ልትቀጣቸው ወይም መልካም ነገር ልታደርግ ትችላለህ (እንዲያምኑ ጋብዝሃቸው)» አልነው።
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
(ዙልከርናይን) እንዲህ አለ፡- “በደል የፈጸመ ሰው እንቀጣዋለን፤ ከዚያም ወደ ጌታው ይመለሳል፤ ከዚያም አላህ በጣም ከባድ ቅጣት ይቀጣዋል።”
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
ያመነና መልካም ሥራን የሠራ ሰው በምላሹ መልካሙን (ምንዳ) ያገኛል፤ እኛም ቀላል የሆኑትን ትዕዛዛችንን እናስተላልፋለን።
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
ፀሐይ ወደምትወጣበት (ምስራቅ) ቦታ በደረሰ ጊዜም በእነሱ ላይ ምንም ጥበቃ ባላደረግንላቸው ሕዝቦች ላይ ስታበራ አገኘችው።
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
ስለዚህ፣ እኛም በእርሱ ውስጥ ያለውን ሁሉ እናውቃለን (ዙልከርናይን)።
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
እስከ ሁለት ተራሮች መካከል ድረስ ሲደርስ፣ ከኋላቸው (ከሁለቱ ተራሮች) የሚሉትን ለመረዳት የሚቸገሩ ሰዎችን አገኘ።
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
«ዙልከርናይን ሆይ! በእርግጥ የጁጅ እና መክጁጅ (በምድር ላይ ጉዳት የሚያደርሱ) ፍጥረታት ሆይ፣ በእኛና በእነሱ መካከል ግድግዳ እንድትገነባ ምንዳ ልንሰጥህ እንችላለን?» አሉ።
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
(ዙልከርናይን) እንዲህ አለ፡- “አላህ የሰጠኝ (ከሽልማትህ) ይበልጣል፤ ስለዚህ በአንተና በእነሱ መካከል አጥር እንድፈጥር በብርታት እርዳኝ።
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
የብረት ቁርጥራጮችን ስጡኝ!” እስኪል ድረስ የብረቱ ቁርጥራጮች ከሁለቱ ተራሮች ጋር እስኪስተካከሉ ድረስ፣ “እሳቱን ነፉ!” አለ። እንደ እሳት ቀይ ሆኖ ሲቀላ፣ “እንዲፈላ መዳብ ስጡኝና በላዩ ላይ አፈሳለሁ” አለ።
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
ስለዚህ እነሱ (ያክጁጅ እና መክጁጅ) ወደ ላይ መውጣት አልቻሉም እና ቀዳዳ መፍጠርም አልቻሉም።
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
(ዙልከርናይን) «ይህ (ግድግዳ) ከጌታዬ የተቀበልኩት በረከት ነው፤ ስለዚህ የጌታዬ ቃል ኪዳን በመጣ ጊዜ ያፈርሰዋል፤ የጌታዬም ቃል ኪዳን እውነት ነው።» አለ።