وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
(Мөхәммәд пәйгамбәр) синнән Зүлкарнәйн турында сорадылар. Син аларга әйт: "Мин сезгә бу хикәяне укыйм".
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
Чыннан да, Без аңа җир йөзендә урын бирдек һәм аңа һәр нәрсәгә юл күрсәттек,
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
Кояш баеган урынга барып җиткәч, ул кояшның кара балчыклы диңгездә баюын күрде һәм анда бер кавемне тапты (алар динсез иде). Без әйттек: "Ий Зүлкарнәйн! Син аларны җәзалый аласың яки яхшылык эшли аласың (аларны иманга чакыра аласың)."
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
Ул (Зөлкарнәйн) әйтте: "Кем золым кылса, без аны җәзалаячакбыз, аннары ул Раббысына кайтарылачак, аннары Аллаһ аны бик каты җәза белән җәзалаячак."
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
Иман китереп изге гамәлләр кылган кеше, аның өчен иң яхшысын (бүләген) алыр, һәм без аңа җиңел әмерләребезне җиткерербез".
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
Хәтта кояш чыга торган җиргә җиткәч, ул кояшны бер кавем өстендә тапты, өсләренә кояш чыга иде, аларга каршы Без бернинди пәрдә дә кылмадык.
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
шулай, һәм, әлбәттә, Без аның (Зөлкарнәйннең) эчендәге һәрнәрсәне беләбез.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
Ике тау арасына җиткәндә, (ике тау артында) бер төрле кавемне күрде, ул кавем үзләренең сүзләрен аңламыйлар иде.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
Алар әйттеләр: "Ий Зүлкарнәйн! Әлбәттә, Ягъҗүҗ һәм Мәкҗүҗ җир өстендә бозыклык кылучылар. Безнең белән алар арасына пәрдә кору өчен сиңа хак түләсәк идеме?"
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
Ул (Зөлкарнәйн) әйтте: "Аллаһ миңа биргән нәрсә (сезнең әҗерегездән) яхшырак, шуңа күрә миңа көч белән ярдәм итегез, мин сезнең белән алар арасында пәрдә корырмын".
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
Миңа тимер кисәкләре бирегез!" Тимер кисәкләре ике тау белән тигезләнгәч, Муса әйтте: "Утны өрегез!" Ул ут кебек кып-кызыл булгач, Муса әйтте: "Миңа кайнар бакыр китерегез, мин аны өстенә коярмын".
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
Шуңа күрә алар (Якҗүҗ һәм Мәкҗүҗ) аңа менә алмадылар һәм анда тишек тә ясый алмадылар.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
(Зөлкарнәйн) әйтте: "Бу (дивар) Раббымның рәхмәтедер, Раббымның вәгъдәсе килгәч, Ул аны җимерер, Раббымның вәгъдәсе хак".