وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
۽ انهن توکان (محمدﷺ) ذوالقرنين بابت پڇيو، چؤ ته، "مان توکي ڪهاڻي پڙهي ٻڌايان ٿو."
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
بيشڪ اسان کيس زمين تي هڪ مقام ڏنو آهي، ۽ اسان ان لاءِ هر شيءِ (حاصل ڪرڻ) جو رستو ٺاهيو آهي،
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
تان جو جڏهن هو سج لهڻ واري جاءِ تي پهتو ته ان کي ڪاري گپ واري سمنڊ ۾ لهندي ڏٺو، ۽ اتي هن هڪ قوم ڏٺي (جن جو ڪو به مذهب نه هو) اسان چيو ته اي ذوالقرنين! تون انهن کي سزا ڏئي سگهين ٿو يا نيڪي ڪري سگهين ٿو (انهن کي ايمان آڻڻ جي دعوت ڏي).
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
(ذوالقرنين) چيو ته جيڪو به ظلم ڪندو، اسان ان کي سزا ڏينداسين، پوءِ ان کي پنهنجي رب ڏانهن موٽايو ويندو، پوءِ الله ان کي تمام سخت سزا ڏيندو.
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
جيڪو ماڻهو ايمان آڻيندو ۽ نيڪ عمل ڪندو، ان کي بدلي ۾ بهترين (انعام) ملندو، ۽ اسان ان کي پنهنجا آسان حڪم پهچائينداسين.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
تان جو جڏهن هو سج اڀرڻ واري جاءِ تي پهتو (اوڀر ۾) ته ان کي هڪ اهڙي قوم تي چمڪندي ڏٺو جن کان اسان ڪا به بچاءُ نه ڪئي هئي.
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
اهڙي طرح، ۽ بيشڪ اسان سڀ ڪجهه ڄاڻون ٿا جيڪو هن (ذوالقرنين) ۾ آهي.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
تان جو جڏهن هو ٻن جبلن جي وچ ۾ پهتو ته (ٻنهي جبلن جي پويان) هڪ قوم ڏٺائين جيڪي انهن جي ڳالهه کي سمجهڻ ۾ مشڪل هئا.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
انهن چيو ته اي ذوالقرنين! بيشڪ، يَجُوج ۽ مَڪُوج (جيڪي زمين تي نقصان پهچائين ٿا)، تنهن ڪري ڇا اسان توکي انعام ڏيون ته تون اسان ۽ انهن جي وچ ۾ هڪ ديوار ٺاهين؟
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
ذوالقرنين چيو ته جيڪو الله مون کي ڏنو آهي اهو (پنهنجي اجر کان) بهتر آهي، تنهن ڪري مون کي طاقت سان مدد ڪريو ته جيئن مان توهان ۽ انهن جي وچ ۾ هڪ پردو ٺاهي سگهان.
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
مون کي لوهه جا ٽڪرا ڏيو! ”ايتري قدر جو جڏهن لوهه جا ٽڪرا ٻن جبلن سان برابر ٿي ويا، تڏهن هن چيو، ”باهه تي ٻاريو!“ جڏهن اهو باهه وانگر ڳاڙهو ٿي ويو، تڏهن هن چيو، ”مون کي ٽامي ڏيو ته جيئن مان ان تي وهائي سگهان.“
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
تنهن ڪري اهي (يعقوب ۽ مڪوج) ان تي چڙهائي نه سگهيا ۽ نه ئي ان ۾ سوراخ ڪري سگهيا.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
ذوالقرنين چيو ته، ”هي (ديوار) منهنجي رب جي طرفان هڪ نعمت آهي، پوءِ جڏهن منهنجي رب جو وعدو ايندو ته هو ان کي ڊاهي ڇڏيندو ۽ منهنجي رب جو وعدو سچو آهي.“