وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
आनी तांणी तुका (मुहंमदाक) जुलकरनायना विशीं विचारलें. म्हण, “हांव तुका काणी वाचून दितलों.”
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
खरेंच आमी ताका धर्तरेचेर एक सुवात दिल्या आनी ताका सगळें (साध्य करपाक) आमी एक मार्ग दिला,
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
सुर्याचो अस्त जाता त्या जाग्यार पावतकच ताका तो (सूर्य) काळ्या चिखलाच्या दर्यांत अस्ताक दिसलो आनी थंय ताका एक लोक (जांकां धर्म नाशिल्लो) मेळ्ळो. आमी म्हणलें, "हे जुलकरनायन! तुमी तांकां ख्यास्त दिवंक शकतात वा बरें करूंक शकतात (तांकां विस्वास दवरपाक आपोवंक शकतात)."
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
ताणें (झुलकर्णैन) म्हणलें, "जो कोण अन्याय करता ताका आमी ख्यास्त दितले, मागीर ताका ताच्या प्रभू कडेन परत येतलो, मागीर अल्ला ताका खूब खर ख्यास्त दितलो."
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
विस्वास दवरपी आनी बरीं कर्तुबां करपी मनशाची गजाल म्हणल्यार ताका बदलाक सगळ्यांत बरें (इनाम) मेळटलें आनी आमी ताका आमचीं सोपीं आज्ञा पावयतले."
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
मागीर ताणें दुसरो मार्ग आपणायलो.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
जो मेरेन तो सुर्याचो उदय जाता त्या जाग्यार (उदेंतेक) पावलो तेन्ना मेरेन ताका तो अशा लोकांचेर उजवाड पडलो, जाचे आड आमी कसलीच राखण करूंक नाशिल्ली,
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
अशे तरेन आनी खरेंच तातूंत (झुलकर्णान) जें कितें आसा तें सगळें आमी जाणात.
ثُمَّ اَتْبَعَ سَبَبًا
Ṡumma atba‘a sababā(n).
मागीर ताणें दुसरो मार्ग आपणायलो.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
दोन दोंगरांच्या मजगतीं पावतकच ताका (दोन दोंगरांच्या) फाटल्यान एक लोक मेळ्ळे, जे कितें सांगतात तें कठीणपणान समजूंक शकतले.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
तांणी म्हणलें, "हे जुलकर्णैन! खरेंच यगजुज आनी मकजुज (जीव जे) धर्तरेचेर लुकसाण करतात, देखून तूं आमच्या आनी तांचे मदीं आडखळ बांदपाक आमी तुका इनाम दिवंक शकतले?"
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
ताणें (झुलकर्णान) म्हणलें, "देवान म्हाका जें दिलां तें बरें (तुमच्या इनामापरस), देखून म्हाका बळग्यान आदार कर, जाका लागून हांव तुज्या आनी तांचे मदीं आडखळ निर्माण करूंक शकता."
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
म्हाका लोखणाचे कुडके दिव!” लोखणाचे कुडके दोन दोंगरांक समांतर जाले मेरेन ताणें म्हणलें, “उजो उडय!” उज्यावरी तांबडें जातकच ताणें म्हणलें, “उकळपी तांबें दिव, हांव ताचेर ओतूंक शकता.”
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
देखून तांकां (यक्जुज आनी मकजुज) ताचेर चडपाक मेळ्ळें ना आनी तातूंत बुराक करपाक मेळूंक नाशिल्लें (तशेंच).
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
ताणें (झुलकर्णान) म्हणलें, "ही (वण्टी) म्हज्या प्रभूचो आशीर्वाद, देखून म्हज्या प्रभूचें उतर येतकच तो तें नश्ट करतलो; आनी म्हज्या प्रभूचें उतर खरें."