وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
Ва аз ту (Муҳаммад) дар бораи Зулқарнайн пурсиданд. Бигӯ: «Ман ин достонро бароятон мехонам».
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
Ба дурустӣ, Мо ба ӯ дар замин мавқеъе додем ва барои ӯ роҳе фароҳам овардем, то ҳар чизеро ба даст орад.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
То он даме, ки ба ҷое расид, ки офтоб ғуруб мекард, онро (офтобро) дар баҳри сиёҳи лойолуд дид ва дар он ҷо қавмеро ёфт (ки дине надоштанд). Мо гуфтем: «Эй Зулқарнайн, ту онҳоро азоб медиҳӣ ё некӣ мекунӣ (онҳоро ба имон даъват кун)».
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
Зулқарнайн гуфт: «Ҳар ки зулм кунад, мо ӯро азоб медиҳем, сипас ӯро ба сӯи Парвардигораш бармегардонем ва Аллоҳ ӯро бо азоби сахт азоб мекунад».
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
Аммо касе, ки имон оварда ва корҳои шоиста анҷом медиҳад, дар ивазаш беҳтарин (мукофот)-ро хоҳад гирифт ва мо ба ӯ дастурҳои осони худро хоҳем расонд».
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
То он даме, ки ба макони тулӯъи офтоб (дар шарқ) расид, онро бар қавме равшан ёфт, ки Мо бар онҳо ҳеҷ паноҳгоҳе қарор надода будем.
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
ҳамин тавр аст ва ба ростӣ Мо аз ҳар чизе, ки дар ӯ (Зулқарнайн) аст, огоҳем.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
То он даме, ки ба миёни ду кӯҳ расид, дар паси он (ду кӯҳ) қавмеро дид, ки базӯр суханони худро мефаҳмиданд.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
Гуфтанд: «Эй Зулқарнайн, Яғҷуҷ ва Макҷуҷ (махлуқоте ҳастанд, ки дар замин фасод мекунанд), оё мо метавонем барои ту музде диҳем, то ту байни мо ва онҳо деворе бисозӣ?»
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
(Зулқарнайн) гуфт: «Он чи Худо ба ман додааст, беҳтар аст (аз подоши шумо), пас маро бо қувват ёрӣ диҳед, то байни шумо ва онҳо садде эҷод кунам».
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
Ба ман пораҳои оҳан диҳед!» То он даме, ки пораҳои оҳан бо ду кӯҳ ҳамвор шуданд, гуфт: «Оташро бидамед!» Чун он мисли оташ сурх шуд, гуфт: «Миси ҷӯшон диҳед, то онро бар он резам».
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
Пас, онҳо (Якҷуҷ ва Макҷуҷ) натавонистанд аз он боло раванд ва (низ) натавонистанд дар он сӯрох кунанд.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
(Зулқарнайн) гуфт: «Ин (девор) неъмати Парвардигори ман аст, пас, вақте ки ваъдаи Парвардигори ман фаро расад, онро вайрон мекунад ва ваъдаи Парвардигори ман ҳақ аст».