وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
Wọ́n sì bi ọ́ (Muhammad) nípa Zulkarnain. Sọ pé, “Èmi yóò ka ìtàn náà fún ọ.”
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
Dájúdájú, A ti fún un ní ipò kan lórí ilẹ̀ ayé, A sì ti pèsè ọ̀nà fún un (láti ṣe àṣeyọrí) gbogbo nǹkan.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
Títí di ìgbà tí ó dé ibi tí oòrùn ti ń wọ̀, ó rí i tí oòrùn ń wọ̀ nínú òkun ẹlẹ́rẹ̀ dúdú, níbẹ̀ ni ó sì ti rí àwọn ènìyàn kan (tí kò ní ẹ̀sìn). A wí pé, “Ìwọ Zulkarnain! O lè fìyà jẹ wọ́n tàbí kí o ṣe rere (pe wọ́n láti gbàgbọ́).”
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
Ó (Zulkarnain) sọ pé, “Ẹnikẹ́ni tí ó bá ṣe àìṣòdodo, a ó fìyà jẹ ẹ́, lẹ́yìn náà a ó dá a padà sí ọ̀dọ̀ Olúwa rẹ̀, lẹ́yìn náà Allah yóò fìyà jẹ ẹ́ pẹ̀lú ìyà líle koko.”
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
Ní ti ẹni tí ó gbàgbọ́ tí ó sì ṣe iṣẹ́ rere, òun náà yóò gba èrè (ẹ̀san) tí ó dára jùlọ, àwa yóò sì fi àwọn àṣẹ wa tí ó rọrùn fún un hàn.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
Títí tí ó fi dé ibi tí oòrùn ti ń yọ (ní ìlà-oòrùn), ó rí i tí ó ń tàn sí àwọn ènìyàn kan tí A kò dáàbò bò wọ́n.
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
bẹ́ẹ̀ ni, àti dájúdájú A mọ gbogbo ohun tí ó wà nínú rẹ̀ (Zulkarnain).
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
Títí tí ó fi dé àárín àwọn òkè méjì, ó rí àwọn ènìyàn kan lẹ́yìn (àwọn òkè méjì) tí wọn kò mọ ohun tí wọ́n ń sọ dáadáa.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
Wọ́n wí pé, “Ìwọ Zulkarnain! Dájúdájú, Yagjuj àti Makjuj (àwọn ẹ̀dá tí wọ́n ń ṣe ìpalára) lórí ilẹ̀ ayé, ǹjẹ́ a lè san èrè fún ọ kí o lè mọ odi kan láàrín àwa àti wọn?”
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
Ó (Zulkarnain) sọ pé, “Ohun tí Ọlọ́run fún mi ló dára jù (ẹ̀san rẹ lọ), nítorí náà, ràn mí lọ́wọ́ pẹ̀lú agbára, kí n lè dá ìdènà sí ààrin ìwọ àti wọn.”
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
Fún mi ní àwọn irin!” Títí tí àwọn irin náà fi dọ́gba pẹ̀lú àwọn òkè méjì náà, ó wí pé, “Ẹ fẹ́ iná náà!” Nígbà tí ó di pupa bí iná, ó wí pé, “Ẹ fún mi ní bàbà gbígbóná kí n lè dà á sí i lórí.”
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
Nítorí náà, àwọn (Yakjuj àti Makjuj) kò lè gùn ún, wọn kò sì lè (bákan náà) ṣe ihò nínú rẹ̀.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
Ó (Zulkarnain) sọ pé, “Ìbùkún láti ọ̀dọ̀ Olúwa mi ni èyí, nítorí náà nígbà tí ìlérí Olúwa mi bá dé, yóò pa á run; ìlérí Olúwa mi sì jẹ́ òótọ́.”