هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ
hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).
ھچ چیز ءِ ودار ءَ نہ اَنت بید چہ اللہ تعالیٰ ءِ (سزا ءِ) آیگ ءَ گوں فرشتہانی چیر ءَ ، وھدے کہ (آھانی) کیس ءِ فیصلہ بوتگ۔ ءُ اللہ ءِ نیمگ ءَ ھر چیز واتر کنگ بیت۔
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْاَرْضُ غَيْرَ الْاَرْضِ وَالسَّمٰوٰتُ وَبَرَزُوْا لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
yauma tubaddalul-arḍu gairal-arḍi was-samāwātu wa barazū lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).
(بزاں) ھما روچ ءَ (وھدے) زمین ءِ بدل ءَ دگہ زمینے ءُ (ھمے پیم ءَ) آزمان ءِ جاہ ءَ کیت ءُ آ (انسان) (پدنگ مہسیار ءَ) یکجاہ بنت کہ اللہ تعالیٰ ءِ دیم ءَ بہ کپ اَنت۔
وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ
wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).
ءُ ھما روچ ءَ کہ ما چہ کوہاں گوزیں ءُ تو زمین ءَ چپ ءُ چاگرد ءَ گند ئے ءُ ما آیاں (تمامیں مردماں) یکجاہ کنیں ءُ چہ آھاں ھچ کس ءَ پشت نہ کنیں۔
وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ
wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).
ءُ چہ تو (محمد) کوہانی باروا جُست کن اَنت، پمیشکا بگو کہ منی ربّ ایشاں (قیامت ءِ روچ ءَ) ھما وڑا کہ بوت کنت سرجم ءَ ھلاس کنت،
فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ
fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).
پذا آں (پیشیں کوہاں) سرجمی ئا ہموار کنت،
لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ
lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).
(پمیشکا) تو اودا دگہ نزور ءُ بُرزیں جاہاں نہ گندئے۔”
يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ
yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).
(یاد بہ دار) ھما روچ ءَ کہ ما آسماناں چو کاگد ءِ چادراں رُمبگ ءَ رُمب اِت اَنت۔ انچوش کہ ما اولی خلقت بندات کتگ، ہمے پیم ما پدا ہمے وڑا پدا کنیں۔ (الف) وعدہ کہ ما یقیںن ءَ پیلو کنیں؛ بے شک، ما اے کار ءَ کنیں۔
وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
ءُ (یاد بہ دار اِت) ھما روچ ءَ کہ آزمان پچ بیت ءُ سپیدیں جمبرے درکپیت ءُ فرشتہ (لہر ءِ تہا) ایر کپ اَنت۔
وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ
wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).
ءُ (یاد بہ دار اِت) ھما روچ ءَ کہ ترمپ ءِ توار کنگ بیت، آزمان ءُ زمین ءِ سرا ھما چیز کہ ھست اَنت ھیران بنت، بید چہ ھما کہ اللہ ءِ واھگ اِنت۔ ءُ آ درست جھل ءُ جھل ءَ آئی ءِ دیم ءَ اتک اَنت۔
وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ
wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).
ءُ ترمپ ءِ توار کنگ بیت ءُ آسمان ءُ زمین ءِ سرا ھرچی کہ ھست اِنت آ مر اِیت بید چہ ھمایاں کہ اللہ ءِ واھگ اِنت۔ پدا یک رندے پدا کشّگ بیت ءُ آ پاد کاینت ءُ (اللہ تعالیٰ ءِ فیصلہ) ءِ ودار ءَ کن اَنت۔
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّمَاۤءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ
fartaqib yauma ta'tis-samā'u bidukhānim mubīn(in).
پمیشکا ھما روچ ءِ ودار ءَ بہ کن اِت کہ آزمان ءَ چہ وشیں دھند بیاریت،
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
بے شک ما زندگ کنیں ءُ مرگ ءِ سوب کنیں ءُ (تمام مخلوق ءِ) واتر بوھگ مئے نیمگ ءَ اِنت۔
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍۖ
kullu man ‘alaihā fān(in).
تو وتی رب ءِ کجام احساناں انکار کن ئے؟
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
تو وتی رب ءِ کجام احساناں انکار کن ئے؟
اِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ
iżā waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).
شان ءُ شان ءِ واھند تئی رب ءِ نام مبارک بہ بیت۔
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
khāfiḍatur rāfi‘ah(tun).
آئی ءِ دیم ءَ آیگ ءَ چہ انکار (انکار) کنگ نہ بیت۔
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
(واقعہ) عاجز (یک گروہ) ءُ برز (دگہ گروہ)۔
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
وهدے زمین انچو زبردستی لرزگ بیت،
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
کوہ سرجم ءَ ھلاس بوت اَنت،
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
پدا وھدے کہ یک رندے ترمپ ءِ توار کنگ بیت،
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
پدا ہما روچ ءَ قیامت کیت،
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
بلے ما اے گپ ءَ نزیک (ناگزیر) گندیں۔
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
(یاد بہ دار اِت) ھما روچ کہ آزمان چو پگھلیں تانبہ ءَ بیت،
يَوْمَ تَرْجُفُ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيْبًا مَّهِيْلًا
yauma tarjuful-arḍu wal-jibālu wa kānatil-jibālu kaṡībam mahīlā(n).
و (اے وڑیں) ورگ کہ گُٹ ءَ بند کنت ءُ دردناکیں سزا ءِ سوب بیت۔
ۨالسَّمَاۤءُ مُنْفَطِرٌۢ بِهٖۗ كَانَ وَعْدُهٗ مَفْعُوْلًا
as-samā'u munfaṭirum bih(ī), kāna wa‘duhū maf‘ūlā(n).
گڑا اگاں شما ھما روچ ءَ کافر بہ بئے کہ چُکاں سرمئی کنت گڑا شما چوں وت ءَ رکّینت کن اِت؟
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
ءُ ماہ ءِ رژنائی گار بوتگ،
فَاِذَا النُّجُوْمُ طُمِسَتْۙ
fa iżan-nujūmu ṭumisat.
راستی ءَ ھما چیز کہ ترا گوں وعدہ کنگ بیتگ آ ھما چیز ءَ چہ پدر بیت۔
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
(بزاں) ھما روچ ءَ کہ ترمپ ءِ توار بوت، گڑا شما ٹولی ٹولی ءَ اتک اِت،
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
آسمان پچ بوت انت ءُ بازیں دروازگ اتنت،
وَاِذَا النُّجُوْمُ انْكَدَرَتْۖ
wa iżan-nujūmunkadarat.
وھدے کہ روچ ءِ کش ءُ گوراں رُمبیت،
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
ءُ وھدے کہ استال کپ اَنت،
وَاِذَا الْوُحُوْشُ حُشِرَتْۖ
wa iżal-wuḥūsy ḥusyirat.
اگاں حاملہ اُشتر یلہ دیگ بہ بنت (آہانی چار ءُ گزار نہ کنگ بہ بنت)،
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
ءُ وھدے کہ جنگلی جانور یکجاہ بنت،
وَاِذَا النُّفُوْسُ زُوِّجَتْۖ
wa iżan-nufūsu zuwwijat.
و وہدے کہ سمندر گرم بنت،
وَاِذَا الْمَوْءٗدَةُ سُىِٕلَتْۖ
wa iżal-mau'ūdatu su'ilat.
ءُ وھدے کہ ارواح یکجاہ بنت (گوں بدن ءَ)،
بِاَيِّ ذَنْۢبٍ قُتِلَتْۚ
bi'ayyi żambin qutilat.
اگاں چہ ھما بچکیں جنکاں کہ زندگ دفن کنگ بوتگ اَنت جُست کنگ بہ بیت،
وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۖ
wa iżaṣ-ṣuḥufu nusyirat.
پہ کجام گناہ ءَ کُشگ بوتگ؟
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
ءُ وھدے کہ صفحہ (خیرات ءِ ریکارڈ) پچ بوتگ انت،
وَاِذَا الْجَحِيْمُ سُعِّرَتْۖ
wa iżal-jaḥīmu su‘‘irat.
وھدے کہ آسمان ھلاس بنت،
اِذَا السَّمَاۤءُ انْفَطَرَتْۙ
iżas-samā'unfaṭarat.
ءُ تو ارادہ نہ کن ئے (آ راہ ءَ رو) داں کہ اللہ ءِ ارادہ مہ بیت کہ آ درستیں دنیا ءِ رب اِنت۔
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
آسمان ءِ ٹُکّر ٹُکّر بوھگ ءَ پد،
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
ءُ وھدے کہ کپتگیں استال شنگ ءُ تالان بنت،
اِذَا السَّمَاۤءُ انْشَقَّتْۙ
iżas-samā'unsyaqqat.
آیا کافراں وتی کتگیں کارانی بدلہ (سزا) دیگ بوھگ ءَ اِنت؟
وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۙ
wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.
وهدے آسمان پچ بوت انت،
وَاِذَا الْاَرْضُ مُدَّتْۙ
wa iẓal-arḍu muddat.
ءُ وتی رب ءِ فرمانبرداری ءَ بکن اِت، چو کہ فرمانبرداری کنگ بہ بیت،
وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۗ
wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.
ءُ وتی تہ ءَ ھستیں چیزاں در کنت ءُ ھالیگ بیت،
يَوْمَ يَكُوْنُ النَّاسُ كَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوْثِۙ
yauma yakūnun-nāsu kal-farāsyil-mabṡūṡ(i).
ءُ تو زان ئے قیامت ءِ روچ چے اِنت؟
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوْشِۗ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihnil-manfūsy(i).
آنہی روشا مخلوق چو پرواز کنوخیں موراں بیثغنت،