هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ
hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).
Интизори чизе ҷуз омадани (азоби) Худо бо фариштагон дар зери сояи абрҳо нестанд, дар ҳоле ки корашон муайян шудааст ва ҳамаи корҳо ба сӯи Худо баргардонида мешаванд.
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْاَرْضُ غَيْرَ الْاَرْضِ وَالسَّمٰوٰتُ وَبَرَزُوْا لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
yauma tubaddalul-arḍu gairal-arḍi was-samāwātu wa barazū lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).
(Яъне) рӯзе, ки замин бо замини дигар ва (ҳамон тавре ки) осмон иваз карда мешавад ва онҳо (инсонҳо) (дар Паданг Маҳсяр) ҷамъ мешаванд, то бо Худои Қодири Мутаол рӯ ба рӯ шаванд.
وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ
wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).
Ва (ёд кун) рӯзеро (ки) аз кӯҳҳо мегузарем ва заминро ҳамвор ва ҳамвор мебинӣ ва онҳоро (ҳамаи мардумро) ҷамъ мекунем ва ҳеҷ яке аз онҳоро боқӣ намегузорем.
وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ
wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).
Ва аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи кӯҳҳо мепурсанд, пас бигӯ: «Парвардигори ман онҳоро (дар рӯзи қиёмат) то ҳадди имкон нобуд хоҳад кард.
فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ
fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).
сипас (кӯҳҳои қаблиро) комилан ҳамвор мекунад,
لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ
lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).
(пас) шумо дигар дар он ҷо пастиҳо ва баландиҳоро нахоҳед дид».
يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ
yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).
(Ёд кун) рӯзеро, ки осмонро мисли тӯморе печонем, ҳамон тавре ки офариниши аввалро оғоз кардем, ҳамон тавр онро аз нав такрор хоҳем кард. (А) Мо ваъдаро, албатта, иҷро хоҳем кард; албатта, Мо онро амалӣ хоҳем кард.
وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
Ва (ёд кун), он рӯзе ки осмон шикофта шуд ва тумани сафед баровард ва фариштагон (дар мавҷҳо) фуруд оварда шуданд.
وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ
wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).
Ва (ёд кун), рӯзе, ки дар сур дамида шавад, он чӣ дар осмонҳо ва замин аст, ба ҳайрат меояд, магар он ки Худо бихоҳад ва ҳама бо хорӣ ба пешгоҳи Ӯ омаданд.
وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ
wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).
Ва сур дамида шуд ва ҳамаи махлуқоте, ки дар осмонҳо ва замин буданд, мурданд, ба ҷуз онҳое, ки Аллоҳ мехост. Сипас, бори дигар (сур) дамида шуд, сипас фавран (аз қабрҳояшон) бархостанд ва мунтазири (қарори Аллоҳ) шуданд.
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّمَاۤءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ
fartaqib yauma ta'tis-samā'u bidukhānim mubīn(in).
Пас, мунтазири рӯзе бош, ки осмон тумани софро биёрад,
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(Он) рӯзе, ки замин шикофта шавад, онҳо шитобон берун меоянд. Ин ҷамъоварӣ барои Мо осон аст.
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍۖ
kullu man ‘alaihā fān(in).
Ҳама чиз дар рӯи замин нобуд хоҳад шуд,
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
Пас, вақте ки осмон шикофта шавад ва сурхи гулобӣ мисли равған (дурахшон) гардад.
اِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ
iżā waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).
Вақте ки рӯзи қиёмат фаро мерасад,
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
khāfiḍatur rāfi‘ah(tun).
(Ин ҳодиса) (як гурӯҳро) паст ва (гурӯҳи дигарро) баланд бардошт.
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
Вақте ки замин чунон сахт ларзид,
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
ва кӯҳҳо то ба охир хароб шуданд,
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
сипас он ба хоки парвозкунанда табдил меёбад,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
ва замин ва кӯҳҳо бардошта шуданд ва бо як зарба ба ҳам партофта шуданд.
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
ва осмонҳо пора-пора шуданд, зеро дар он рӯз осмонҳо нозук буданд.
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(Ёд кун) рӯзеро, ки осмон мисли миси гудохта мешавад,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
ва кӯҳҳо мисли парҳое ҳастанд, ки (ки) парвоз мекунанд,
يَوْمَ تَرْجُفُ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيْبًا مَّهِيْلًا
yauma tarjuful-arḍu wal-jibālu wa kānatil-jibālu kaṡībam mahīlā(n).
(Ёд кун) рӯзеро, ки замин ва кӯҳҳо ба шиддат меларзанд ва мисли тӯдаҳои реги рехташуда хоҳанд шуд.
ۨالسَّمَاۤءُ مُنْفَطِرٌۢ بِهٖۗ كَانَ وَعْدُهٗ مَفْعُوْلًا
as-samā'u munfaṭirum bih(ī), kāna wa‘duhū maf‘ūlā(n).
Дар он рӯз осмон шикофта шуд. Ваъдаи Худо бешубҳа амалӣ хоҳад шуд.
فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ
fa iżā bariqal-baṣar(u).
Пас, вақте ки чашмонат васеъ мешаванд (тарс),
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
он гоҳ офтоб ва моҳ ҷамъ шуданд,
فَاِذَا النُّجُوْمُ طُمِسَتْۙ
fa iżan-nujūmu ṭumisat.
Пас, вақте ки ситорагон нобуд шаванд,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ فُرِجَتْۙ
wa iżas-samā'u furijat.
ва ҳангоме ки осмон шикофта шавад,
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
ва чун кӯҳҳо ба хок табдил ёбанд,
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
ва осмон кушода шуд ва дарҳои зиёде пайдо шуданд,
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
ва кӯҳҳо чунон баланд шуданд, ки ба сароб табдил ёфтанд.
اِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْۖ
iżasy-syamsu kuwwirat.
Вақте ки офтоб тулӯъ мекунад,
وَاِذَا النُّجُوْمُ انْكَدَرَتْۖ
wa iżan-nujūmunkadarat.
ва вақте ки ситорагон фурӯ мераванд,
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
ва вақте ки кӯҳҳо вайрон шаванд,
وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۖ
wa iżal-‘isyāru ‘uṭṭilat.
ва агар шутурҳои бордор партофта шаванд (нигоҳубин карда нашаванд),
وَاِذَا الْوُحُوْشُ حُشِرَتْۖ
wa iżal-wuḥūsy ḥusyirat.
ва ҳангоме ки ҳайвоноти ваҳшӣ ҷамъ шаванд,
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
ва ҳангоме ки уқёнусҳо гарм мешаванд,
وَاِذَا النُّفُوْسُ زُوِّجَتْۖ
wa iżan-nufūsu zuwwijat.
ва вақте ки арвоҳ (бо ҷисм) муттаҳид мешаванд,
وَاِذَا الْمَوْءٗدَةُ سُىِٕلَتْۖ
wa iżal-mau'ūdatu su'ilat.
ва агар аз духтарони навзоди зинда ба гӯр гузошташуда пурсида шавад,
وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۖ
wa iżaṣ-ṣuḥufu nusyirat.
Ва ҳангоме ки саҳифаҳо (сабтҳои хайрия) васеъ кушода шуданд,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
ва ҳангоме ки осмонҳо фурӯ раванд,
وَاِذَا الْجَحِيْمُ سُعِّرَتْۖ
wa iżal-jaḥīmu su‘‘irat.
ва ҳангоме ки дӯзахи Ҷаҳим афрӯхта шавад,
اِذَا السَّمَاۤءُ انْفَطَرَتْۙ
iżas-samā'unfaṭarat.
Вақте ки осмон шикофта мешавад,
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
ва вақте ки ситорагон пароканда мешаванд,
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
ва ҳангоме ки баҳр аз об лабрез шавад,
اِذَا السَّمَاۤءُ انْشَقَّتْۙ
iżas-samā'unsyaqqat.
Вақте ки осмон шикофта мешавад,
وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۙ
wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.
ва ба Парвардигораш итоат кунад ва бояд, ки итоаткор бошад,