هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ
hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).
बादल के आड़ में फरिश्ता के संगे अल्लाह के (सज़ा के) आवे के अलावे कुछूओ इंतजार नईखे करत, जबकि (उनकर) मामला के फैसला हो गईल बा। आ अल्लाह के सब कुछ वापस हो जाला।
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْاَرْضُ غَيْرَ الْاَرْضِ وَالسَّمٰوٰتُ وَبَرَزُوْا لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
yauma tubaddalul-arḍu gairal-arḍi was-samāwātu wa barazū lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).
(अर्थात) ओह दिन (जब) धरती के जगह कवनो दोसर धरती आ (ओइसहीं) आसमान ले लेला, आ ऊ लोग (मनुष्य) (पदांग महस्यर में) अल्लाह, सर्वशक्तिमान, पराक्रमी के सामना करे खातिर इकट्ठा हो जाला।
وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ
wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).
आ (याद) ऊ दिन (जब) हमनी के पहाड़ से गुजरब जा आ रउआ धरती के समतल देखब आ हमनी के ओह लोग के (सब लोग के) बटोरब जा, आ हमनी के ओह लोग में से कवनो के पीछे ना छोड़ब जा।
وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ
wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).
आ ऊ लोग रउरा (मुहम्मद) से पहाड़ के बारे में पूछेला, त कहऽ कि "हमार रब ओह लोग के (कयामत के दिन) जतना हो सके पूरा तरह से नाश कर दिहें,
فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ
fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).
तब उ (पहिले के पहाड़) के पूरा तरीका से समतल बना दिहे,
لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ
lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).
(त) अब उहाँ नीच-ऊँच जगह ना देखाई दिही।”
يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ
yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).
(याद रखीं) जवना दिन हमनी के एगो स्क्रॉल के लुढ़कत आकाश के लुढ़कत बानी जा। जइसे हमनी के पहिला सृष्टि के शुरुआत कइले बानी जा, ओइसहीं हमनी के दोहरावे के काम करब जा। (क) वादा हमनी के जरूर पूरा करब जा; सचमुच, हम एकरा के पूरा करब।
وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
आ (याद करीं) ओह दिन (जब) आसमान फूट के सफेद धुंध छोड़ दिहलस आ स्वर्गदूतन के लहर में (में) भेजल गइल।
وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ
wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).
आ (याद राखीं) जवना दिन (जब) तुरही बजावल जाई, ओह दिन जवन आसमान में बा आ जवन धरती पर बा ऊ हैरान हो जाई, सिवाय जेकरा के अल्लाह चाहसु। आ उ सब नम्र होके उनुका सोझा आ गईले।
وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ
wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).
आ तुरही बजावल गइल आ आकाश आ धरती के सगरी (जीव) मर गइल सिवाय ओह लोग के जेकरा के अल्लाह चाहत रहले. फेर एक बेर फेरु (तुरही) बजावल गईल फिर तुरंत उ लोग (अपना कब्र से) (भगवान के फैसला के) इंतजार करत उठ गईले।
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّمَاۤءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ
fartaqib yauma ta'tis-samā'u bidukhānim mubīn(in).
त इंतजार करीं ओह दिन के जब आसमान साफ कोहरा लेके आई,
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(अर्थात) जवना दिन धरती टूट जाई, उ लोग जल्दबाजी में निकल जईहे। जवन हमनी खातिर एगो आसान जुटान बा।
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍۖ
kullu man ‘alaihā fān(in).
धरती पर सब कुछ नाश हो जाई,
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
त जब आसमान फाट के (चमकत) तेल निहन गुलाब लाल हो गईल बा।
اِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ
iżā waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).
जब क़यामत के दिन आवेला त
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
khāfiḍatur rāfi‘ah(tun).
(घटना) विनम्र (एक समूह) आ ऊंचाई (दूसर समूह) कइले।
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
जब धरती एतना जोर से हिल जाला,
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
आ पहाड़न के चरम सीमा तक नाश हो गइल।
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
तब उड़त धूल हो जाला,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
आ धरती आ पहाड़ ऊपर उठ गइल आ एके गो ठोकर से एके साथे फेंक दिहल गइल.
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
आ आकाश फाट गइल, काहे कि ओह दिन आकाश नाजुक हो गइल रहे।
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(याद) ऊ दिन जब आसमान पिघलल तांबा नियर हो जाला,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
आ पहाड़ पंख (उड़त) नियर बा,
يَوْمَ تَرْجُفُ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيْبًا مَّهِيْلًا
yauma tarjuful-arḍu wal-jibālu wa kānatil-jibālu kaṡībam mahīlā(n).
(याद) ऊ दिन जब धरती आ पहाड़ जोर से हिल जाई, आ ऊ बालू के ढेर जइसन हो जाई।
ۨالسَّمَاۤءُ مُنْفَطِرٌۢ بِهٖۗ كَانَ وَعْدُهٗ مَفْعُوْلًا
as-samā'u munfaṭirum bih(ī), kāna wa‘duhū maf‘ūlā(n).
ओह दिन आसमान फाट गइल। भगवान के वादा जरूर पूरा होई।
فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ
fa iżā bariqal-baṣar(u).
त जब राउर आँख चौड़ा हो जाला (डर),
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
तब सूरज आ चाँद एकट्ठा हो गइल,
فَاِذَا النُّجُوْمُ طُمِسَتْۙ
fa iżan-nujūmu ṭumisat.
त जब तारा मिट जाला त
وَاِذَا السَّمَاۤءُ فُرِجَتْۙ
wa iżas-samā'u furijat.
आ जब आसमान फाट जाला त
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
आ जब पहाड़ धूल में बदल जाला त
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
आ आकाश खुलल आ कई गो दरवाजा रहे।
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
आ पहाड़न के अतना दौड़ावल गइल कि ऊ मिराज हो गइल.
اِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْۖ
iżasy-syamsu kuwwirat.
जब सूरज के लुढ़कावल जाला त
وَاِذَا النُّجُوْمُ انْكَدَرَتْۖ
wa iżan-nujūmunkadarat.
आ जब तारा गिर जाला त
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
आ जब पहाड़ के नाश हो जाई त
وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۖ
wa iżal-‘isyāru ‘uṭṭilat.
आ अगर गर्भवती ऊंट के छोड़ दिहल जाव (देखल ना जाव) त
وَاِذَا الْوُحُوْشُ حُشِرَتْۖ
wa iżal-wuḥūsy ḥusyirat.
आ जब जंगली जानवरन के एकट्ठा कइल जाला त
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
आ जब समुंदरन के गरम हो जाला त
وَاِذَا النُّفُوْسُ زُوِّجَتْۖ
wa iżan-nufūsu zuwwijat.
आ जब आत्मा (शरीर से) एकजुट हो जालीं त
وَاِذَا الْمَوْءٗدَةُ سُىِٕلَتْۖ
wa iżal-mau'ūdatu su'ilat.
आ अगर जिंदा दफन लइकिन से पूछल जाव त
بِاَيِّ ذَنْۢبٍ قُتِلَتْۚ
bi'ayyi żambin qutilat.
कवना पाप खातिर ओकरा के मार दिहल गइल?
وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۖ
wa iżaṣ-ṣuḥufu nusyirat.
आ जब पन्ना (चैरिटी रिकार्ड) चौड़ा खोल दिहल गइल बा त
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
आ जब आकाश भंग हो जाई त
وَاِذَا الْجَحِيْمُ سُعِّرَتْۖ
wa iżal-jaḥīmu su‘‘irat.
आ जब जहीम के नरक में आग लाग जाला त
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
आ जब गिरत तारा बिखर जाला त
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
आ जब समुन्दर उफन जाला त
وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۙ
wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.
आ अपना प्रभु के आज्ञा मान के आज्ञाकारी होखे के चाहीं,