هَلْ يَنْظُرُوْنَ اِلَّآ اَنْ يَّأْتِيَهُمُ اللّٰهُ فِيْ ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةُ وَقُضِيَ الْاَمْرُ ۗ وَاِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْاُمُوْرُ ࣖ
hal yanẓurūna illā ay ya'tiyahumullāhu fī ẓulalim minal-gamāmi wal-malā'ikatu wa quḍiyal-amr(u), wa ilallāhi turja‘ul-umūr(u).
बादलें दे आड़ च फरिश्ते कन्नै अल्लाह दे (सज़ा दे) आने दे अलावा होर किश बी इंतजार नेईं करदा, जिसलै के (उंदे) मामले दा फैसला होई गेदा ऐ। ते अल्लाह गी सब किश वापस करी दित्ता जंदा ऐ।
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْاَرْضُ غَيْرَ الْاَرْضِ وَالسَّمٰوٰتُ وَبَرَزُوْا لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
yauma tubaddalul-arḍu gairal-arḍi was-samāwātu wa barazū lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).
(यानी) उस दिन (जदूं) धरती दी जगह इक होर धरती ते (इवें ही) आसमान लै जांदा है, ते ओह (मनुख) (पदांग महस्यार विच) इकट्ठे होंदे हन कि अल्लाह, सर्वशक्तिमान, पराक्रमी दा सामना कर सकदे हन।
وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْاَرْضَ بَارِزَةًۙ وَّحَشَرْنٰهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ اَحَدًاۚ
wa yauma nusayyirul-jibāla wa taral-arḍa bārizah(tan), wa ḥasyarnāhum falam nugādir minhum aḥadā(n).
ते (याद) ओह दिन (जदूं) अस पहाड़ें कोला गुजरगे ते तुस धरती गी समतल दिक्खगे ते अस उनेंगी (सब लोकें गी) इकट्ठा करगे, ते अस उंदे चा कुसै गी बी पिच्छें नेईं छोड़गे।
وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْجِبَالِ فَقُلْ يَنْسِفُهَا رَبِّيْ نَسْفًا ۙ
wa yas'alūnaka ‘anil-jibāli fa qul yansifuhā rabbī nasfā(n).
ते ओह तुंदे (मुहम्मद) कोला पहाड़ें दे बारे च पुच्छदे न, तां आखदे न, "मेरा रब इन्हें (कयामत दे दिन) जितना हो सके उन्ना पूरी तरह कन्ने नष्ट कर देगा,
فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا ۙ
fa yażaruhā qā‘an ṣafṣafā(n).
फिर ओह (पैहले दे पहाड़ें) गी पूरी चाल्ली समतल करी देग,
لَّا تَرٰى فِيْهَا عِوَجًا وَّلَآ اَمْتًا ۗ
lā tarā fīhā ‘iwajaw wa lā amtā(n).
(इस करके) तुहानूं हुन उथे निचले ते ऊंचे थां नहीं दिखेगे।”
يَوْمَ نَطْوِى السَّمَاۤءَ كَطَيِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِۗ كَمَا بَدَأْنَآ اَوَّلَ خَلْقٍ نُّعِيْدُهٗۗ وَعْدًا عَلَيْنَاۗ اِنَّا كُنَّا فٰعِلِيْنَ
yauma naṭwis-samā'a kaṭayyis-sijilli lil-kutib(i), kamā bada'nā awwala khalqin nu‘īduh(ū), wa‘dan ‘alainā, innā kunnā fā‘ilīn(a).
(याद रखो) जिस दिन अस इक स्क्रॉल गी लुढ़कदे होई आकाश गी लुढ़कदे आं। जिवें असीं पैहली सृष्टि शुरू कीती सी, उवें ही असीं उस नूं दोहरागे। (क) वादा असीं ज़रूर पूरा करगे; सचमुच, अस इसगी पूरा करगे।
وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاۤءُ بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ تَنْزِيْلًا
wa yauma tasyaqqaqus-samā'u bil-gamāmi wa nuzzilal-malā'ikatu tanzīlā(n).
ते (याद रखो) उस दिन (जदूं) आसमान फट्टी गेआ ते सफेद धुंध छड्डी गेआ ते सुर्गदूतें गी लहरें च उतारेआ गेआ।
وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّوْرِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَكُلٌّ اَتَوْهُ دٰخِرِيْنَ
wa yauma yunfakhu fiṣ-ṣūri fa fazi‘a man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), wa kullun atauhu dākhirīn(a).
ते (याद रखो) जिस दिन (जदूं) तुरही बजाई जावेगी, उस दिन आसमान विच जो है ते जो धरती ते है, ओह हैरान हो जावेगा, सिवाय जिस दे अल्लाह चाहवे। ते सारे नम्र होईये उंदे सामने आई गे।
وَنُفِخَ فِى الصُّوْرِ فَصَعِقَ مَنْ فِى السَّمٰوٰتِ وَمَنْ فِى الْاَرْضِ اِلَّا مَنْ شَاۤءَ اللّٰهُ ۗ ثُمَّ نُفِخَ فِيْهِ اُخْرٰى فَاِذَا هُمْ قِيَامٌ يَّنْظُرُوْنَ
wa nufikha fiṣ-ṣūri faṣa‘iqa man fis-samāwāti wa man fil-arḍi illā man syā'allāh(u), ṡumma nufikha fīhi ukhrā fa'iżā hum qiyāmuy yanẓurūn(a).
ते तुरही बजाई गई, ते आकाश ते धरती दे सारे (जीव) मर गए सिवाय उनके जिन्हां दी अल्लाह चाहंदी सी। फिर इक बारी फी (तुरही) बजाई गेई फिर फौरन ओह (अपनी कब्र थमां) (परमात्मा दे फैसले दा) इंतजार करदे होई उठी गे।
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّمَاۤءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ
fartaqib yauma ta'tis-samā'u bidukhānim mubīn(in).
तो इंतजार करो उस दिन दा जदों आसमान साफ कोहरे लावे,
يَوْمَ تَشَقَّقُ الْاَرْضُ عَنْهُمْ سِرَاعًا ۗذٰلِكَ حَشْرٌ عَلَيْنَا يَسِيْرٌ
yauma tasyaqqaqul-arḍu ‘anhum sirā‘ā(n), żālika ḥasyrun ‘alainā yasīr(un).
(यानी) जिस दिन धरती टुट्टी जावेगी, उस दिन ओह जल्दबाजी च निकलनगे। जो साडे वास्ते इक आसान जमघट है।
كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍۖ
kullu man ‘alaihā fān(in).
धरती उप्पर सब किश नाश होई जाग,
فَاِذَا انْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِۚ
fa iżansyaqqatis-samā'u fa kānat wardatan kad-dihān(i).
तो जदों आसमान फट के (चमकते) तेल की तयह गुलाब लाल हो गमा शै ।
اِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُۙ
iżā waqa‘atil-wāqi‘ah(tu).
जदों क़यामत दा दिन होवे,
خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ
khāfiḍatur rāfi‘ah(tun).
(घटना) नम्र (इक समूह) ते उंचाई (दूजे समूह)।
اِذَا رُجَّتِ الْاَرْضُ رَجًّاۙ
iżā rujjatil-arḍu rajjā(n).
जदूं धरती इन्ना जोरदार हिलदी ऐ,
وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
ते प्हाड़ें दा नाश होई गेया।
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
फिर उड़ने आली धूड़ बनी जंदी ऐ,
وَّحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةًۙ
wa ḥumilatil-arḍu wal-jibālu fa dukkatā dakkataw wāḥidah(tan).
ते धरती ते प्हाड़े उप्पर चढ़ी गे, ते इक गै ठोकर कन्नै गै सुट्टी दित्ते गे।
وَانْشَقَّتِ السَّمَاۤءُ فَهِيَ يَوْمَىِٕذٍ وَّاهِيَةٌۙ
wansyaqqatis-samā'u fahiya yauma'iżiw wāhiyah(tun).
ते अंबर टुट्टी गेया, कीजे उस दिन आकाश नाजुक हा।
يَوْمَ تَكُوْنُ السَّمَاۤءُ كَالْمُهْلِۙ
yauma takūnus-samā'u kal-muhl(i).
(याद) उस दिन जिस दिन आसमान पिघले तांबे दे समान हो जांदा है,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِۙ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihn(i).
ते पहाड़ पंखें दे समान न (उड़दे न),
يَوْمَ تَرْجُفُ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيْبًا مَّهِيْلًا
yauma tarjuful-arḍu wal-jibālu wa kānatil-jibālu kaṡībam mahīlā(n).
(याद रखो) ओह दिन जिस वेले धरती ते पहाड़ ज़ोरदार हिल जांगन, ते ओ रेत दे ढेर दे समान होनगे।
ۨالسَّمَاۤءُ مُنْفَطِرٌۢ بِهٖۗ كَانَ وَعْدُهٗ مَفْعُوْلًا
as-samā'u munfaṭirum bih(ī), kāna wa‘duhū maf‘ūlā(n).
उस दिन आसमान फट गया। परमेसरे दा वादा पक्के तौर उप् पर सच् चाई च औग।
فَاِذَا بَرِقَ الْبَصَرُۙ
fa iżā bariqal-baṣar(u).
तो जदों तुहाडी अक्खां चौड़ी हो जांदी है (डर),
وَخَسَفَ الْقَمَرُۙ
wa khasafal-qamar(u).
ते चंद्रमा ने अपनी रोशनी खोई दित्ती ऐ,
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُۙ
wa jumi‘asy-syamsu wal-qamar(u).
फिरी सूरज ते चंद्रमा इकट्ठे होए,
فَاِذَا النُّجُوْمُ طُمِسَتْۙ
fa iżan-nujūmu ṭumisat.
तो जदों तारे मिट जांदे ने,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ فُرِجَتْۙ
wa iżas-samā'u furijat.
ते जदुं आकाश फट्टी जंदा ऐ,
وَاِذَا الْجِبَالُ نُسِفَتْۙ
wa iżal-jibālu nusifat.
ते जदुं प्हाड़ें धूल च बदली जंदे न,
وَّفُتِحَتِ السَّمَاۤءُ فَكَانَتْ اَبْوَابًاۙ
wa futiḥatis-samā'u fa kānat abwābā(n).
ते आकाश खुल्ली गे ते केई दरवाजे हे।
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
ते प्हाड़ें गी इय् यां चलाया गेया के ओह़ मिराज बनी गे।
وَاِذَا الْجِبَالُ سُيِّرَتْۖ
wa iżal-jibālu suyyirat.
ते जदुं प्हाड़ें दा नाश होई जंदा ऐ,
وَاِذَا الْعِشَارُ عُطِّلَتْۖ
wa iżal-‘isyāru ‘uṭṭilat.
ते जेकर गर्भवती ऊंटें गी त्याग दित्ता जंदा ऐ (देखभाल नेईं कीता जंदा ऐ), तां
وَاِذَا الْوُحُوْشُ حُشِرَتْۖ
wa iżal-wuḥūsy ḥusyirat.
ते जदुं जंगली जानवर इकट्ठे होंदे न,
وَاِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْۖ
wa iżal-biḥāru sujjirat.
ते जदूं समुंदरे गर्म होंदे न,
وَاِذَا النُّفُوْسُ زُوِّجَتْۖ
wa iżan-nufūsu zuwwijat.
ते जदूं आत्माएं (शरीर कन्नै) इकजुट होंदियां न, तां
وَاِذَا الْمَوْءٗدَةُ سُىِٕلَتْۖ
wa iżal-mau'ūdatu su'ilat.
ते जेकर जिंदे दफन कुड़ियें कोला पुच्छेआ जंदा हा तां
بِاَيِّ ذَنْۢبٍ قُتِلَتْۚ
bi'ayyi żambin qutilat.
कीजे उसी किस पाप गी मारी दित्ता गेआ हा?
وَاِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْۖ
wa iżaṣ-ṣuḥufu nusyirat.
ते जदों पन्नें (चैरिटी रिकार्ड) चौड़े खोले जांदे ने,
وَاِذَا السَّمَاۤءُ كُشِطَتْۖ
wa iżas-samā'u kusyiṭat.
ते जदुं सुर्ग भंग होई जांदे न,
وَاِذَا الْجَحِيْمُ سُعِّرَتْۖ
wa iżal-jaḥīmu su‘‘irat.
ते जही जहीम दा नरक प्रज्वलित हो जांदा है,
وَاِذَا الْكَوَاكِبُ انْتَثَرَتْۙ
wa iżal-kawākibuntaṡarat.
ते जदुं गिरदे तारे बिखरदे न,
وَاِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْۙ
wa iżal-biḥāru fujjirat.
ते जदुं समुंदर च उफान आ जांदा ऐ,
وَاَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْۙ
wa ażinat lirabbihā wa ḥuqqat.
ते उंदे रब दी आज्ञा मनना चाइदा, ते आज्ञा मनना चाइदा।