وَيَسْـَٔلُوْنَكَ عَنْ ذِى الْقَرْنَيْنِۗ قُلْ سَاَتْلُوْا عَلَيْكُمْ مِّنْهُ ذِكْرًا ۗ
wa yas'alūnaka ‘an żil qarnain(i), qul sa'atlū ‘alaikum minhu żikrā(n).
وە پرسیاریان لە تۆ (محمد) کرد دەربارەی زولکەرنەین. بڵێ: من چیرۆکەکەت بۆ دەخوێنمەوە.
اِنَّا مَكَّنَّا لَهٗ فِى الْاَرْضِ وَاٰتَيْنٰهُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ سَبَبًا ۙ
innā makkannā lahū fil-arḍi wa ātaināhu min kulli syai'in sababā(n).
بەڕاستی ئێمە پێگەیەکمان پێبەخشیوە لەسەر زەوی، ڕێگایەکمان بۆ دابین کردووە بۆ (بۆ بەدەستهێنانی) هەموو شتێک،
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَغْرُبُ فِيْ عَيْنٍ حَمِئَةٍ وَّوَجَدَ عِنْدَهَا قَوْمًا ەۗ قُلْنَا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِمَّآ اَنْ تُعَذِّبَ وَاِمَّآ اَنْ تَتَّخِذَ فِيْهِمْ حُسْنًا
Ḥattā iżā balaga magribasy-syamsi wajadahā tagrubu fī ‘ainin ḥami'atiw wa wajada ‘indahā qaumā(n), qulnā yā żal-qarnaini immā an tu‘ażżiba wa immā an tattakhiża fīhim ḥusnā(n).
تا کاتێک گەیشتە ئەو شوێنەی کە خۆر لێی ئاوا بوو، بینی (خۆر) لە دەریای قوڕاوی ڕەشدا ئاوا بوو، لەوێش گەلێکی دۆزیەوە (کە هیچ ئایینێکیان نەبوو). گوتمان "ئەی زولکەرنەین! دەتوانیت سزایان بدەیت یان چاکەیان بکەیت (بانگهێشتیان بکەیت بۆ باوەڕکردن)."
قَالَ اَمَّا مَنْ ظَلَمَ فَسَوْفَ نُعَذِّبُهٗ ثُمَّ يُرَدُّ اِلٰى رَبِّهٖ فَيُعَذِّبُهٗ عَذَابًا نُّكْرًا
qāla ammā man ẓalama fa saufa nu‘ażżibuhū ṡumma yuraddu ilā rabbihī fa yu‘ażżibuhū ‘ażāban nukrā(n).
ئەو (زولکەرنەین) فەرموویەتی: هەرکەسێک نادادپەروەری بکات، ئێمە سزای دەدەین، دواتر دەگەڕێتەوە بۆ لای پەروەردگارەکەی، دواتر خوای گەورە سزای زۆر سەختی دەدات.
وَاَمَّا مَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهٗ جَزَاۤءً ۨالْحُسْنٰىۚ وَسَنَقُوْلُ لَهٗ مِنْ اَمْرِنَا يُسْرًا ۗ
wa ammā man āmana wa ‘amila ṣāliḥan fa lahū jazā'anil-ḥusnā, wa sanaqūlu lahū min amrinā yusrā(n).
سەبارەت بەو کەسەی کە باوەڕ دەکات و کارە چاکەکان دەکات، لە بەرامبەردا باشترین (پاداشت) وەردەگرێت، ئێمەش فەرمانە ئاسانەکانی خۆمانی پێ دەگەیەنین”.
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ وَجَدَهَا تَطْلُعُ عَلٰى قَوْمٍ لَّمْ نَجْعَلْ لَّهُمْ مِّنْ دُوْنِهَا سِتْرًا ۙ
Ḥattā iżā balaga maṭli‘asy-syamsi wajadahā taṭlu‘u ‘alā qaumil lam naj‘al lahum min dūnihā sitrā(n).
تا کاتێک گەیشتە ئەو شوێنەی خۆری لێ هەڵدێت (لە ڕۆژهەڵات) بینی کە بەسەر گەلێکدا دەدرەوشێتەوە کە ئێمە هیچ پارێزگارییەکمان لە دژی نەکردبوو،
كَذٰلِكَۗ وَقَدْ اَحَطْنَا بِمَا لَدَيْهِ خُبْرًا
każālik(a), wa qad aḥaṭnā bimā ladaihi khubrā(n).
بەم شێوەیە، و بەڕاستی ئێمە هەموو ئەو شتانە دەزانین کە لە ناویدایە (زولکەرنەین).
حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُوْنِهِمَا قَوْمًاۙ لَّا يَكَادُوْنَ يَفْقَهُوْنَ قَوْلًا
Ḥattā iżā balaga bainas-saddaini wajada min dūnihimā qaumal lā yakādūna yafqahūna qaulā(n).
تا کاتێک گەیشتە نێوان دوو شاخ، لە پشت (دوو شاخەکەوە) گەلێکی دۆزیەوە کە بەزەحمەت دەیانتوانی تێبگەن کە چی دەڵێن.
قَالُوْا يٰذَا الْقَرْنَيْنِ اِنَّ يَأْجُوْجَ وَمَأْجُوْجَ مُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَكَ خَرْجًا عَلٰٓى اَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ سَدًّا
qālū yā żal-qarnaini inna ya'jūja wa ma'jūja mufsidūna fil-arḍi fahal naj‘alu laka kharjan ‘alā an taj‘alā bainanā wa bainahum saddā(n).
وتیان ئەی زولکارنەین! بەڕاستی یاگجوج و مەکجوج (ئەو بوونەوەرانە کە) زیان بە زەوی دەگەیەنن، کەواتە دەتوانین پاداشتت بدەین تا بەربەستێک لە نێوان ئێمە و ئەواندا دروست بکەیت؟
قَالَ مَا مَكَّنِّيْ فِيْهِ رَبِّيْ خَيْرٌ فَاَعِيْنُوْنِيْ بِقُوَّةٍ اَجْعَلْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ رَدْمًا ۙ
qāla mā makkannī fīhi rabbī fa a‘īnūnī biquwwatin aj‘al bainakum wa bainahum radmā(n).
ئەو (زولکەرنەین) دەفەرموێت ئەوەی خودا پێی بەخشیووم باشترە (لە پاداشتەکەت)، بۆیە بە هێز یارمەتیم بدە، بۆ ئەوەی بتوانم بەربەستێک لە نێوان تۆ و ئەواندا دروست بکەم
اٰتُوْنِيْ زُبَرَ الْحَدِيْدِۗ حَتّٰىٓ اِذَا سَاوٰى بَيْنَ الصَّدَفَيْنِ قَالَ انْفُخُوْا ۗحَتّٰىٓ اِذَا جَعَلَهٗ نَارًاۙ قَالَ اٰتُوْنِيْٓ اُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْرًا ۗ
Ātūnī zubaral-ḥadīd(i), ḥattā iżā sāwā bainaṣ-ṣadafaini qālanfukhū, ḥattā iżā ja‘alahū nārā(n), qāla ātūnī ufrig ‘alaihi qiṭrā(n).
پارچە ئاسنم پێ بدە!” تا ئەو کاتەی کە پارچە ئاسنەکان لەگەڵ دوو شاخەکەدا یەکسان بوون، وتی: “فوو لە ئاگرەکە بکە!” کاتێک وەک ئاگر سوور بووەوە، وتی: مسی کوڵاوم پێ بدە تا بتوانم بیڕێژمە سەری.
فَمَا اسْطَاعُوْٓا اَنْ يَّظْهَرُوْهُ وَمَا اسْتَطَاعُوْا لَهٗ نَقْبًا
famasṭā‘ū ay yaẓharūhu wa mastaṭā‘ū lahū naqbā(n).
کەواتە ئەوان (یاکجوج و مەکجوج) نەیانتوانی بەسەریدا سەرکەون و نەیانتوانی (هەروەها) کونێکی تێدا بکەن.
قَالَ هٰذَا رَحْمَةٌ مِّنْ رَّبِّيْۚ فَاِذَا جَاۤءَ وَعْدُ رَبِّيْ جَعَلَهٗ دَكَّاۤءَۚ وَكَانَ وَعْدُ رَبِّيْ حَقًّا ۗ
qāla hāżā raḥmatum mir rabbī, fa iżā jā'a wa‘du rabbī ja‘alahū dakkā'(a), wa kāna wa‘du rabbī ḥaqqā(n).
ئەو (زولکەرنەین) فەرموویەتی: ئەم (دیوارە) نیعمەتێکە لەلایەن پەروەردگارمەوە، بۆیە کاتێک بەڵێنی پەروەردگارم هات، لەناوی دەبات؛ وە بەڵێنی پەروەردگارم ڕاستە.