Q.S An-Naziat (اَلنَّازِعَات) - 46 Beyitlerniñ sayısı

وَالنّٰزِعٰتِ غَرْقًاۙ

wan-nāzi‘āti garqā(n).

Şübesiz, biz sizni (kâfirlerni) yaqın bir azaptan tenbiyeledik, o künü insanlar elleri uzatqanlarını körecekler ve kâfir: «Keşke men topraq olsa edim!»

وَّالنّٰشِطٰتِ نَشْطًاۙ

wan-nāsyiṭāti nasyṭā(n).

(Ömürni) ağır alğan (melek) tarafından.

وَّالسّٰبِحٰتِ سَبْحًاۙ

was-sābiḥāti sabḥā(n).

(Omürni) mulâyimliknen alğan (melek) tarafından.

فَالسّٰبِقٰتِ سَبْقًاۙ

fas-sābiqāti sabqā(n).

Kökten tez engen (Meleknen) ant olsun!

فَالْمُدَبِّرٰتِ اَمْرًاۘ

fal-mudabbirāti amrā(n).

tez yolbaşçılıq etken (melekler) de;

يَوْمَ تَرْجُفُ الرَّاجِفَةُۙ

yauma tarjufur-rājifah(tu).

ve (dünya) işlerini nizamlağan (melekler).

تَتْبَعُهَا الرَّادِفَةُ ۗ

tatba‘uhar-rādifah(tu).

(Aqiqaten, siz tirileceksiñiz) tabiatnı ilk patlav sarstırğan künü;

قُلُوْبٌ يَّوْمَىِٕذٍ وَّاجِفَةٌۙ

qulūbuy yauma'iżiw wājifah(tun).

(birinci patlav) ekinci patlavnen beraber ola.

اَبْصَارُهَا خَاشِعَةٌ ۘ

abṣāruhā khāsyi‘ah(tun).

İnsan yüregi o vaqıtta pek qorqu duydı,

يَقُوْلُوْنَ ءَاِنَّا لَمَرْدُوْدُوْنَ فِى الْحَافِرَةِۗ

yaqūlūna a'innā lamardūdūna fil-ḥāfirah(ti).

onıñ baqışı boysundı.

ءَاِذَا كُنَّا عِظَامًا نَّخِرَةً ۗ

a'iżā kunnā ‘iẓāman nakhirah(tan).

(Kâfirler): «Aqiqaten, biz asıl ayatımızğa döndürilecekmizmi?

قَالُوْا تِلْكَ اِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ۘ

qālū tilka iżan karratun khāsirah(tun).

Eger kemikler sınğan olsaq, biz (tirilecekmizmi)?»

فَاِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَّاحِدَةٌۙ

fa innamā hiya zajratuw wāḥidah(tun).

«Oyle olsa, bu ters qaytarımdır», dediler.

فَاِذَا هُمْ بِالسَّاهِرَةِۗ

fa iżā hum bis-sāhirah(ti).

Demek, qaytarım tek bir zarba uzaqta.

هَلْ اَتٰىكَ حَدِيْثُ مُوْسٰىۘ

hal atāka ḥadīṡu mūsā.

Böyleliknen, deral olar kene (yañı) yer yüzünde yaşadılar.

اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ

iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).

Musanıñ ikâyesi saña (Muhammedke) yetip keldimi?

اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ

iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.

Alla onı (Musanı) muqaddes vadiyde, yani Tuva vadiyinde çağırğanda;

فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ

fa qul hal laka ilā an tazakkā.

– dedi fıravunğa bar! Doğrusı, o, sıñırdan aşqandır;

وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ

wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.

Öyle ise, (Fıraunğa) de ki: Özüñni (yañlışlıqtan) temizlemek isteysiñmi?

فَاَرٰىهُ الْاٰيَةَ الْكُبْرٰىۖ

fa arāhul-āyatal-kubrā.

ve sizni Rabbiñizniñ yoluna alıp baracam ki, Ondan qorqarsıñız?»

فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ

fa każżaba wa ‘aṣā.

Soñra (Musa) oña büyük bir mücize kösterdi.

ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ

Ṡumma adbara yas‘ā.

Amma o (Fıravun) yalan ayttı ve isyan etti.

فَحَشَرَ فَنَادٰىۖ

fa ḥasyara fanādā.

Soñra (Musağa) davet etmege tırışqan alda, yüz çevirdi.

فَقَالَ اَنَا۠ رَبُّكُمُ الْاَعْلٰىۖ

fa qāla ana rabbukumul-a‘lā.

Soñra (büyüklerini) toplap, qıçırdı (halqını çağırdı).

فَاَخَذَهُ اللّٰهُ نَكَالَ الْاٰخِرَةِ وَالْاُوْلٰىۗ

fa akhażahullāhu nakālal-ākhirati wal-ūlā.

(Seraya) dedi: «Men siziñ eñ yüksek Allañızım».

اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَنْ يَّخْشٰى ۗ ࣖ

inna fī żālika la‘ibratal limay yakhsyā.

Böylece, Allah onı ahirette azapnen, dünyada ise azapnen cezaladı.

ءَاَنْتُمْ اَشَدُّ خَلْقًا اَمِ السَّمَاۤءُ ۚ بَنٰىهَاۗ

a'antum asyaddu khalqan amis-samā'u banāhā.

Şübesiz, bunda (Allahtan) qorqqanlar içün bir ibret bardır.

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوّٰىهَاۙ

rafa‘a samkahā fa sawwāhā.

Siziñ yaratqanlarıñız büyükçemi, yoqsa Onıñ yaratqan köklerimi?

وَاَغْطَشَ لَيْلَهَا وَاَخْرَجَ ضُحٰىهَاۖ

wa agṭasya lailahā wa akhraja ḍuḥāhā.

Öz binasını yükseltti ve mükemmelleştirdi;

وَالْاَرْضَ بَعْدَ ذٰلِكَ دَحٰىهَاۗ

wal-arḍa ba‘da żālika daḥāhā.

geceni (bütünley qaranlıq), kündüzni de (parlaq nur) yarattı.

اَخْرَجَ مِنْهَا مَاۤءَهَا وَمَرْعٰىهَاۖ

akhraja minhā mā'ahā wa mar‘āhā.

Bundan soñ yer yüzüni caydırdı.

وَالْجِبَالَ اَرْسٰىهَاۙ

wal-jibāla arsāhā.

O yerden suv çoqraqları çıqarır ve onıñ ösümliklerini östürir.

مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِاَنْعَامِكُمْۗ

matā‘al lakum wa li'an‘āmikum.

Dağlarnı da O, qaviyleştirdi.

فَاِذَا جَاۤءَتِ الطَّاۤمَّةُ الْكُبْرٰىۖ

fa iżā jā'atiṭ-ṭāmmatul-kubrā.

(Bularnıñ episi) keyfiñiz ve ayvanlarıñız içün.

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْاِنْسَانُ مَا سَعٰىۙ

yauma yatażakkarul-insānu mā sa‘ā.

Öyle ise, büyük felâket (qıyamet) kelgeninen;

وَبُرِّزَتِ الْجَحِيْمُ لِمَنْ يَّرٰى

wa burrizatil-jaḥīmu limay yarā.

yani insan yapqanlarını hatırlağan künü;

فَاَمَّا مَنْ طَغٰىۖ

fa ammā man ṭagā.

ceennemni körgen er keske açıq-aydın kösterdiler.

وَاٰثَرَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَاۙ

wa āṡaral-ḥayātad-dun-yā.

Öyle ise, sıñırdan çıqqanlarğa kelgende;

فَاِنَّ الْجَحِيْمَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jaḥīma hiyal-ma'wā.

ve dünya ömürini birinci yerde qoymaq, .

وَاَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهٖ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوٰىۙ

wa ammā man khāfa maqāma rabbihī wa nahan-nafsa ‘anil-hawā.

soñ, kerçekten de, onıñ yeri ceennemdir.

فَاِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوٰىۗ

fa innal-jannata hiyal-ma'wā.

Rabbleriniñ büyükliginden qorqqan ve isteklerinden uzaq turğanlarğa kelgende.

يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ السَّاعَةِ اَيَّانَ مُرْسٰىهَاۗ

yas'alūnaka ‘anis-sā‘ati ayyāna mursāhā.

soñ, kerçekten de, kökler (onıñ) yeridir.

فِيْمَ اَنْتَ مِنْ ذِكْرٰىهَاۗ

fīma anta min żikrāhā.

Olar (kâfirler) senden (Muhammedden) qıyamet kününi soraylar: «O ne vaqıt kelecek?»

اِلٰى رَبِّكَ مُنْتَهٰىهَاۗ

ilā rabbika muntahāhā.

Ne içün onı (vaqıtnı) añmaq kerek?

اِنَّمَآ اَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَّخْشٰىهَاۗ

innamā anta munżiru may yakhsyāhā.

Soñunı Rabbiñe (qaytardı).

كَاَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوْٓا اِلَّا عَشِيَّةً اَوْ ضُحٰىهَا ࣖ

ka'annahum yauma yaraunahā lam yalbaṡū illā ‘asyiyyatan au ḍuḥāhā.

Sen (Muhammed) ancaq ondan qorqqanlarğa (qıyametke) tenbiyecisiñ.