Q.S Ad-Duhan (اَلدُّخَان) - 59 Beyitlerniñ sayısı

حٰمۤ ۚ

Ḥā mīm.

Öyle ise, olardan yüz çevirip, «Selâm» deñiz. Soñundan olar (özleriniñ fena taqdirlerini) bilecekler.

وَالْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۙ

wal-kitābil-mubīn(i).

Ha Mim

اِنَّآ اَنْزَلْنٰهُ فِيْ لَيْلَةٍ مُّبٰرَكَةٍ اِنَّا كُنَّا مُنْذِرِيْنَ

innā anzalnāhu fī lailatim mubārakatin innā kunnā munżirīn(a).

Açıq-aydın Kitap (Qur'an) içün;

فِيْهَا يُفْرَقُ كُلُّ اَمْرٍ حَكِيْمٍۙ

fīhā yufraqu kullu amrin ḥakīm(in).

Şübesiz, biz onı mubarek bir gecede endirdik. ) Şübesiz, tenbiyelegen bizmiz.

اَمْرًا مِّنْ عِنْدِنَاۗ اِنَّا كُنَّا مُرْسِلِيْنَۖ

amram min ‘indinā, innā kunnā mursilīn(a).

(O gece) ikmetke tolu er şey beyan etildi,

رَحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ ۗاِنَّهٗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُۗ

raḥmatam mir rabbik(a), innahū huwas-samī‘ul-‘alīm(u).

(yani) bizim tarafımızdan meseleler. Şübesiz, biz peyğamberlerni yollağanmız.

رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَاۘ اِنْ كُنْتُمْ مُّوْقِنِيْنَ

rabbis-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, in kuntum mūqinīn(a).

Rabbiñniñ bir rahmeti olaraq. Şübesiz, O er şeyni eşiticidir, er şeyni bilicidir.

لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُ ۗرَبُّكُمْ وَرَبُّ اٰبَاۤىِٕكُمُ الْاَوَّلِيْنَ

lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), rabbukum wa rabbu ābā'ikumul-awwalīn(a).

Köklerni, yerni ve ekisi arasındakilerni qorçalağan Allah; eger iman etken insanlar olsañız.

بَلْ هُمْ فِيْ شَكٍّ يَّلْعَبُوْنَ

bal hum fī syakkiy yal‘abūn(a).

Ondan başqa tañrı yoqtır, O, tiriltir ve öldürir. (O,) siziñ Allañız ve ecdatlarıñıznıñ Allasıdır.

فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِى السَّمَاۤءُ بِدُخَانٍ مُّبِيْنٍ

fartaqib yauma ta'tis-samā'u bidukhānim mubīn(in).

Lâkin olar şübe içindeler, oynaylar.

يَغْشَى النَّاسَۗ هٰذَا عَذَابٌ اَلِيْمٌ

yagsyan-nās(a), hāżā ‘ażābun alīm(un).

Öyle ise, kökte açıq duman ketirilecek künni bekleñiz;

رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذَابَ اِنَّا مُؤْمِنُوْنَ

rabbanaksyif ‘annal-‘ażāba innā mu'minūn(a).

onıñ terkibine insanlar da kire. Bu, elem berici bir azaptır.

اَنّٰى لَهُمُ الذِّكْرٰى وَقَدْ جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ مُّبِيْنٌۙ

annā lahumuż-żikrā wa qad jā'ahum rasūlum mubīn(un).

(Olar): «Rabbimiz, bizden bu azapnı uzaqlaştır! Doğrusı, biz inanırmız», dep dua ettiler.

ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَقَالُوْا مُعَلَّمٌ مَّجْنُوْنٌۘ

Ṡumma tawallau ‘anhu wa qālū mu‘allamum majnūn(un).

Olarğa añlatmaq içün (evelden) Peyğamber kelgen olsa da, olar nasıl bir tenbiye alacaq ediler;

اِنَّا كَاشِفُوا الْعَذَابِ قَلِيْلًا اِنَّكُمْ عَاۤىِٕدُوْنَۘ

innā kāsyiful-‘ażābi qalīlan innakum ‘ā'idūn(a).

soñra ondan yüz çevirdiler ve: O, (başqalardan) ögretüvlerni qabul etken ve deli bir kimsedir, dediler.

يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرٰىۚ اِنَّا مُنْتَقِمُوْنَ

yauma nabṭisyul baṭsyatal kubrā, innā muntaqimūn(a).

Doğrusı, (eger) biz azapnı biraz uzaqlaştırsaq, şübesiz, keri qaytacaqsıñız.

۞ وَلَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَجَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌ كَرِيْمٌۙ

wa laqad fatannā qablahum qauma fir‘auna wa jā'ahum rasūlun karīm(un).

(Hatırlañız) o künni (o vaqıt) biz olarnı pek urğan edik. Biz mıtlaq cevap berecemiz.

اَنْ اَدُّوْٓا اِلَيَّ عِبَادَ اللّٰهِ ۗاِنِّيْ لَكُمْ رَسُوْلٌ اَمِيْنٌۙ

an addū ilayya ‘ibādallāh(i), innī lakum rasūlun amīn(un).

Ant olsun, olardan evel, aqiqaten, biz Fıravun qavmını imtian etken edik ve olarğa yüce bir Peyğamber keldi.

وَّاَنْ لَّا تَعْلُوْا عَلَى اللّٰهِ ۚاِنِّيْٓ اٰتِيْكُمْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍۚ

wa al lā ta‘lū ‘alallāh(i), innī ātīkum bisulṭānim mubīn(in).

(demeknen): Maña Allahnıñ (İsrail oğullarınıñ) qullarını bıraqıñ.

وَاِنِّيْ عُذْتُ بِرَبِّيْ وَرَبِّكُمْ اَنْ تَرْجُمُوْنِۚ

wa innī ‘użtu birabbī wa rabbikum an tarjumūn(i).

ve Allahnen ğururlanmañ. Şübesiz, men sizge açıq delil kelip kelem.

وَاِنْ لَّمْ تُؤْمِنُوْا لِيْ فَاعْتَزِلُوْنِ

wa il lam tu'minū lī fa‘tazilūn(i).

Meni taşlarnen urmaq tehditiñizden, aqiqaten, Rabbime, siziñ de Rabbiñizge sığınırım.

فَدَعَا رَبَّهٗٓ اَنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمٌ مُّجْرِمُوْنَ

fa da‘ā rabbahū anna hā'ulā'i qaumum mujrimūn(a).

eger maña inanmasañız, maña (İsrail oğullarını yolbaşçılıq etmege) ruhset beriñiz».

فَاَسْرِ بِعِبَادِيْ لَيْلًا اِنَّكُمْ مُّتَّبَعُوْنَۙ

fa asri bi‘ibādī lailan innakum muttaba‘ūn(a).

Bundan soñ o (Musa) Rabbine: Doğrusı, bular günahkâr bir qavmdır (olarğa azapnı acele et)!

وَاتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْوًاۗ اِنَّهُمْ جُنْدٌ مُّغْرَقُوْنَ

watrukil-baḥra rahwā(n), innahum jundum mugraqūn(a).

(Allah böyle buyurdı): «Onıñ içün qullarımnen beraber gece yuriñ.

كَمْ تَرَكُوْا مِنْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍۙ

kam tarakū min jannātiw wa ‘uyūn(in).

Deñiz ise ekige bölünsin, – dedi. Şübesiz, suvda boğulacaq olardır».

وَّزُرُوْعٍ وَّمَقَامٍ كَرِيْمٍۙ

wa zurū‘iw wa maqāmin karīm(in).

Nice bağça ve çoqraqlar qaldırğanlar, .

وَّنَعْمَةٍ كَانُوْا فِيْهَا فٰكِهِيْنَۙ

wa na‘matin kānū fīhā fākihīn(a).

da dülber bağçalar ve meskenler, .

كَذٰلِكَ ۗوَاَوْرَثْنٰهَا قَوْمًا اٰخَرِيْنَۚ

każālik(a), wa auraṡnāhā qauman ākharīn(a).

ve anda ala bilgen zevqlarını, .

فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاۤءُ وَالْاَرْضُۗ وَمَا كَانُوْا مُنْظَرِيْنَ ࣖ

famā bakat ‘alaihimus-samā'u wal-arḍ(u), wa mā kānū munẓarīn(a).

böylece, biz bunı başqa qavmlarğa vasiyet ettik.

وَلَقَدْ نَجَّيْنَا بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ مِنَ الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۙ

wa laqad najjainā banī isrā'īla minal-‘ażābil-muhīn(i).

Böylece, kökler ve yerler olarnıñ artından ağlamadı ve olarğa mühlet berilmedi.

مِنْ فِرْعَوْنَ ۗاِنَّهٗ كَانَ عَالِيًا مِّنَ الْمُسْرِفِيْنَ

min fir‘aun(a), innahū kāna ‘āliyam minal-musrifīn(a).

Ant olsun ki, biz İsrail oğullarını alçaltıcı bir azaptan qurtardıq.

وَلَقَدِ اخْتَرْنٰهُمْ عَلٰى عِلْمٍ عَلَى الْعٰلَمِيْنَ ۚ

wa laqadikhtarnāhum ‘alā ‘ilmin ‘alal-‘ālamīn(a).

Fıravunnıñ azabından, kerçekten de, o kibirli bir kimse edi, addan adden aşqanlar da bar edi.

وَاٰتَيْنٰهُمْ مِّنَ الْاٰيٰتِ مَا فِيْهِ بَلٰۤـؤٌا مُّبِيْنٌ

wa ātaināhum minal-āyāti mā fīhi balā'um mubīn(un).

Ant olsun ki, biz olarnı (İsrail oğullarını) bütün ümmetlerden üstün seçtik.

اِنَّ هٰٓؤُلَاۤءِ لَيَقُوْلُوْنَۙ

inna hā'ulā'i layaqūlūn(a).

Biz olarğa (büyükliklerimizniñ) nişanlarından kerçek bir nimet bulunğan bir şey berdik.

اِنْ هِيَ اِلَّا مَوْتَتُنَا الْاُوْلٰى وَمَا نَحْنُ بِمُنْشَرِيْنَ

in hiya illā mautatunal-ūlā wa mā naḥnu bimunsyarīn(a).

Doğrusı, olar (müşrikler) mıtlaqa böyle deycekler:

فَأْتُوْا بِاٰبَاۤىِٕنَآ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ

fa'tū bi'ābā'inā in kuntum ṣādiqīn(a).

«Bu dünyada ölümden başqa ölüm yoq, ve biz tirilmeycekmiz.

اَهُمْ خَيْرٌ اَمْ قَوْمُ تُبَّعٍۙ وَّالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ اَهْلَكْنٰهُمْ اِنَّهُمْ كَانُوْا مُجْرِمِيْنَ

ahum khairun am qaumu tubba‘(in), wal-lażīna min qablihim, ahlaknāhum innahum kānū mujrimīn(a).

Eger doğru olsañız, ecdatlarımıznı qaytarıñız».

وَمَا خَلَقْنَا السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا لٰعِبِيْنَ

wa mā khalaqnas-samāwāti wal-arḍa wa mā bainahumā lā‘ibīn(a).

Olar (müşrikler) daa hayırlımı, yoqsa tubbalarmı ve olardan evelkilerni, kerçekten de günahkâr olğanları sebebinden, elâk etkenlerimizni?

مَا خَلَقْنٰهُمَآ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ

mā khalaqnāhumā illā bil-ḥaqqi wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).

Köklerni, yerni ve ekisi arasındakilerni yaratıp, biz oynamadıq.

اِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيْقَاتُهُمْ اَجْمَعِيْنَ ۙ

inna yaumal-faṣli mīqātuhum ajma‘īn(a).

Biz olarnı ancaq haq (aq) ile yarattıq, faqat olarnıñ çoqu bilmezler.

يَوْمَ لَا يُغْنِيْ مَوْلًى عَنْ مَّوْلًى شَيْـًٔا وَّلَا هُمْ يُنْصَرُوْنَۙ

yauma lā yugnī maulan ‘am maulan syai'aw wa lā hum yunṣarūn(a).

Şübesiz, qıyamet künü (qıyamet) episine vade etilgen vaqıt olacaq;

اِلَّا مَنْ رَّحِمَ اللّٰهُ ۗاِنَّهٗ هُوَ الْعَزِيْزُ الرَّحِيْمُ ࣖ

illā mar raḥimallāh(u), innahū huwal-‘azīzur-raḥīm(u).

(yani) dost başqa dostqa iç bir türlü fayda ketire bilmeycek ve olar yardım alamaycaq künde,

اِنَّ شَجَرَتَ الزَّقُّوْمِۙ

inna syajarataz-zaqqūm(i).

Ancaq, Allahnıñ merhametini bergen kimseleri istisnadır. Şübesiz, O, Qudretlidir, pek merhametlidir.

طَعَامُ الْاَثِيْمِ ۛ

°a‘āmul-aṡīm(i).

Ne qadar zaqum teregi, .

كَالْمُهْلِ ۛ يَغْلِيْ فِى الْبُطُوْنِۙ

kal-muhl(i), yaglī fil-buṭūn(i).

çoq güna yapqan adamlar içün aş.

كَغَلْيِ الْحَمِيْمِ ۗ

kagalyil-ḥamīm(i).

Aşqazan içinde qaynağan suvlu baqır kibi, .

خُذُوْهُ فَاعْتِلُوْهُ اِلٰى سَوَاۤءِ الْجَحِيْمِۙ

khużūhu fa‘tilūhu ilā sawā'il-jaḥīm(i).

pek sıcaq suv qaynatmaq kibi.

ثُمَّ صُبُّوْا فَوْقَ رَأْسِهٖ مِنْ عَذَابِ الْحَمِيْمِۗ

Ṡumma ṣubbū fauqa ra'sihī min ‘azābil-ḥamīm(i).

– Onı tutıp, ceennemniñ içine süyrekleñiz!

ذُقْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَزِيْزُ الْكَرِيْمُ

Żuq, innaka antal-‘azīzul-karīm(u).

soñra onıñ başına pek sıcaq suvnıñ azabını tök».

اِنَّ هٰذَا مَا كُنْتُمْ بِهٖ تَمْتَرُوْنَ

inna hāżā mā kuntum bihī tamtarūn(a).

— Duy, sen kerçekten de qudretli ve alicenap insansıñ.

اِنَّ الْمُتَّقِيْنَ فِيْ مَقَامٍ اَمِيْنٍۙ

innal-muttaqīna fī maqāmin amīn(in).

Doğrusı, bir vaqıtlarda şübe etkeniñiz bu azaptır.

فِيْ جَنّٰتٍ وَّعُيُوْنٍ ۙ

fī jannātiw wa ‘uyūn(in).

Şübesiz, taqvalılar emin bir yerdedirler.

يَّلْبَسُوْنَ مِنْ سُنْدُسٍ وَّاِسْتَبْرَقٍ مُّتَقٰبِلِيْنَۚ

yalbasūna min sundusiw wa istabraqim mutaqābilīn(a).

(yani) bağçalarda ve çoqraqlarda, .

كَذٰلِكَۗ وَزَوَّجْنٰهُمْ بِحُوْرٍ عِيْنٍۗ

każālik(a), wa zawwajnāhum biḥūrin ‘īn(in).

olar ince yipek ve qalın yipek kiyip, qarşı-qarşığa (oturğanlar),

يَدْعُوْنَ فِيْهَا بِكُلِّ فَاكِهَةٍ اٰمِنِيْنَۙ

yad‘ūna fīhā bikulli fākihatin āminīn(a).

Böylece, soñra olarğa güzel közlü çift melekler berdik.

لَا يَذُوْقُوْنَ فِيْهَا الْمَوْتَ اِلَّا الْمَوْتَةَ الْاُوْلٰىۚ وَوَقٰىهُمْ عَذَابَ الْجَحِيْمِۙ

lā yażūqūna fīhal-mauta illal-mautatal-ūlā, wa waqāhum ‘ażābal-jaḥīm(i).

O yerde aman-aman er türlü meyva sorap olurlar.

فَضْلًا مِّنْ رَّبِّكَۚ ذٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ

faḍlam mir rabbika żālika huwal-fauzul-‘aẓīm(u).

Olar o yerde birinci ölümden başqa ölümni tatmazlar. Allah olarnı ateş azabından qorçalaycaq.

فَاِنَّمَا يَسَّرْنٰهُ بِلِسَانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ

fa innamā yassarnāhu bilisānika la‘allahum yatażakkarūn(a).

Bu, Rabbiñniñ bir bahşışıdır. İşte, büyük ğalebe budır.

فَارْتَقِبْ اِنَّهُمْ مُّرْتَقِبُوْنَ ࣖࣖ

fartaqib innahum murtaqibūn(a).

Aqiqaten, olarnıñ ögüt olması içün, biz Qur'annı seniñ tiliñde qolaylaştırdıq.