اِنَّا بَلَوْنٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِۚ اِذْ اَقْسَمُوْا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِيْنَۙ
innā balaunāhum kamā balaunā aṣḥābal-jannah(ti), iż aqsamū layaṣrimunnahā muṣbiḥīn(a).
Soñra biz (onıñ) köpegine bir belgi qoyacaqmız.
وَلَا يَسْتَثْنُوْنَ
wa lā yastaṡnūn(a).
Aqiqaten, biz olarnı (Mekke müşriklerini) bağça saiplerini imtian etkenimiz kibi, imtian ettik.
فَطَافَ عَلَيْهَا طَاۤىِٕفٌ مِّنْ رَّبِّكَ وَهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَ
fa ṭāfa ‘alaihā ṭā'ifum mir rabbika wa hum nā'imūn(a).
faqat olar acımadılar («İnşa Allah» dediler).
فَاَصْبَحَتْ كَالصَّرِيْمِۙ
fa aṣbaḥat kaṣ-ṣarīm(i).
Soñra olar yuqlağanlarında, Rabbiñden bir felâket (keldi) bağçağa keldi.
فَتَنَادَوْا مُصْبِحِيْنَۙ
fa tanādau muṣbiḥīn(a).
Böyleliknen, bağça, zift qaranlıq gece kibi, qarardı;
اَنِ اغْدُوْا عَلٰى حَرْثِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰرِمِيْنَ
anigdū ‘alā ḥarṡikum in kuntum ṣārimīn(a).
soñ saba biri-birini çağıra ediler.
فَانْطَلَقُوْا وَهُمْ يَتَخَافَتُوْنَۙ
fanṭalaqū wa hum yatakhāfatūn(a).
«Oraq almaq isteseñ, bağçaña erte bar».
اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ
allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).
Böyle etip, fısıldaşıp kettiler.
وَّغَدَوْا عَلٰى حَرْدٍ قٰدِرِيْنَ
wa gadau ‘alā ḥardin qādirīn(a).
– Şu künü iç bir fuqareni bağçaña kirmesin.
فَلَمَّا رَاَوْهَا قَالُوْٓا اِنَّا لَضَاۤلُّوْنَۙ
falammā ra'auhā qālū innā laḍāllūn(a).
Olar, küçleri olsa da, (fuqarelerge) mania olmaq niyetinen sabadan yolğa çıqtılar.
بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ
bal naḥnu maḥrūmūn(a).
Bu sebepten, olar cennetni körgenlerinen: Aqiqaten, biz aqiqaten sapıq bir qavmmız, dediler.
قَالَ اَوْسَطُهُمْ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُوْنَ
qāla ausaṭuhum alam aqul lakum lau lā tusabbiḥūn(a).
bir şey bile almadıq».
قَالُوْا سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
qālū subḥāna rabbinā innā kunnā ẓālimīn(a).
Aralarından eñ aqıllısı: (Rabbiñizni) ne içün tesbih etmeysiñizni men sizge aytmadımmı, dedi, dedi.
فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَلَاوَمُوْنَ
fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatalāwamūn(a).
Rabbimizge şübesiz olsun, biz zalım bir qavmmız, dediler.
قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا طٰغِيْنَ
qālū yā wailanā innā kunnā ṭāgīn(a).
Soñ qarşı-qarşığa turıp, biri-birini qabaatladılar.