اِنَّا بَلَوْنٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ اَصْحٰبَ الْجَنَّةِۚ اِذْ اَقْسَمُوْا لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِيْنَۙ
innā balaunāhum kamā balaunā aṣḥābal-jannah(ti), iż aqsamū layaṣrimunnahā muṣbiḥīn(a).
Şüphesiz biz, bahçe sahiplerini sınadığımız gibi onları (Mekke müşriklerini) de sınadık; hani onlar sabahleyin (bahçenin meyvelerini) toplayacaklarına yemin etmişlerdi,
وَلَا يَسْتَثْنُوْنَ
wa lā yastaṡnūn(a).
ama (İnşaallah diyerek) istisna yapmadılar.
فَطَافَ عَلَيْهَا طَاۤىِٕفٌ مِّنْ رَّبِّكَ وَهُمْ نَاۤىِٕمُوْنَ
fa ṭāfa ‘alaihā ṭā'ifum mir rabbika wa hum nā'imūn(a).
Sonra Rabbinin emriyle bir afet, onlar uyurken bahçeyi sardı.
فَاَصْبَحَتْ كَالصَّرِيْمِۙ
fa aṣbaḥat kaṣ-ṣarīm(i).
Böylece bahçe, kapkaranlık bir gece gibi oldu,
فَتَنَادَوْا مُصْبِحِيْنَۙ
fa tanādau muṣbiḥīn(a).
sabahleyin birbirlerine seslendiler:
اَنِ اغْدُوْا عَلٰى حَرْثِكُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰرِمِيْنَ
anigdū ‘alā ḥarṡikum in kuntum ṣārimīn(a).
'Eğer toplamak istiyorsanız, erkenden bahçenize gidin.'
فَانْطَلَقُوْا وَهُمْ يَتَخَافَتُوْنَۙ
fanṭalaqū wa hum yatakhāfatūn(a).
Böylece fısıldaşarak yola çıktılar,
اَنْ لَّا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِّسْكِيْنٌۙ
allā yadkhulannahal-yauma ‘alaikum miskīn(un).
'Bugün oraya hiçbir yoksul girmesin.'
وَّغَدَوْا عَلٰى حَرْدٍ قٰدِرِيْنَ
wa gadau ‘alā ḥardin qādirīn(a).
Ve sabah erkenden, (meyveleri) toplamak niyetiyle yola çıktılar.
فَلَمَّا رَاَوْهَا قَالُوْٓا اِنَّا لَضَاۤلُّوْنَۙ
falammā ra'auhā qālū innā laḍāllūn(a).
Ama bahçeyi gördüklerinde dediler ki: 'Şüphesiz biz yanlış yola sapmışız,'
بَلْ نَحْنُ مَحْرُوْمُوْنَ
bal naḥnu maḥrūmūn(a).
hatta hiçbir şey elde edemedik.'
قَالَ اَوْسَطُهُمْ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُوْنَ
qāla ausaṭuhum alam aqul lakum lau lā tusabbiḥūn(a).
Aralarındaki en aklı başında olan dedi ki: 'Size, Rabbinizi tesbih edin demedim mi?'
قَالُوْا سُبْحٰنَ رَبِّنَآ اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
qālū subḥāna rabbinā innā kunnā ẓālimīn(a).
Dediler ki: 'Rabbimiz münezzehtir, şüphesiz biz zalimler olduk.'
فَاَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلٰى بَعْضٍ يَّتَلَاوَمُوْنَ
fa'aqbala ba‘ḍuhum ‘alā ba‘ḍiy yatalāwamūn(a).
Sonra birbirlerine dönüp karşılıklı kınamaya başladılar.
قَالُوْا يٰوَيْلَنَآ اِنَّا كُنَّا طٰغِيْنَ
qālū yā wailanā innā kunnā ṭāgīn(a).
Dediler ki: 'Vay halimize! Şüphesiz biz haddi aşanlar olduk.'